บทที่ 5 ห้องน้ำหญิง
บทที่ 5 ห้องน้ำหญิง
บทที่ 5
เซี่ยอวี่จับลูกบิดประตูห้องน้ำไว้แน่น ใบหน้ายิ้มระรื่นสุด ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองหวงจวินด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์ พลางกลั้นหัวเราะ
“หวงจวิน นายรู้ไหม? ฉันสงสารนายจริง ๆ วันนี้นายโชคร้ายแบบสุด ๆ…แบบโคตรสุด ๆ เลยล่ะ!”
“เดี๋ยวฉันออกมา ฉันสัญญาเลยว่าจะมีเซอร์ไพรส์เด็ด ๆ ให้แน่นอน! นายต้องชอบชัวร์! ฮ่า ๆ ๆ!”
หวงจวินทำหน้าเย็นชา
“อย่ามัวพล่าม! รีบเข้าไปซะ ก่อนที่ฉันจะอัดแกจนฉี่แตกตรงนี้!”
เซี่ยอวี่ยักไหล่ ทำเป็นไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะผลักประตูเข้าไป
บรรยากาศในห้องน้ำกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง มีอ่างล้างมือ โถปัสสาวะ ห้องส้วมแบบนั่งยอง ทุกอย่างที่ห้องน้ำควรจะมี...แต่ที่แน่ ๆ ไม่มีชายแปลกหน้าคนนั้น
เซี่ยอวี่เดินลึกเข้าไปสองสามก้าว ก่อนจะตะโกนเรียก
“เฮ้ย! โจ๊กเกอร์! นายอยู่ไหน! ออกมาสิ ฉันเชื่อใจนายแล้วนะ! ยอดนักมายากล!”
เขาเดินตรวจดูทีละห้อง ว่างเปล่า ทุกห้องไม่มีคน
เซี่ยอวี่ทำหน้าสงสัย เดินวนอยู่พักหนึ่ง พอแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่จริง ๆ ก็ถอนหายใจแล้วผลักประตูออกมา
หวงจวินเห็นสีหน้าเหวอ ๆ ของเซี่ยอวี่ก็หัวเราะเยาะ
“ไงล่ะเซี่ยอวี่ ไหนล่ะเซอร์ไพรส์ที่นายโม้ไว้?”
“ฮึ! งั้นเตรียมตัวรับของขวัญจากฉันบ้างดีกว่า…
จัดการมัน!”
“เดี๋ยวๆๆๆ! เดี๋ยวก่อน!” เซี่ยอวี่รีบโบกมือ
“ขอ...ขอไปห้องน้ำอีกรอบได้มั้ย?”
“แกจะทำอะไรกันแน่?”
“ฉัน...ฉันปวดฉี่บ่อย...”
เสียงหัวเราะของเหล่าเด็กที่มุงดูเริ่มดังขึ้น
หวงจวินเองก็อดหัวเราะไม่ได้
“แกนี่มันตลกจริง ๆ เอ้า ไป! รีบไปแล้วรีบกลับ!”
เซี่ยอวี่สูดลมหายใจลึก
“ใจเย็นไว้ มันต้องเป็นห้องนี้แน่ ๆ เขาบอกว่าจะรออยู่ที่นี่...”
เซี่ยอวี่ผลักประตูเข้าไปอีกครั้ง
...แต่ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยน ห้องน้ำก็ยังเป็นแค่ห้องน้ำธรรมดา ๆ ไม่มีบุรุษลึกลับ ไม่มีเสียง ไม่มีกฎ ไม่มีนาฬิกานับถอยหลัง
เซี่ยอวี่ยืนงง น้ำเสียงเริ่มสั่นไหวในใจ
“เกิดอะไรขึ้น? หรือเราจำห้องผิด? ไม่ใช่แน่ ๆ…มันต้องที่นี่!”
เขาเดินออกมาอย่างหมดอาลัยตายอยาก และก่อนที่กลุ่มของหวงจวินจะกรูเข้ามา เขารีบโบกมือ
“เดี๋ยวก่อน! ฟังฉันก่อน! คือว่า…”
หวงจวินทำหน้าเบื่อหน่าย
“เซี่ยอวี่ นายเข้าห้องน้ำหรือยัง?”
“ฉัน...คือ...ขอไปลองห้องน้ำชั้นบนได้มั้ย? ห้องนี้...ฉันเข้ามาแล้วรู้สึกฉี่ไม่ออกอะ...”
หวงจวินหรี่ตาแคบลง
“แกเลิกเล่นลิ้นกับฉันได้แล้ว ฉันไม่มีเวลาเล่นซ่อนแอบกับแกหรอกนะ ฉันจะ”
ทันใดนั้น มีเสียงตะโกนดังมาจากข้างนอก
“ผอ.มาแล้ว ๆ!”
สีหน้าของหวงจวินและพวกเขียวซีดลงทันที!
พวกเขารีบเก็บท่อนไม้ซ่อนไว้ที่แผ่นหลัง แล้วถอยไปยืนชิดกำแพง ขนาบข้างกันอย่างเรียบร้อย แล้วก้มหัว
“สวัสดีครับผอ.!”
ผู้อำนวยการเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉียบ ขยับแว่นเล็กน้อยก่อนพูด
“หวงจวิน หัวหน้าฝ่ายปกครองโดนส่งไปโรงพยาบาลแล้ว อาจจะต้องเย็บแผลด้วยซ้ำ”
“ฉันไม่รู้ว่านายกับเขามีปัญหาอะไร แต่ฉันจะเตือนให้นายจำไว้ ที่นี่คือโรงเรียน!”
“เขาเป็นสมาชิกคณะกรรมการบริหาร และยังเป็นหัวหน้าฝ่ายปกครองควบคุมวินัยของพวกเธอ!
ไม่ว่าอย่างไร การใช้ความรุนแรงกับผู้อื่นมันไม่สมเหตุสมผลอยู่แล้ว!”
หวงจวินก้มหน้า แล้วเอ่ยขึ้น
“ผอ.ครับ...มันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดครับ พวกเราไม่ได้ตั้งใจเลยจริง ๆ...”
ผู้อำนวยการตวาดแทรก
“เข้าใจผิด? หมอประจำโรงเรียนบอกว่าเขามีอาการกระทบกระเทือนทางสมอง!
นี่คือ ‘เข้าใจผิด’ ของนาย?”
“เขาเดินไปจนถึงหัวโค้งของบันไดแล้ว แต่พวกนายยังตามไปอัดเขา นี่ก็เรียกเข้าใจผิดงั้นเหรอ?”
ผู้อำนวยการโน้มตัวเข้าไปพูดใกล้ ๆ หวงจวิน
“ฉันจะพูดตรง ๆ เลย หวงจวิน ด้วยพื้นเพของครอบครัวนาย แค่เรียนแบบสงบ ๆ จบออกไปได้ก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว อย่าทำเป็นตัวป่วนเลย เพราะนาย...ยังไม่มีคุณสมบัติพอ!”
“ค-ครับๆ! ผมไม่กล้าอีกแล้วครับ!” หวงจวินพยักหน้าเป็นลูกหมา เหงื่อเม็ดโตไหลลงจากหน้าผากไม่หยุดราวกับห่าฝน
ผู้อำนวยการพูดเสียงเข้ม
“เขียนรายงานแสดงความรับผิดชอบ แล้วไปจ่ายค่ารักษาพยาบาลซะ!”
“ครับๆ…ได้ครับ…”
ผู้อำนวยการกวาดตามองไปยังกลุ่มลูกสมุนของหวงจวินด้วยสายตาเย็นชา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม พวกนั้นก็หน้าซีดเป็นกระดาษ ไม่กล้าสบตาด้วยซ้ำ
เมื่อผู้อำนวยการเดินจากไป หวงจวินถึงกับถอนหายใจยาว
“วันนี้มันวันบ้าอะไรของฉันวะ...ซวยชิบเป๋ง”
แล้วทันใดนั้นเอง เขานึกอะไรบางอย่างขึ้นได้
“เห้ย...ไอ้เซี่ยอวี่ล่ะ?”
หันซ้ายหันขวา หายไปแล้ว!
ไอ้บ้านั่นหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?!
ณ หน้าห้องน้ำชั้นสี่
เซี่ยอวี่เดินวนไปวนมาเหมือนหนูติดจั่น
“ใจเย็น...ใจเย็น！มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ ๆ เขาสัญญาไว้ว่าจะรอฉัน ไม่เจอไม่เลิก...เขาให้พลังฉัน แปลว่าเขาต้องเห็นบางอย่างในตัวฉัน ไม่งั้นเขาคงไม่ช่วย!”
“อาจจะเจอได้แค่ครั้งเดียวในแต่ละห้อง? หรืออาจจะต้อง...ลองอีกที!”
เขากัดฟันแน่น แล้วผลักประตูห้องน้ำเข้าไปอีกครั้ง
แต่ก็เหมือนเดิม...
ทุกอย่างปกติ มีอ่างล้างหน้า โถฉี่ ห้องน้ำ...และเพื่อนนักเรียนที่กำลังทำธุระอยู่ ต่างพากันมองเซี่ยอวี่อย่างงุนงง
“ไอ้นี่ใครวะ? ไม่เห็นเคยเจอที่ชั้นนี้เลย?”
เซี่ยอวี่ผลุบเข้าออกห้องน้ำชั้นสี่ กว่าสามสี่รอบ!
แต่ก็ยังไม่เจอบุรุษปริศนาคนนั้นอีก
หมดคาบเรียน ถึงเวลาเลิกเรียน
ปกติเป็นช่วงเวลาที่นักเรียนดีใจที่สุด แต่เซี่ยอวี่กลับไม่มีอารมณ์จะยิ้มอะไรทั้งนั้น
“ถ้าฉันไม่รู้ความจริงคืนนี้ ฉันคงนอนไม่หลับแน่…”
เขาแอบสังเกต และพอแน่ใจว่าหวงจวินกับพวกกลับบ้านไปแล้ว เขาก็แอบเดินย่องไปที่...หน้าห้องน้ำหญิง
“ห้องน้ำชายทุกที่ก็ลองมาหมดแล้ว...เหลือแค่ที่เดียว...”
“ขอให้โชคดี ขอให้ได้ ขอให้โดน...”
เขาเหลียวซ้ายแลขวา แล้วผลักประตูเข้าไปในที่สุด!
สิ่งที่เขาเพ่งหา โถฉี่!
ไม่มี...
“ไม่มีโถฉี่! ใช่แล้ว! มันต้องแบบนี้!”
เซี่ยอวี่เบิกตากว้างด้วยความดีใจ
“ฮ่า ๆ! มาแน่! ห้องนี้แหละ! ไม่มีโถฉี่! เจอแล้วโว้ย!”
เขาสูดลมหายใจลึก
“พ่อนักมายากล! ออกมาเถอะ! ฉันมาแล้ว! นายบอกไม่เจอไม่เลิกนี่!”
ทันใดนั้นเอง...เสียงกรีดร้องของหญิงสาวก็ดังลั่นห้องน้ำ
“กรี๊ดดดดดด! ช่วยด้วย!! ไอ้ลามก! ไอ้บ้ากาม!!”
เสียงนั้นดังขนาดทำเอาหูเซี่ยอวี่แทบจะระเบิด เขาตกใจสุดขีด รีบวิ่งออกจากห้องน้ำหญิง พร้อมปิดประตูดัง “ปัง!” ข้างหลังอย่างตื่นตระหนก
ใบหน้าเหงื่อโชกเต็มไปหมด
“ไม่จริง...ไม่มีโถฉี่แล้วทำไมไม่เจอเขา?! เจ้าหมอนั่นล้อเล่นกับฉันอยู่เหรอ!?”
ทันใดนั้นเอง มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นใกล้ ๆ
เด็กผู้ชายคนหนึ่งเดินมาหยุดตรงหน้าเขาในท่าทางเย็นชา
“เฮ้ นายทำอะไรอยู่แถวนี้?”
เซี่ยอวี่เงยหน้าขึ้นมาอย่างตกใจ ชายตรงหน้านั้น...คุ้นหน้ามาก!
“หะ-ห๊ะ? ฉันแค่...เดินดูเฉย ๆ...”
ชายคนนั้นขมวดคิ้ว
“นายเดินดู...หน้าห้องน้ำหญิง?”
“เปล่า! ไม่ใช่แบบนั้น! คือฉันแค่...”
เสียงผู้หญิงจากในห้องน้ำร้องออกมาอีก
“ใช่ค่ะ! พี่ฉินหลางเหรอคะ? หนูตกใจแทบตาย! ผู้ชายคนนี้แอบดูในห้องน้ำผู้หญิง! เขายังพูดอะไรประหลาด ๆ ด้วย หนูไม่กล้าออกมาเลยค่ะ!”
เซี่ยอวี่: .....ซวยแล้ว...”
ฉินหลางหัวเราะเย็นเยียบ เสียงหัวเราะแฝงด้วยแรงกดดันน่าขนลุก
“นึกไม่ถึงเลยนะ...ในชั้นที่ฉันดูแลอยู่ ยังมีพวกโสโครกแบบนี้โผล่มาอีกเหรอ?”
“แก...มาจากห้องเจ็ดใช่ไหม?”
เซี่ยอวี่พยักหน้ารัว
“ใช่...เปล่า! ฟังฉันก่อน มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด!”
ฉินหลางหรี่ตาลง หายใจฟึดฟัดออกจมูกด้วยความไม่สบอารมณ์
สายตาเย็นเฉียบมองทะลุเข้าไปในกระดูก เซี่ยอวี่เริ่มรู้สึกหนาวสั่นอย่างบอกไม่ถูก
แล้วฉินหลางก็ยกมือขึ้นช้า ๆ
ปลดเนกไทของตัวเองออกทีละนิด...
แววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจรุนแรง
“บนโลกนี้...มีพวกขยะอย่างแกเยอะเกินไปจริง ๆ เหมือนสั่งสอนยังไงก็ไม่จบไม่สิ้น”
“แก...เตรียมใจไว้ให้ดีเถอะ”
น้ำเสียงของเขาเย็นราวกับน้ำแข็งที่พร้อมจะบดขยี้ทุกอย่างตรงหน้า!