Chapter 267: ลั่นไกปืน

Chapter 267: ลั่นไกปืน

เฉินเบียวและลูกน้องของเขาก็รีบวิ่งหนีไปในทันทีหลังจากแผนการลอบสังหารล้มเหลว ความสามารถของหลันซิหยู่นั้นน่ากลัวมาก! เฉินเบียวเชื่อว่าเจียงลู่ฉีจะไล่พวกเขาไปตลอดทาง โชคร้ายที่มันมีเพียงถนนเส้นเดียวในการกลับไปยังเกาะเชนไฮ่ พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกลับไปด้วยความเร็วสูงสุด

เฉินเบียวนั้นก็ยังคงกังวล ดังนั้นหลังจากที่พวกเขาหนีไปตลอดทาง เขาตัดสินใจที่จะขับรถผ่านถนนบนช่องแคบของภูเขา มันเป็นเส้นทางที่หาได้ยาก โดยปราศจากผู้คนก่อนวันโลกาวินาศ แต่มันก็เป็นเส้นทางที่อันตรายด้วยเช่นกันเนื่องจากมันเต็มไปด้วยซอมบี้กลายพันธุ์ในบริเวณนี้ นอกจากนี้ เสียงเครื่องยนต์ก็เป็นตัวดึงดูดสัตว์กลายพันธุ์อย่างง่ายดายอีกด้วย

อย่างไรก็ตาม ในการหลบหนีการไล่ล่าของทีมฉี่หยิง เฉินเบียนนั้นจะต้องเลือกที่จะเสี่ยง สุดท้ายแล้วรถมินิบัสของเจียงลู่ฉีนั้นรวดเร็วเกินไป เฉินเบียวนั้นขับรถช้าลงและเขาก็พยายามที่จะขับไปตลอดเส้นทางบนภูเขา เขาเพียงแค่หยุดหลังจากผ่านไปสองกิโลเมตร

“กัปตัน พวกเราจะทำยังไงต่อดีคะ?”ผู้หญิงที่กำแส้ถามขึ้น

เฉินเบียวก็เอาบุหรี่ออกมา แต่หลังจากคิดอยู่สักพักหนึ่ง เขาก็เลิกความคิดที่จะสูบบุหรี่ต่อ และหลังจากนั้นเขาก็พูดอย่างเย็นชา “พวกเราจะรอ!”เขาเชื่อว่าเจียงลู่ฉีจะยอมแพ้หลังจากหาพวกเขาไม่เจอ นอกจากนี้ มันก็เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้สำหรับหลันซิหยู่ที่จะหาพวกเขาได้ตลอดเวลา

หลังจากได้ยินคำตอบ สมาชิกอีกสองคนของทีมก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ พวกเขานั้นเชื่อการตัดสินใจของเฉินเบียวว่ามันดีแล้ว เจียงลู่ฉีจะไม่สามารถเดาได้ว่าพวกเขานั้นหลบซ่อนอยู่ในพื้นที่ภูเขา

เฉินเบียวนั้นอดทนอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการฆ่าหรือหลบหนี เขานั้นไม่เคยขาดแคลนความอดทน ในช่วงกระบวนการรอคอยนั้น เฉินเบียวก็คาดเดาการกระทำของทีมฉี่หยิง เขาเชื่อว่าความเร็วของรถมินิบัสจะตามพวกเขาทันในเวลาครึ่งชั่วโมง เมื่อเจียงลู่ฉีไม่สามารถหาพวกเขาพบบนถนน เขาจะยอมแพ้ อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ไม่รู้ว่าพวกเขาต้องการที่จะไล่ตามพวกเขานานแค่ไหน ดังนั้นเฉินเบียวและลูกน้งอของเขาจึงรอคอยทั้งวัน

ในพื้นที่หุบเขาที่อันตรายเช่นนี้ พวกเขาไม่สามารถที่จะทำเสียงดังได้เลยแม้แต่นิดเดียว ถึงแม้ว่ามันจะเป็นคืนที่เหน็บหนาว พวกเขาก็ไม่กล้เที่จะจุดไฟ ไม่มีใครในพวกเขาเลยที่หลับสนิทตลอดคืน พวกเขานั้นแบ่งกะเฝ้ายามคนละสามชั่วโมง ผู้รอดชีวิตนั้นคุ้นเคยกับการสลับกันนอนแบบนี้แล้ว

เช้าวันต่อมา...

เฉินเบียวสตาร์ทรถ

“ไปกันเถอะ!”

แผนการฆ่านั้นล้มเหลว และมันก็ทำให้เฉินเบียวนั้นต้องประเมิณค่าพลังของเจียงลู่ฉีใหม่อีกครั้ง เขาตัดสินใจที่จะกลับไปยังเกาะเชนไฮ่ก่อน และหลังจากนั้นก็รายงานให้กับฉู่ซงฉาน เขานั้นจะพยายามที่จะฆ่าเจียงลู่ฉีอีกรอบหนึ่ง ตราบเท่าที่พวกเขาสามารถกลับไปยังเกาะเชนไฮ่ได้อย่างปลอดภัย พวกเขาก็จะสามารถหาโอกาสได้อีก ถึงแม้ว่ามันจะค่อนข้างเป็นเรื่องที่ท้าทายสำหรับพวกเขาในการฆ่าเจียงลู่ฉี เขาเชื่อว่าชายคนนั้นจะต้องมีจุดอ่อน ความผิดพลาดอันใหญ่หลวงที่สุดของเจียงลู่ฉีก็คือการยั่วยุฉู่ซงฉาน

เฉินเบียวนั้นขับรถบนถนนหลักอย่างระมัดระวัง และหลังจากนั้นเขาก็ขับไปตลอดทางและจดจ่อในการฟังเสียงบนอากาศ โชคดีที่มันไม่มีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นและเฉินเบียวก็ค่อยๆใจเย็นลง เขานั้นใช้ประโยชน์ของเวลานี้กลับไปยังเกาะเชนไฮ่ สมาชิกอีกสองคนก็โล่งใจด้วยเช่นกัน พวกเขาต้องการที่จะลอบสังหารเจียงลู่ฉี แต่สถานะของพวกเขานั้นสลับกันและพวกเขากลายเป็นคนที่ตกอยู่ในอันตรายแทน พวกเขารู้สึกเหมือนกับว่าพวกเขานั้นได้รับชีวิตที่สองมา เมื่อพวกเขาค่อยๆทิ้งเขตเย่ไว้ด้านหลังอย่างช้าๆ มันก็ทำให้อารมณ์ของพวกเขาดีขึ้น

เมื่อพวกเขานั้นกำลังเลี้ยว ก็สัมผัสได้ถึงหายนะที่ถึงแก่ความเป็นและความตายมายังพวกเขา! เฉินเบียวมองไปรอบๆและพบว่ามีสัตว์ป่ากลายพันธุ์ที่ดุร้ายกำลังรอพวกเขาอยู่

“สัตว์กลายพันธุ์?”เฉินเบียวก็เหยียบเบรคในทันที แล้วก็หยิบปืนไรเฟิลขึ้นมา เขาก็ทำสัญญาณให้กับอีกสองคนที่แต่ละคนนั้นกำอาวุธไว้อยู่และพวกเขาก็ลงมาจากรถอย่างเงียบงัน พวกเขานั้นเป็นทหารที่ได้รับการฝึกซ้อมมาเป็นอย่างดี ตราบเท่าที่พวกเขามีโอกาส มันก็เป็นเรื่องง่ายสำหรับพวกเขาในการฆ่าสัตว์กลายพันธุ์ ยกเว้นแต่ว่าพวกเขาจะเผชิญหน้ากับสัตว์กลายพันธุ์ระดับ 2 มันจึงจะอันตราย

พวกเขาก็เข้าไปใกล้ๆมุมตรงนั้นอย่างระมัดระวัง หลังจากนั้นเฉินเบียวก็แนบไปกับผนังของภูเขา แล้วก็ยืดหัวออกไปดู อย่างไรก็ตาม เฉินเบียวก็ตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น เขารู้สึกเสียวสันหลังวาบ

“มันเป็นไปได้ยังไงกัน?”

ในอีกด้านหนึ่งของทางโค้ง มันก็มีรถมินิบัสของเจียงลู่ฉีนั้นกำลังจอดอยู่และ ห้องยืงปืนด้านบนดาดฟ้านั้นก็มีปากกระบอกปืนเล็งมาที่เฉินเบียว มันเหมือนกับว่าปากกระบอกปืนนั้นกำลังเล่นตลกกับเฉินเบียวอยู่

เฉินเบียวไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่าเจียงลู่ฉีจะรอพวกเขาในสถานที่แบบนี้ ในความเป็นจริง เจียงลู่ฉีได้คาดการณ์การกระทำของพวกเขาไว้ ดังนั้นเขาจึงขับรถอย่างต่อเนื่องตลอดทั้งวันและขับนำหน้าพวกเขาไปและรอคอยพวกเขา!

เฉินเบียวคิดถึงความเป็นไปได้ทั้งหมด แต่เขาไม่เคยคาดคิดถึงมันว่าจะมีใครบางคนที่คาดการณ์ผลลัพธ์แบบนี้ได้ ทำไมการกระทำของเจียงลู่ฉีนั้นบ้าคลั่งขนาดนี้กัน?

และหลังจากนั้นก็มีความคิดอันเลวร้ายเข้ามาในสมองของเฉินเบียว เขาคิดว่าเจียงลู่ฉีต้องการที่จะกลับไปยังเกาะเชนไฮ่!

เขาก็ยกปืนขึ้นมา แต่มันก็สายเกินไปแล้ว

“ปัง!”

กระสุนก็ปักเข้าใส่เฉินเบียวและเลือดก็สาดกระจายไปทั่วทุกแห่งหน

อีกสองคนก็ไม่มีเวลาที่จะทำอะไรเลยแม้แต่น้อย

เสียงปืน?

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง พวกเขาก็ได้ยินเสียงแตกหักที่ดังขึ้นด้านบนหัวของพวกเขา

ทันทีทันใด ก็มีกระแสไฟฟ้าสีน้ำเงินและสีขาวสว่างวาบขึ้นด้านหน้าดวงตาของพวกเขาและมันก็มีการโจมตีกระแสไฟฟ้าอันเลวร้ายที่หนักหน่วงเข้าใส่ผู้หญิงและหลังจากนั้นร่างกายอันสวยงามของเธอก็ล่วงหล่นลงบนพื้น…

“เธอกำลังทำให้ตัวเองบาดเจ็บด้วยปืนนั่น”มันก็มีเสียงขี้เล่นของหญิงสาวดังขึ้นมา