บทที่ 6 หนีตาย
บทที่ 6 หนีตาย
บทที่ 6
เซี่ยอวี่เบิกตากว้างทันทีที่มองชัดขึ้นในแสงไฟสลัว
“ชิบหายแล้ว! นั่นมัน...ฉินหลาง!”
ฉินหลางทายาทของบริษัท เทียนเซี่ยช่างฉิน จำกัด
เป็นหนึ่งในบุคคลที่ไม่มีใครกล้าแตะในโรงเรียนนี้
เจ้าพ่อชั้นสาม!
คนเดียวก็อัดได้เป็นสิบ ไม่ว่าจะเดี่ยวหรือหมาหมู่ก็ไม่มีคำว่าถอย
ไม่ใช่แค่นั้น…
เขายังเป็นการ์ดประจำตัวของ 'โจวเสี่ยวม่าน' หนึ่งในดาวโรงเรียนที่โด่งดังที่สุด
เขาไม่เคยสนใจสาวคนไหนเลย แต่กับโจวเสี่ยวม่าน เขาเทให้หมดใจ แถมยังเคยมีเรื่องกับอันธพาลนอกโรงเรียนจนถึงขั้น ตัดนิ้วศัตรู มาแล้ว!
เซี่ยอวี่เจอแบบนี้ ถึงกับขาสั่นแทบทรุด
นี่มันไม่ใช่แค่คนธรรมดา…นี่มันระดับเจ้าพ่อเรยเว้ย! แค่ยืนเฉย ๆ กลิ่นคาวเลือดก็อบอวล
เขารีบพูดรัว
“ฉ-ฉะ...ฉินหลาง! ฉัน...ฉันไม่รู้เลยว่านายอยู่ที่นี่ด้วย!”
ฉินหลางไม่ได้พูดอะไร
เขาแค่ยัดเนกไทเข้ากระเป๋า แล้วเริ่มถกแขนเสื้อขึ้นอย่างนิ่ง ๆ
ท่าทางแบบนั้น...เหมือนกำลังจะพร้อมหาเรื่องต่อยตีกับใคร
หัวใจเซี่ยอวี่เต้นตึก ๆ
เดี๋ยวสิ! ถ้าจำไม่ผิด...ฉินหลางเคยบอกไว้ว่า เขาจะไม่ยุ่งและต่อยตีกับใครอีก ตั้งแต่แม่เขาเสียชีวิต แล้วที่สำคัญ เขายืนยันว่า “จะไม่ใช้กำลังกับใคร นอกจากคนที่ทำให้โจวเสี่ยวม่านต้องเจ็บ”
เซี่ยอวี่รีบยกมือ
“เดี๋ยวๆๆๆ! ฟังฉันก่อนนะ ฉินหลาง นายเคยพูดไว้ไม่ใช่เหรอว่าจะไม่ทำร้ายใคร เว้นแต่คนที่ทำให้ ‘โจวเสี่ยวม่าน’ เสียใจ! แล้วฉันก็ไม่ได้แตะต้องนางฟ้าของนายเลยนะ! นี่มันเข้าใจผิดล้วน ๆ จริง ๆ!”
ฉินหลางก้มหน้าค่อย ๆ พูด
“นายชื่ออะไรนะ?”
“เซี่ยอวี่...” เขาตอบเสียงสั่น
ฉินหลางพยักหน้าช้า ๆ
“อ้อ...เซี่ยอวี่เองเหรอ พักนี้ได้ยินชื่อนี้บ่อยอยู่...โดนกระทืบทุกวันแต่ไม่เคยร้องซักแอะ ไม่น่าเชื่อว่าคนแบบนั้นจะยืนสั่นอยู่ตรงหน้าฉัน”
เซี่ยอวี่กลืนน้ำลาย
“ฉันไม่ใช่คนแข็งแกร่งอะไรหรอก...แค่พยายามสู้เพื่อคนที่ฉันชอบก็เท่านั้นเอง”
“แต่วันนี้...มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดล้วน ๆ ถ้าเรื่องนี้เกี่ยวกับโจวเสี่ยวม่านจริง ฉันยอมให้นายอัดจนสลบก็ยังได้ แต่ฉันไม่ได้แตะต้องเธอเลยจริง ๆ!”
ขณะนั้นเอง ประตูห้องน้ำหญิงเปิดออกช้า ๆ
โจวเสี่ยวม่านเดินออกมาด้วยสีหน้าตื่นกลัว แล้วรีบวิ่งไปหลบหลังฉินหลางทันที
เธอมองเซี่ยอวี่ด้วยสายตาตื่นตระหนก
เซี่ยอวี่กัดฟันแน่น
“แม่งเอ๊ย! นี่มันเรื่องตลกบ้าอะไร! ทำไมต้องเป็นเธอด้วยวะ!?”
แล้วเขาได้แต่โมโหอยู่ในใจ
“จริงสิ! คิดได้ยังไงว่าคนที่อยู่ในห้องน้ำนั้นจะไม่ใช่โจวเสี่ยวม่าน!? ถ้ามีใครที่ทำให้ฉินหลางยืนเฝ้าหน้าห้องน้ำได้...มันก็ต้องเธอคนเดียวเท่านั้นแหละ!”
“โอ๊ยยย...ไอ้สมองหมูเอ๊ย!”
เขาถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง
“โอเค...วันนี้ฉันผิดเอง จะว่าไปก็โดนกระทืบมาไม่รู้กี่รอบแล้ว จะโดนเพิ่มอีกซักทีสองทีก็ไม่เป็นไรละ...เอาเลย”
ฉินหลางยิ้มเยาะ
“อย่างน้อยก็ยังรู้ตัวว่าควรเกรงใจใครบ้าง”
“พี่ฉิน เราไปเถอะค่ะ...” โจวเสี่ยวม่านพูดเสียงเบา
“หมอนี่โดนหวงจวินกระทืบไปหลายรอบแล้ว...เขาอาจไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ”
เซี่ยอวี่รีบโค้งตัว
“โจวเสี่ยวม่าน! ผมขอโทษจริง ๆ! ทุกอย่างวันนี้เข้าใจผิดหมดเลย! ผมแค่มาหา ‘ผู้ชาย’ คนหนึ่ง...ก็เลยเข้าห้องน้ำผิด!”
ฉินหลางขมวดคิ้วแน่น
"แกเข้าไปในห้องน้ำหญิง...เพื่อหาผู้ชาย?"
เซี่ยอวี่ทำหน้าจะร้องไห้
"ห้องน้ำชายฉันหาแล้วทุกชั้น! ตั้งแต่ชั้นหนึ่งยันชั้นเจ็ด ไม่เจอเขาสักที!"
ฉินหลางหรี่ตา
"แกนี่พูดจาเลอะเลือน ชัด ๆ..."
เขาหันไปมองโจวเสี่ยวม่าน
"เสี่ยวม่าน...เธอไปคอยฉันที่ข้างล่าง เดี๋ยวฉันจะ 'จัดการ' กับคนแบบนี้ให้มันเข็ดหลาบ"
โจวเสี่ยวม่านหน้าซีด
"พี่ฉิน อย่านะ...อย่าทำร้ายเขาเลย นะคะ ฉันว่าพอแล้ว...เราไปเถอะ ฉันไม่อยากให้พี่ต้องเจ็บเพราะฉัน"
ฉินหลางหยุดชั่วครู่ ก่อนจะเดินเข้าไปยืนประชิดหน้าเซี่ยอวี่
"วันนี้ถือว่าแกโชคดี...แต่ถ้ามีเรื่องแบบนี้อีกฉันจะหักขาแก จำไว้!"
เซี่ยอวี่พยักหน้าอย่างจริงจัง
"ไม่มีครั้งหน้าแน่นอน...
หลังจากนั้น เซี่ยอวี่จึงหิ้วกระเป๋าเป้เดินงุด ๆ อยู่บนทางเดินหลังห้องเรียน
ในใจยังวกวนกับคำถามเดิมๆ
“หรือทุกอย่างที่เกิดขึ้นวันนี้เป็นแค่ฝัน? หรือฉันจิตหลอนกันแน่? ก็ชัด ๆ ว่าฉันได้คุยกับเขา ได้ยินเสียงนับถอยหลัง ได้พลังเปลี่ยนตำแหน่ง...นี่ฉันเป็นบ้าไปแล้วเหรอ?”
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็แทรกเข้ามาอย่างเย็นเยียบ
“ไม่รู้ว่าแกบ้าหรือไม่...แต่ตอนนี้ ฉันจะจับแก 'แยกชิ้นส่วน' เลยล่ะ!”
เซี่ยอวี่เงยหน้าขึ้น
เห็นหวงจวินกับลูกสมุนอีกสองคน กำลังยืนขวางทาง
มือแต่ละคนถือ ไม้หน้าสาม อย่างกับจะไปทำสงคราม
หวงจวินตาแดงก่ำ
"ก็เพราะแก! ฉันโดนพ่อหวดซะยับ วันนี้ถ้าไม่กระทืบแกให้หายแค้น ฉันนอนไม่หลับแน่!"
เซี่ยอวี่หันหลังกลับ ก็เจออีกสองคนดักทางไว้แล้ว!
ที่สำคัญ...
เขาเห็น "เสี่ยวหย่า" ยืนอยู่ข้างหลังหวงจวิน!
ผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยเดินใกล้ชิดเขา ตอนนี้กลับยืนหลบ ๆ ซ่อน ๆ อย่างกระอักกระอ่วน
เซี่ยอวี่กลืนน้ำลาย
พูดตามตรง...เขาไม่ใช่คนกล้า ไม่ใช่ฮีโร่แบบที่คนอื่นคิด เขาก็แค่เด็กผู้ชายคนหนึ่งที่อยากจะปกป้องสิ่งสำคัญของตัวเองเท่านั้น
เขากลัวฉินหลาง เพราะอีกฝ่ายมีเหตุผล มีอำนาจ และ...มีเงิน
แต่กับหวงจวิน
เขาไม่เคยรู้สึกเคารพเลยแม้แต่น้อย
มีแต่อารมณ์ดูถูกเสียมากกว่า
เพราะงั้น...เขาไม่เคยกลัวหวงจวินเลย!
เซี่ยอวี่ยืดหลังตรง
"หวงจวิน การที่พวกนายรุมกระทืบอาจารย์ เป็นเรื่องของพวกนาย
การมาลงที่ฉัน มันสมชายชาตรีตรงไหน?"
"เก่งจริงก็ไปดวลกับฉินหลางเลยสิ! อย่ามัวแต่ทำกับคนที่ไม่มีทางสู้!"
หวงจวินยิ้มเยาะ
"ก็เพราะฉันชอบแกล้งคนอย่างแกไงล่ะ เซี่ยอวี่!
ทั้งหมดเริ่มจากแก คนเฮงซวยก็ต้องโดนซ้ำ!
ถ้าไม่กระทืบแกซักชุด ฉันคงไม่อาจสบายใจได้!"
เสี่ยวหย่าขยับปากเบา ๆ
"เซี่ยอวี่...ขอโทษหวงจวินเถอะ ขอให้เขาใจเย็น อย่าให้ต้องเจ็บตัวกันเลยนะ..."
"การขอโทษ...ไม่ใช่เรื่องน่าอายหรอก"
"น่าอาย!" เซี่ยอวี่ตวาดกลับทันที ดวงตาแดงก่ำ
เขาจ้องเธอเหมือนคนโดนหักหลัง
"เธอพูดแบบนี้ เหมือนเอามีดมาแทงกลางใจฉันเลยรู้มั้ย?"
เขาหันกลับไปที่หวงจวิน
"จำไว้เลยนะหวงจวิน! ฉันเซี่ยอวี่ยอมรับความพ่ายแพ้กับฉินหลางได้
แต่กับแก...ไม่มีวัน!"
หวงจวินแสยะยิ้ม
"ถ้างั้นก็...อัดมัน!"
ลูกสมุนยกไม้ขึ้นในทันที
กลิ่นอายแห่งความตายกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง!
พวกนั้นไม่รอช้า ไม้หน้าสามในมือฟาดลงมาอย่างโหดเหี้ยม!
เซี่ยอวี่กัดฟันแน่น เหวี่ยงหมัดสวนกลับอย่างคลุ้มคลั่ง ถึงแม้จะโดนล้อมถึงสี่คน เขาก็ยังไม่คิดยอมแพ้!
แต่หนึ่งต่อสี่...ถึงจะใจสู้แค่ไหน ร่างกายก็ทนไม่ไหว
โดนเตะซ้ายที ขวาที ไม้ฟาดลงกลางหลังกลางไหล่
เลือดเริ่มซึมจากมุมปาก แต่เขายังไม่หยุดฝืนตัวเองให้สู้ต่อ
“จะตายก็ให้มันตายแบบไม่ยอมก้มหัว!”
เซี่ยอวี่ตะโกนในใจ พลางพยายามหาช่องทางหนี
ข้างหน้าคือถนนสายเปลี่ยว
ตอนนี้โรงเรียนเลิกได้พักใหญ่แล้ว บรรยากาศแถวนั้นวังเวงและไร้ผู้คน
ต่อให้มีคนเดินผ่าน ก็คงจะเลือกทำเป็นไม่เห็น ไม่อยากยุ่งเรื่องชาวบ้าน เดี๋ยวซวยเอง
จู่ ๆ ดวงตาเซี่ยอวี่ก็เหลือบไปเห็น…
“ห้องน้ำเคลื่อนที่!”
สายตาเขาเป็นประกาย รีบกัดฟันพุ่งตัวสุดแรง!
ฟึ่บ! มือข้างที่สวมแหวนเงินผลักประตูเข้าไปอย่างแรง
ตึง!
เสียงประตูปิดดังสนั่น
และในหัวของเขา...
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นในความมืด
“หึหึ…”
เซี่ยอวี่หอบหายใจหนัก
ร่างกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ แต่อยู่ดี ๆ เขากลับรู้สึก...เย็นวาบ
เหมือนกับตอนก่อนหน้านี้ ตอนที่เขาได้พลังพิเศษนั่น
"มาแล้วสินะ...ผู้ชายปริศนา..."
ข้างนอก เสียงฝีเท้าโกลาหล
“มันหายไปไหนวะ!?”
“เมื่อกี้ยังเห็นพุ่งเข้าห้องน้ำมาอยู่เลย!”
“เปิดประตูดู!”
แต่ตอนนี้...
โลกภายนอกเหมือนถูกตัดขาดจากเขาไปแล้ว
เซี่ยอวี่ ได้ก้าวเข้าสู่เขตของ ‘ประตูแห่งปาฏิหาริย์’ อีกครั้ง!