เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

Chapter 141: ล้มลุกคลุกคลาน!

Chapter 141: ล้มลุกคลุกคลาน!

Chapter 141: ล้มลุกคลุกคลาน!


ความสามารถพิเศษของไป๋ปิงไฮ่นั้นสามารถที่จะเปลี่ยนร่างกายให้กลายเป็นโลหะ เหมือนกับความสามารถการเปลี่ยนร่างของพี่ชาย ความสามารถนี้ให้ความแข็งแกร่งที่สุดยอดและความป้องกัน ซึ่งมันสามารถที่จะทนทานต่อมีด แต่มันก็ไร้ประโยชน์เมื่อเผชิญหน้ากับปืนไรเฟิลและปืนกล กระสุน8-9มม. บางทีในอนาคตหลังจากที่ความสามารถนั้นวิวัฒนาการ ไป๋ปิงไฮ่ก็ไม่ต้องหวาดกลัวกระสุนอีกต่อไป อย่างไรก็ตาม ปัญหาหลักก็คือเขาจำเป็นที่จะต้องมีชีวิตรอดวันนี้ให้ได้ก่อน!

เมื่อเขานั้นเผชิญกับสถานการณ์แห่งความเป็ฯและความตาย ความสามารถที่แฝงเร้นของเขาก็มากกว่าเป็นปกติ มันมีระยะห่างระหว่างพวกเขานั้นประมาณสิบแปดเมตร ดังนั้นเขาที่กำลังพุ่งไปข้างหนากับเสาโลหะที่หนัก500กิโลกรัม! เขาจึงใส่ความแข็งแกร่งของเขาทั้งหมดลงที่เท้าของเขาเพื่อที่จะพุ่งไปข้างหน้า

เจียงลู่ฉีพึ่งที่จะฆ่าพี่เขาไป และปากกระบอกปืนของห้องยิงปืนที่อยู่ด้านหน้านั้นก็กำลังหันอยู่ ไป๋ปิงไฮ่จึงมีเวลาในการโจมตีประมาณสองหรือสามวินาที! เขารู้ว่าโอกาสนี้นั้นราคาของมันก็คือชีวิตของพี่ชายเขาทั้งชีวิต ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็รู้ว่าเขามีโอกาสนี้เท่านั้นที่จะโจมตีได้

“ไปตายได้ละ!” ไป๋ปิงไฮ่กระโดดขึ้นไปบนกลางอากาศ! เจียงลู่ฉีกำลังจะลั่นไก แต่ไป๋ปิงไฮ่นั้นใช้ประโยชน์ของรถMCV ถึงแม้ว่าเจียงลู่ฉีนั้นจะสามารถที่จะเล็งจากมุมไหนก็ได้ในห้องยิงปืน มันก็ยังคงมีจุดบอดอยู่ ซึ่งจุดบอดของมันก็คือด้านหน้าของรถMCV ดังนั้นกระสุนมันไม่สามารถยิงโดนมันได้

“หยิง ระวังตัวด้วย!”

เจียงลู่ฉีตะโกนขึ้น ก่อนที่เสียงของเขาจะหายไป ไป๋ปิงไฮ่ก็โจมตีไปเรียบร้อยแล้ว

เจียงลู่ฉีมีอาวุธที่ทรงพลังที่ชื่อว่า ‘ปืนใหญ่สุญญากาศ’ ซึ่งมันจำเป็นจะต้องใช้เวลาหลายวินาทีในการชาร์จ ดังนั้นมันจึงไร้ประโยชน์ ไป๋ปิงก็กระโดดข้ามหัวรบตรงๆและกระโดดขึ้นมาอย่างกับนก

เสาเหล็กนั้นมีแรงกระแทกที่เยี่ยมควบคู่ไปกันกับพลังทั้งหมดของไป๋ปิงไฮ่! ซึ่งเสาเหล็กนั้นก็กระแทกเข้ากันกับกระจกหน้ารถ!

“บูมมมม!”

กระจกหน้ารถMCVนั้นสั่นอย่างรุนแรงและกระจกกันกระสุนก็แตกเป็นส่วนๆ! เศษกระจกนั้นกระจายไปทั่วทุกทิศทาง และแสงกระทบของมันนั้นเหมือนกันกับหยดน้ำเป็นพันหยด!

ไม่ต้องลืมไปว่ามันคือกระจกกันกระสุน ซึ่งมันก็ไม่ใช่เกราะของรถถังซึ่งสามารถที่จะมีการผสมกันหลายชั้นของกระจก ถึงแม้ว่ามันจะสามารถที่จะกันกระสุนได้ แต่กระสุนแต่ละนัดก็สามารถที่จะทำลายหนึ่งหรือสองชั้นของกระจกได้ ดังนั้นจากการโดนยิงห่าฝนจำนวนมากนั้นก็ทำให้ชั้นของกระจกนั้นบางลงเรื่อยๆ

“ปัง!”

เศษกระจกจำนวนมากนั้นกระแทกเข้ากันกับเฟอร์นิเจอร์ภายในในรถMCV เสาโลหะนั้นกระแทกเข้ากันกับกระจกหน้ารถ! ในรถMCVนั้นหลันซิหยู่นั้นหน้าซีดขาว ซุนคุนและจางไฮ่ก็ยืนขึ้นทันทีในเวลาเดียวกัน! หยิงก็กระโดดออกมาจากที่นั่งคนขับในทันที

“บูม!”เสาโลหะนั้นกระแทกเข้ากันกับที่นั่งคนขับอย่างรุนแรง ซึ่งมันเกือบจะทำให้กระจกหน้ารถพังลง! หยิงนั้นสามารถที่จะพึ่งเมล็ดพันธุ์แห่งดวงดาวนั้นให้ปลดเข็มขัดนิรภัยได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งถ้าเป็นคนอื่นแล้ว พวกเขาก็จะแกะเข็มขัดนิรภัยออกไม่ทันและหลังจากนั้นก็จะกลายเป็น ‘หนึ่งเดียวกันกับเก้าอี้’

“ไปตายซะ!”เมื่อเห็นว่าเขานั้นทำมันสำเร็จและในที่สุดก็เจาะเข้ากันกระจกกันกระสุนได้แล้ว ไป๋ปิงไฮ่ก็โจมตีอีกครั้งหนึ่งและเศษซากกระจกจำนวนมากนั้นก็พังทลายลง!

เขาต้องการที่จะเข้าไปข้างในรถMCV อย่างไรก็ตามเวลานั้นเอง เจียงจู้อิงก็จับไปที่เสาโลหะก่อนที่เขาจะดึงมันกลับไปได้

“ซี่ซี่!”เจียงจู้อิงนั้นปล่อยกระแสไฟฟ้าที่มีสีน้ำเงินออกมาและมันประมาณหนึ่งพันโวลต์ได้และก็ส่งผ่านเข้าไปยังเสาโลหะและช็อตไป๋ปิงไฮ่

‘อ๊ากกกกก’ไป๋ปิงไฮ่คราง เขานั้นมีร่างกายที่เป็นโลหะ ถึงแม้ว่ามันจะคงกระพันกับไฟฟ้า แต่ก็มันก็สามารถที่จะสร้างความเสียหายที่ใหญ่หลวงได้อยู่ดี!

‘ซี่----ซี่!’กระแสไฟฟ้าสีน้ำเงินปกคลุมไปทั่วร่างของไป๋ปิงไฮ่ ผมของเขาก็ตั้งชูชันขึ้นและเสื้อผ้าของเขาก็ไหม้ไปหมด แต่เขาก็ยังคงกำเสาโลหะอย่างแน่น

“ปล่อยซิวะ!” ไป๋ปิงไฮ่นั้นก็ผลักโลหะเข้าไปในทันที เจียงจู้อิงตกตะลึงแต่มันก็ช้าเกินไปที่เธอจะทำอะไร มือของเธอนั้นปวดทันทีและเอวของเธอก็เกือบที่จะร้าว! พลังการโจมตีของไป๋ปิงไฮ่นั้นน่าหวาดกลัวเกินไป! ไม่แปลกใจเลยว่าเขานั้นสามารถที่จะเข้าไปยังฐานและกลายเป็นตัวตนที่สำคัญ

แต่เจียงจู้อิงก็ไม่ได้ถอยหนี เธอก็ใช้มืออีกข้างของเธอและยังคงจับเสาโลหะต่อไป เจียงจู้อิงนั้นปลดปล่อยพลังของเธอทุกส่วนเพื่อที่จะทำให้ไป๋ปิงไฮ่ชา!

เกือบจะเป็นเวลาเดียวกัน ประตูของรถMCVก็เปิดออก หยิงก็ออกมาจากรถMCVและพุ่งไปยังด้านหน้า เธอนั้นอยู่ด้านหลังไป๋ปิงไฮ่และกระโดดขึ้นไปบนกลางอากาศ เธอนั้นกำลังถือ ดาบปลายปืนสามคนอยู่และเล็งไปที่คอของไป๋ปิงไฮ่ ดาบปลายปืนสามคมของเธอนั้นแทงเข้าไปยังคอของไป๋ตรงๆ แต่เนื่องจากว่าเขานั้นพัฒนาจากการป้องกันซึ่งมันก็สามารถที่จะป้องกันบาดแผลที่ร้ายแรงได้

“อ๊า!!”ไป๋ปิงไฮ่ร้อง เขานั้นถูกย่างไปทั่วทั้งตัวและเสื้อของเขาก็กำลังลุกไหม้อยู่ เขานั้นเห็นหยิงพยายามที่จะโจมตีเขาอีกครั้งหนึ่ง ดังนั้นเขาจึงต่อยไปยังอกของหยิง เขาต้องการที่จะทำให้หยิงสูญเสียจังหวะ ทำให้เธอไม่สามารถที่จะขยับต่อหลังจากนั้นได้

“หยิง หลบไป!” ในเวลานั้นเอง เจียงลู่ฉีก็สั่งเธอ เธอก็รีบเหวี่ยงร่างของเธอหลบการโจมตีของไป๋ปิงไฮ่ในทันที เหยียบขึ้นไปบนหัวรบและกระโดดลงมาบนพื้น เมื่อเธอลงบนพื้น เธอก็ปาดาบปลายปืนสามคมด้วยกำลังทั้งหมดของเธอ

“แคร้งงง!”มันกระแทกเข้ากันกับลำคอของไป๋ปิงไฮ่และเวลาเดียวกันนั้นเอง

“ปัง!”กระสุนก็ถูกยิงทะลุผ่านรอยแตกของกระจกหน้ารถและเข้าไปยังหน้าอกของไป๋ปิงไฮ่! เขารู้สึกเหมือนกับค้อนขนาดใหญ่ทุบลงมาที่เขาและร่างของเขาก็กระเด็นตามแรงยิงไป!

แรงกระทบของกระสุนนั้นก็เพียงพอที่จะเจาะคนสามคนแล้ว แต่มันก็ยังคงล้มเหลวในการที่จะเจาะเข้าไปในตัวของไป๋ปิงไฮ่ อย่างไรก็ตามมันก็สามารถที่จะส่งร่ายของไป๋ปิงไฮ่บินออกไปได้ ซึ่งมันก็เป็นประสบการณ์ที่เลวร้ายอย่างแน่นอน

ไป๋ปิงไฮ่มองเข้าไปในกระจกหน้ารถที่แตกละเอียดพร้อมกันกับเจียงลู่ฉีที่กำลังถือปืนไรเฟิล81ที่กำลังแสดงออกให้เห็นถึงรอยยิ้มอันแปลกประหลาด

รอยยิ้มนั้นเป็นสิ่งสุดท้ายที่ไป๋ปิงไฮ่เห็น หลังจากนั้นเขาก็ตายลง...

เจียงลู่ฉีหายใจเข้าลึกๆ การต่อสู้เมื่อกี้นี้นั้นใช้พลังงานเกือบทั้งหมดของเขาแล้ว มันต้องใช้พลังงานในการเพ่งเล็งของสมองเป็นจำนวนมาก

“หยิง รีบขึ้นมาบนรถMCV!”เจียงลู่ฉีพูด หลังจากนั้น มันก็ยังคงอันตรายเกินไปด้านนอกนั่น ถึงแม้ว่าคนส่วนมากนั้นจะวิ่งหนีไปแล้ว แต่มันก็ยังมีใครบางคนที่แอบซ่อนอยู่และรอที่จะออกมายิง

เจียงลู๋ฉีรู้สึกว่าเขาจะต้องเพิ่มความแข็งแกร่งของเขาให้ยิ่งกว่านี้! มิฉะนั้นละก็เขาสามารถที่จะทำได้เพียงแอบในรถและยิงออกมา ถ้ารถMCVของเขานั้นพบเจอกับปัญหาบางอย่างละก็ เขาก็จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายอย่างมาก!

จบบทที่ Chapter 141: ล้มลุกคลุกคลาน!

คัดลอกลิงก์แล้ว