บทที่ 433 เดินทางผ่านเรือเหาะ

บทที่ 433 เดินทางผ่านเรือเหาะ

เมื่อได้รับคำสั่งผู้เล่น 20,000 คนรอบกำแพงก็ทำการปล่อยสกิลใส่กองกำลังของซาเวดชาร์จในทันที และถึงแม้ว่าผู้เล่นทั้ง 1,000 คนนี้จะสวมใส่อุปกรณ์ระดับทอง แต่พวกเขาก็ไม่สามารถทนรับการโจมตีจากผู้เล่นเป็นจำนวนมากไหว

ในเวลาเพียงแค่ชั่วพริบตากองทัพของซาเวดชาร์จทั้ง 1,000 คนก็เสียชีวิตลงตายคาที่

กองกำลังที่ตามมาด้านหลังไม่ได้รับรู้ถึงเหตุการณ์ทางด้านหน้า เมื่อมันไม่มีคำสั่งใหม่จากซาเวดชาร์จ พวกเขาก็ยังคงบุกเข้าไปทางด้านหน้าอย่างต่อเนื่อง ขณะเดียวกันเมื่อมันมีเสียงสกิลดังสนั่นหวั่นไหว พวกเขาก็คิดว่าทางด้านหน้าได้เกิดการปะทะกันขึ้นมาแล้วทุกคนจึงพยายามเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปอย่างรวดเร็วมากยิ่งขึ้น

ขณะเดียวกันหลังจากฟื้นคืนชีพซาเวดชาร์จก็จำเป็นจะต้องใช้เวลาวิ่งนานกว่า 1 ชั่วโมงในการกลับไปยังป้อมปราการไซแอนวูฟอีกครั้ง ซึ่งมันไม่มีทางที่เขาจะกลับไปสั่งการลูกน้องทันอย่างแน่นอน ด้วยเหตุนี้ซาเวดชาร์จจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกเสียจากจะต้องติดต่อไปหาหลัวเฉิงอย่างอับอาย

“หัวหน้า ผมถูกสกายวูฟซุ่มโจมตีจนตายครับ”

“มันซุ่มโจมตีได้ยังไง?” หลัวเฉิงถามพร้อมกับขมวดคิ้ว

“ข้างในป้อมของพวกมันมีป้อมเขาวงกต หลังจากที่ผมเข้าไปติดในเขาวงกตผมก็ถูกพวกมันรุมใช้สกิลโจมตีจนตาย” ซาเวดชาร์จกล่าว

“ถ้าอย่างนั้นก็รีบสั่งให้ทุกคนหยุดโจมตีแล้วถอยกลับมาก่อน” หลัวเฉิงกล่าว

คำสั่งของหลัวเฉิงทำให้ซาเวดชาร์จเริ่มได้สติ เขาจึงรีบส่งข้อความไปยังหัวหน้าทีมต่าง ๆ ภายในกองทัพของตนเพื่อสั่งให้พวกเขาทำการถอนตัวออกจากการต่อสู้

—

อีกด้านหนึ่ง

“ทางฝั่งผมถูกซุ่มโจมตีครับ แต่ยังดีที่พวกผมได้รับความเสียหายไม่มาก ตอนนี้ผมได้เปลี่ยนไปโจมตีป้อมปราการโดยตรงแล้ว” โกสเบลดติดต่อเข้ามาหาหลัวเฉิง

“ยึดป้อมปราการของมันมาให้ได้” หลัวเฉิงตะโกนสั่ง

สงครามเข้าสู่จุดเดือดอย่างรวดเร็ว โดยทั้งสองฝ่ายต่างก็พยายามโจมตีกันอย่างสุดตัว จนกระทั่งเวลาล่วงเลยผ่านมาจนถึง 23:30 น. สกายวูฟที่ยืนอยู่บนกำแพงเมืองก็ยืนมองกองทัพของหลัวเฉิงที่กำลังถอยร่นออกไปด้วยความโล่งใจ

ในที่สุดพวกมันก็ถอนกำลังกลับไปสักที ฟูลมูนสกายผู้ซึ่งเป็นรองหัวหน้ากิลด์กล่าว

สกายวูฟพยักหน้าอย่างเหนื่อยล้า ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า

“ไม่คิดเลยว่ากองทัพผู้เล่นระดับทอง 30,000 คนของหลัวเฉิงจะแข็งแกร่งถึงขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะป้อมเขาวงกตที่ทำให้พวกเราจัดการกับพวกมันในตอนแรกได้ก่อน บางทีคืนนี้พวกเราก็อาจจะเสียป้อมปราการไปแล้ว”

“หัวหน้า ผมว่าพรุ่งนี้เราคงจะรักษาป้อมปราการเอาไว้ไม่ได้แล้ว ทุกคนต่างก็พยายามต่อสู้กันจนถึงขีดจำกัด เมื่อกี้หลังจากการต่อสู้จบหลาย ๆ คนก็รีบออฟไลน์ออกไปพักผ่อนกันเลย” หลิงเฟิง แม่ทัพใหญ่ของกิลด์กล่าว

“ผมว่าพวกเราควรหารือเรื่องเส้นทางถอยกันได้แล้ว สาเหตุที่พวกเราสู้พวกมันไม่ได้มันก็ไม่ใช่เพราะพวกเราไม่มีฝีมือ แต่เราสู้กำลังทรัพย์ของอีกฝ่ายไม่ไหวจริง ๆ” ฟูลมูนสกายกล่าว

“ช่วยบอกทุกคนให้หน่อยว่าพรุ่งนี้ 8:00 น. ให้ทุกคนมารวมตัวกัน ฉันมีเรื่องสำคัญจะประกาศ” สกายวูฟกล่าว

“ได้ครับ” ฟูลมูนสกายรับคำสั่ง ก่อนที่เขาจะแจ้งข่าวให้กับลูกน้องทุกคนแล้วออฟไลน์ออกไปพักผ่อนด้วยเช่นกัน ท้ายที่สุดหลังจากที่ต้องต่อสู้มาตลอดทั้งวัน ทุกคนต่างก็เหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจ

“ฉันรักษาป้อมปราการเอาไว้ได้แล้วนะ” สกายวูฟส่งข้อความไปหามู่ยี่

“ยินดีด้วยครับพี่ชาย เดี๋ยวผมจะช่วยแจ้งพี่ลู่หยางเดี๋ยวนี้เลย” มู่ยี่ตอบกลับ

—

ปัจจุบันลู่หยางเพิ่งช่วยสมาชิกใหม่ทั้ง 150 คนจัดการห้องพักจนเสร็จและเขาก็กำลังอยู่ในช่วงที่กำลังนั่งพักผ่อน

“พี่ครับสกายวูฟรักษาป้อมปราการเอาไว้ได้แล้ว” มู่ยี่กล่าวหลังจากวิ่งเข้ามา

“ดีมาก สกายวูฟสมกับเป็นผู้เชี่ยวชาญชั้นยอดจริง ๆ วันนี้ทุกคนแยกย้ายไปพักผ่อนกันก่อนเถอะ พรุ่งนี้เช้าพวกเราค่อยเริ่มลงมือ” ลู่หยางกล่าวพร้อมกับพยักหน้า

“พอดีว่าพี่เซี่ยหยู่เว่ยกับพี่เสินเมิ่งเหยายังไม่กลับ ผมควรจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไงดีครับ?” มู่ยี่ถามพร้อมกับยกมือขึ้นมาเกาหัว

“นั่นสินะ ฉันลืมพวกเธอไปเลย” ลู่หยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม เพราะเขามัวแต่ยุ่งอยู่กับการจัดการหอพักจนลืมพวกเซี่ยหยู่เว่ยไปเสียสนิท

—

หลังจากที่ชายหนุ่มกลับเข้ามาภายในสตูดิโอ เขาก็ได้พบว่าเซี่ยหยู่เว่ย, เสินเมิ่งเหยา, จางจื่อโป๋และเจียงเจ๋อกำลังถือถาดอาหารต่อแถวรอตักข้าวเหมือนกับเด็ก ๆ คนอื่น ๆ

“พวกเธอกำลังทำอะไรกันอยู่เนี่ย?” ลู่หยางถามด้วยรอยยิ้ม

“รอต่อแถวกินข้าวไงคะ” เสินเมิ่งเหยาตอบโดยมีเซี่ยหยู่เว่ย, จางจื่อโป๋และเจียงเจ๋อพยักหน้ารับพร้อม ๆ กัน

“คืนนี้พวกเธอไม่กลับบ้านใช่ไหม? ฉันจะได้เตรียมห้องเอาไว้ให้” ลู่หยางถาม

“หัวหน้าไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ ฉันกับเหยาเหยาตกลงกับฮั่นอิ่งเอาไว้แล้วว่าพวกเราจะไปนอนห้องเดียวกับเธอ” เซี่ยหยู่เว่ยกล่าว

“ใช่ พวกเราก็จะไปนอนกับพวกฮั่นเฟยเหมือนกัน” เจียงเจ๋อกล่าว

คำตอบของฝ่ายตรงข้ามถึงจะทำให้ลู่หยางพูดไม่ออก เพราะมันดูเหมือนกับว่าทั้ง 4 คนเตรียมจะอยู่ที่นี่เอาไว้เรียบร้อยแล้ว แถมพวกเขายังแอบตีสนิทน้อง ๆ เขาเอาไว้อีกด้วย

“โอเค หลังจากกินข้าวเสร็จก็แยกย้ายกันเข้าห้องแล้วเข้าเกมพร้อมกัน คืนนี้พวกเราจะเริ่มเคลื่อนไหวกันตอนตี 1”

“ค่ะท่านประธาน” เสินเมิ่งเหยาตอบกลับอย่างน่ารัก

ลู่หยางทำได้เพียงส่ายหัวด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะต่อแถวตักข้าวมากินด้วยเช่นกัน ซึ่งหลังจากที่พวกเขากินมื้อดึกกันเรียบร้อยแล้วเวลาก็ล่วงเลยผ่านไปจนถึง 00:50 น.

—

เมื่อลู่หยางกลับเข้ามาภายในเกม เขาก็ได้พบฉิงชาง, โจวเทียนหมิง, ซุนหยูและบิทเทอร์เลิฟยืนรอเขาอยู่ก่อนแล้ว

“หัวหน้า พวกเราพร้อมแล้วครับ” ฉิงชางกล่าว

เซี่ยหยู่เว่ยปรากฏตัวขึ้นด้านข้างลู่หยางเช่นกัน ก่อนที่เธอจะพูดขึ้นมาว่า

“พวกเราก็พร้อมแล้วค่ะ”

“นักเวทต้องห้ามทั้ง 140 คนก็พร้อมแล้วครับ” แบล็คเฟลมกล่าว

ลู่หยางหยิบถุงเก็บของ 8 ใบออกมาจากกระเป๋า ก่อนจะพูดว่า

“เอาชุดปลอมตัวพวกนี้แจกจ่ายให้กับทุกคนคนละ 1 ชุด”

“หัวหน้านี่คือชุดที่คุณบอกว่าทำให้พวกเราสามารถปลอมตัวเป็นก็อบลินได้ใช่ไหมครับ?” บิทเทอร์เลิฟถาม

“ใช่ ตอนนี้ช่วยกันแจกชุดก่อนแล้วเดี๋ยวฉันจะบอกเองว่าหลังจากนี้ทุกคนจะต้องทำอะไร” ลู่หยางกล่าวพร้อมกับพยักหน้า

ทุกคนพยักหน้ารับ ก่อนที่จะนำชุดไปแจกจ่ายให้กับลูกน้องทั้ง 3,640 คน

“ชุดที่ทุกคนได้รับไปคือชุดปลอมตัวที่สามารถเปลี่ยนร่างให้ทุกคนกลายเป็นก็อบลินได้ ตอนนี้ทุกคนเปลี่ยนไปใส่ชุดปลอมตัวซะแล้วเลือกเปลี่ยนร่างเป็นก็อบลิน” ลู่หยางตะโกนสั่งการ

ทุกคนพยักหน้ารับซึ่งหลังจากเวลาผ่านพ้นไปเพียงแค่ไม่นาน พวกเขาก็กลายเป็นก็อบลินตัวเล็กที่สูงไม่ถึง 1 เมตรในพริบตา

“อี๋! น่าเกลียด”

“ไม่ต้องมาพูดเลย นายน่าเกลียดกว่าฉันอีก”

“ฮ่า ๆ ๆ”

เสียงพูดคุยตลกขบขันดังขึ้นไปทั่ว ซึ่งมันก็ช่วยขับไล่ความง่วงของทุกคนไปจนหมดสิ้น

“เอาล่ะ ตอนนี้ทุกคนก็เปลี่ยนกลับมาเป็นมนุษย์ก่อน” ลู่หยางกล่าว

“ครับ/ค่ะ” ทุกคนตอบรับก่อนจะเปลี่ยนร่างกลับมาเป็นมนุษย์

“คืนนี้สถานที่ที่พวกเราจะไปค่อนข้างพิเศษ ทุกคนห้ามนำเรื่องนี้ไปบอกกับใครอย่างเด็ดขาด ขั้นแรกขอให้ทุกคนตามฉันไปที่เมืองซาโรส”

เมื่อได้รับคำสั่งพวกเซี่ยหยู่เว่ยก็นำทีมเทเลพอร์ตกลับไปยังเมืองเซนต์กอลล์ ก่อนที่จะใช้ประตูวาร์ปเพื่อเทเลพอร์ตไปยังเมืองซาโรส

เมืองซาโรสตั้งอยู่ไกลจากเมืองเซนต์กอลล์มาก ค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปที่นี่จึงเรียกว่าแพงหูฉี่เลยทีเดียว ผู้เล่นที่เดินทางมาเก็บเลเวลภายในเมืองนี้จึงมีอยู่น้อยมาก และเนื่องมาจากในปัจจุบันเป็นเวลาช่วงกลางดึกมันจึงไม่มีใครเดินเล่นอยู่ภายในเมือง

“ทุกคนเปลี่ยนร่างเป็นก็อบลินแล้วตามฉันมา” ลู่หยางกล่าว

ทุกคนเปลี่ยนร่างเป็นก็อบลินพร้อม ๆ กันอีกครั้งและตามหลังลู่หยางไปยังบริษัทเรือเหาะ ซึ่งเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้พวกเขาข้ามไปยังดินแดนของเผ่าอสูรได้

“สหาย ทำไมคราวนี้ถึงพาพรรคพวกมาเยอะขนาดนี้เนี่ย?” พนักงานก็อบลินที่คอยดูแลเรือเหาะถามลู่หยางอย่างสนิทสนม

ชายหนุ่มหยิบถุงบรรจุเงิน 100 เหรียญทองโยนไปให้กับพนักงานก็อบลินพร้อมกับพูดขึ้นมาว่า

“เพื่อฟื้นฟูเผ่าของเราให้กลับมายิ่งใหญ่ รบกวนคุณส่งพวกเราไปที่เมืองหลวงของเผ่าหมาป่าด้วย”

พนักงานก็อบลินรับเงินมาด้วยแววตาเป็นประกาย ก่อนที่เขาจะพูดว่า

“เชิญทุกคนขึ้นเรือเหาะได้เลย ผมรับรองว่าจะพาทุกคนไปถึงจุดหมายโดยเร็วที่สุด”