บทที่ 470 ศึกทุ่งดอกไม้แดง 6

บทที่ 470 ศึกทุ่งดอกไม้แดง 6

เมื่อถูกปฏิเสธการให้สัมภาษณ์ นักข่าวสาวก็รีบส่งสัญญาณให้ตากล้องเปลี่ยนไปถ่ายบริเวณแนวหลังของบลัดเติสตี้ซึ่งเป็นพื้นที่ของเหล่าบรรดาผู้เล่นชุดเงิน

ขณะเดียวกันฮั่นเฟยก็ได้นำกองกำลังนักฆ่ากว่า 8,000 คนบุกเข้าโจมตีทั้งแนวหลังของศัตรู และเนื่องมาจากผู้เล่นกลุ่มนี้ไม่ได้เป็นกองกำลังหลัก พวกเขาจึงไม่ได้มีการจัดทีมกันอย่างสมดุลเรียกได้ว่าการจัดทัพค่อนข้างจะหลวมมากเลยทีเดียว

เมื่อโจรที่สวมชุดระดับทองบุกเข้าโจมตี เหล่าบรรดานักเวทและนักบวชต่างก็พยายามวิ่งหนีเอาชีวิตรอดกันอย่างจ้าละหวั่น และทำให้เหล่าบรรดาแนวหน้าที่คอยต่อสู้อยู่นั้นไม่มีคนคอยสนับสนุน

—

ป้อมปราการสกายมิสท์

บลัดไทแรนท์เพิ่งกลับมาฟื้นคืนชีพและเขาก็มองไปยังแสงสีขาวตรงบริเวณจุดฟื้นคืนชีพอย่างไม่เชื่อสายตา เพราะแสงที่ปรากฏขึ้นมาเหล่านี้ต่างก็ล้วนแล้วแต่เป็นผู้เล่นภายในกองทัพของเขาที่ถูกสังหารและกลับมาเกิดใหม่ภายในป้อม

“หลังจากฟื้นคืนชีพรีบจัดทีมทันที!” เซาธ์โคสท์ตะโกนสั่งการ

“นายกลับมาที่นี่ทำไม?” บลัดไทแรนท์ถามเซาธ์โคสท์อย่างตึงเครียด

“หัวหน้า ผมก็โดนฆ่าตายเหมือนกัน หลังกลับมาเกิดใหม่ทุกคนต่างก็กำลังวุ่นวายผมเลยพยายามจัดระเบียบกองทัพใหม่จะได้นำกองกำลังเข้าร่วมสงครามอีกครั้ง” เซาธ์โคสท์กล่าว

“นี่ทุกคนถูกฆ่ากันหมดเลยเหรอ?” บลัดไทแรนท์ถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

“ใช่ครับ พวกเราถูกหลอกทำให้กองกำลังชุดทองทั้งหมดของเราถูกกวาดล้างไปแล้ว ตอนนี้ส่วนที่เหลือรอดมีเพียงแต่กองกำลังชุดเงิน ซึ่งผมก็คาดการณ์ว่าพวกเขาคงจะตายกลับมาในอีกไม่กี่นาที” เซาธ์โคสท์กล่าวด้วยน้ำเสียงอันตึงเครียด

บลัดไทแรนท์รู้สึกเย็นวูบไปทั่วร่าง ก่อนที่เขาจะรีบส่งข้อความไปยังแม่ทัพทั้ง 6 คน

“ทุกคนพยายามยื้อเอาไว้ให้ได้ ต่อให้กองทัพต้องถูกทำลายก็ห้ามใครหนีทัพครั้งนี้เด็ดขาด!”

—

ทุ่งดอกไม้แดง

อินแชนติ้งดีม่อน, ไนท์เรน, เฟิร์สคลาสบิวตี้, ดาร์กดรีมไนท์และแม่ทัพของบลัดไทแรนท์อีก 2 คนยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมของบลัดบราเธอร์ที่นำทัพโดยบิทเทอร์เลิฟ

“หัวหน้า พวกเราพยายามทำดีที่สุดแล้ว ขอโทษด้วยนะครับ” เฟิร์สคลาสบิวตี้พึมพำอย่างหมดความหวัง

“น่าขำสิ้นดี พวกแกมีดีกันแค่นี้แต่คิดจะโค่นล้มบลัดบราเธอร์งั้นเหรอ? เอาล่ะฉันจะให้โอกาสพวกแกทั้ง 6 คนเลือกคนอีก 5 คนมาสู้กับพวกฉัน ทางฝั่งฉันจะต่อให้ พวกแกมีกองกำลังมากกว่าถ้าพวกแกสามารถเอาชนะพวกเราได้ฉันจะยอมปล่อยพวกแกไป” บิทเทอร์เลิฟกล่าวท่ามกลางผู้เล่นชุดทองกว่า 300 คนที่กำลังล้อมรอบแม่ทัพของศัตรูเอาไว้

ทันทีที่บิทเทอร์เลิฟพูดจบ ไลฟ์ไทม์, กิวท์กาย, ทไวไลท์รีปเปอร์และโคลด์วิลโลว์ก็ก้าวเท้าออกมาด้วยสีหน้าดูถูก

“อย่ามาอวดดี คิดว่าพวกแกมีฝีมือมากขนาดนั้นหรือยังไง?” อินแชนติ้งดีม่อนตะโกนด้วยความโกรธ

“ลำพังแค่พวกแกไม่พอจะให้ฉันใช้เฮลไฟร์ลอร์ดออกมาด้วยซ้ำ” ไลฟ์ไทม์กล่าวพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะ

อินแชนติ้งดีม่อนรีบพุ่งเข้าโจมตีด้วยความโกรธในทันที แต่เขาก็ถูกเวทมนตร์ของศัตรูควบคุมเอาไว้อย่างฉับพลัน จากนั้นเขาก็ถูกสังหารโดยไม่ทันได้โต้ตอบเลยแม้แต่น้อย

ในด้านอื่น ๆ พวกโคลด์วิลโลว์ก็เริ่มกวาดล้างศัตรูด้วยเช่นกัน และเนื่องมาจากทั้งสองฝ่ายมีฝีมือแตกต่างกันมากจนเกินไป การประลองครั้งนี้มันจึงจบลงด้วยความรวดเร็ว

“นี่นายไม่คิดจะเห็นใจผู้หญิงบ้างเลยเหรอ?” กิวท์กายหันไปพูดติดตลกกับทไวไลท์รีปเปอร์

“สำหรับศัตรูไม่มีผู้หญิงหรือว่าผู้ชาย ลองดูบิทเทอร์เลิฟสิ ถึงจะถูกรุม 2 ต่อ 1 แต่ดูเหมือนเขายังสนุกอยู่เลย”

—

ป้อมปราการสกายมิสท์

แสงสีขาวปรากฏขึ้นบริเวณจุดฟื้นคืนชีพ ก่อนที่อินแชนติ้งดีม่อนและแม่ทัพคนอื่น ๆ จะกลับมาเกิดด้วยสีหน้าอันเศร้าหมอง

“พวกนายกลับมาทำไม?” บลัดไทแรนท์ถามด้วยความตกใจ ขณะที่กำลังจัดเตรียมกองทัพเพื่อกลับไปยังสนามรบ

“พวกเราแพ้แล้วครับ” อินแชนติ้งดีม่อนตอบด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา

“แล้วตอนนี้เหลือพวกเราในสนามรบกันเท่าไหร่?” บลัดไทแรนท์ถามด้วยความสิ้นหวัง

ทุกคนต่างก็ก้มหน้าไม่ยอมตอบคำถาม ซึ่งในระหว่างนั้นมันก็มีแสงสีขาวปรากฏตรงบริเวณจุดเกิดอย่างต่อเนื่อง

“เป็นไปไม่ได้… นี่มันเป็นไปไม่ได้!” บลัดไทแรนท์อุทานด้วยใบหน้าอันซีดเผือด

“หัวหน้าอย่าเสียเวลาอยู่ที่นี่เลยครับ พวกเรารีบกลับไปที่สนามรบกันก่อน ถ้าหวังเถิงรู้เรื่องนี้เข้าพวกเราทุกคนแย่แน่” เซาธ์โคสท์กล่าวอย่างร้อนใจ

“ใช่…พวกเราต้องรีบกลับไปที่สนามรบ ห้ามปล่อยให้เขารู้เรื่องนี้เป็นอันขาด ทุกคนเริ่มออกเดินทางเดี๋ยวนี้” บลัดไทแรนท์กล่าวอย่างร้อนรน แต่น่าเสียดายที่ในระหว่างเขาที่กำลังจะไปนำทีมนั่นเอง จู่ ๆ หวังเถิงก็ติดต่อเข้ามา

“ตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?” หวังเถิงถามเสียงเรียบ

“พวกเรากำลังสู้กับลู่หยางอย่างดุเดือดเลยครับ” บลัดไทแรนท์โกหกกลับไป

“ดีมาก ยื้อพวกมันไว้จนกว่าแบล็คบลัดจะไปถึง ต่อให้พวกนายจะต้องเป็นซากศพแต่พวกนายก็จะต้องหยุดพวกมันเอาไว้ให้ได้” หวังเถิงกล่าวอย่างพอใจ

บลัดไทแรนท์วางสายไปด้วยความโล่งอก ก่อนที่เขาจะรีบหันไปสั่งการลูกน้องด้วยความตึงเครียด

“รีบกลับไปที่สนามรบเดี๋ยวนี้ ระหว่างทางค่อยจัดระเบียบกันไปด้วย!”

—

ลู่หยางนำกองกำลัง 220,000 คนเข้ามาในสนามรบ ซึ่งในระหว่างนั้นเขาก็ได้เห็นไป๋ฉือ, บิทเทอร์เลิฟและกองกำลังอีก 60,000 คนกำลังจัดแถวรอต้อนรับเขาอย่างเป็นระเบียบ

“เยี่ยมไปเลย พวกเราชนะแล้ว” เจียงเจ๋อกล่าวด้วยความตื่นเต้น

“หัวหน้า พวกเราทำลายกองทัพ 220,000 คนของบลัดไทแรนท์ได้หมดแล้วครับ คราวนี้พวกเรายึดอุปกรณ์ระดับทองมาได้มากกว่า 100,000 ชิ้น” ไป๋ฉือรายงานด้วยความตื่นเต้น

“ดีมาก! แจ้งพี่น้องทุกคนว่าฉันจะแจกจ่ายอุปกรณ์ทันที ถูเฟิงช่วยไปจัดการเรื่องอุปกรณ์ให้ด้วย ฉันต้องการกองกำลังชุดทองเพิ่มขึ้นอีก 10,000 คน” ลู่หยางกล่าวพร้อมกับเผยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ

“ได้ครับ” ถูเฟิงตอบกลับอย่างกระตือรือร้น ก่อนที่เขาจะรีบไปประสานงานและแจกจ่ายอุปกรณ์ตามคำสั่งในทันที

“หัวหน้าแผนการใช้เอิร์ธเชคขุดหลุมพรางได้ผลดีมากเลยครับ ผมเลยอยากรู้จริง ๆ ว่าคุณคิดแผนแบบนี้ขึ้นมาได้ยังไง” บิทเทอร์เลิฟกล่าว

“นั่นสิ ฉันก็ไม่เคยคิดเหมือนกันว่าเกมจะสามารถใช้วิธีแบบนี้ได้ด้วย” เซี่ยหยู่เว่ยกล่าว

“ความหลากหลายของเกมไม่ได้มีเพียงแค่นี้หรอกนะ เกมนี้มีระบบที่สมจริงมากกว่าที่พวกนายคิดอยู่อีกเยอะ ทุกคนยังติดอยู่ในกรอบคิดว่ามันเป็นเพียงแค่เกมออนไลน์ทั่วไป แต่เดี๋ยววันนี้ฉันจะสอนอีกวิธีในระหว่างการทำลายกิลด์ซันเซ็ตกับพวกแบล็คบลัดให้พวกนายได้ดู” ลู่หยางกล่าวพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะ

“พวกมันรู้ตำแหน่งของเราแล้ว หัวหน้ายังมีแผนอื่นเอาไว้รับมือพวกมันอีกเหรอคะ?” เซี่ยหยู่เว่ยถามด้วยความสงสัย

“ฉันขอถามหน่อยว่าถ้าหากหวังเถิงโทรไปถามสถานการณ์บลัดไทแรนท์ในตอนนี้ พวกนายคิดว่าบลัดไทแรนท์จะยอมรับไหมว่ากองทัพของมันถูกพวกเรากวาดล้างจนหมดแล้ว” ลู่หยางกล่าวพร้อมกับเผยรอยยิ้มขึ้นมาอย่างเจ้าเล่ห์

“ไม่มีทาง บลัดไทแรนท์ไม่น่าจะกล้ารายงานความจริงให้หวังเถิงฟัง” เหมาชิวกล่าว

ลู่หยางหัวเราะขึ้นมาเบา ๆ ก่อนจะกล่าวว่า

“ฉันกล้าวางเดิมพันได้เลยว่าบลัดไทแรนท์ไม่มีทางยอมรับว่ากองกำลังของมันถูกพวกเรากวาดล้างจนหมด มันจะต้องบอกกับหวังเถิงว่าพวกมันกำลังพยายามต่อสู้กับพวกเราอยู่”

“แล้วมันสำคัญยังไงเหรอคะ?” เซี่ยหยู่เว่ยถาม

ลู่หยางมองไปยังทุกคนและกล่าวว่า

“ทุกคนจงจำเอาไว้ว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดในสนามรบคือข้อมูล ถ้าพวกเราแจ้งข้อมูลเท็จการตัดสินใจของผู้บัญชาการก็จะเกิดข้อผิดพลาด เดี๋ยววันนี้ฉันจะสอนอีกหนึ่งกลยุทธ์ที่ชื่อว่า ‘หลอกสวรรค์ให้ข้ามทะเล’ โจวเทียนหมิงกับโจวเทียนหยานออกมานี่”

“ครับ” สองพี่น้องตระกูลโจวรีบออกมายืนด้านหน้าในทันที

“พวกนาย 2 คนนำกองกำลังไปถอดตราของกิลด์ออกแล้วแกล้งทำเป็นคนของบลัดไทแรนท์มาต่อสู้กับพวกฉัน” ลู่หยางกล่าว

“หัวหน้า นี่คุณจะหลอกพวกมันแบบนี้เลยงั้นเหรอ?!” เซี่ยหยู่เว่ยถามอย่างประหลาดใจ

“ใช่ ฉันมั่นใจว่าพวกมันไม่มีทางรู้ตัวก่อนแน่ ๆ ก่อนหน้านี้ฉันก็สั่งให้พวกฮั่นอิ่งไปจัดการหน่วยสอดแนมของพวกมันแล้ว พวกมันกำลังเดินทางมาที่นี่อย่างชะล่าใจโดยไม่ทันได้จัดระเบียบกองทัพของตัวเองเลยด้วยซ้ำ เอาล่ะทุกคนออกไปเตรียมตัวตบตาพวกมันได้แล้ว” ลู่หยางกล่าว

“ครับ/ค่ะ” ทุกคนรับคำสั่งด้วยความตื่นเต้น

ไม่นานโจวเทียนหมิงก็จัดแจงให้ทุกคนถอดตราสัญลักษณ์กิลด์ออกจนหมด และนำกองกำลังผู้เล่นชุดเงิน 50,000 คนและผู้เล่นชุดทองอีก 10,000 คนไปจัดฉากต่อสู้กับกองกำลังของฉิงชาง

ขณะเดียวกันไป๋ฉือ, บิทเทอร์เลิฟและกองกำลังผู้เล่นอีก 30,000 คนก็ได้เข้าไปพลางตัวใต้ดินอยู่เช่นเดิม ซึ่งทุกคนต่างก็รอลอบโจมตีด้วยความตื่นเต้น

“อีกไม่กี่ครั้งฉันก็จะสะสมคะแนนกิลด์ได้จนครบแล้ว” ผู้เล่นบางคนเริ่มพูดคุยกันในระหว่างที่พวกเขากำลังนั่งรอ

“นี่นายไม่ได้เอาคะแนนไปใช้ทำอะไรเลยเหรอ?”

“ใช่ ฉันพยายามสะสมคะแนนเอาไว้แลกชุดอุปกรณ์ระดับทองเลเวล 40 เผื่อฉันจะได้เก่งเหมือนกับหัวหน้าไป๋เหลิงบ้าง”

…

สมาชิกของบลัดบราเธอร์ต่างก็พูดคุยก็ยังผ่อนคลาย แต่ภายในใจของพวกเขากลับเต็มไปด้วยความกระหายในการสังหารศัตรู

—

ในอีกด้านหนึ่งแบล็คบลัดกับออทัมสปริงก็ได้รับคำสั่งจากหวังเถิงให้เร่งเดินทัพ เพราะในตอนนี้บลัดไทแรนท์กำลังต่อสู้กับพวกลู่หยางอย่างดุเดือด และคาดว่าพวกเขาอาจจะยื้อบลัดบราเธอร์เอาไว้ได้ไม่นานเท่าไหร่