ตอนที่ 12 เดิมพันชีวิต! รัสเซียนรูเล็ตต์!

ตอนที่ 12 เดิมพันชีวิต! รัสเซียนรูเล็ตต์!

“หืม?” เซี่ยเข่อชิงได้ยินซูอี้พูดเช่นนั้นอีกครั้งก็รู้สึกมึนงง เธอยกมือแตะหน้าผากเล็กน้อยโดยไม่ตอบเขา

“ไปนั่งข้างหลังหงเทา” ซูอี้กล่าวเตือนเสียงเบา สำหรับเขาแล้ว เซี่ยเข่อชิงเป็นฝ่ายผู้เล่นอย่างเห็นได้ชัด หากเขาประเมินผิดพลาดและรอบนี้ไม่ชนะ การให้เซี่ยเข่อชิงมีชีวิตรอดไว้เป็นกำลังเสริมก็เป็นเรื่องที่จำเป็น

แต่ซูอี้ก็เพียงแค่เตือนเท่านั้น ส่วนเซี่ยเข่อชิงจะเชื่อหรือไม่ เขาไม่อาจไปบังคับได้

เซี่ยเข่อชิงไม่พูดอะไร สีหน้าราบเรียบพลางคิดในใจ คิดถึงตัวเองก่อนเถอะ ไม่ต้องห่วงฉันหรอก

“ซูเซียว นายอย่าได้นั่งข้างหลังซิงฮั่วกับเฉินไห่เชียวนะ พวกเขาดูมีอะไรแปลก ๆ” เซี่ยเข่อชิงถอนหายใจ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้แล้วกระซิบเตือนซูอี้ ในเมื่อเขาเป็นผู้เล่นใหม่ แถมยังอยู่ฝ่ายผู้เล่น อีกทั้งยังแสดงความห่วงใยต่อเธอ เธอก็ยังอยากจะช่วยเตือนเขาเสียหน่อย

ซูอี้เพียงยิ้มเล็กน้อย ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ

“แต่กระสุนของเธอ อย่าได้นำใส่เข้าไปในลูกโม่เชียวนะ” ซูอี้เอื้อมมือออกไป วางไว้ข้างมือเซี่ยเข่อชิงอย่างเงียบ ๆ

เซี่ยเข่อชิงชะงักไปทันที เกิดอะไรขึ้น? เขารู้ได้อย่างไรว่าเธอมีกระสุน

เธอหันไปมองมือขวาโดยไม่รู้ตัว และก็เพราะการมองนั้นเอง ทำให้ซูอี้รู้ได้ทันทีว่าเธอซ่อนกระสุนไว้ที่ใด

มือของซูอี้พลันคว้ามือของเซี่ยเข่อชิงอย่างรวดเร็ว นิ้วชี้เรียวยาวสอดเข้าไปในฝ่ามือขาวของเธอ

ฝ่ามือของเซี่ยเข่อชิงพลันรู้สึกคันวูบ เธอชะงักไป คิ้วโค้งงามขมวดแน่น เดิมทีคิดจะถอยออกแล้วร้องตะโกนออกมา แต่เหมือนมีบางอย่างดลใจให้เธอค่อย ๆ คลายมือออก แล้วส่งมอบกระสุนให้กับซูอี้อย่างเงียบงัน

พอกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง เธอก็แทบจะอยากตบหน้าตัวเอง ฉันบ้าไปแล้วแน่ ๆ! บ้าไปแล้วถึงได้ยอมมอบอุปกรณ์เอาชีวิตรอดชิ้นเดียวให้กับเจ้าหนุ่มหน้าโง่คนนี้ ฉันจะเชื่อมือใหม่ที่เพิ่งเข้ามาในเกมครั้งแรกไปทำไมกันนะ

สายตาเย็นเยียบของเซี่ยเข่อชิง ซูอี้ทำเหมือนไม่เห็น

ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรกันอีก

ซูอี้ตัดสินใจไว้เรียบร้อยแล้ว ที่เขาพยายามเอากระสุนมาให้ได้ หากเซี่ยเข่อชิงไม่ยอมให้ เขาก็จะทำให้กระสุนตกลงพื้นเพื่อให้ทุกคนเห็น แล้วถูกยึดไปเสียเลย

เขามีเหตุผลของตนที่ต้องทำเช่นนั้น นั่นเพราะเขาไม่อยากให้เซี่ยเข่อชิงนำกระสุนใส่เข้าไปในปืน หากมีฝ่ายผู้เล่นคนใดทำเช่นนั้น จะส่งผลต่อแผนของเขา และทำให้ผลลัพธ์ของเกมเปลี่ยนไป

หลังจากทำเรื่องสุดท้ายเสร็จ สิ่งที่เหลือก็มีเพียงภาวนาไม่ให้ผู้เล่นคนอื่น ๆ สังเกตเห็นร่องรอยและกระสุนเท่านั้น

หลังสิ้นสุดการอธิบตกฎ ตัวเลขป้ายหมายเลขปรากฏบนโต๊ะ ที่พนักพิงเก้าอี้ก็มีหมายเลขปรากฏออกมาเช่นกัน บนโต๊ะปรากฏปืนลูกโม่แปดกระบอก

เริ่มจากที่นั่งหมายเลขหนึ่ง ตามเข็มนาฬิกาไปเรื่อย ๆ ไปจนถึงหมายเลขแปด สองฝั่งซ้ายขวามีที่นั่งฝั่งละสี่คน

ซูอี้ไม่ลังเล เดินไปนั่งบนที่นั่งหมายเลขแปด พร้อมกับกระแทกตัวเข้าใส่หลิวหู่

“งั้นฉันนั่งตรงนี้ละกัน”

“เจ้าหนุ่ม! อยากตายนักรึไง!” หลิวหู่โกรธจัด ไม่พูดพร่ำก็ปักหลักนั่งลงที่หมายเลขเจ็ดทันที เขาอยากเล่นงานเจ้าหนุ่มไม่รู้จักฟ้าดินคนนี้ให้เข็ดหลาบ

“นายนี่มันหาเรื่องใส่ตัวจริง ๆ! คอยดูเถอะ รอบนี้ฉันจะจัดการนายให้ได้!” แม้หลิวหู่จะบาดเจ็บเพราะซูอี้ แต่เมื่อเทียบกับเด็กนักเรียนคนนี้แล้ว คนที่เขาอยากจัดการยิ่งกว่าก็คือหงเทา

แต่เดิมเขาตั้งใจจะนั่งตรงหน้าหงเทา แต่ซูอี้ดันเข้ามาเบียด ทำให้เขาโมโหขึ้นมาอีก ระลึกถึงแผลที่ได้ก่อนหน้านี้ เขาก็ตัดสินใจอย่างไม่ลังเล นั่งที่หมายเลขเจ็ด ซึ่งเป็นตำแหน่งที่สามารถเล็งปืนไปที่ซูอี้ได้โดยตรง

“แต่นายต่างหากที่มาให้ฉันจัดการถึงที่! ยังจะทำอวดดีอีกหรือ?”

ซูอี้ยิ้มเหยียดเบา ๆ คิดในใจ ถึงเวลาแสดงละครแล้ว

“ฮึ…”

“ช่างเถอะ เหนื่อยแล้ว”

“เชื่อว่าทุกคนก็คงดูออก ว่าฉันจะชนะหรือไม่ชนะเกมนี้ มันไม่สำคัญกับฉันเลย”

“จะอยู่หรือตาย สำหรับฉัน มันก็ไม่ต่างกัน”

“เกมนี้จะเป็นยังไงต่อไป ฉันก็ไม่ได้สนใจนัก”

ซูอี้แสดงสีหน้าเบื่อหน่ายสิ้นหวัง

“เฮ้อ… การมีชีวิตอยู่ก็แค่การดิ้นรน…”

เขาถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า สีหน้าหม่นหมองอย่างเห็นได้ชัด

คำพูดของหลิวหู่ก็ติดค้างอยู่ที่ปาก จะกล่าวก็ไม่ใช่ ไม่กล่าวก็ไม่ถูก

“ในเมื่อนายอยากตายนัก อีกเดี๋ยวฉันจะส่งนายขึ้นทางด่วนเลยก็แล้วกัน!”

“โอ้? ฉันก็กำลังรออยู่” ซูอี้ยักไหล่ สีหน้าเฉยเมยไม่สะทกสะท้าน ทำเอาหลิวหู่ถึงกับพูดไม่ออก

“นาย…ฮึ่ม”

หลิวหู่รู้ตัวดีว่า คำพูดของเขานั้นไม่อาจสร้างผลกระทบใดต่อเจ้าคนบ้าคลั่งที่ปรารถนาจะตายผู้นี้ได้อีกแล้ว เขาแค่นเสียงเย็นชาแล้วหันหน้าหนี

เซี่ยเข่อชิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองเหตุการณ์ด้วยความตกตะลึง คนที่เพิ่งจะโอ้อวดไม่หยุดปากเมื่อครู่ ตอนนี้กลับกลายเป็นคนเศร้าสร้อยไปเสียแล้ว? สรุปว่าในกระบอกน้ำเต้านั่นขายยาอะไรกันแน่

เฉินไห่ จิ่งอวี่ หลิวหู่ และหงเทาก็นึกย้อนถึงเกมรอบแรกของซูอี้ ตอนที่เจ้าหมอนั่นกินพิซซ่าสามชิ้นติดกันโดยไม่กระพริบตา แถมยังเหมือนอยากจะกินต่ออีก ใครจะไม่เชื่อล่ะ

เพราะความจริงย่อมชัดเจนกว่าคำพูดใด ๆ

เด็กคนนี้สิ้นหวังในชีวิตจริง ๆ แล้ว ทั้งหมดคิดเช่นนั้น ต่างก็ไม่อยากเข้าไปยุ่งด้วยจะดีที่สุด

ซูอี้มีสีหน้าเศร้าหมอง ยกปืนลูกโม่บนโต๊ะหมายเลขแปดขึ้นมา ลูบคลำเล่นไม่หยุด

“เฮ้อ โตมาขนาดนี้ ฉันยังไม่เคยเห็นปืนของจริงเลย อยากจะยิงซักทีจริง ๆ”

“ถ้าฉันยิงติดกันหลายครั้งจะเป็นยังไงนะ? อย่างน้อยก็น่าจะยิงออกซักนัดล่ะนะ” ซูอี้พึมพำคล้ายพูดกับตัวเอง

ทว่าเสียงของเขากลับทำให้ขนทั้งร่างของทุกคนลุกชัน

น่ากลัวเกินไปแล้ว น่ากลัวจริง ๆ

คนที่ไม่กลัวตายเช่นนี้ ในเกมแบบนี้ถือว่าอันตรายอย่างที่สุด!

เรียกได้ว่าเป็นระเบิดเวลาชัด ๆ

ในใจของทุกคนคิดเหมือนกันหมดว่า ไม่ว่าอย่างไร ห้ามไปนั่งอยู่ถัดจากหมอนี่เด็ดขาด ปืนลูกโม่ในมือเขาเหมือนจะกลายเป็นปืนกลเสียได้ ถ้าไม่ติดว่ามีแค่กระสุนเดียว คนที่นั่งเป็นคนต่อไปของเขามีหวังโดนยิงพรุนเป็นรังผึ้งแน่นอน

ในตอนนั้นเอง ซิงฮั่วก็เดินตรงไปยังที่นั่งหมายเลขหนึ่ง

“พอดีเลย นายไม่ใช่ว่าบอกว่าโชคดีหรือ? งั้นรอบนี้พวกเรามาแข่งโชคกันหน่อยเป็นไร” ซิงฮั่วกล่าวด้วยรอยยิ้มบาง ๆ แต่แววตากลับเยียบเย็น

“ได้ ฉันก็บอกแล้วว่าฉันโชคดีเสมอ” ซูอี้ยกปืนในมือขึ้นพลางหัวเราะหึ ๆ ในใจคิดว่า ซิงฮั่ว นายตกหลุมพรางฉันแล้ว

“งั้นฉันขอเริ่มก่อนก็แล้วกัน! ยังไงทุกคนก็ต้องโดนยิงอยู่ดี” หงเทาตัดใจแน่วแน่ นั่งลงที่หมายเลขสอง เขายอมที่จะผ่านมันก่อน เพื่อจะได้ลดแรงกดดันทางจิตใจลงบ้าง ขอแค่มีคนตายที่หลัง เขาก็จะไม่ต้องวนมาถึงรอบตัวเองอีก

เซี่ยเข่อชิงก็จับจังหวะไว้ได้ นั่งลงที่ที่นั่งหมายเลขสามต่อจากหงเทา หลังจากไตร่ตรองแล้ว เธอก็ยอมรับว่า คนที่ไม่มีปืนอย่างเธอ ก็ได้แต่ทำตามอย่างที่ซูอี้พูดจริง ๆ คือนั่งต่อจากหงเทาผู้มีโอกาสเป็นฝ่ายผู้เล่นมากกว่า

อย่างน้อยเขาก็เคยแบ่งปันเบาะแสมาแล้ว

เฉินซืออวิ้นก็นั่งลงที่หมายเลขสี่ถัดมา จิ่งอวี่กับเฉินไห่ก็นั่งลงตามลำดับที่หมายเลขห้าและหก

“ผู้เล่นทุกคนเข้าที่เรียบร้อย เริ่มนับถอยหลัง”

“แกรก แกรก…”

ทุกคนเห็นลูกโม่ของปืนที่อยู่บนโต๊ะ และของซูอี้ที่ถืออยู่ในมือกำลังหมุนอย่างบ้าคลั่ง

ขณะนั้นเอง ซูอี้ก็ได้รับข้อความแจ้งเตือน

“ตรวจพบว่าผู้เล่นพกพากระสุนสี่นัด กรุณาเลือกจำนวนกระสุนที่ต้องใส่ในปืน คิดในใจได้เลย”

เป็นไปตามคาด! สามารถใส่กระสุนได้! แถมยังเป็นกระบวนการใส่ที่ง่ายดาย ซูอี้รู้สึกยินดีในใจ

ซูอี้ใช้พลังจิตเลือกใส่กระสุนเพียงหนึ่งนัด กระสุนนั้นไม่ใช่ยิ่งมากยิ่งดี หากแต่ต้องใส่ในปริมาณที่พอดีเท่านั้น!

“กรุณาผู้เล่นเลือกว่าจะยิงในรอบที่เท่าไร”

ซูอี้คิดในใจว่า รอบยิงก็เลือกได้อีก! ไม่ได้สุ่มเหมือนที่คิด ข้ามีสิ่งที่ยิ่งกว่าการพนันเสียอีก!

ผู้ควบคุมชะตา!

ในขณะนั้นเอง ซูอี้ก็เปิดใช้ผู้ควบคุมชะตาเป็นครั้งสุดท้ายของตน

……………