ตอนที่ 4 ตั้งชื่อเล่น!

[อิโตะ มาโกโตะ: พวกท่านนี่ไม่เห็นหัวผมเลยจริงๆ ใช่ไหม?! เชื่อไหมว่าผมจะแบนพวกท่านแบบถาวรเลยก็ได้!]

[เซ็นจู โทบิรามะ: ...]

[อุจิฮะ อิซึนะ: ....]

[เซ็นจู โทบิรามะ: เด็กน้อย เจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร?! ข้าคือโฮคาเงะรุ่นที่สองแห่งโคโนฮะ!]

[อุจิฮะ อิซึนะ: เด็กน้อย เจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร? ข้าคือคนที่แข็งแกร่งเป็นอันดับสองของตระกูลอุจิฮะ! พี่ข้าคือคนที่แข็งแกร่งที่สุด!]

อิโตะ มาโกโตะเลิกคิ้วขึ้นขณะอ่านข้อความ "สองคนนี้มีอะไรผิดปกติรึเปล่า?"

[อิโตะ มาโกโตะ: ฮ่าๆ! แล้วไง? ผมไม่สนหรอกว่าท่านจะเป็นใคร! เงียบกันซักพักไม่ได้หรือไง!]

ในขณะเดียวกัน ณ แดนบริสุทธิ์ โทบิรามะจ้องหน้าจอด้วยดวงตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟโทสะ "เจ้าเด็กบ้านี่...!"

เขาเพิ่งจะได้โอกาสเยาะเย้ยมาดาระ แล้วตอนนี้กลับกลายเป็นฝ่ายถูกหัวเราะเสียเอง

[เซ็นจู โทบิรามะ: เด็กน้อย เจ้าได้ยินข้าไหม? ข้าคือโฮคาเงะรุ่นที่สอง! แสดงความเคารพหน่อย!]

[อุจิฮะ อิซึนะ: ใช่ เคารพหน่อยสิ!]

[หัวหน้ากลุ่ม อิโตะ มาโกโตะ ได้ทำการแบน เซ็นจู โทบิรามะ และ อุจิฮะ อิซึนะ เป็นเวลา 3 นาที!]

[นามิคาเสะ มินาโตะ: ปรื๊ด... ฮ่าๆๆ! ขอโทษ ขอโทษ ฉันกลั้นไม่อยู่จริงๆ หัวหน้ากลุ่ม สองคนนี้มันฮาเกินไปแล้ว!]

[อิโตะ มาโกโตะ: ฮ่าๆ นี่แหละคือผลของการมากวนหัวหน้ากลุ่ม!]

[เซ็นจู ฮาชิรามะ: ฮ่าๆๆๆๆ! โทบิรามะ เจ้าชอบว่าข้าพูดมากใช่ไหม! แต่ตอนนี้เจ้าถูกแบนไปสองรอบแล้วนะ ส่วนข้าน่ะโดนแค่รอบเดียว! ยังจะมีหน้ามาว่าข้าอีกไหม?!]

[อุจิฮะ มาดาระ: เจ้าโดนสมควรแล้ว โทบิรามะ! เจ้ายังไม่คู่ควรที่จะพูดกับข้าด้วยซ้ำ! แล้วเจ้า ไอ้เด็กที่ชื่อ อิโตะ มาโกโตะ! เจ้ากล้าแบนข้างั้นเหรอ?! เจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร?! ข้าคืออุจิฮะ มาดาระ ฝันร้ายแห่งโลกนินจา! เจ้ากล้าดูถูกข้าเรอะ?! บอกมาว่าเราจะสู้กันที่ไหน! ข้าจะสั่งสอนให้เจ้ารู้จักที่ต่ำที่สูง!]

[อิโตะ มาโกโตะ: โอ้เหรอ? เจ้าคือฝันร้ายของโลกนินจางั้นเหรอ?]

[หัวหน้ากลุ่ม อิโตะ มาโกโตะ ได้ทำการแบน อุจิฮะ มาดาระ เป็นเวลา 3 นาที!]

[อิโตะ มาโกโตะ: เอาล่ะ ผมจะพูดอีกครั้ง ถ้ายังไม่หุบปาก พวกท่านก็จะโดนแบนกันต่อไปนั่นแหละ!]

[เซ็นจู ฮาชิรามะ: วะฮะฮะฮ่า! มาดาระ เจ้าทำให้ข้าขำจนจะตายอยู่แล้ว! เพิ่งจะถูกยกเลิกแบนไปไม่นาน ตอนนี้ก็โดนแบนอีกแล้ว! ฮ่าๆๆ! อิโตะ เจ้าช่างสุดยอดจริงๆ!]

ในขณะเดียวกัน ณ แดนบริสุทธิ์ มาดาระจ้องอินเทอร์เฟซแชทของเขาด้วยความโมโห เมื่อเห็นว่าตัวเองถูกแบนอีกครั้ง

"อ๊ากกกก! ไอ้เด็กสารเลว! เจ้ากล้าเล่นตลกกับข้าอีกแล้วเรอะ!"

[ฮิวงะ ฮิซาชิ: ฮ่าๆ ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าเทพแห่งนินจา โฮคาเงะรุ่นแรกแห่งโคโนฮะ จะเป็นคน...พูดมากขนาดนี้! ไม่ๆ ฉันไม่ได้หมายถึงพูดมาก ฉีนหมายถึงเป็นคนอัธยาศัยดีต่างหาก!]

[อุจิฮะ ชิซุย: ใช่ ฉันเองก็ไม่คาดคิดเหมือนกัน]

[เซ็นจู ฮาชิรามะ: ฮ่าๆๆ! ก็มีแต่โทบิรามะกับมาดาระเท่านั้นแหละที่ชอบทำท่าทางเป็นทางการ ข้าน่ะไม่เคยทำแบบนั้น!]

[อุซึมากิ มิโตะ: ไม่ใช่ว่าเจ้าไม่อยากทำนะ เจ้าก็แค่โง่เท่านั้นแหละ]

[เซ็นจู ฮาชิรามะ: ภรรยา ทำไมเจ้าถึงพูดแบบนั้น? ข้าโง่จริงๆ เหรอ?]

[อุซึมากิ มิโตะ: ข้าไม่อยากคุยกับเจ้าแล้ว เงียบไปซะ!]

[เซ็นจู ฮาชิรามะ: ...]

[อุซึมากิ คุชินะ: ท่านยายมิโตะ...]

[อุซึมากิ มิโตะ: อ้า คุชินะจัง!]

แล้วกลุ่มแชทก็ยังคงพูดคุยกันต่อ แบ่งปันช่วงเวลาอบอุ่นของครอบครัว

[เซ็นจู ฮาชิรามะ: เอาล่ะ เจ้าเด็กน้อย! ถึงเวลาที่เจ้าจะอธิบายให้เราฟังแล้วล่ะว่ากลุ่มแชทนี่มันคืออะไรกันแน่! จุดประสงค์ของกลุ่มนี้คืออะไร?]

[อิโตะ มาโกโตะ: เด็กน้อยงั้นเรอะ? พวกท่านนั่นแหละที่เด็ก! รู้ไหมว่าผมมีอะไรอยู่ในกระเป๋า? ถ้าผมโชว์ให้ดู พวกท่านอาจจะเป็นลมเลยก็ได้! ถ้ายังพูดจาเหลวไหลกันอีก ผมจะแบนให้หมด แล้วให้นั่งจ้องหน้าจอเฉยๆ แบบมาดาระนั่นแหละ!]

[เซ็นจู ฮาชิรามะ: เอ่อ.....] ฮาชิรามะเริ่มสับสน เด็กนี่พูดเรื่องอะไร? แล้วเขาจะโชว์อะไรให้พวกเราดู?

ในขณะเดียวกัน มาดาระก็แทบบ้าอยู่ในแดนบริสุทธิ์

"อ๊ากกกก!! ไอ้เด็กบ้านี่ มันกล้าเล่นตลกกับข้าอีกแล้ว! แล้วคนเดียวที่กล้าพูดหยาบใส่ฮาชิรามะได้ก็มีแค่ข้าเท่านั้น!!"

ไม่มีใครรู้ถึงอาการคลั่งของมาดาระ แต่ถ้ารู้ล่ะก็ ทุกคนคงตั้งคำถามกับลำดับความสำคัญในชีวิตของเขาแน่ๆ

ท้ายที่สุด หลังจากการเถียงกันอีกเล็กน้อย อิโตะ มาโกโตะก็รู้สึกโล่งใจ

"ในที่สุดก็สงบแล้ว! เป็นหัวหน้ากลุ่มนี่มันเหนื่อยจริงๆ!" พลางพูด เขาก็สร้างชื่อเล่นให้ตัวเอง

[ชายผู้ใจดีที่สุดในโลก]

ชื่อเล่นของเขาเรืองแสงสีทอง ทุกคนเห็นข้อความนั้น

[เซ็นจู ฮาชิรามะ: หัวหน้ากลุ่ม ข้อความบนอวาตาร์เจ้าคืออะไรน่ะ? สีทองวิบวับดูดีมากเลยนะ]

[นามิคาเสะ มินาโตะ: หัวหน้ากลุ่ม ชื่อนั้นเท่ดีนะ! แต่ฉันว่าชื่อว่า “ชายผู้หล่อที่สุดในโลก” น่าจะเหมาะกับเจ้ามากกว่า!]

[อุซึมากิ คุชินะ: มินาโตะ เงียบไป!!]

[นามิคาเสะ มินาโตะ: โอ้ ภรรยา…]

สามนาทีผ่านไป อุจิฮะ อิซึนะ และ เซ็นจู โทบิรามะ ถูกปลดแบน

[เซ็นจู โทบิรามะ: เชอะ เชอะ เชอะ... หัวหน้ากลุ่มนี่มันหลงตัวเองสุดๆ…]

[อุจิฮะ อิซึนะ: ใช่! ข้าเองยังไม่กล้าเรียกตัวเองว่า “ชายผู้ใจดีที่สุดในโลก” เลย!]

[อิโตะ มาโกโตะ: พวกเจ้าอยากได้ชื่อเล่นกันไหมล่ะ?]

ทั้งกลุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง ขณะที่ทุกคนเริ่มคิดชื่อเล่นให้ตัวเองอย่างตั้งใจ

[เซ็นจู ฮาชิรามะ: หัวหน้ากลุ่ม! ข้าอยากได้ชื่อเล่น! ขอเป็น “เทพเจ้าแห่งการพนัน” ล่ะกัน!]

[เซ็นจู โทบิรามะ: พี่ชายนี่หน้าด้านจริงๆ ทุกคนก็รู้กันทั้งนั้นแหละว่าเจ้าพนันไม่เคยชนะ ส่วนข้าน่ะ... “อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งโลกนินจา” เหมาะกับข้าสุดๆ!]

[อุจิฮะ อิซึนะ: พวกเจ้ามันหลงตัวเองทั้งคู่! เอาเถอะ แค่เรียกข้าว่า “สุดหล่อระดับซุปเปอร์” ก็พอแล้ว!]