บทที่ 472 ศึกทุ่งดอกไม้แดง 8

บทที่ 472 ศึกทุ่งดอกไม้แดง 8

ปัจจุบันฉิงชางกำลังนำทีมนักรบโล่ชุดเงินต้านทานกองกำลังของออทัมสปริงและมีสถานการณ์ย่ำแย่ไม่ต่างไปจากทางฝั่งของจางจื่อโป๋มากนัก แต่ถึงกระนั้นพวกเขาก็ยังพยายามต้านทานเวทมนตร์เอาไว้อย่างต่อเนื่อง

1 นาทีผ่านไป

นักรบโล่ชุดเงินที่อยู่ใกล้ ๆ ฉิงชางเสียชีวิตเกือบทั้งหมดและทำให้แนวป้องกันต้องถอยร่นออกไปอีก 10 เมตรโดยมีผู้เสียชีวิตไปแล้วมากกว่า 1,000 คน

2 นาทีผ่านไป

นักรบโล่ชุดเงินของทางฝั่งจางจื่อโป๋เสียชีวิตเพิ่มขึ้นอีก 2,000 คน

เวลาค่อย ๆ ผ่านไปอย่างเชื่องช้า ซึ่งในตอนนี้ทีมของจางจื่อโป๋และฉิงชางใกล้จะถูกทำลายลงไปเต็มที ไม่สามารถต้านทานการโจมตีของศัตรูได้อีกต่อไปแล้ว

ในขณะที่แนวป้องกันของจางจื่อโป๋กำลังจะพังทลาย ลู่หยางก็เริ่มออกคำสั่งด้วยแววตาแน่วแน่

“เปิดฉากโจมตีได้!”

เจียงเจ๋อและถูเฟิงที่กำลังมองดูสถานการณ์อย่างร้อนใจรีบยิงสัญญาณควันไฟสีแดงและสีน้ำเงินขึ้นสู่ท้องฟ้า

ฟิ้ว!

“ทุกคนบุก!” เมื่อได้รับสัญญาณ ไป๋ฉือที่นำทีมซ่อนตัวอยู่ใต้ดินก็นำทีมลุกขึ้นมาในทันที

“ฆ่ามัน!” กองกำลังผู้เล่นชุดทอง 30,000 คนเข้าโจมตีทางปีกขวาของแบล็คบลัดตามคำสั่งของไป๋ฉือ

ขณะเดียวกันกองกำลังของโจวเทียนหมิงและซุนหยูก็หยุดการแสดง ก่อนที่โจวเทียนหมิงจะนำกองกำลังผู้เล่นชุดทอง 10,000 คนและกองกำลังผู้เล่นชุดเงิน 50,000 คนจู่โจมเข้าใส่ปีกซ้ายของแบล็คบลัด

ขณะทีุ่ซุนหยูก็ได้นำกองกำลังผู้เล่นชุดทอง 10,000 คนและกองกำลังผู้เล่นชุดเงิน 20,000 คนจู่โจมเข้าใส่ทางปีกขวาของออทัมสปริงพร้อมกับกองกำลังผู้เล่นชุดทอง 30,000 คนของบิทเทอร์เลิฟที่โจมตีเข้าใส่กองกำลังของออทัมสปริงมาจากอีกด้าน

เจียงเจ๋อแบ่งกองกำลังของตัวเองออกเป็น 2 ส่วน โดยกองกำลังส่วนหนึ่งแบ่งไปช่วยเซี่ยหยู่เว่ย ขณะที่กองกำลังอีกส่วนแบ่งไปช่วยทางฝั่งของฉิงชาง

“พี่น้อง ฉันมาช่วยแล้ว” เจียงเจ๋อตะโกนปลุกกำลังใจ

“ทุกคนโจมตีได้!” เซี่ยหยู่เว่ยตะโกนออกคำสั่ง

จางจื่อโป๋ที่พยายามทนตั้งรับมาเป็นเวลานานรีบเปลี่ยนไปใส่ชุดเกียรติยศระดับทองเลเวล 40 ครบทั้งชุด จากนั้นเขาก็กระโจนเข้าใส่กลุ่มนักเวทชุดทองของแบล็คบลัดอย่างบ้าคลั่ง

“ไหนใครมันกล้าโจมตีฉันเมื่อกี้ ฉันขอดูหน้าพวกแกหน่อย!”

ชุดเกียรติยศระดับทองเลเวล 40 ทำให้ค่าสถานะของพวกจางจื่อโป๋เหนือกว่าผู้เล่นชุดทองเลเวล 30 มาก เมื่อพวกเขาบุกเข้าไปท่ามกลางหมู่นักเวท มันก็ทำให้นักเวทเหล่านี้ถูกสังหารลงไปในเวลาเพียงแค่ไม่กี่วินาที

แบล็คบลัดคิดว่าลู่หยางกำลังต่อสู้กับบลัดไทแรนท์อย่างดุเดือดและสูญเสียกองกำลังส่วนใหญ่ของตัวเองไปจนเกือบหมดแล้ว มันจึงเป็นเหตุผลที่เขากล้าสั่งให้ทุกคนทำการโจมตีอย่างสุดกำลัง แต่เมื่อเขาได้เห็นกองกำลังผู้เล่นชุดทอง 30,000 คนของสามพี่น้องตระกูลไป๋ มันก็ทำให้เขาเบิกตากว้างขึ้นมาด้วยความตกใจอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“ไม่มีทาง ลู่หยางมันจะยังเหลือผู้เล่นระดับทอง 30,000 คนได้ยังไง?!”

“หัวหน้าทำยังไงดีครับ ทางฝั่งของเราไม่มีแนวตั้งรับเลย ถ้าพวกมันบุกเข้ามาพวกเราจบเห่แน่” จินเตียวร้องตะโกนด้วยความตกใจ

“รีบสั่งให้ทุกคนสร้างแนวป้องกันขึ้นมาสิจะรออะไรอยู่” แบล็คบลัดออกคำสั่งด้วยความตื่นตระหนก

“ไม่ทันแล้วครับ กองหน้าของเรากำลังติดพันอยู่กับพวกเซี่ยหยู่เว่ย พวกเขาถอนตัวกลับมาสร้างแนวป้องกันไม่ได้” จินเตียวตอบ

หลังจากแบล็คบลัดสั่งให้โจมตีอย่างสุดกำลัง กองกำลังทั้ง 10,000 คนของพวกเขาก็ได้กระจายตัวกันออกไปทำการโจมตีแล้ว การพยายามดึงกองกำลังเหล่านั้นกลับมาเพื่อสร้างแนวป้องกันให้ทันการซุ่มโจมตีจึงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย ด้วยเหตุนี้เขาจึงทำได้เพียงแต่มองดูกองกำลังของสามพี่น้องตระกูลไป๋และกองกำลังของโจวเทียนหมิงบีบเข้ามาจากทั้ง 2 ข้างและทำให้กองกำลังของเขาแตกออกกลายเป็น 3 ส่วน

ลู่หยางมองไปยังแบล็คบลัดที่กำลังพยายามวิ่งหนีอย่างสับสน เขาจึงอดที่จะส่ายหน้าขึ้นมาไม่ได้ และเนื่องมาจากในชาติก่อนเขาเคยทำลายกิลด์ของแบล็คบลัดและขับไล่อีกฝ่ายออกจากเกมมาครั้งหนึ่งแล้ว ในชาตินี้ความเกลียดชังที่เขามีต่อแบล็คบลัดจึงลดหายไปมากพอสมควร

ย้อนกลับไปลู่หยางก็ให้โอกาสแบล็คบลัดถอนตัวออกจากเกมด้วยตัวเองหลายครั้ง แต่แบล็คบลัดกลับมองเพียงว่าเขาแค่พยายามจะข่มขู่เท่านั้น ในเวลานี้มันจึงถึงเวลาที่เขาจะเผด็จศึกจริง ๆ แล้ว

“รออยู่นี่นะ เดี๋ยวฉันมา” ลู่หยางหันไปพูดกับแบล็คเฟลม

หลังจากพูดจบเขาก็ปล่อยแสงสีแดงไปด้านหน้า ก่อนที่เขาจะเคลื่อนตัวด้วยความเร็วสูงผ่านแสงสีแดงพุ่งเข้าไปยังสนามรบ

“หัวหน้า คุณมาที่นี่ทำไม?!” เซี่ยหยู่เว่ยถามด้วยความประหลาดใจ เมื่อจู่ ๆ ลู่หยางได้มาปรากฏตัวใกล้ ๆ เธอ

“ฉันอยากมาส่งเพื่อนเก่าเป็นครั้งสุดท้าย เพราะหลังจากนี้แบล็คบลัดคงไม่มีโอกาสได้เข้าร่วมสงครามอีกต่อไปแล้ว” ลู่หยางกล่าวพร้อมกับมองไปทางแบล็คบลัดด้วยรอยยิ้ม

เซี่ยหยู่เว่ยมองไปทางลู่หยางด้วยความสับสน

“ลู่หยาง ถ้าแกกล้าก็มาสู้กับฉันตัวต่อตัว” แบล็คบลัดตะโกนพร้อมกับมองไปทางลู่หยางด้วยดวงตาสีแดงก่ำ

“ทุกคนถอยออกไป เดี๋ยวฉันจะเป็นคนจัดการกับเขาเอง” ลู่หยางสั่ง

กองกำลังของเซี่ยหยู่เว่ยยอมหลีกทางให้ลู่หยางแต่โดยดี เพราะพวกเขารู้ดีว่าถึงแม้ตรงนี้จะมีแบล็คบลัดอยู่ 10 คน แต่ทั้งสองฝ่ายก็ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเลย

“หัวหน้าอย่าเลย” จินเตียวพยายามห้ามปรามแบล็คบลัดเอาไว้ แต่ก่อนที่เขาจะทันได้พูดเหตุผลอะไร แบล็คบลัดก็ผลักเขาออกไปด้วยความโกรธ

ลูกน้องทางฝั่งแบล็คบลัดรีบเปิดทางให้หัวหน้าของตัวเองด้วยเช่นกัน แบล็คบลัดจึงเดินเข้ามาหาลู่หยางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความดุร้าย

“ฉันจะฆ่าแก!” ทันทีที่ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายลดลงเหลือ 30 เมตร แบล็คบลัดก็ส่งเสียงร้องคำรามก่อนที่ร่างของเขาจะกลายเป็นเพียงแค่เงาไปปรากฏตัวบริเวณด้านหลังลู่หยางและทำการแทงมีดออกไปตรงบริเวณลำคอ

“ตายซะ”

ในเวลาเดียวกันลู่หยางก็ได้ใช้รีซิสท์ไฟร์ริงก่อให้เกิดระเบิดเพลิงกระแทกแบล็คบลัดให้กระเด็นออกไป 20 เมตร

“โจรมิติ? ไม่เลวเลยนี่” ลู่หยางมองไปที่แบล็คบลัดด้วยรอยยิ้ม

แบล็คบลัดยืนมองลู่หยางด้วยความตกใจ เพราะการที่เขาถูกผลักออกมา 20 เมตร มันก็หมายความว่าเลเวลของลู่หยางต้องสูงกว่าเลเวลของเขาไม่น้อยกว่า 10 เลเวล

“ฉันจะต้องแก้แค้นแกให้ได้!!” แบล็คบลัดกัดฟันร้องคำรามด้วยความโกรธ

เรล์มสแลช!

ทันทีที่เปิดใช้งานร่างของแบล็คบลัดก็หายไปในมิติอย่างฉับพลัน

“หัวหน้าระวัง” เซี่ยหยู่เว่ยร้องตะโกนด้วยความตกใจ เพราะในชั่วพริบตาเธอก็นึกถึงความแข็งแกร่งของฮั่นเฟยที่มีอาชีพเป็นโจรมิติด้วยเหมือนกัน

“ความจริงแล้วโจรมิติก็ไม่ใช่อาชีพที่โจมตีแรงอะไร สกิลเรล์มสแลชก็ไม่ใช่สกิลที่น่ากลัวขนาดนั้น ดูเอาไว้ให้ดี ๆ เดี๋ยวฉันจะสอนวิธีการรับมือกับโจรมิติให้กับทุกคนเอง” ลู่หยางหันไปกล่าวกับเซี่ยหยู่เว่ยรอยยิ้ม

ทันทีที่พูดจบชายหนุ่มก็ก้มตัวลงหลบการโจมตีจากแบล็คบลัดที่ปรากฏตัวขึ้นมาทางด้านบนอย่างฉับพลัน

รีซิสท์ไฟร์ริง!

ร่างของแบล็คบลัดถูกแรงระเบิดกระแทกออกไปอีกครั้ง ซึ่งในคราวนี้เขาก็ได้กระเด็นออกไป 25 เมตรพร้อมกับล้มลงกับพื้น

“แกรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ตรงนั้น?!” แบล็คบลัดมองไปยังลู่หยางด้วยความตกใจ

“การใช้เรล์มสแลชโหมดออโต้ มีทิศทางและเวลาโจมตีที่แน่นอน ขอแค่รู้เรื่องนี้แกก็ไม่สามารถโจมตีใส่ฉันได้อีกต่อไปแล้ว หากแกยังคิดจะเล่นเกมนี้อยู่ ฉันก็ขอแนะนำให้แกไปฝึกใช้โหมดอิสระซะเถอะ” ลู่หยางตอบ

แบล็คบลัดมองไปทางลู่หยางด้วยความสงสัย และในตอนนี้เขาก็ได้ใช้ไพ่ตายของตัวเองออกไปจนหมดแล้ว อย่างไรก็ตามเขากลับไม่สามารถลดพลังชีวิตของลู่หยางลงได้เลยแม้แต่หน่วยเดียว เขาจึงตระหนักได้ในทันทีว่าตัวเขาในตอนนี้ไม่มีทางเอาชนะลู่หยางได้

ทันใดนั้นแบล็คบลัดก็มีความคิดขึ้นมาอย่างฉับพลัน เขาจึงเริ่มเดินวนรอบลู่หยางพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะขึ้นมาอย่างดูถูก

“ลู่หยาง แกแข็งแกร่งจริง ๆ แต่แกคนเดียวมันจะทำอะไรได้? คราวนี้นายน้อยเจียเตรียมอุปกรณ์ระดับทองมาให้เรา 300,000 ชุด แกคิดจริง ๆ เหรอว่าพวกแกจะสามารถเอาชนะสงครามในครั้งนี้ได้”

ลู่หยางยังไม่รีบที่จะฆ่าแบล็คบลัด ก่อนที่เขาจะตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มว่า

“ฉันรู้ข่าวเรื่องนี้มาตั้งนานแล้วว่าพวกแกใช้ช่างตีเหล็กทั่วทั้งเมืองนอร์ทวินด์ช่วยกันผลิตอุปกรณ์ระดับทอง แล้วแกคิดจริง ๆ เหรอว่าพวกฉันจะกลัวอุปกรณ์ชุดทองแค่ 300,000 ชุดของพวกแก?”

“ไม่ต้องมาพูดจาไร้สาระ! ขอแค่มีอุปกรณ์ชุดทอง 300,000 ชุดนี้ พวกเราก็สามารถถล่มเมืองของเผ่ามนุษย์ได้ทุกเมือง” แบล็คบลัดกล่าวพร้อมกับหัวเราะขึ้นมาเสียงดัง