บทที่ 20 : การปรากฏตัวของเผ่ามนุษย์

ผู้นำกลุ่มคือหนึ่งในสามผู้ที่อยู่ในขั้นเลเจนด์ของเผ่ากอบลิน ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่อาเจ๋อป้า

"ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ ซากปรักหักพังที่ลูกน้องของเราค้นพบคือที่นี่!"

ในกลุ่มอัศวินกอบลิน ทหารม้ากอบลินวัยกลางคนที่มีรูปร่างสูงใหญ่เป็นพิเศษมองประตูโลหะแวบหนึ่ง แล้วพูดอย่างเคารพกับชายชรากอบลินที่อยู่ด้านหลัง

ชายชรากอบลินผู้นี้สวมมงกุฎกระดูกที่ทำจากสัตว์ไม่ทราบชนิด ถือคทาทำจากไม้วิเศษที่เหมือนหยก!

เมื่อได้ยินคำพูดของอัศวินกอบลิน ดวงตาสีเขียวมรกตของชายชรากอบลินเปล่งประกายสีน้ำเงินสลับขาว ราวกับมีความลึกลับกำลังก่อตัวขึ้น!

หลังจากผ่านไปสักพัก เขาจึงกลับมาสู่สภาวะปกติจากสภาวะลึกลับที่ไม่อาจระบุได้

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเหล่าอัศวินกอบลิน ชายชรากอบลินกระโดดลงจากหมาป่าเตี้ยในก้าวเดียว มาถึงหน้าประตูโลหะแล้วคุกเข่าลง ตะโกนด้วยความตื่นเต้นและคลั่งไคล้

"สวรรค์อวยพรเผ่าของเรา! สวรรค์อวยพรเผ่าของเรา! คำทำนายแสดงให้เห็นแล้ว ข้างในนี้มีสิ่งที่จะทำให้เผ่าของเราเข้มแข็งและรุ่งเรือง!"

"โอ้! ไม่ใช่แค่เข้มแข็งและรุ่งเรืองเท่านั้น ได้รับสิ่งที่อยู่ข้างในนี้ พวกเรากอบลินจะสามารถแทนที่ตำแหน่งของไททันยักษ์และมังกรโบราณ กลายเป็นผู้ปกครองของทั้งเฟอร์ลันด์!"

หลังจากความคลั่งไคล้ เขาก้าวมาหน้าอัศวินกอบลินวัยกลางคน สั่งการอย่างใจเย็น

"อาฉีเอ่อร์ ข้าสั่งให้เจ้ารีบกลับไปยังราชสำนักกอบลินด้วยความเร็วสูงสุด ไปพบกษัตริย์กอบลินอาหมี่เก่อเอ่อร์ ให้เขาส่งกองทัพที่แข็งแกร่งที่สุดของเผ่าและช่างที่มีฝีมือที่สุดมาที่นี่!"

"นอกจากนี้ บอกเขาว่า สถานที่นี้เกี่ยวข้องกับการลุกขึ้นของเผ่ากอบลินของเรา! สำคัญยิ่งกว่าทุกสถานการณ์ที่เราเคยหารือกันก่อนหน้านี้!"

"ครับ! ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ ข้าสัญญาว่าจะส่งข่าวสารถึงกษัตริย์!"

อัศวินกอบลินวัยกลางคนตอบอย่างจริงจัง ทุบอกรับคำเสียงดัง!

หนึ่งเดือนต่อมา

กองทัพกอบลินเกือบหนึ่งหมื่นคนมาตั้งทัพที่นี่

สามเดือนต่อมา

ไม่รู้ว่าเผ่ากอบลินใช้วิธีอะไร ประตูโลหะก็ถูกเปิดออกในที่สุด

หลายปีต่อมา

เผ่าพันธุ์ต่างๆ ในเฟอร์ลันด์พบว่า ในหมู่กอบลิน ปรากฏสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาที่มีรูปร่างเหมือนไททัน

แต่พวกเขาสูงไม่เกินสองเมตร ร่างกายก็ธรรมดา ไม่มีกลิ่นอายความเหนือธรรมชาติเลยแม้แต่น้อย แต่กลับถูกเผ่ากอบลินเฝ้าดูอย่างใกล้ชิด

พวกเขาเรียกตัวเองว่า มนุษย์!

หลังจากนั้น เผ่ากอบลินก็ปรากฏสิ่งประดิษฐ์แปลกๆ มากมายที่เผ่าพันธุ์ต่างๆ ในเฟอร์ลันด์ยากจะเข้าใจ สิ่งสร้างแปลกๆ เหล่านี้บางอย่างมีพลังมหาศาล ถึงขั้นทำให้ไททันและมังกรที่เหลืออยู่รู้สึกถึงภัยคุกคาม!

......

ชายฝั่งทะเลตะวันออก

ภูเขาเทียนทัง

ภายในอาคารที่ใหญ่ที่สุดบนยอดเขา

นี่เป็นอาคารที่สวยงามสร้างจากหินอ่อน

นับตั้งแต่ก่อตั้งเผ่าวิงแมน เผ่าวิงแมนที่หล่อเหลาก็ค่อยๆ ละทิ้งนิสัยของคนนกอินทรีในอดีต

พวกเขากลายเป็นผู้ที่รักสิ่งสวยงาม และต้องการความสมบูรณ์แบบในทุกสิ่ง

อาคารหลังนี้ก็เช่นกัน

ภายในอาคาร เจียงโหย่วนั่งอยู่ที่ตำแหน่งสูงสุด ข้างๆ มีชายหนุ่มและหญิงสาวจากเผ่าวิงแมนยืนอยู่

ชายหนุ่มวิงแมนก้าวมาข้างหน้าและรายงาน

"ท่านหัวหน้าเผ่า พวกเราได้ยืนยันแล้วว่าราชาแห่งไททันและจักรพรรดิมังกรโบราณได้รับบาดเจ็บทั้งสองฝ่าย ไททันและมังกรส่วนใหญ่เสียชีวิตในสงคราม! เช่นนี้แล้ว พวกเรายังจำเป็นต้องดำเนินกลยุทธ์การหลบซ่อนต่อไปหรือไม่?"

"ตามข่าวกรอง ไททันยักษ์ที่เหลืออยู่ในโลกมีไม่ถึงสิบคน มังกรโบราณที่เหลืออยู่มีมากกว่าเล็กน้อย แต่ก็มีเพียงสิบกว่าตัวเท่านั้น และพวกเขาล้วนอยู่ในสภาพบาดเจ็บสาหัส เผ่าพันธุ์บริวารที่สังกัดสองเผ่านี้เริ่มแตกแยก"

"และมีข่าวสำคัญอีกอย่าง เผ่ากอบลินดูเหมือนกำลังติดต่อกับเผ่าพันธุ์ต่างๆ อย่างลับๆ!"

หญิงสาววิงแมนก็เอ่ยขึ้น

เจียงโหย่วได้ยินดังนั้น พยักหน้าเบาๆ และถามว่า

"แล้วราชสำนักคนนกอินทรีล่าสุดเป็นอย่างไร?"

"ราชาคนนกอินทรีได้รับบาดเจ็บสาหัสในการต่อสู้ครั้งสุดท้าย แต่ยังคงจงรักภักดีต่อไททันสายฟ้าที่บาดเจ็บหนัก และเมื่อเร็วๆ นี้ พวกเขาได้ปฏิเสธทูตจากกอบลิน!"

"ข้าเข้าใจแล้ว เผ่ากอบลินนี้ มีใจคิดกบฏสินะ! แต่สำหรับพวกเรา ทั้งไททันและราชสำนักคนนกอินทรีต่างก็เป็นศัตรู!"

ราชสำนักคนนกอินทรีมีความแค้นเลือด ส่วนไททันยักษ์ เจียงโหย่วไม่คิดว่า หากไททันรู้ว่าเขานำศพของไททันมาใช้เป็นเวลาร้อยปี พวกไททันจะยังให้หน้าเผ่าวิงแมน!

เขาครุ่นคิดสักครู่ แล้วสั่งการว่า

"สงครามระหว่างกอบลินและไททันคงไม่ปะทุเร็วๆ นี้ อย่างนี้นะ เค่อไหล่เอ่อร์ เจ้าส่งคำสั่งของข้า เผ่าวิงแมนจะยกเลิกกลยุทธ์การหลบซ่อนตั้งแต่บัดนี้ ให้ชนเผ่าของเราปรากฏตัวบนผืนดินและท้องฟ้าของเฟอร์ลันด์ให้มากขึ้น"

"เราต้องให้ทุกคนรู้ว่า บนทวีปเฟอร์ลันด์ ไม่ได้มีเพียงเผ่าคนนกอินทรีที่เป็นเผ่าพันธุ์แห่งท้องฟ้าที่มีสติปัญญาเท่านั้น แต่ยังมีเผ่าวิงแมนแห่งทะเลตะวันออกของเราด้วย!"

"ข้าเชื่อว่า ในไม่ช้า ทูตของกอบลินก็จะมาที่ภูเขาเทียนทังของเรา!"

(จบบท)