โลกที่ 3: ไม่เป็นแล้วชายารัชทายาท 1-2

โลกที่ 3: ไม่เป็นแล้วชายารัชทายาท! (1)

"อย่าให้พลาดฤกษ์มงคลเด็ดขาด!"

"เร็วเข้า ๆ... ขบวนรับเจ้าสาวมาถึงแล้ว!"

"เสร็จหรือยัง?"

"เสร็จแล้ว ๆ..."

ฮวาหวู่ยังไม่ทันจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ก็โดนคนข้าง ๆ เอาผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวคลุมหัวไว้ แล้วก็พยุงกึ่งลากกึ่งดันออกไปทางหน้าประตู เสียงเพลงมงคลก็ดังขึ้น แล้วเธอก็ถูกยัดลงเกี้ยวเจ้าสาวแบบงง ๆ

ร่างของฮวาหวู่ไม่มีแรงเอาซะเลย... ไม่ใช่เพราะร่างกายอ่อนแอ แต่เหมือนจะเป็นอาการเพลียแบบผิดปกติ คล้ายโดนวางยาอะไรสักอย่างเข้าให้แล้ว

เธอแทบไม่มีโอกาสจะดิ้นรนหรือขัดขืนด้วยซ้ำ

ชุดเจ้าสาวสีแดงสดที่เธอใส่ซ้อนทับเป็นชั้น ๆ หนักอึ้งเหมือนจะพันธนาการทั้งตัวไว้ ขยับไม่ได้เลยสักนิด

ความรู้สึกไร้น้ำหนักแบบเบา ๆ ก็ถาโถมเข้ามา เกี้ยวถูกยกขึ้นแล้ว เดินโคลงเคลงไปในทิศทางใดทิศทางหนึ่ง

"……"

ฮวาหวู่ที่ทั้งมึนทั้งหมดหนทางรีบเรียกระบบ "เมี่ยงเมิ่ง" แบบด่วนจี๋

กว่าระบบจะโผล่มาก็ปาไปครึ่งนาที แถมท่าทางยังห่วยแตกสุด ๆ อีกด้วย — 【มีอะไร?】

ฮวาหวู่เลิกแคร์แล้วว่ามันจะมีมารยาทหรือไม่ พิงตัวอยู่ในเกี้ยวเจ้าสาวแล้วถามว่า “ฉันโดนอะไรเข้าไปเนี่ย? จะโดนจับแต่งงานกับคุณลุงแก่ ๆ แล้วเหรอ?”

เปิดเรื่องมาก็แรงเลยเหอะ!

【ไม่ได้ขนาดนั้นหรอกน่า】 เมี่ยงเมิ่งคราวนี้ตอบกลับเร็วผิดปกติ 【เธอกำลังจะได้เป็นชายาขององค์รัชทายาทแล้วนะ ดีใจมั้ยล่ะ?】

ชายาองค์รัชทายาทเหรอ...

ฮวาหวู่เงียบไปนิดหน่อยก่อนจะเอ่ยว่า “องค์รัชทายาทนี่ไม่น่าใช่พระเอกใช่ป่ะ?”

【โอ๊ยตั๊ลล๊าค~ สมองใสนักนะเรา】

"……"

ไม่รู้ว่าเป็นเธอคิดไปเองรึเปล่า แต่ฮวาหวู่รู้สึกว่าในน้ำเสียงของเมี่ยงเมิ่ง มันแฝงความสะใจอยู่เพียบเลย!

เดี๋ยวนี้ระบบมันหน้าหนาแบบนี้กันหมดแล้วหรือไงนะ!?

อยู่ดีไม่ว่าดี โดนวางยา แถมคนที่จะต้องแต่งงานด้วยก็ไม่ใช่พระเอก... แบบนี้มันจะไม่ให้ดราม่านางเอกได้ไงล่ะ!?

ฮวาหวู่ถามว่า มีวิธีไหนมั้ยที่ทำให้ร่างกายกลับมาเป็นปกติ เมี่ยงเมิ่งก็ใจดำตอบกลับมาทันทีว่า ไม่มีจ้า! ระบบไม่ให้บริการเรื่องนี้ เธอต้องหาทางเอง แล้วมันก็... ปิดระบบหนีเลย!

"ไอ้ระบบง่อย!"

ฮวาหวู่ของขึ้นจนด่าไม่หยุด

ตอนนี้เธอไม่มีแรงจะทำอะไร นอกจาก... ด่าเอาไว้ก่อนล่ะวะ!

…

…

โลกใบนี้เป็นโลกยุคโบราณ

พระเอกคืออ๋องแห่งราชวงศ์ปัจจุบัน ส่วนนางเอกเป็นองค์หญิงจากราชวงศ์ก่อน เรื่องราวจะวนเวียนอยู่กับแค้นบ้านแค้นเมือง แผนการกอบกู้แผ่นดิน และการชิงอำนาจในราชสำนัก

องค์หญิงฉินฮวน นางเอกของเรื่องเกิดมาพอดีกับวันที่บ้านเมืองล่มสลาย

เธอถูกแม่ทัพฉินแอบสลับตัว แล้วเลี้ยงดูมาในฐานะบุตรสาวของตระกูลฉิน

ในวันหนึ่ง นางเอกบังเอิญเจอกับพระเอกเข้า และในตอนที่ยังไม่รู้ว่าพระเอกคือใคร เธอก็ตกหลุมรักเข้าเต็มเปา

พระเอกเองก็เคยสัญญาว่าจะมาสู่ขอ

แต่สุดท้าย พระเอกก็ไม่มารับตัวเธอไปแต่งงาน...

เพราะจากในวัง ดันมีราชโองการออกมาว่า — เธอถูกเลือกให้เป็นชายาขององค์รัชทายาทซะงั้น

นางเอกเลยรีบไปหาพระเอก แต่ดันไปได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับคนสนิท แล้วก็รู้ว่าที่เขาเข้าหาเธอ... มันมีวัตถุประสงค์แอบแฝง

หัวใจของนางเอกที่โดนหลอกก็สลายไม่เป็นชิ้นดี ก่อนจะถูกบีบบังคับให้แต่งเข้าไปอยู่ในตำหนักรัชทายาท แล้วก็เริ่มต้นความสัมพันธ์แสนเจ็บปวดกับพระเอก

แม้จะเป็นรักแบบปวดใจ แต่สุดท้ายก็ต้องมีวันเข้าใจกัน คนที่มีใจให้กันก็จะได้อยู่ด้วยกัน... เอาจริง ๆ ก็คือแฮปปี้เอนดิ้งล่ะนะ

แต่ว่า...

ตัวร้ายอย่าง "เหลียงหรูซวง" ดันเกิดใหม่

ยัยหรูซวงคนนี้ชอบพระเอกสุด ๆ

ในอดีตชาติเธอวางแผนแต่งงานกับพระเอกจนสำเร็จ พยายามอยู่ข้างเขาตลอด คิดว่าแค่แสดงความดีออกไป พระเอกจะต้องหันมารักเธอบ้าง

แต่เธอทำทุกอย่างแล้วจริง ๆ ใช้เล่ห์กลทำร้าย ทำลายนางเอกสารพัด

แล้วพระเอกล่ะ? ไม่เคยหันมามองเธอสักนิดจนกระทั่งตาย

พอชาตินี้เธอฟื้นความทรงจำได้ ความหลงใหลต่อพระเอกกลับหนักขึ้นกว่าเดิมอีก

และเธอก็เชื่อสุดใจว่า เหตุที่ชีวิตเธอพังในชาติก่อนเป็นเพราะนางเอก!

เธอไม่ใช่แค่อยากได้พระเอกอีกครั้ง แต่ยังอยากล้างแค้นด้วย

ถึงอย่างนั้น เวลาที่เธอฟื้นขึ้นมาก็ดันเป็นช่วงที่พระนางเจอกันแล้ว รู้จักกันแล้ว มีใจให้กันแล้ว... เหลือแค่ขั้นตอนสุดท้ายที่ยังไม่ได้สารภาพรักเท่านั้นเอง

เหลียงหรูซวงก็เลยยังไม่รีบร้อนทำอะไร ปล่อยให้เรื่องราวดำเนินตามเนื้อเรื่องเดิมต่อไปก่อน

จนกระทั่งวันแต่งงานของนางเอกมาถึง…

เธอจัดฉากให้ฉินฮวนโดนขอทานลากลงจากเกี้ยวท่ามกลางสายตาผู้คน แถมชุดเจ้าสาวยังเกือบโดนกระชากออกหมด

ในยุคที่ศักดิ์ศรีผู้หญิงสำคัญยิ่งกว่าชีวิต แม้ฉินฮวนจะไม่โดนทำอะไรจริง ๆ แต่คนก็เห็นเต็มตาว่าเธอโดนขอทานดึงรั้ง ชุดก็เปิดออกจน...

แถมยังเกิดขึ้นในวันแต่งงานอีกต่างหาก...

สุดท้าย... ยังไม่ทันได้เข้าพิธีสมรสกับองค์รัชทายาท ก็มีข่าวลือเละเทะเต็มเมือง

ในคืนนั้นเอง ฉินฮวนก็ถูกลดขั้นจากชายาหลวง กลายเป็นแค่ชายารองเท่านั้นเอง

หลังจากนั้นเหลียงหรูซวงก็ยิ่งเดินเกมแรงขึ้นเรื่อย ๆ พยายามทำให้ฉินฮวนกับพระเอกเข้าใจผิดกันให้มากขึ้นไปอีก แถมยังวางแผนจัดฉากให้ดูเหมือนฉินฮวนไปมีชู้ แล้วโดนองค์รัชทายาทจับได้คาหนังคาเขา!

ยังไม่พอ... ยัยนี่ดันเอาเรื่องที่ฉินฮวนเป็นสายเลือดของราชวงศ์เก่าไปแฉล่วงหน้าด้วย!

เรื่องทั้งหมดลามไปถึงในวัง จักรพรรดิทรงกริ้วหนักมาก

นางเอกเลยโดนจับเข้าคุกหลวง ส่วนตระกูลฉินก็โดนสอบสวนขุดคุ้ยกันยกใหญ่

เหลียงหรูซวงถึงกับยอมลากตระกูลฉินที่เลี้ยงดูฉินฮวนมาอย่างดีมาทิ้งน้ำทิ้งไฟ ทั้ง ๆ ที่เธอเป็นถึงหลานสาวของฮูหยินใหญ่แห่งจวนฉิน! บอกเลยว่าทั้งโหดทั้งไร้หัวใจสุด ๆ

【หนึ่ง – กำจัดผู้กลับชาติมาเกิดอย่างเหลียงหรูซวง】

【สอง – ทำตามความปรารถนาของนางเอก คือรักษาตระกูลฉินเอาไว้ และช่วยสนับสนุนองค์ชายสิบสามให้ได้ขึ้นครองบัลลังก์】

ฮวาหวู่แทบจะสำลักอากาศตาย!

ปกป้องตระกูลฉิน เธอเข้าใจได้นะ

ก็แม่ทัพฉินแอบช่วยนางเอกไว้ แล้วเลี้ยงดูเหมือนลูกแท้ ๆ ให้โตมาในฐานะคุณหนูใหญ่ของตระกูลฉิน

เพราะงั้นนางเอกอยากตอบแทนบุญคุณก็ไม่แปลก

แต่เรื่อง "สนับสนุนองค์ชายสิบสามขึ้นบัลลังก์" นี่คืออะไร!?

ขอโทษทีนะคะ ตอนนี้ฉันอยู่บนเกี้ยวเจ้าสาว มุ่งหน้าไปแต่งงานกับองค์รัชทายาทอยู่!

รัชทายาทก็ประกาศแต่งตั้งอย่างเป็นทางการแล้ว นี่คือจะให้เธอฆ่าเจ้าบ่าวตั้งแต่วันแต่งเพื่อเปลี่ยนคนเลยมั้ย!?

ก่อนหน้านี้มีแค่ภารกิจเดียว แล้วนี่เพิ่มมาเป็นสองเฉยเลย!!

นี่มันอะไร ลูกค้าขอเพิ่มเงื่อนไขแบบนี้ได้ด้วยเหรอ!?

ถ้าอนาคตนางเอกมีสิบเจ็ดสิบแปดความปรารถนา เธอก็ต้องทำให้หมดงั้นสิ!?

ฉันดูเหมือนคนโดนหลอกใช้หรือไง!?

ฮวาหวู่คิดแล้วก็ยิ่งเดือด อยากจะประท้วงสุดชีวิต แต่ระบบเมี่ยงเมิ่งนั่นมันหายหัวไปแล้ว จะด่าใครก็ไม่ได้!

…

…

แต่เธอไม่มีเวลาจะนั่งโมโหอยู่ตรงนี้ ตอนนี้ยังมีเรื่องสำคัญกว่าต้องจัดการ

สภาพร่างกายที่ไม่มีแรงแบบนี้ มันเป็นฝีมือของเหลียงหรูซวงแน่ ๆ!

ก็แน่ล่ะ ต้องการให้เธอไม่มีแรงจะขัดขืนตอนที่โชว์ฉากใหญ่ที่จะเกิดขึ้นในเวลาอันใกล้

โชคยังดีนะ ที่เหลียงหรูซวงยังไม่บ้าเปิดสูตรจัดหนัก ใส่ยาประหลาดเข้ามาด้วย

ไม่งั้นฮวาหวู่ไม่อยากจะจินตนาการเลยว่าฉากที่จะตามมามันจะอีรุงตุงนังขนาดไหน

เธอค่อย ๆ เปิดม่านเกี้ยวแง้มออกดู รอบข้างมีชาวบ้านมุงกันเพียบ

ที่สำคัญ… องค์รัชทายาทไม่ได้มาเอง!

ก็ใช่น่ะสิ คนเป็นองค์รัชทายาทนี่นะ จะไม่มารับตัวเจ้าสาวเองก็ไม่มีใครกล้าว่า แต่อย่างน้อยมันก็สื่อว่าเจ้าสาวคนนี้... ไม่ได้มีค่าสำหรับเขาสักเท่าไหร่

ฮวาหวู่เหลือบมองผู้คนที่อยู่ข้าง ๆ เกี้ยว ไม่มีใครเป็นคนที่ฉินฮวนรู้จักเลย แม้แต่สาวใช้ประจำตัวยังไม่เห็นเงา

แต่เอาเหอะ เหลียงหรูซวงก็คงไม่สามารถซื้อใจคนทั้งจวนฉินได้หรอก

คนกลุ่มนี้น่าจะเป็นคนที่เธอจัดหามาแทนคนสนิทเดิมของฉินฮวนมากกว่า

และก็คงไม่รู้แผนทุกอย่างหรอก

ฮวาหวู่ยื่นมือขึ้นไปดึงเครื่องประดับลูกปัดทองจากบนศีรษะตัวเองลงมาหนึ่งเส้น แล้วเรียกหญิงรับใช้ที่อยู่ใกล้เธอที่สุดมาคนหนึ่ง

…

…

ตำหนักรัชทายาท

ถึงแม้จะเป็นวันที่ควรจะครึกครื้นที่สุดของตำหนักแห่งนี้ แต่ตำหนักกลับเงียบสนิทแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจ ชวนให้อึดอัดใจยังไงชอบกล บรรยากาศด้านในไม่ได้ให้ความรู้สึกว่าเป็นงานมงคลเลยสักนิด... ดูไปดูมา เหมือนงานศพมากกว่า

เจ้าบ่าวของงานวันนี้…องค์รัชทายาท ตอนนี้กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้โยกริมสระบัว ให้อาหารปลาเล่น

ชุดแต่งงานสีแดงสดปักลวดลายละเอียดสวยงาม แผ่ลากไปตามพื้น ทำให้บุรุษหนุ่มตรงหน้าแลดูสง่างามเหลือเกิน

แต่เสียดาย... คิ้วตาที่ขมวดแน่น และรังสีมืดมนที่แผ่ออกมาทำให้เขาดูเป็นคนที่... น่าคบหายากเหลือเกิน แถมยังแฝงความร้ายกาจเอาไว้เล็กน้อยด้วย

ปลายนิ้วเรียวยาวขาวสะอาดของเขา หยิบอาหารปลาแล้วโปรยลงสระทีละนิด ๆ

ฝูงปลาสีสันสดใสพุ่งขึ้นมาแย่งกันกินน้ำกระจาย หางปลาสะบัดกระเซ็นไปถึงกลางใบบัว

ข้าราชบริพารที่อยู่รอบ ๆ ไม่มีใครกล้าขยับตัวหายใจแรงด้วยซ้ำ

แล้วจู่ ๆ ก็มีคนวิ่งเข้ามาจากด้านใน

“องค์รัชทายาทพะย่ะค่ะ! ตัวแทนฝ่ายเจ้าสาวคนหนึ่งนำจดหมายจากว่าที่พระชายามาถวายพ่ะย่ะค่ะ!”

…………………………………………………………………………………………………………………………….

โลกที่ 3: ไม่เป็นแล้วชายารัชทายาท! (2)

"จดหมายของชายาองค์รัชทายาทงั้นหรือ?"

องค์รัชทายาททวนคำเสียงเรียบ ฟังไม่รู้ว่าคิดยังไง แต่แค่ผ่านไปอีกวินาที น้ำเสียงของเขาก็เย็นลงทันตา "นางยังไม่ได้เข้าตำหนักรัชทายาทเลยด้วยซ้ำ"

ข้ารับใช้รีบเปลี่ยนคำพูดทันที "เป็นจดหมายของคุณหนูฉินพ่ะย่ะค่ะ!"

องค์รัชทายาทปัดเหยื่อปลาจากมือทิ้ง หยิบผ้าเช็ดมือที่สาวใช้ส่งมา แล้วเช็ดมือเบา ๆ ก่อนจะพยักหน้าให้ส่งจดหมายนั้นมา

ขันทีเจ้าเดิมที่ถือจดหมายอยู่ก็ยังไม่รู้เลยว่าในจดหมายนั่นเขียนอะไร ทำไมถึงทำให้องค์รัชทายาทที่ตอนแรกไม่คิดจะออกไปรับเจ้าสาว กลับลุกขึ้นไปเองแบบนี้…

มันประหลาดสุด ๆ!

มีที่ไหนเขารับเจ้าสาวกันครึ่งทาง!?

ขันทีไม่กล้าถาม ไม่กล้าพูดอะไรทั้งนั้น

…

…

ขบวนรับเจ้าสาว

ฮวาหวู่แอบดีใจที่ที่นี่มีธรรมเนียมแห่เจ้าสาวไปรอบเมือง

เพราะงั้นขบวนเลยเดินช้าสุด ๆ… ดึงเวลาไปอีกเยอะ แปลว่ายังเหลือเวลาอีกสักพักก่อนที่ละครฉากใหญ่จะเริ่ม

เธอได้แต่หวังว่าองค์รัชทายาทคนนั้นจะหัวไวพอ เข้าใจอะไรบ้าง…

…ไม่งั้นก็ขอโทษด้วยนะคะ จะต้องยกท่านไปเป็นเครื่องบูชาทำผลงานแล้วล่ะ

ฮวาหวู่นั่งอยู่ในเกี้ยวนุ่ม ๆ โคลงเคลงจนจะหลับ รู้สึกง่วงขึ้นมาอีกครั้ง ขบวนก็ใกล้จะถึงเวทีที่เหลียงหรูซวงเตรียมไว้เรื่อย ๆ แต่กลับยังไม่เห็นวี่แววจะมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น

นางเอกของเรื่องนี้นี่มันสายสตรองจริง ๆ สินะ…

ฮวาหวู่เซ็ง ๆ แล้วก็เปิดผ้าคลุมหน้าขึ้น เริ่มลงมือดึงลูกปัดทองจากชุดเจ้าสาวออกมา

โชคดีมากที่ชุดนี้ประดับทองไว้เยอะ!

เธอค่อย ๆ แอบเรียกคนที่อยู่รอบ ๆ เกี้ยวมา แล้วกึ่งขู่กึ่งล่อแจกทองให้เลย บอกไว้ว่าถ้าเดี๋ยวเกิดอะไรขึ้น ต้องปกป้องเธอให้ถึงที่สุด ไม่งั้น... โดนตัดหัวแน่!

เธอกำลังจะได้เข้าไปเป็นชายาองค์รัชทายาทนะ

ตัดหัวข้ารับใช้ที่ไม่ปกป้องเจ้าของให้ดี ไม่ถือว่าโหดไปใช่มั้ยล่ะ?

พอจัดการเรื่องพวกนี้เสร็จ เธอก็ถอดปิ่นปักผมเล่มที่สองออกมาถือไว้ ลองปลายนิ้วแล้วก็รู้สึกว่าคมใช้ได้ทีเดียว จากนั้นก็กำไว้ในมือ โบกเบา ๆ เหมือนเตรียมซ้อม

ตอนนี้เธอมีอาวุธแล้ว!

ถึงทีมอารักขาชั่วคราวจะดูง่อย ๆ ไปหน่อย แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีเลยจริงมั้ย?

หลังจากนี้... ก็ต้องรอดูว่าใครจะโชคดี ได้ร่วมฉลองกับเธอในวันมงคลนี่แหละ!

ฮวาหวู่หลับตาลง ตั้งใจจะพักเอาแรงก่อนโชว์จะเริ่ม

แต่เสียงฮือฮาของชาวบ้านรอบข้างก็ดังเข้ามาในเกี้ยวเรื่อย ๆ และเริ่มใกล้เข้ามา

แถมยังมีเสียงกรีดร้องแทรกมาเป็นระยะ

เกี้ยวเจ้าสาวเริ่มโคลงเคลงรุนแรงขึ้นอีก ก่อนจะ โครม! หนึ่งทีเหมือนตกลงมากระแทกพื้น

ฮวาหวู่ลืมตาขึ้น แล้วก็ยังคงเล่นปิ่นในมือไปพลาง ๆ สายตาจับจ้องไปที่ม่านเกี้ยวที่ปักลายสัตว์มงคลแน่นไปหมด มุมปากยกยิ้มนิด ๆ อย่างน่ากลัว

ถ้ามีใครมาเห็นเธอในเกี้ยวตอนนี้นะ รับรองว่าต้องตกใจกลัวแน่นอน

เสียงเอะอะโวยวายจากข้างนอกก็เริ่มดังมากขึ้นเรื่อย ๆ แถมยังใกล้เข้ามาอีก

เพล้ง!

ไม่รู้ของอะไรขว้างใส่เกี้ยวเข้าอย่างจัง

เกี้ยวสั่นสะเทือนเล็กน้อย

"พวกเจ้าทำอะไรน่ะ!"

"รีบลากพวกมันออกไป... ออกไป! อย่าเข้ามา พวกบ้าเอ๊ย! ปกป้องชายารัชทายาทเร็วเข้า!!"

"อ๊า——!"

"บ้าไปแล้ว! พวกมันบ้ากันหมดแล้ว!!"

เสียงตะโกนของตัวแทนฝ่ายเจ้าสาวกับพวกที่ร่วมขบวนดังอยู่ข้างนอกเกี้ยว

อาจจะเป็นเพราะคำขู่ของฮวาหวู่ได้ผล ทีมอารักขาจำเป็นถึงจะง่อยก็พอใช้ได้บ้าง ยังพอขัดขวางพวกข้างนอกไว้ได้สักพัก ไม่ได้ปล่อยให้ทะลุเข้ามาทันที

แต่ก็อย่างที่คิด… แป๊บเดียวก็ดับอนาถหมดสิ้น

ซวบบ—

ม่านเกี้ยวถูกกระชากเปิด

ฮวาหวู่เงยหน้าขึ้น แล้วก็เห็นหน้าคนที่เปิดม่านออก

เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง เลอะเทอะมอมแมม ผมเผ้ารุงรัง แถมยังมีแต่กลิ่นเหม็นเปรี้ยวฟุ้งมาเต็ม

ขอทานคนหนึ่งแสยะยิ้ม แล้วก็เอื้อมมือจะดึงฮวาหวู่ออกไปจากเกี้ยว

แต่ว่า… เจ้าสาวในเกี้ยวคนนี้กลับไม่กรีดร้องอย่างที่เขาคิดไว้เลย

เธอไม่มีแม้แต่แววหวาดกลัวด้วยซ้ำ

ตรงกันข้าม ฮวาหวู่ยิ้มให้... แล้วยังยิ้มเลียนแบบเขาอีกต่างหาก

หัวใจของขอทานกระตุกวูบ ความรู้สึกไม่ดีเริ่มพุ่งขึ้นมาในอก

แต่ก็สายเกินไปแล้ว... มือของเขายื่นออกไปแล้วนี่นา

พรวดดด!

เสียงของอาวุธคมปักเข้าเนื้ออย่างจัง ทำให้รอยยิ้มลามกบนหน้าของขอทานกลายเป็นสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดแทบจะทันที

ขอทานเงยหน้าขึ้นมา แล้วก็สบตากับสาวในชุดเจ้าสาวสีแดงสดในเกี้ยวที่เอียงคอเล็กน้อย ยิ้มน้อย ๆ ที่มุมปากอย่างประหลาด ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะค่อย ๆ แผ่ขยายจนเป็นรอยยิ้มสดใสสวยงามจนน่าขนลุก

ริมฝีปากแดงสดของสาวน้อยค่อย ๆ เอื้อนเอ่ยคำพูดเบา ๆ

“วันมงคลเช่นนี้ มาแบบมือเปล่าก็เสียมารยาทไปหน่อย”

ขอทาน: “……”

ให้ของขวัญอะไร? ใครจะมาให้ของขวัญกัน!?

สาวน้อยถอนหายใจเบา ๆ หนึ่งที “ในเมื่อเจ้ามาแบบมือเปล่า งั้นข้าหยิบเองก็แล้วกัน”

…

…

บนถนนที่กำลังวุ่นวาย

จู่ ๆ ก็มีขอทานพุ่งเข้ามาทำลายขบวนแห่เจ้าสาวเสียเละ

ตามปกติแล้ว ขบวนรับเจ้าสาวขององค์รัชทายาทจะมีทหารองครักษ์จากตำหนักรัชทายาทคุ้มกันอย่างแน่นหนา ฝั่งจวนฉินจะไม่สามารถส่งคนมาร่วมได้เลย

แต่องค์รัชทายาทไม่ได้มาเอง

องครักษ์จากตำหนักรัชทายาทก็เลยไม่มาเหมือนกัน

ขบวนทั้งหมดเลยกลายเป็นแค่ขบวนรับเจ้าสาวธรรมดา ๆ

เพราะแบบนี้ พอขอทานพวกนั้นบุกเข้ามา ขบวนก็เลยแตกกระเจิงในพริบตา

ชาวบ้านที่มามุงดูต่างก็หวาดกลัวจะโดนลูกหลง กรีดร้องกันลั่นแล้วรีบวิ่งหนีกระเจิง

แล้วในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าม้าก็ดังมาจากทางไกล พุ่งตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว

องค์รัชทายาทมาถึงที่เกิดเหตุพอดี และสิ่งแรกที่เขาเห็นก็คือ ว่าที่ชายาของเขากำลังดึงปิ่นปักผมออกจากอกของขอทานคนหนึ่ง

ปิ่นเปื้อนเลือดสีเข้ม หยดเป็นเม็ด ๆ ลงกับพื้น

แม่นางน้อยออกแรงผลักร่างขอทานคนนั้นให้ล้มลง

ร่างของขอทานทิ้งตัวช้า ๆ ลงไปที่พื้น ดวงตาขุ่นมัวเบิกกว้างเหมือนไม่อยากเชื่อ ว่าตัวเองจะตายได้ง่ายขนาดนี้

ฮวาหวู่เงยหน้าขึ้น สายตามองทะลุกลางฝูงชนที่กำลังชุลมุน สบเข้ากับสายตาของเขาเข้าอย่างจัง

ดูเหมือนเธอจะไม่มีแรงแล้ว เลยทรุดตัวกลับลงไปนั่งในเกี้ยวเหมือนเดิม

ชุดเจ้าสาวที่ทับซ้อนกันหลายชั้น ทำให้เธอดูตัวเล็กน่าทะนุถนอมเข้าไปอีก

แต่ในมือเธอยังถือปิ่นที่เปื้อนเลือดอยู่…

สายตาของทั้งสองสบกันแค่ไม่กี่วินาที องค์รัชทายาทก็สั่งขันทีที่มาช้าไปหน่อยทันทีว่า

“จับพวกมันไว้ให้หมด”

ทันทีที่องครักษ์แห่งตำหนักรัชทายาทมาถึง ขอทานพวกนั้นก็รู้ตัวแล้วว่าพลาด รีบวิ่งหนีเข้าไปตามตรอกซอกซอยโดยไม่คิดชีวิต

ที่เลือกลงมือที่นี่ก็เพราะถนนเส้นนี้มีทางแยกซับซ้อนเต็มไปหมด

ตรอกย่อยเยอะมาก ถ้าไม่ชำนาญทางก็จะหลงง่ายสุด ๆ

แต่พวกองครักษ์ขององค์รัชทายาทก็ไม่ใช่ธรรมดาเหมือนกัน วิ่งหนีรอดไปได้แค่หยิบมือ ส่วนใหญ่โดนจับกดกับพื้นแล้วลากตัวมาเข้าเฝ้าหน้าพระพักตร์หมด

ชายหนุ่มในชุดเจ้าบ่าวหรูหราขี่ม้าขาวตัวใหญ่ เขาดูหล่อเหลาแบบไม่มีที่ติ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความหม่นมัว ทำให้ภาพรวมไม่เห็นความสุขของเจ้าบ่าวเลยสักนิด

ดวงตาสีดำขลับดุจทะเลสาบเยือกแข็ง คล้ายจะมีหมึกมืดเจืออยู่ภายใน สะท้อนความเย็นเฉียบออกมาทุกมุมมอง

ใครสบตาเขาเข้า เป็นต้องรู้สึกเหมือนมีงูน้ำแข็งเลื้อยผ่านหลัง

องค์รัชทายาทเม้มปากบาง ๆ แล้วเอ่ยด้วยเสียงเย็นเฉียบ กังวานไปทั่วถนนที่บัดนี้เงียบสนิท

“วันนี้คือวันอภิเษกของข้า พวกเจ้าช่างกล้าดีนัก”

พวกขอทานที่โดนกดอยู่กับพื้นตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า อยากจะร้องขอชีวิต แต่พวกองครักษ์ก็ไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาพูดอะไรเลย

องค์รัชทายาทเองก็ดูไม่มีอารมณ์จะมานั่งฟังคำอธิบายเช่นกัน เขาสั่งทันที

“ฆ่ามันให้หมด”

ขันทีที่อยู่ข้าง ๆ รีบเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเบา ๆ

“วันนี้เป็นวันมงคล ไม่ทรงพิจารณาอีกสักนิดหรือพ่ะย่ะค่ะ…”

องค์รัชทายาทหันมามองด้วยสายตาเรียบเฉย

“ก็เพราะวันมงคลนั่นแหละ เห็นเลือดก็ถือว่าเพิ่มสิริมงคล จะมีอะไรเสียหาย?”

ขันที: “……”

ท่านนี่ก็พูดอะไรก็ได้จริง ๆ

ขันทีรู้ตัวดีว่าไม่มีทางห้ามผู้สูงศักดิ์ผู้นี้ได้แน่ ๆ

พอเตรียมจะสั่งให้ทหารลงมือ สาวน้อยในเกี้ยวก็พูดขึ้นมาด้วยเสียงใส ๆ จากด้านใน

“องค์รัชทายาทเพคะ หม่อมฉันขอเอ่ยสักคำได้หรือไม่เพคะ?”

องค์รัชทายาทหันมองไปที่เกี้ยวทันที

ขันทีนึกว่านางจะโดนแดกดันแบบหยิก ๆ ตำ ๆ จากปากเขาแน่ ๆ เพราะไม่คิดว่าองค์รัชทายาทจะให้เกียรติว่าที่ชายาอย่าง "คุณหนูฉิน"

ใครจะคิดล่ะว่า… เขาจะมองพิจารณานางอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็ยกเท้าเดินตรงไปยังเกี้ยวเจ้าสาว!?

พอชายหนุ่มยืนอยู่ตรงหน้าเกี้ยว ร่างสูงสง่างามของเขาก็ยิ่งทำให้เกี้ยวเล็ก ๆ นั้นดูคับแคบลงทันที รัศมีชนชั้นสูงกระแทกใส่เต็มแรง

สายตาของเขาเย็นชา อึมครึม ไม่ต่างจากงูพิษที่ค่อย ๆ เลื้อยไล่จากข้อเท้าของหญิงสาวในเกี้ยวขึ้นไปจนถึงยอดอก

แต่ฮวาหวู่ที่นั่งอยู่ข้างในกลับนิ่งสนิท ไม่ไหวติง

ใบหน้าที่แต่งแต้มอย่างสวยงามนั้น ไม่ได้ซีดเผือดจากร่างไร้วิญญาณที่นอนอยู่ข้างนอกแม้แต่นิด ไม่แสดงอาการหวาดกลัวเลยสักน้อย

ศพที่นอนอยู่ข้างนอก กับสาวน้อยในชุดหรูหราประดับมุกแพรพรรณในเกี้ยว

...ตัดกันชัดเจนอย่างน่าตกใจ

(จบบท)