บทที่ 476 ศึกทุ่งดอกไม้สีแดง 12

บทที่ 476 ศึกทุ่งดอกไม้สีแดง 12

ปัจจุบันกองกำลังผู้เล่นชุดทอง 40,000 คนของดีวายโซลถูกกำแพงมิติตัดขาดกองกำลังออกเป็น 3 ส่วน กองกำลังที่อยู่หน้าสุดมีจำนวนอยู่เพียงแค่ 10,000 คนเท่านั้น เมื่อพวกเขาต้องเผชิญหน้ากับกองกำลัง 40,000 คนของพวกเจียงเจ๋อ มันจึงทำให้พวกเขาถูกทำลายลงไปอย่างรวดเร็ว

กองกำลัง 8,000 คนที่ติดอยู่ในกำแพงมิติยิ่งเป็นกลุ่มที่น่าสงสารมากยิ่งกว่า เพราะพวกเขาถูกกองกำลังระยะไกลของลู่หยางสังหารอย่างง่ายดาย ทำให้ในเวลาเพียงแค่ไม่นานโซลออฟอีเทอนิตี้ก็ได้สูญเสียกองกำลังผู้เล่นชุดทองไปอีกเกือบ 20,000 คน ซึ่งถ้ามันได้รวมกับความสูญเสียในก่อนหน้านี้ มันก็หมายความว่าโซลออฟอีเทอนิตี้ได้สูญเสียกองกำลังผู้เล่นชุดทองไปแล้วเกือบ 50,000 คน

“อุปกรณ์ระดับทองของฉัน!” โซลออฟอีเทอนิตี้ตะโกนอย่างเจ็บปวดพร้อมกับทรุดตัวลงไปบนพื้น

“หัวหน้า พวกเรารีบถอยกันก่อนเถอะครับ” หัวหน้าองครักษ์พยายามเข้ามาพยุงโซลออฟอีเทอนิตี้เอาไว้

“ถอย? ใช่พวกเราต้องรีบถอยไปตั้งหลักกันก่อน ห้ามตายอยู่ที่นี่เป็นอันขาด” โซลออฟอีเทอนิตี้พูดขึ้นมาอย่างสติหลุด

“ขอโทษด้วยนะประธานโซลออฟอีเทอนิตี้ แต่คุณไม่มีโอกาสนั้นอีกต่อไปแล้ว” ไป๋เหลิงตะโกนขึ้นมาอย่างฉับพลัน ก่อนที่เขาจะแทงดาบเข้าใส่ศัตรูอย่างรวดเร็ว

เป้ง!

โซลออฟอีเทอนิตี้ยกดาบขึ้นมาขวางการโจมตีของศัตรูเอาไว้ แต่ไป๋เหลิงได้อาศัยแรงปะทะหมุนตัวไปอีกด้านก่อนจะฟาดดาบเข้าใส่ลำคอของศัตรู

-16,486 (คริติคอล)

โซลออฟอีเทอนิตี้เสียชีวิต!

ระหว่างนั้นฉิงชางกับเซี่ยหยู่เว่ยก็นำกองกำลังเข้ามาถึงพอดี ทำให้ในเวลาเพียงแค่ไม่นานหน่วยองครักษ์ของโซลออฟอีเทอนิตี้ก็ถูกสังหารลงไปจนหมด

“หัวหน้า พวกเราจัดการกับพวกโซลออฟอีเทอนิตี้เรียบร้อยแล้วครับ” ไป๋ฉือรายงาน

“ดีมาก แบล็คเฟลมบอกให้นักเวทธาตุดินยกเลิกเอิร์ธเควคดราก้อนได้แล้ว ส่วนพวกนายทั้ง 3 กองกำลังให้จู่โจมพวกดีวายโซลจากทางด้านข้างต่อได้เลย”

ทันทีที่ลู่หยางออกคำสั่งเสาดินทั้ง 21 ต้นก็จมกลับลงไปใต้ดินเช่นเดิม เผยให้เห็นกองกำลังดีวายโซลหลายหมื่นคนที่กำลังพยายามเคลื่อนที่อ้อมกำแพงดินไปทางด้านซ้าย

“บลัดบราเธอร์บุก!” ฉิงชาง, เซี่ยหยู่เว่ยและไป๋ฉือตะโกนขึ้นมาพร้อมกัน

“ฆ่ามัน!” กองกำลังผู้เล่นชุดทอง 60,000 คนของบลัดบราเธอร์ถาโถมเข้าใส่ดีวายโซลจากทางด้านข้างโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันได้ตั้งตัว

“ชิบหายแล้ว! กองกำลังชุดทองของพวกบลัดบราเธอร์กำลังบุกเข้ามา”

“หัวหน้าอยู่ไหน?”

“หัวหน้าตายกันหมดแล้ว พวกเรารีบหนีกันก่อนเถอะ!”

“ใช่ ทุกคนรีบหนีกันเร็วเข้า”

…

ทหารภายในกองทัพเริ่มตะโกนกันอย่างตื่นตระหนก ก่อนที่พวกเขาจะเริ่มวิ่งหนีในทันทีทำให้ทั้งกองทัพแตกสลายอย่างรวดเร็ว

การวิ่งหนีอย่างไร้ระเบียบทำให้บลัดบราเธอร์สามารถไล่สังหารกองกำลังของดีวายโซลได้อย่างง่ายดาย ในที่สุดกองกำลังชุดทองของศัตรูก็ถูกบลัดบราเธอร์จัดการจนหมด เหลือเพียงทหารชุดเงินที่หนีรอดไปได้ไม่ถึง 5,000 คนเท่านั้น

10 นาทีต่อมา

ฉิงชาง, เซี่ยหยู่เว่ย, ไป๋ฉือ, บิทเทอร์เลิฟ, โจวเทียนหมิง, ซุนหยู, เจียงเจ๋อและแกนหลักคนอื่น ๆ ต่างก็กลับมารวมตัวใกล้ ๆ ลู่หยางด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความยินดี

“คราวนี้พวกเราได้รับอุปกรณ์ระดับทองมามากกว่า 130,000 ชิ้นสามารถจัดตั้งกองกำลังผู้เล่นชุดทองได้อีก 10,000 คน” ถูเฟิงกล่าวอย่างตื่นเต้น

“เยี่ยมมาก หลังจากจบศึก 3 ศึกนี้พวกเราก็ได้รับอุปกรณ์ชุดทองกลับมามากกว่า 30,000 ชุดเลยสินะ” ลู่หยางกล่าว

ทุกคนต่างก็ส่งเสียงหัวเราะขึ้นมาอย่างยินดี

“หวังว่าบลัดไทแรนท์มันจะบุกกลับมาอีกสัก 2-3 ครั้ง พวกเราจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องอุปกรณ์ของลูกน้องอีก” ไป๋ฉือกล่าว

“พวกมันไม่มาแล้วล่ะ ฉันเพิ่งได้รับข่าวว่าบลัดไทแรนท์นำกำลังกลับไปที่ป้อมสกายมิสท์แล้ว” ลู่หยางกล่าว

“พวกมันไม่มาแล้วเหรอ ทำไมล่ะ?” เจียงเจ๋อถาม

“พวกมันรู้ว่าพวกมันสู้กับเราไม่ได้ อีกอย่างข้อมูลที่ฉันบอกไปก็ทำให้พวกมันเกิดความขัดแย้งขึ้นมาภายใน เรียกว่าลิ่วเจียเดินหมากพลาดครั้งใหญ่แล้ว” ลู่หยางกล่าว

ทุกคนพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

“ไม่น่าเชื่อเลยว่าภายใต้คราบของนักลงทุน แต่ความจริงลิ่วเจียกลับมีความคิดที่จะยึดครองกิลด์พวกนั้นทั้งหมด ลิ่วเจียนี่มันเป็นคนที่โคตรเลวจริง ๆ” บิทเทอร์เลิฟกล่าว

“หัวหน้า ตอนนี้พวกเราจะเอายังไงกันต่อดีครับ? พี่น้องในกิลด์ของเรายังสนุกกันอยู่เลย” ไป๋ฉือกล่าว

“ฉันก็ยังสนุกอยู่เหมือนกัน เวทมนตร์ต้องห้ามของเราเพิ่งใช้ไปแค่ 20 บทเท่านั้น พวกเราไปป้อมปราการสกายมิสท์ของบลัดไทแรนท์กันเถอะ” ลู่หยางกล่าว

หลังจากจัดทัพใหม่อีกครั้ง กองกำลังทั้ง 290,000 คนของลู่หยางก็มุ่งหน้าตรงไปยังป้อมปราการสกายมิสท์

“อย่าเพิ่งยอมแพ้ซะล่ะ ฉันพึ่งได้อุปกรณ์ระดับทองมา 7 ชิ้นเอง ขาดอีกแค่ชิ้นเดียวฉันก็จะมีอุปกรณ์ระดับทองครบทั้งชุดแล้ว”

“ถึงแม้ฉันจะได้อุปกรณ์ชุดทองมาครบแล้ว แต่น้อง ๆ ในทีมของฉันยังไม่มี พวกแกเอาอุปกรณ์ชุดทองมาเสิร์ฟให้น้องของฉันเดี๋ยวนี้เลย”

“หัวหน้านี่ใจดีจริง ๆ ใครจะไปคิดว่าแค่มีส่วนร่วมในการรบ พวกเราก็ได้อุปกรณ์ชุดทองมาใส่กันฟรี ๆ แล้ว”

…

หลังจากรบในศึกใหญ่มา 3 ครั้งติดต่อกัน ขวัญกำลังใจในกองทัพของลู่หยางก็พุ่งขึ้นจนใครก็ฉุดไม่อยู่

“หัวหน้าตอนนี้พวกแบล็คบลัดคงจะนั่งกันไม่ติดแล้วใช่ไหม? ลิ่วเจียทำกับพวกเขาขนาดนี้แบล็คบลัดไม่ไปเอาชีวิตของหวังเถิงกับลิ่วเจียแล้วหรอกเหรอ?” บิทเทอร์เลิฟกล่าว

“ฉันได้รับข่าวมาว่าหลังจากแบล็คบลัดกับไปถึงเมืองเซนต์กอลล์ เขาก็ไม่ได้จัดทัพใหม่แต่มุ่งหน้าตรงไปหาหวังเถิงโดยตรง” ลู่หยางกล่าว

ทุกคนต่างก็ส่งเสียงหัวเราะขึ้นมา

“คราวนี้พวกเขาจะต้องแตกคอกันแน่ ๆ” ซุนหยูกล่าว

—

เมืองเซนต์กอลล์

อาคารหมายเลข 7 ในย่านการค้าอันคึกคักบริเวณเขตทิศตะวันออกของเมือง

ลิ่วเจียซื้อตึก 8 ชั้นแห่งนี้เอาไว้ให้หวังเถิงเอาไว้ใช้สำหรับการทำงาน แล้วในตอนนี้แบล็คบลัดก็กำลังมองไปยังหวังเถิงด้วยแววตาเย็นชา

“ท่าทางแบบนี้คงพูดคุยกันไม่ได้แล้วสินะ” หวังเถิงกล่าว

“เหอะ คุณจะมาคุยเรื่องอะไรอีกหรือว่าจะเป็นเรื่องรวมกิลด์ของฉันเข้ากับบลัดเติสตี้หรือดีวายโซลงั้นเหรอ? ฉันขอประกาศเอาไว้ตรงนี้เลยนะว่าเดธโซลที่ฉันสร้างมาคือของฉัน ไม่ว่าใครก็เอามันไปไม่ได้” แบล็คบลัดเค่นเสียงอย่างเย็นชา

“ฉันขอยืนยันอีกครั้งว่าเหตุการณ์ที่ราคาวัตถุดิบอุปกรณ์ระดับทองพุ่งขึ้นสูงในตอนนี้ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับทั้งฉันและคุณชายลิ่ว หากฉันเดาไม่ผิดเรื่องนี้มันจะต้องเป็นฝีมือของลู่หยางแน่ ๆ มันคงจงใจจะทำลายความสัมพันธ์ระหว่างพวกเรา” หวังเถิงกล่าวอย่างไร้อารมณ์

แบล็คบลัดส่ายหัวพร้อมกับกล่าวว่า

“คุณหวังนี่คุณยังคิดว่าฉันเป็นไอ้โง่อยู่อีกงั้นเหรอ? ลู่หยางมันอยากให้กิลด์ของพวกฉันหนีไปเมืองอื่นจะตาย เขาคงจะสมองเพี้ยนแล้วล่ะถ้าจะช่วยให้พวกเรารวมกิลด์กันยกทัพไปถล่มเขาอีกครั้งหนึ่ง”

หวังเถิงนิ่งเงียบไปโดยไม่พูดอะไร เพราะเหตุการณ์ราคาวัตถุดิบพุ่งสูงขึ้นในครั้งนี้เป็นฝีมือของเขากับลิ่วเจียที่แอบดำเนินการลับหลังพวกแบล็คบลัดอยู่จริง ๆ

ตอนแรกพวกเขาคิดว่าตัวเองไม่จำเป็นจะต้องออกหน้า เพราะกองกำลังทั้ง 4 น่าจะสามารถจัดการกับลู่หยางได้โดยไม่มีปัญหาอะไร แต่ในระหว่างที่ลู่หยางต้องถอยกลับไปตั้งหลักในเมืองซีเอ็มเพอเรอร์ ในเวลานั้นพวกเขาค่อยวางแผนให้กิลด์ทั้ง 4 ออกไปพ่ายแพ้กับลู่หยางสักครั้ง เมื่อนั้นพวกเขาก็จะสามารถควบคุมกิลด์ทั้ง 4 นี้ได้เหมือนกัน แถมยังสามารถควบคุมเมืองเซนต์กอลล์ได้โดยไม่จำเป็นจะต้องออกแรงเองด้วย

ขณะที่หวังเถิงกำลังคิดหาวิธีแก้ปัญหา ออทัมสปริง, บลัดไทแรนท์และโซลออฟอีเทอนิตี้ก็บุกเข้ามาในสำนักงานพร้อมกัน

“คุณหวังอธิบายมาเดี๋ยวนี้ว่าเงื่อนไขที่คุณเขียนเอาไว้ในสัญญามันหมายความว่ายังไงกันแน่?!” บลัดไทแรนท์เพิ่งจะรวบรวมกำลังอยู่ในป้อมปราการ แต่ทันทีที่เขาได้รับข้อความจากแบล็คบลัด เขาก็รีบตรงมาที่นี่ด้วยความสับสน

“คุณหวังถ้าคุณไม่ได้ให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผล พวกเราก็สู้เพื่อคุณต่อไปไม่ได้แล้ว” โซลออฟอีเทอนิตี้กล่าว

กิลด์ที่พวกเขาสร้างเปรียบเสมือนลูกน้อยที่พวกเขาเลี้ยงดูขึ้นมาด้วยตัวเอง หากจู่ ๆ กิลด์ของพวกเขาต้องตกไปอยู่ในมือของคนอื่น มันก็ทำให้แม้แต่โซลออฟอีเทอนิตี้ที่ใจเย็นที่สุดก็ยังทนรับเรื่องแบบนี้ไม่ได้

หวังเถิงไม่รู้จะอธิบายเรื่องนี้ยังไงดี เมื่อได้เห็นท่าทีกระกระอ่วนของชายคนนี้ทั้งบลัดไทแรนท์และโซลออฟอีเทอนิตี้ก็ยิ่งมั่นใจว่าเหตุการณ์ครั้งนี้เป็นฝีมือของหวังเถิงกับลิ่วเจียแน่ ๆ

ทันใดนั้นเองทั้งสำนักงานก็มีเพียงแค่เสียงด่าทอของบลัดไทแรนท์และแบล็คบลัด หวังเถิงที่ไม่รู้จะจัดการกับปัญหาเรื่องนี้ยังไงดีจึงจำเป็นจะต้องติดต่อไปขอความช่วยเหลือจากลิ่วเจีย

แตกคอกันแล้วจ้าาา