โลกที่ 3: ไม่เป็นแล้วชายารัชทายาท 17-18

โลกที่ 3: ไม่เป็นแล้วชายารัชทายาท! (17)

ทุกคนต่างก็คิดว่า ด้วยนิสัยขององค์รัชทายาทแล้ว ว่าที่ชายาคงไม่มีทางอยู่ดีมีสุขหรอก

แต่พอมองหน้าว่าที่ชายาดี ๆ เฮ้ย นั่นมันหน้าตาของคนที่ถูกเลี้ยงดูอย่างดีชัด ๆ เลยนะ!

ส่วนทางองค์รัชทายาทก็นั่งหน้าดำคร่ำเครียดตลอดเวลา

โดนบังคับให้ทำเหมือนรักใคร่กลมเกลียวกับฮวาหวู่อยู่นั่นแหละ...

ตอนนี้ยังเช้าอยู่มาก กว่าจะเริ่มพิธีการอย่างเป็นทางการก็อีกนานเลย

ฮวาหวู่ก็เลยได้เจอกับท่านแม่ทัพฉิน พอเจอหน้าก็คุยกันไม่กี่ประโยค

ท่านพ่อฉินก็มองดูชายหนุ่มที่โดนลูกสาวตัวเองจับแขนแน่น แล้วก็แอบคิดในใจว่า เอ๊ะ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่สองคนนี้ถึงสนิทกันขนาดนี้...?

อยู่ดี ๆ องค์รัชทายาทก็พูดขึ้น

“เปิ่นกงมีเรื่องจะพูดกับท่านแม่ทัพฉิน เจ้ารออยู่ตรงนี้ก่อน”

“……”

ฮวาหวู่เบิกตากว้างแล้วร้องออกมาทันที “ฝ่าบาท! ท่านจะทิ้งหม่อมฉันไว้ตรงนี้ก็เหมือนโยนลูกแกะตัวน้อยเข้าไปในฝูงหมาป่าชัด ๆ!”

นี่มันนางเอกมีออร่าเจิดจรัสนะเว้ย!

ถ้าไม่มีออร่าฝ่ายตัวร้ายมาคานไว้ เดี๋ยวเรื่องมันก็เกิดหรอก!

ท่านแม่ทัพฉิน: “!!!”

หัวใจจะวาย กลัวองค์รัชทายาทจะโมโหเอา

แต่เปล่าเลย องค์รัชทายาทแค่หัวเราะเย็น ๆ แล้วโน้มตัวไปกระซิบข้างหูเธอว่า

“พวกเสือกับเสือดาวที่ใส่หนังแกะนั่นต่างหากที่ควรกลัวเจ้า”

“ไม่เอา!” ฮวาหวู่ทำท่าจะงอแงอีก

“……ข้าจะไม่ไปไกลก็แล้วกัน!” รัชทายาทเริ่มจะหมดความเป็นองค์ชาย

ฮวาหวู่ลังเลอยู่นิดหนึ่ง “งั้นท่านต้องคอยมองดูข้านะ ถ้ามีใครแกล้งข้า ท่านต้องรีบกลับมาช่วยนะ!”

“……”

ถ้าเจ้าจะไม่แกล้งใครก็ไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว!

“ท่านแท่ทัพฉิน เชิญทางนี้”

ท่านแม่ทัพฉินเดินตามองค์รัชทายาทไปอย่างไม่วางตา ใจเต็มไปด้วยความสงสัยสุด ๆ ว่าทำไมอยู่ดี ๆ องค์รัชทายาทถึงอยากคุยด้วย

คนคนนี้ปกติก็ไม่ค่อยใส่ใจเหล่าขุนนางอยู่แล้ว คำว่า ไม่เห็นหัวใคร นี่มันแทบจะสร้างมาเพื่อเขาโดยเฉพาะเลย

ถึงจะมาแต่งกับลูกสาวเขาแล้วก็เถอะ แต่ก็ไม่ค่อยได้พูดอะไรกัน แถมไม่เคยคิดจะดึงเขาเข้าพวกเลยด้วย

ท่านแม่ทัพฉินก็ไม่เข้าใจ ว่าองค์รัชทายาทคนนี้มีคนสนับสนุนเยอะขนาดนั้นได้ยังไงกันแน่

ส่วนทางรัชทายาทก็ไม่ได้เดินไปไหนไกล แค่ห่างพอจะมองเห็นฮวาหวู่ได้เท่านั้นเอง

……

เรื่องที่องค์รัชทายาทคุยกับท่านแม่ทัพฉิน ก็หนีไม่พ้นเรื่องตัวตนของฮวาหวู่

แม้เขาจะไม่ได้บอกว่ารู้มาจากไหน แต่ไม่กี่คำก็ทำเอาท่านแม่ทัพฉินหน้าซีด

“ท่านแม่ทัพฉินไม่ต้องกังวล ตอนนี้ฉินฮวนก็เป็นชายาของเปิ่นกงแล้ว เปิ่นกงเองก็ไม่อยากให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นมาทำให้ตำหนักตงกงต้องโดนลูกหลง”

ท่านพ่อฉินไม่เข้าใจเจตนาเลย “……แล้วความหมายของฝ่าบาทคือ?”

“ท่านทำตามที่เปิ่นกงบอกก็พอ”

พูดยังไม่ทันจบดี เสียงกรี๊ดก็ดังมาจากอีกฝั่งหนึ่ง

รัชทายาทเงยหน้าขึ้น แล้วก็พบว่าฮวาหวู่หายตัวไปแล้ว!

“……”

“ใครก็ได้! เร็วเข้า!!”

“ช่วยด้วย!!”

เสียงมาจากฝั่งสระอวี๋หลินที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น

สองข้างของสระมีทางเดินเล่นยาว ๆ มีต้นหลิวปลูกเรียงรายไว้ด้านนอก

เป็นระยะ ๆ จะมีแท่นตกปลาอยู่ แถมไม่มีรั้วกั้นซะด้วย

รัชทายาทวิ่งไปทันที แล้วสิ่งแรกที่เห็นก็คือว่าที่ชายาของเขา ยืนอยู่ข้าง ๆ ต้นหลิวต้นหนึ่งที่อยู่ติดกับแท่นตกปลา กำลังมองไปยังคนที่กำลังตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำ

รอบ ๆ เต็มไปด้วยกลุ่มคนที่วิ่งวุ่นพยายามช่วยชีวิต

รัชทายาทรีบเดินก้าวยาว ๆ เข้าไป แล้วก็ดึงฮวาหวู่เข้ามากอดไว้แน่น

กดหัวเธอซบกับอกตัวเอง ไม่ยอมให้ใครเห็นสีหน้าเธอ “อย่าขยับ”

คนที่อยู่ในน้ำนั่นดูยังไงก็เป็นสนมในวังหลังแน่นอน

ถึงจะยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขารู้เลยว่าเกี่ยวกับนังตัวแสบคนนี้แน่ ๆ

ถ้าปล่อยให้ใครมาเห็นสีหน้าแบบ ใช่จ้ะ ชั้นผลักเอง แถมยังเสียดายที่นังนั่นไม่ตาย ของเธอเข้า

ตำแหน่งรัชทายาทของเขาจะรักษาไว้ได้หรือไม่ก็ยังไม่รู้เลย

พอเห็นว่าใคร ๆ กำลังช่วยกันอยู่ รัชทายาทก็รีบพาฮวาหวู่ถอยออกมาแอบอยู่ในระเบียงยาว

“เจ้าผลักนางตกน้ำใช่หรือไม่?”

ฮวาหวู่ตอบแบบภาคภูมิใจสุด ๆ “นางไม่ทันเห็นหน้าข้าเลยนะ!”

“แล้วเจ้าผลักนางทำไม?” รัชทายาทกัดฟันถาม “เจ้าบ้าไปแล้วรึไง!”

“เปล่าสักหน่อย”

“งั้นเจ้าผลักนางทำไมอีกล่ะ!”

ฮวาหวู่ทำท่าคิด แล้วก็พูดขึ้นมาด้วยสีหน้าจริงจัง “ก็...คุณสมบัติของนางเอกไงล่ะ ‘กล้าหาญช่วยคนโดยไม่กลัวอันตราย’”

“???”

ผลักสนมตกน้ำเนี่ยนะ กล้าหาญ? ช่วยใคร? ช่วยตัวเองเหรอ?

รัชทายาทอยากจะบีบคอเธอให้รู้แล้วรู้รอด “ผลักเสร็จแล้วยังอยู่ตรงนั้นอีก ไม่กลัวคนอื่นเขารู้รึไงว่าเจ้าทำ!”

“ก็พวกเขามากันเร็วเกินไป! ถ้าข้าวิ่งหนีไปสิ จะดูน่าสงสัยกว่าอีก” ฮวาหวู่พูดหน้าตาเฉย “งั้นข้าก็เลยยืนชี้นิ้วสั่งให้พวกเขาช่วยคนนั่นแหละ”

“……เจ้ามั่นใจนะว่าไม่เห็นหน้าเจ้า?”

ฮวาหวู่พยักหน้า “อื้ม ข้าระวังสุด ๆ แล้ว”

“ก็ดีแล้วล่ะ”

จงอู๋ยังเชื่อมั่นในตัวฮวาหวู่อยู่หน่อย ๆ อย่างน้อยก็รู้ว่าเธอไม่ทำอะไรที่ทำร้ายคนอื่นแบบไม่มีผลประโยชน์อะไรตอบแทนหรอก

……

พอคนในน้ำถูกช่วยขึ้นมาได้ จงอู๋ก็จำได้ทันทีว่า…

นั่นมันพระสนมผู้เป็นที่โปรดปรานของเสด็จพ่อในช่วงสองปีนี้…พระสนมเสียนเฟย!

แล้วยังมีเด็กคนหนึ่งที่ถูกช่วยขึ้นมาพร้อมกันอีก…

องค์ชายสิบสาม?

จงอู๋หันไปมองฮวาหวู่แวบหนึ่ง

ถึงแม้บางทีเธอจะเพี้ยน ๆ ไปบ้าง แต่ก็ไม่น่าจะผลักพระสนมลงน้ำแบบไม่มีเหตุผลหรอก

องค์ชายสิบสามเป็นลูกของพระสนมหรูเฟยซึ่งเป็นองค์หญิงจากราชวงศ์ก่อน

นั่นก็คือมีสายเลือดเดียวกับฮวาหวู่

เพราะฉะนั้น…

เป้าหมายของฮวาหวู่ก็คือองค์ชายสิบสาม

จงอู๋ใช้เวลาไม่นานก็เข้าใจเหตุผลของฮวาหวู่

เรื่องชาติกำเนิดของหรูเฟยเป็นที่รู้กันทั่วไป

ถ้านางคิดจะสืบหานิดหน่อย ก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายคือใคร

นางเองก็เคยเป็นองค์หญิงของราชวงศ์ก่อนเหมือนกัน

รู้สึกเห็นใจลูกของหรูเฟยก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

แต่นางมันทำเกินไป!!

……

พอพระสนมเสียนเฟยถูกช่วยขึ้นมา ก็หมดสติไปแล้ว

บรรดาข้ารับใช้รีบวิ่งไปตามหมอหลวงกันให้วุ่น แล้วก็พากันช่วยกันพานางไปยังตำหนักด้านข้าง

ทุกคนมัวแต่ห่วงพระสนม

ไม่มีใครเหลียวแลเด็กที่เปียกโชกคนนั้นเลยสักนิด

เด็กน้อยแค่สำลักน้ำไปสองสามอึก พอถูกดึงขึ้นมาก็หน้าออกซีด ๆ แต่ไม่ได้ดูอันตรายถึงชีวิต

เขายืนอยู่ตรงนั้น มองดูผู้คนพากันห้อมล้อมพระสนมจากไป

แล้วบริเวณแท่นตกปลาที่เคยวุ่นวายเมื่อครู่ก็เงียบสงัดลงทันที

เจ้าหนูเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตสีดำสนิทมองขึ้นไปยังคนที่อยู่บนระเบียง

จงอู๋กับฮวาหวู่ยังยืนอยู่ตรงนั้น

เด็กน้อยเอียงคอเล็กน้อย ริมฝีปากซีดเผือกขยับเบา ๆ

“พี่รัชทายาท...”

จงอู๋ยังคงสีหน้าเย็นชา ไม่แม้แต่จะตอบ

เขาดึงตัวฮวาหวู่แล้วเดินจากไปทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยคำเตือน

“ไม่ว่าเจ้าจะมีเหตุผลอะไร ตอนนี้เจ้าห้ามเข้าใกล้เขาเด็ดขาด!”

“นั่นเขาเรียกท่านว่าพี่รัชทายาทเชียวนะ” ฮวาหวู่พูดขึ้น “ท่านนี่ใจร้ายจริง ๆ”

“ในเมื่อเจ้ารู้ว่าเขาเป็นใคร เจ้าก็น่าจะรู้ดีว่าเขาเป็นคนพิเศษ”

“พระสนมเสียนเฟยเพิ่งตกน้ำ ตอนนี้เปิ่นกงไปยุ่งเกี่ยวกับองค์ชายที่มีสายเลือดจากราชวงศ์ก่อนเข้า จะไม่โชคร้ายได้ยังไง?”

พระสนมเสียนเฟยคือคนที่เสด็จพ่อโปรดปรานที่สุดในช่วงสองปีนี้

ถ้าเหตุการณ์ตกน้ำครั้งนี้หาไม่เจอว่าใครเป็นคนทำ

แล้วเขายังไปแตะต้ององค์ชายที่เป็นสายเลือดราชวงศ์ก่อนอีก

ซวยแน่นอน!

ฮวาหวู่ไม่ได้ปฏิเสธว่าเธอรู้ว่าเด็กนั่นเป็นใคร

เธอแค่หันกลับไปมองอีกฝ่ายเงียบ ๆ “แล้วถ้าเขาตายล่ะ?”

“ไม่มีทาง” จงอู๋พูดทันที “ยังไงก็ต้องมีคนมาช่วยเขาอยู่แล้ว”

“แล้วท่านรู้ได้ยังไง?”

“ถึงยังไงเขาก็เป็นองค์ชาย คนธรรมดาไม่มีใครกล้าทำอะไรเขาหรอก”

“แต่คนที่ไม่ธรรมดากล้าทำนะ อย่างคนเมื่อกี้นั่นไง”

“เจ้ามองเห็นอะไร?”

ตอนนั้นพระสนมเสียนเฟยไม่ได้ให้ใครตามมาด้วย

พาองค์ชายสิบสามมาที่แท่นตกปลาด้วยตัวคนเดียว

ในขณะที่คนอื่น ๆ ก็ยังอยู่ในสวนหลวง ไม่มีใครอยู่ฝั่งสระอวี๋หลินเลย

พระสนมเสียนเฟยไม่กล้าฆ่าองค์ชายสิบสามในวันสำคัญแบบนี้หรอก

เธอน่าจะคิดแค่อยาก “สั่งสอน” เด็กนั่น

ฮวาหวู่เห็นพระสนมเสียนเฟยกดหัวองค์ชายสิบสามลงไปในน้ำกับตา

“ข้าแค่ทนไม่ได้ที่ผู้ใหญ่คนหนึ่งรังแกเด็กตัวเล็ก ๆ น่ะสิ

ในฐานะว่าที่ชายาผู้เปี่ยมด้วยจิตสำนึกแห่งความยุติธรรมแบบข้า จะให้นิ่งดูดายได้อย่างไร”

“แล้วเจ้าก็เลยผลักนางลงน้ำงั้นเรอะ?”

— เจ้านี่มันมีจิตสำนึกความยุติธรรมสุดขั้วจริง ๆ…

ฮวาหวู่ยิ้มหวาน

ในฐานะนางเอก ผู้กล้าหาญชาญชัยเพื่อผู้อื่นคือบทบาทของเธอโดยแท้จริง!

…………………………………………………………………………………………………………………………….

โลกที่ 3: ไม่เป็นแล้วชายารัชทายาท! (18)

ในจิตใต้สำนึกของนางเอกต้นฉบับ ยังมีอีกหนึ่งความตั้งใจแน่วแน่

— นั่นก็คือการสนับสนุนให้องค์ชายสิบสามขึ้นครองบัลลังก์

แน่นอนว่าฮวาหวู่ไม่มีทางปล่อยให้ อุบัติเหตุ …เอ๊ย เป้าหมาย ของคำสัญญานั้นมาตายซี้ซั้วได้หรอก!

พระสนมหรูเฟย ผู้เป็นมารดาขององค์ชายสิบสาม เป็นพี่สาวแท้ ๆ ของเจ้าของร่างเดิมของฮวาหวู่

แต่เป็นพี่น้องต่างมารดากัน

ตอนที่พระสนมหรูเฟยถูกจับเข้าวัง ก็อายุแค่สิบสี่เอง

ไม่มีจักรพรรดิคนไหนจะยอมปล่อยให้ราชวงศ์ก่อนยังมีชีวิตรอดอยู่ได้หรอก

แต่ไม่รู้เพราะคิดยังไง จักรพรรดิองค์ปัจจุบันกลับเก็บนางไว้ในวังหลัง

โดนกลั่นแกล้งอยู่นาน แถมแท้งลูกไปสองครั้ง กว่าจะคลอดองค์ชายสิบสามออกมาได้

แล้วเมื่อครึ่งปีก่อน พระสนมหรูเฟยก็สิ้นพระชนม์

ทิ้งให้องค์ชายสิบสามต้องอยู่ลำพังคนเดียว

เด็กที่เป็นลูกของอดีตองค์หญิง ถ้าไม่มีแม่คอยคุ้มครอง อยู่ในวังหลวงก็เหมือนเดินอยู่บนแผ่นน้ำแข็งบาง ๆ ตลอดเวลา

ในเนื้อเรื่องต้นฉบับ องค์ชายสิบสามกลายเป็นแค่เบี้ยที่ทำให้ฉินฮวนกับพระเอกต้องทรมานใจเล่น ๆ

สุดท้ายจบชีวิตแบบโคตรน่าสงสาร

แล้วเรื่องนี้ก็ทำให้รอยร้าวระหว่างฉินฮวนกับจงฉีลึกยิ่งขึ้น

แต่ตอนนี้ ฉินฮวนไม่คิดจะรักกันแบบเจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว

เธอจะดันให้ลูกพี่ลูกน้องของเธอได้ขึ้นครองบัลลังก์ต่างหาก

ฉินฮวนพูดแค่ประโยคเดียว…

แต่คนที่ต้องลงมือคือฮวาหวู่ไง!

เธอคิดถึงความง่ายสมัยที่ยังเป็นตัวร้ายจริง ๆ

ตอนนั้นก็มีหน้าที่เดียว — จัดการตัวเอก!

พอจัดการเสร็จก็ตายจากเนื้อเรื่องไปแบบเท่ ๆ

แต่มาตอนนี้ ที่เธอต้องมารับบทนางเอก…

รู้สึกเหมือนโดนหลอกให้สมัครงานเลยอะ!

แถมยังไม่มีที่ให้ไปร้องเรียนด้วย!!

……

……

จงอู๋พาฮวาหวู่กลับมาที่สวนหลวง

เหตุการณ์ที่สระอวี้หลินทำให้คนเริ่มซุบซิบกันเรื่องพระสนมเสียนเฟยตกน้ำ

แล้วข่าวก็ไปถึงหูฮ่องเต้เร็วมาก

ฮ่องเต้เสด็จไปดูอาการพระสนมเสียนเฟยด้วยพระองค์เอง

พอได้ฟังจากปากนางว่าเป็นเพราะมีคนผลักนางตกน้ำ ก็ทรงกริ้วหนักมาก

สั่งให้คนเริ่มสืบหาคนร้ายทันที

แน่นอนว่าฮวาหวู่ตอนนั้นก็อยู่ในเหตุการณ์ เลยหนีไม่พ้นต้องถูกเรียกไปสอบถาม

นางถูกพาตัวเข้าไปในตำหนัก

ฮ่องเต้ประคองพระสนมเสียนเฟยที่ใบหน้าซีดเผือกไว้ในอ้อมแขน

พระสนมเสียนเฟยก็เอาแต่ร้องไห้ ขอให้ฮ่องเต้จับตัวคนร้ายให้ได้

ฮ่องเต้ปลอบนางอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น

“ได้ยินว่าตอนนั้นว่าที่ชายาอยู่ในที่เกิดเหตุ?”

“เพคะ” ฮวาหวู่ก้มหน้าตอบอย่างสุภาพ

“แล้วเจ้ามองเห็นหรือไม่ว่าใครเป็นคนผลักพระสนม?”

“ไม่เห็นเพคะ” น้ำเสียงของฮวาหวู่นิ่งสนิท “ตอนนั้นหม่อมฉันแค่ได้ยินเสียงคนตกน้ำ เลยเดินเข้าไปดู...

เห็นว่ามีคนตกน้ำอยู่ จึงรีบเรียกคนมาช่วยทันที”

ระหว่างว่าที่ชายาและพระสนมเสียนเฟยก็ไม่มีปฏิสัมพันธ์กันมาก่อน

แถมบางคนในเหตุการณ์ก็ยืนยันว่าฮวาหวู่มัวแต่ยืนสั่งคนให้ช่วยชีวิตอยู่

เพราะแบบนี้ ทั้งฮ่องเต้และพระสนมเสียนเฟยเลยไม่คิดว่าฮวาหวู่จะเป็นคนร้าย

มองว่าเป็นแค่เรื่องบังเอิญเท่านั้น

ฮวาหวู่ตอบเสร็จแล้ว ฮ่องเต้ก็ปล่อยให้เธอกลับไปได้

ระหว่างที่เธอกำลังจะออกจากตำหนัก ก็เห็น เหลียงหรูซวง กำลังถูกพาตัวเดินสวนทางเข้ามาพอดี

ชีวิตในจวนอันหยางอ๋องของเหลียงหรูซวงไม่ได้สวยหรูอย่างที่คิด

พระชายาอ๋องอันหยางไม่ใช่ลูกสาวตระกูลใหญ่ เป็นคนขี้เหนียว ใจแคบ

มองว่าเหลียงหรูซวงแค่เป็นคุณหนูตระกูลรอง ยังดีได้แต่งเข้าจวนอ๋อง ถือว่าเป็นบุญแล้ว

ส่วนคุณชายจงหนิงก็ถูกอิทธิพลจากพระชายาตัวแม่จนเริ่มคิดว่า

คืนวันนั้น เหลียงหรูซวงเป็นฝ่ายเสนอหน้ามาเอง

หลังแต่งงานได้ไม่กี่วัน จงหนิงก็พาหญิงสาวหน้าตาดี ๆ กลับมาเพียบ

แล้วก็หมกตัวอยู่กับพวกนางทั้งวัน

เหลียงหรูซวงที่เป็นสะใภ้อยู่ในจวน

กลับโดนแม้แต่สาวใช้แสดงสีหน้าเหยียดใส่

ผู้หญิงของจงหนิงก็หมั่นหาเรื่องนางแทบทุกวัน

แค่จะเข้าวังวันนี้ นางก็ต้องคิดสารพัดแผนถึงจะได้มา

ตอนเดินสวนกัน

เหลียงหรูซวงหันหน้ามาแวบหนึ่ง แล้วก็ยกมุมปากขึ้นนิด ๆ เป็นรอยยิ้มบาง ๆ

ฮวาหวู่: “!!!”

โอ้โห ซวยแล้ว!

ฮวาหวู่ถอนหายใจหนึ่งเฮือก แล้วแกล้งทำใจเย็น เดินจากไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

จงอู๋รอเธออยู่ไม่ไกล พอเธอเดินมาใกล้ ก็ถามขึ้นว่า

“ไม่มีปัญหาอะไรใช่หรือไม่?”

“เปล่าเพคะ” ฮวาหวู่ตอบด้วยน้ำเสียงปกติ “แต่เรากำลังจะมีปัญหาแล้วล่ะ”

พอจงอู๋ได้ยินคำว่า เรา ก็เริ่มรู้สึกถึงลางไม่ดีทันที “……เจ้าไปทำอะไรอีกแล้ว?”

“หม่อมฉันเปล่านะฝ่าบาท!” ฮวาหวู่ทำหน้าบริสุทธิ์สุดฤทธิ์ ก่อนจะกดเสียงต่ำลง “เหลียงหรูซวงเข้าไปข้างในแล้วล่ะ เราสองคนอยู่ในเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นก็ไม่เห็นนางเลยใช่หรือไม่? แล้วนางจะเข้าไปทำไม? แล้วเรื่องที่ให้ฝ่าบาทไปจัดการ ท่านทำเสร็จรึยัง?”

“ฝั่งท่านพ่อเจ้า ข้าบอกไปหมดแล้ว แต่ทางฮูหยินฉิน…”

“ไม่เป็นไร ยังทันอยู่” ฮวาหวู่ยังใจเย็น “ตอนนี้รีบไปแจ้งท่านพ่อข้า เขาจะหาทางส่งข่าวให้ฮูหยินฉินเอง”

จงอู๋พยักหน้า “อย่างอื่นข้าจัดการไว้หมดแล้ว ไม่น่ามีปัญหา”

“ดีเพคะ”

ฮวาหวู่ยกมือจัดเสื้อผ้าตัวเอง เตรียมพร้อมแต่งองค์ทรงเครื่องรบ เพราะอีกเดี๋ยวจะได้ขึ้นสังเวียนแล้ว

……

แล้วก็จริงดังคาด

มีขันทีเร่งฝีเท้าเข้ามาแจ้ง

“องค์รัชทายาท ว่าที่ชายา ฝ่าบาททรงเรียกพบพ่ะย่ะค่ะ”

ฮวาหวู่เดินเข้าไปในตำหนักอีกครั้ง

คราวนี้คนในห้องเหลือน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด

บรรยากาศก็ชวนอึดอัดแปลก ๆ

แม้แต่พระสนมเสียนเฟยที่ร้องไห้คร่ำครวญอยู่ก่อนหน้านี้ยังเงียบสนิท

ฮ่องเต้ประทับนั่งอยู่ตรงขอบเตียง พระหัตถ์ทั้งสองข้างกดลงที่เข่า สีหน้าเคร่งขรึม

เหลียงหรูซวงนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ดวงตาก้มต่ำ แต่แผ่นหลังตรงตึง

ราวกับจะประกาศความมั่นใจของตนให้ทุกคนรู้

บานประตูหลังสุดของตำหนัก ค่อย ๆ ปิดลงช้า ๆ หลังจากพวกเขาเข้ามา

เสียงประตูไม้หนาหนักนั้นเสียดหูยาวนาน

จนแสงจากด้านนอกค่อย ๆ หายไป เหลือไว้เพียงความมืดครึ้มในห้อง

“เสด็จพ่อ”

จงอู๋กล่าวอย่างเรียบเฉย

ฮวาหวู่ก็ทำตาม พอเป็นพิธี

ฮ่องเต้ตอนนี้ไม่ได้สนใจมารยาทเท่าไหร่ สายตาคมกริบของพระองค์จ้องมาที่ฮวาหวู่

“ว่าที่ชายาขององค์รัชทายาท อายุเท่าไหร่แล้ว?”

“กราบทูลฝ่าบาท หม่อมฉันอายุสิบหกปีเพคะ”

ฮ่องเต้เงียบไปพักใหญ่

จนจงอู๋ต้องเป็นฝ่ายพูดขึ้น

“เสด็จพ่อ ทรงมีสิ่งใดจะบัญชาหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

สายตาฮ่องเต้มองไปยังจงอู๋

ถึงจะไม่ได้โปรดปรานลูกชายคนนี้นัก แต่ช่วงนี้ก็ยอมรับว่าจงอู๋แสดงผลงานดี

ดูเหมือนจะเข้ากับว่าที่ชายาได้ดีเสียด้วย…

แต่ไอ้กลิ่นอายหม่นหมองประหลาดบนตัวเจ้านี่ ก็ยังทำให้ฮ่องเต้รู้สึกไม่ชอบใจอยู่ดี

“พระชายาแห่งจวนอันหยาง ได้เข้ามาแจ้งเรื่องหนึ่งแก่เรา”

จงอู๋ถามกลับทันที “แล้วเรื่องนั้นเกี่ยวอะไรกับกระหม่อมและว่าที่ชายาพ่ะย่ะค่ะ?”

“เกี่ยวกับเจ้าก็ไม่มากหรอก แต่เกี่ยวกับว่าที่ชายาเจ้าอย่างมาก”

ฮ่องเต้หันไปทางเหลียงหรูซวง “เจ้ากล่าวมาอีกครั้ง”

“เพคะ” เหลียงหรูซวงทำท่าภูมิใจมาก เสียงชัดเจนมั่นคง

“หม่อมฉันเห็นกับตาว่าว่าที่ชายาเป็นคนผลักพระสนมเสียนเฟยตกน้ำเพคะ!”

“พระชายา โปรดระวังคำพูดด้วย”

เสียงของจงอู๋เย็นยะเยือก “ว่าที่ชายากับพระสนมเสียนเฟยไม่เคยรู้จักกันเลยด้วยซ้ำ จะไปผลักพระสนมเสียนเฟยทำไม?”

“หม่อมฉันมิกล้าใส่ความ เป็นสิ่งที่หม่อมฉันเห็นกับตาเพคะ” เหลียงหรูซวงยืนกรานไม่ถอย

ท่าทีมั่นอกมั่นใจของเธอทำให้จงอู๋เงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับเริ่มลังเล

ฮ่องเต้หันไปทางฮวาหวู่ “แล้วเจ้าว่ายังไง?”

ฮวาหวู่ยังคงก้มหน้า ตอบกลับด้วยท่าทีสงบ

“หม่อมฉันมิได้ผลักพระสนมเสียนเฟยเพคะ

เพียงแค่เดินผ่านแล้วเจอท่านพระสนมตกน้ำพอดี ไม่เข้าใจว่าชายาอันหยางจะใส่ร้ายหม่อมฉันทำไม”

เหลียงหรูซวงดูเหมือนรอคำพูดนี้อยู่ พอได้ยิน ก็ยิ่งตะโกนเสียงดังชัดถ้อยชัดคำยิ่งขึ้น

“เพราะเจ้าเป็นสายเลือดของราชวงศ์ก่อน เป็นบุตรสาวของพระสนมตวนเฟยแห่งราชวงศ์ก่อน และในตอนนั้น พระสนมเสียนเฟยอยู่กับองค์ชายสิบสาม ซึ่งเป็นบุตรขององค์หญิงหรูหลานแห่งราชวงศ์ก่อน!”

“……”

“……”

คำพูดของเหลียงหรูซวง ทำให้ทั้งตำหนักเงียบกริบในพริบตา

ทุกคนรอให้ฮวาหวู่พูดอะไรตอบบ้าง

แต่เธอกลับนิ่งเงียบอยู่นาน

ไร้ซึ่งคำโต้แย้งแม้แต่คำเดียว

(จบบท)