บทที่ 11 : สงครามระหว่างไททันและมังกรยักษ์ระเบิด!

ในกระท่อมไม้ เขาเปิดหน้าต่างสถานะ

[คุณสมบัติ]: พละกำลัง 15, ร่างกาย 10, จิตใจ 15, ความคล่องแคล่ว 15, เสน่ห์ 6

[ทักษะ]: ขว้าง (ชำนาญ), หอก (ชำนาญ), พลังสายฟ้า (เหนือธรรมชาติ)

[นับถอยหลังสู่การเปิดเกม]: 3650100 วัน 7 ชั่วโมง 12 นาที

เจียงโหย่วสำรวจหน้าต่างระบบ เห็นว่าคุณสมบัติทั้งหมดเพิ่มขึ้น และยังปลดล็อคอาชีพและแม่แบบ NPC

เขายิ้มเล็กน้อยพูดว่า

"การปลดล็อคผู้เล่นน่าจะอยู่ในบทที่ห้า และแม่แบบ NPC นี้ ดูเหมือนตอนนี้ข้าเป็นตัวร้ายระดับชั้นยอด?"

จากนั้นเขาก็ปิดหน้าต่างระบบ ในระยะนี้ มันเป็นเพียงกระจกที่สะท้อนพลังของเขา

เขาลุกขึ้นเปิดประตู เดินออกจากกระท่อมไม้

ข้างนอกมีคนนกอินทรีนักรบสวมเกราะทองสำริด ถือหอกทองสำริดยืนเฝ้าอยู่ เมื่อเห็นเจียงโหย่วปรากฏก็พูดอย่างดีใจ

"อาหย่ว เจ้าออกมาแล้ว!"

เจียงโหย่วตบไหล่เขา ยิ้มพูด

"ขอบใจเจ้า เหลียง!"

"ฮ่าๆๆ เฝ้าประตูให้เจ้า ไม่เหนื่อยเลย!"

เหลียงหัวเราะ

"ได้แล้ว ข้าออกมาแล้ว เจ้าไม่ต้องเฝ้าที่นี่แล้ว ไปทำธุระเถอะ"

เจียงโหย่วยิ้มพูด

"อาหย่ว ตอนนี้ข้าว่างอยู่ จะให้ข้าดูหน่อยได้ไหม ว่าพลังของเจ้าตอนนี้ถึงระดับไหนแล้ว?"

เหลียงถามอย่างอยากรู้

คนนกอินทรีทุกคนอยากเป็นผู้มีพลังเหนือธรรมชาติ

"ถ้าพูดถึงพลัง สัตว์อสูรกวางที่เราเคยเจอ คงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าแล้ว!"

พูดจบ เจียงโหย่วยกหอกทองสำริด ออกแรงเล็กน้อย ปลายหอกก็มีสายฟ้าสีม่วงพันรอบ เขาใช้พลัง ขว้างไปนอกหมู่บ้าน

มีเสียง "โครม" หลุมขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางหนึ่งเมตรปรากฏบนพื้นดิน

"เก่งจริงๆ"

เหลียงและคนนกอินทรีที่รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวต่างชื่นชม

"มีอาหย่วอยู่ เผ่าภูเขาเกาหมานของเรา สุดท้ายก็เริ่มแข็งแกร่งขึ้นแล้ว!"

ส่วนเจียงโหย่วมองสมาชิกเผ่าที่โห่ร้อง ในใจก็ดีใจ

หลังจากเลือกอาชีพ เขาเห็นเส้นทางข้างหน้าของพลังเหนือธรรมชาติ มีความหวังที่จะแข็งแกร่งขึ้นทีละขั้น

โดยเฉพาะการชำระล้างด้วยเลือดไททันและมังกรครั้งนั้น ทำให้ศักยภาพร่างกายของเขาเพิ่มขึ้นมาก

ให้เวลาเพียงพอ เขาเชื่อว่า อย่างน้อยการก้าวสู่ระดับตำนาน เขาไม่มีปัญหา

อย่างไรเสีย เขามีประสบการณ์จากชาติก่อน อย่างไรก็คงไม่ล้าหลังมากนัก

ในวันต่อๆ มา

เจียงโหย่วจัดให้สมาชิกเผ่าหลอมอาวุธทองสำริดและแผ่นเกราะมากขึ้น สะสมอาหาร

เขายังบินออกจากภูเขาเกาหมานบ่อยๆ เพื่อสำรวจสภาพแวดล้อมรอบข้าง ดูว่ามีสถานที่ที่เหมาะสำหรับคนนกอินทรีหลบซ่อนและอยู่อย่างสันโดษหรือไม่

สงครามใหญ่ระหว่างไททันและมังกรยักษ์กำลังจะเริ่ม แม้แต่ระดับตำนานก็อาจไม่รอด ไม่ต้องพูดถึงเขาที่เพิ่งก้าวเข้าสู่อาชีพเหนือธรรมชาติ

ค้นหาไปรอบหนึ่ง ก็พบแหล่งอาศัยของสัตว์อสูรไม่น้อย

หลังจากสำรวจรอบๆ ทั้งหมด เจียงโหย่วตัดสินใจบินไปไกลกว่านี้อีก

เขาเตรียมอุปกรณ์สำหรับการเดินทางไกล ใช้เวลาเจ็ดวันเจ็ดคืน

บินไปทางทิศตะวันออกไกลหนึ่งหมื่นลี้ ตรงไปยังชายขอบของทะเลตะวันออก

ตำนานโบราณกล่าวว่า มหาสมุทรเป็นอาณาเขตของเผ่าทะเล นอกจากไททันและมังกรยักษ์ ทำให้ไม่มีใครกล้าใช้ชายฝั่งเป็นที่ตั้ง

เจียงโหย่วบินวนรอบชายฝั่งหลายวัน พบภูเขาสูงลูกหนึ่งตั้งตระหง่านริมทะเล รอบข้างอุดมสมบูรณ์ นอกจากสัตว์อสูรไม่กี่ตัว ไม่มีร่องรอยของสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาอาศัยอยู่เลย

"นี่แทบจะเป็นสวรรค์ที่สวรรค์ประทานให้เผ่าภูเขาเกาหมาน!"

"เมื่อสงครามเริ่ม ข้าจะพาสมาชิกเผ่ามาที่นี่ เผ่าทะเลจะน่ากลัวแค่ไหน จะเทียบกับสงครามระหว่างไททันและมังกรยักษ์ที่แทบทำลายฟ้าดินได้หรือ?"

หนึ่งปีต่อมา

เจียงโหย่วฝึกฝนบนภูเขาเกาหมานเหมือนปกติ ดูเหมือนเป็นผลของเลือดไททันและมังกร ความเร็วในการฝึกฝนของเขาเร็วมาก

หนึ่งปี เขาเลื่อนจากผู้ควบคุมสายฟ้าระดับ 1 ถึงระดับ 5 มาถึงขั้นที่หนึ่งของพลังเหนือธรรมชาติ จุดสูงสุดของขั้นอย่างเป็นทางการ

ขั้นต่อไป คือขั้นที่สองของพลังเหนือธรรมชาติ ขั้นปรมาจารย์

ดังนั้น เขาเข้าสู่มหาสมุทรจิตวิญญาณอีกครั้ง สร้างอาชีพขั้นสูงของผู้ควบคุมสายฟ้า ปีกแห่งสายฟ้า!

วันนี้

เขาเพิ่งจะเตรียมเริ่มการเบิกทางบนหินสีเขียว เสียงแตรทองสำริดอันแห้งแล้งก็ดังขึ้น

เสียงที่เหมือนสายลมฟ้าดังมาจากบนเมฆ!

"เรียกหัวหน้าเผ่าของพวกเจ้าออกมา!"

เมื่อเจียงโหย่วมาถึงหน้าผา ผู้ส่งสารคนนกอินทรีดูตกใจที่เจียงโหย่วเป็นคนนกอินทรีที่มีพลังเหนือธรรมชาติ น้ำเสียงจึงอ่อนลงเล็กน้อย

เขายกหอกหินขึ้น ประกาศว่า

"ราชสำนักมีคำสั่ง เกณฑ์คนนกอินทรีหนุ่มสาวทั้งหมดของเผ่าภูเขาเกาหมาน ไปยังถิ่นกำเนิดคนนกอินทรี 'เทียนซาน' เพื่อรอรับคำสั่ง!"

เจียงโหย่วฟังคำพูดนี้ ในสมองพลันนึก

"สงครามทำลายฟ้าดิน สุดท้ายก็เริ่มขึ้นแล้ว!"

(จบบท)