โลกที่ 2: ท่วงทำนองคลั่งวันสิ้นโลก 11-12

โลกที่ 2: ท่วงทำนองคลั่งวันสิ้นโลก (11)

"เธอยืนอยู่ตรงนั้นแหละ ห้ามเข้ามาเด็ดขาด แล้วก็ห้ามมองด้วย!"

เจียงอี้ชี้นิ้วไปยังตำแหน่งที่อยู่ตรงหน้า ออกคำสั่งเสียงเข้ม ห้ามฮวาหวู่เข้าใกล้เด็ดขาด

"ใครจะอยากมองกันเล่า" …ถ้าไม่ติดว่าห่วงเจ้าตัวน้อยของนายจะเป็นอะไรไป แล้วงานฉันคงล่ม ฉันไม่มาหรอกนะเนี่ย!

ฮวาหวู่หันหลังให้ หยิบมีดแตงโมขึ้นมา แล้วก็เริ่มเหลาไม้กล้า ๆ ข้างตัวอย่างว่าง่าย

เจียงอี้เดินห่างออกไปอีกนิด ไปหลบอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบ พอแน่ใจว่าฝั่งฮวาหวู่มองไม่เห็น

ในป่าเงียบสนิท มีแค่เสียง ฉัวะ ๆ จากการเหลาไม้นั่นแหละที่ดังเป็นจังหวะ

พอมีเสียงแบบนี้อยู่บ้าง ก็เหมือนป่ามืดน่ากลัวนี่ไม่ได้น่าขนลุกอะไรเท่าไหร่

แต่แล้วอยู่ดี ๆ เสียงนั้น…ก็เงียบไป

เงียบสนิท…

“คุณหนูสือ?” ไม่มีเสียงตอบ

เจียงอี้รีบก้าวออกมาจากหลังพุ่มไม้ แต่บริเวณที่ฮวาหวู่ยืนอยู่เมื่อกี้ ตอนนี้มีแค่กิ่งไม้ใบไม้กระจัดกระจายเต็มพื้น…คนหายไปแล้ว!

“……”

เขายังไม่ทันจะหนีเลยนะ นี่เธอดันหนีก่อนอีกเรอะ!?

ฉัวะ!

“คุณหนูสือ?”

ซ่า ซ่า ซ่า

“คุณหนูสือ…”

ในใจเจียงอี้เริ่มรู้สึกแปลก ๆ ไม่สบายใจสุด ๆ

เขาถอยหลังกลับ คิดว่าจะกลับไปยังถนนก่อนดีกว่า

แต่ทันใดนั้นเอง—ก็มีซอมบี้ตัวนึงพุ่งออกมาจากพุ่มไม้!

มันเร็วมาก! เจียงอี้เพิ่งจะวิ่งได้ไม่กี่ก้าว ก็ถูกมันกระโจนเข้าหา ล้มลงไปทันที

ซอมบี้ตัวนั้นหัวหายไปครึ่งนึง กลิ่นเน่าฟุ้งมาเต็มจมูก

เจียงอี้ยกแขนขึ้น ใช้โซ่ที่ล่ามข้อมือฟาดใส่ แต่มันกัดเข้าที่โซ่ทันที โซ่มันสั้นเกินไป เขาเลยพันรอบหัวมันไม่ทัน ได้แต่ผลักมันออกด้วยแรงสุดตัว

ซอมบี้ที่กัดไม่ได้สักทีเริ่มโมโหแล้ว ส่งเสียงขู่ในลำคอเหมือนจะขู่ให้เขากลัว

เจียงอี้เบี่ยงตัว หลุดจากมันมาได้ แต่ยังไม่ทันจะหนี ก็ดันถูกมันคว้าข้อเท้าไว้ได้อีก

แล้วเสียง ตุ้บ! ดังขึ้น เจียงอี้ล้มลงกับพื้นอย่างแรง

ซอมบี้กะจะลากเขาเข้าไปกัดอีกครั้ง

แต่ในวินาทีนั้นเอง—ฉัวะ!

ซอมบี้ที่หน้าตาน่ากลัว กลับเงียบกริบทันที

มีดแตงโมแทงทะลุหัวมันตรง ๆ

มันดิ้นไม่กี่ทีก็แน่นิ่งทับอยู่บนขาเจียงอี้ เจียงอี้รีบเตะมันออกไป แล้วลุกขึ้นทันที

ฮวาหวู่เดินโผล่มาจากอีกฝั่งหนึ่งของพุ่มไม้ “เห็นไหม~ ฉันบอกแล้วว่านายต้องให้ฉันคุ้มกัน!”

หน้าเจียงอี้ตอนนี้ดำทะมึนเป็นถ่าน

คุ้มกันงั้นเหรอ!? อยู่ดี ๆ คนก็หายไป จะให้ใครวางใจได้ฟะ!

ถ้ามือเขาไม่โดนล่ามไว้นะ เขาไม่ต้องทุลักทุเลขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ!

“เมื่อกี้เธอหายไปไหนมา?”

ฮวาหวู่ยกกระต่ายที่ยังดีดดิ้นอยู่ในมือขึ้น “ไปจับกระต่ายมาน่ะ น่ารักมั้ย?”

“……”

น่ารักบ้านเธอสิ!!

เจียงอี้หันหลังเดินหนีเลยทันที

ฮวาหวู่เดินตามมาพร้อมกระต่ายในมือ “เมื่อกี้ฉันช่วยนายนะ ไม่คิดจะพูดขอบคุณหน่อยเหรอ?”

เจียงอี้: “……”

พูดเชี่ยไรล่ะ!

ฮวาหวู่: “ทำไมเสียมารยาทแบบนี้อะ?”

เจียงอี้: “……”

กับพวกจิต ๆ ฉันจะสุภาพไปทำไม!!

ฮวาหวู่: “คืนนี้ไม่แบ่งกระต่ายให้กินนะ!”

เจียงอี้: “……”

ใครอยากกินฟะ!!

…

…

พอทั้งสองกลับมาที่ถนน พวกม่ายเกอก็ขนของเสร็จเรียบร้อยแล้ว กำลังตามหาสองคนนี้อยู่

เจียงอี้ไม่พูดไม่จา สีหน้ายังดำมืดเหมือนเดิม ขึ้นรถแล้วปิดประตู ปัง ดังลั่น

ทุกคน: “……”

นักโทษอะไรจะอารมณ์ร้ายขนาดนี้วะ?

ม่ายเกอทำหน้างงเต็มขั้น มองฮวาหวู่อย่างจับผิด “เธอทำอะไรเขารึเปล่า?”

ฮวาหวู่ผลักแว่นตาในจินตนาการขึ้นอย่างภาคภูมิ “ฉันจะไปทำอะไรเขาได้ ฉันออกจะเป็นคนน่ารัก และใจดีขนาดนี้”

“เธอรู้เหรอว่า ‘ใจดี’ มันเขียนยังไง?” ม่ายเกอกระตุกยิ้มมุมปาก เหมือนอยากจะพูดว่า ถ้าฮวาหวู่เรียกว่าคนใจดี งั้นบนโลกนี้ก็คงไม่มีใครเป็นคนดีอีกแล้ว

“รู้สิ ฉันไม่ใช่คนไม่รู้หนังสือนะ”

ฮวาหวู่ตอบจริงจัง แล้วยังย้อนถามกลับไปอีก “พวกนายล่ะ เขียนเป็นกันมั้ย?”

“……”

หึหึ…

นี่ใช่ประเด็นตรงไหนกันฟะ!?

ม่ายเกอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเล่าให้ฮวาหวู่ฟังถึงสถานการณ์ของขบวนรถด้านหน้า

"ขบวนรถที่อยู่ข้างหน้าน่าจะเป็นของทีมกู้ภัยนะ แต่เหมือนจะเจอพวกซอมบี้โจมตีเข้าให้…"

ในขบวนรถมีของอยู่เยอะเหมือนกัน ทั้งเสบียง ทั้งอาวุธครบ

จากสภาพในที่เกิดเหตุ ดูแล้วเหมือนเพิ่งโดนจู่โจมไปได้ไม่นาน

พอพวกเขาเก็บของจนเสร็จ ก็เพิ่งมานึกขึ้นได้อีกปัญหา

“ขบวนรถมันจอดขวางถนนหมดเลย พวกเราจะผ่านไปก็ไม่ได้”

ฮวาหวู่ว่า “งั้นก็อ้อมสิ จะอะไรนักหนา”

“ฉันดูแผนที่แล้ว ถ้าจะอ้อมล่ะก็ ต้องย้อนกลับไปอีกตั้ง 30 กิโล ผ่านถนนในตัวเมืองเล็ก ๆ แล้วค่อยวกกลับเข้าถนนหลัก… แต่ทางผ่านหมู่บ้านน่ะ บางช่วงมันผ่านตรงกลางชุมชนเลย อันตรายเอาเรื่อง”

อ้อมก็เสี่ยง ไม่อ้อมก็ต้องทิ้งรถ

แต่ของพวกนี้ เสบียง อาวุธ กระสุนตั้งเยอะ จะให้หิ้วกันสองขาเดินเอาเหรอ? ก็เกินไปมั้ย

ฮวาหวู่ว่า “ก็มีทางเลือกเดียว จะมานั่งลังเลอะไรอีกล่ะ”

ม่ายเกอลังเลอยู่ “ฉันแค่กลัวว่าอีกทางมันอันตราย…”

ในหมู่บ้านแต่ละที่ก็มีคนเยอะอยู่ ต้องฝ่าเข้าไปกลางพวกนั้นเนี่ย เหมือนไปเดินเล่นในถ้ำเสือยังไงยังงั้น

ฮวาหวู่ปลอบแบบไม่แคร์อะไร “ไม่ต้องกลัว พวกเราอันตรายยิ่งกว่านะ ต้องเชื่อมั่นในตัวเอง!”

ม่ายเกอ: “……”

ฟังดู…ก็มีเหตุผลอยู่นะ!?

แต่สุดท้าย ม่ายเกอก็ยังรู้สึกไม่วางใจขบวนรถที่โดนซอมบี้เล่นงานไปเมื่อกี้ เลยให้ย้อนกลับไปอีกหน่อย หาที่ปลอดภัยหน่อยไว้ค้างคืน

กระต่ายที่ฮวาหวู่จับมาเมื่อบ่าย กลายเป็นมื้อเย็นของวันนี้

แล้วฮวาหวู่ก็พูดจริงทำจริง บอกไม่ให้เจียงอี้กิน ก็คือไม่ให้กินจริง ๆ

แต่ม่ายเกอก็ไม่ได้ใจแคบแบบนั้น แบ่งเนื้อให้เจียงอี้หน่อย อย่างน้อยก็หมอของพวกเขานะเว้ย…

แต่อีตานั่นก็ไม่แตะเลยสักคำ

ม่ายเกอถือเนื้อกลับมา นั่งข้างกองไฟ แล้วถามฮวาหวู่อย่างคาใจ

“เธอไม่ได้ทำอะไรเขาในป่าจริง ๆ เหรอ?”

“ฉันตัวแค่นี้ จะไปทำอะไรเขาได้?” ฮวาหวู่พูดเสียงเนือย

“……”

ม่ายเกอกลั้นไว้ แต่สุดท้ายก็กลั้นไม่อยู่ “เธอน่ะ จะทำอะไรก็เป็นไปได้หมดแหละ”

“……”

ฉันดูเป็นคนแบบนั้นเหรอ!?

ฮวาหวู่กินอิ่มแล้ว กอดกระบอกน้ำอุ่นที่ไม่รู้ไปขโมยมาจากไหน กลับขึ้นรถออฟโรด

เจียงอี้นั่งอยู่ในรถ แขนไขว้หน้าอก มือที่โดนใส่กุญแจมือไว้ซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อ สีหน้าเย็นชาน่ากลัวมาก

ฮวาหวู่ขึ้นมาปุ๊บ ก็สบตากับเจียงอี้พอดี

เธอเบือนหน้าไปทางอื่น ไม่สนใจ แล้วก็ทิ้งตัวลงนอนเลย

เจียงอี้: “……”

…

…

หมู่บ้านไป่ซวง

ในโรงงานที่หัวหมู่บ้าน มีผู้รอดชีวิตอยู่หลายคน ส่วนใหญ่เป็นชายหนุ่มแข็งแรง พวกเด็ก คนแก่ หรือผู้หญิงมีน้อยมาก

แต่ละกลุ่มก็กระจุกตัวกันเอง แววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

“กัปตันเซียวไปไหนนานจัง?”

มีคนกระซิบถามเบา ๆ “หายไปตั้งวันหนึ่งคืนหนึ่งแล้วนะ…”

“เขาจะทิ้งพวกเราหนีไปแล้วเปล่า?”

“ไม่น่าใช่นะ…เขาเป็นทีมกู้ภัยไม่ใช่เหรอ”

“แต่พวกเรามีเยอะขนาดนี้ รถก็ไม่มีแล้ว เขาจะพาเราไปยังไงล่ะ?”

ขณะที่ทุกคนกำลังวิตกว่าทีมกู้ภัยจะเทพวกเขา ทิ้งให้อยู่กันเอง คนที่ดูต้นทางก็ตะโกนขึ้นมาเสียงดัง

“มีรถมา! กัปตันเซียวกลับมาแล้ว!!”

ในแสงยามโพล้เพล้ มีรถหลายคันวิ่งตรงมาจากทางไกล

ประตูโรงงานถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว รถทั้งห้าคันก็แล่นเข้ามาจอดในลานกว้าง

สามคันหน้า ทุกคนจำได้ แต่สองคันหลัง…

เซียวซีลงมาจากคันแรก จากนั้นคนอื่น ๆ ก็ค่อย ๆ ทยอยตามลงมา

พอเห็นว่าคนของเซียวซีหายไปครึ่งหนึ่ง บรรยากาศก็เงียบกริบ หนักอึ้งจนไม่มีใครกล้าพูดอะไร

แล้วจากรถสองคันหลัง ก็มีคนลงมาต่อเนื่อง

กลุ่มนี้ตัวใหญ่บึกบึนกันทุกคน กล้ามเป็นมัด ๆ เหมือนพวกนักมวย ไม่มีใครพูดอะไร แต่แค่ยืนอยู่เฉย ๆ ก็ทำเอาคนอื่นใจฝ่อแล้ว

“พี่เซียว!”

ในกลุ่มผู้รอดชีวิต มีผู้หญิงคนหนึ่งเบียดฝูงชนออกมา เดินตรงไปหาเซียวซี

หน้าตาเธอสวยใส สะอาดสะอ้าน หน้าเรียวได้รูปตัดกับคนอื่นที่เลอะเทอะจนดูไม่ออกว่าหน้าคนหรือโคลน

…………………………………………………………………………………………………………………………….

โลกที่ 2: ท่วงทำนองคลั่งวันสิ้นโลก (12)

อวี๋เหยียนเหยียนเห็นว่าทีมของเซียวซีเหลือกันแค่เจ็ดแปดคน สีหน้าก็เริ่มไม่ดี ถามอย่างเป็นห่วง

“เจอพวกซอมบี้เหรอ?”

“อืม”

เซียวซีสีหน้าหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด เส้นคิ้วเส้นปากตึงเป๊ะ ดูแล้วดุสุด ๆ

พวกเขาออกไปหาเสบียง แล้วก็หวังว่าจะเจอรถกับน้ำมันด้วย

เผื่อจะได้ขนผู้รอดชีวิตที่นี่ออกไปให้หมด

แต่ดันซวย หาของไม่ได้ แถมยังเจอฝูงซอมบี้เข้าให้

ถ้าไม่ได้พวกที่ตามหลังมาช่วยไว้ คงได้กลายเป็นอาหารซอมบี้กันหมดแน่ ๆ

อวี๋เหยียนเหยียนปลอบเซียวซีสองสามคำ ก่อนจะหันไปมองกลุ่มชายร่างบึกที่ยืนอยู่นอกรถ

พอมองชัด ๆ แล้ว สีหน้าเธอก็เปลี่ยนไปทันที — นี่มัน…

ทำไมพวกมันถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ!!

แค่เห็นหน้าพวกนี้ เธอก็หวนกลับไปคิดถึงตอนจบในพล็อตนิยายที่เธอเคยต้องเจอ

แม้ตอนนี้เรื่องราวพวกนั้นจะยังไม่เกิดขึ้น แต่ตอนที่เธอเพิ่งรู้ว่าตัวเองเป็นแค่ตัวประกอบฝ่ายร้ายในนิยาย เธอก็ฝันร้ายทุกคืน

ในฝัน…ก็มีแต่ไอ้พวกนี้ทั้งนั้น…

เซียวซีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ทำให้อวี๋เหยียนเหยียนรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาหน่อย

อย่างน้อยเธอก็ไม่ใช่ตัวคนเดียวเหมือนในพล็อตเดิมอีกแล้ว

ตอนนี้เธออยู่กับพระเอกนะ!

คิดแบบนี้แล้วเธอก็ใจเย็นลงได้หน่อย

เดี๋ยวก่อน…

แล้วสือเวินล่ะ?

หรือว่าเธอ…

คิดมาถึงตรงนี้ อวี๋เหยียนเหยียนก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นมาอีก

ในนิยาย ทุกอย่างมันหมุนรอบตัวละครเอกที่มี "ออร่าพระเอกนางเอก" อยู่แล้ว

ถ้าสือเวินยังอยู่ข้าง ๆ พระเอก เธอจะไปมีที่ยืนได้ยังไงล่ะ?

แต่แรกเธอก็แค่อยากไล่สือเวินไปให้พ้น ๆ แต่ลองมาทุกวิธีแล้ว ก็ไล่ไม่หลุดสักที

แบบนี้เธอก็ต้อง "ตัดรากถอนโคน" เท่านั้น!

ต้องกำจัดให้เด็ดขาด!!

ตอนนี้สือเวินไม่อยู่กับพวกนี้…

อวี๋เหยียนเหยียนกดความดีใจลงในใจ แล้วหันไปถามเซียวซีอย่างใจเย็น

“พี่เซียว พวกนั้นเป็นใครเหรอคะ?”

“พวกเขาช่วยเราน่ะ ถ้าไม่มีพวกเขา เราคงไม่มีใครได้กลับมาหรอก”

เซียวซีพยักพเยิดไปทางชายคนหนึ่ง “หัวหน้าพวกเขาชื่อม่ายเกอ”

อวี๋เหยียนเหยียนหันไปมองม่ายเกอ ที่กำลังยืนสูบบุหรี่พลางมองไปรอบ ๆ

พอเธอมองไปพอดี สายตาของม่ายเกอก็หันมาป๊ะเข้าอย่างจัง

สายตานั้น เหมือนดึงเธอกลับเข้าไปในพล็อตนิยายอีกครั้ง

ความเย็นเยียบไหลพล่านทั่วตัว

อวี๋เหยียนเหยียนรีบคว้าแขนเซียวซีไว้แน่น “พี่เซียว พวกนั้นให้ความรู้สึกไม่ดีเลยค่ะ…”

เซียวซีเองก็รู้สึกอยู่แล้ว ว่าพวกนั้นดูไม่ใช่คนดีนัก

แต่ตอนนี้คนของเขาตายไปเยอะแล้ว ผู้รอดชีวิตที่เหลือก็ไม่ค่อยมีใครสู้กับซอมบี้ได้

อีกฝ่ายมีอาวุธพร้อม ถ้าไม่ขัดกันก็พอเดินทางด้วยกันได้

แถมพวกเขาก็ช่วยชีวิตพวกเขาจริง ๆ

ถึงจะให้ความรู้สึกไม่ดี…แต่ก็ยังไม่ได้ทำอะไรเสียหาย

“แต่…พวกเขาให้ความรู้สึกแย่มากจริง ๆ ค่ะ แถมยังมีอาวุธด้วย อยู่กับพวกเราแบบนี้มันอันตรายนะ”

อวี๋เหยียนเหยียนพยายามกล่อมเซียวซี อยากให้ไล่พวกม่ายเกอออกไปจากที่นี่

เซียวซีไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงต่อต้านขนาดนี้ แต่ตอนนี้พวกเขาก็มาถึงแล้ว

ถ้าจะไล่พวกนั้นไปตอนนี้ แล้วถ้าอีกฝ่ายไม่พอใจขึ้นมา หันมาหาเรื่องกัน

หากต้องสู้กันขึ้นมาจริง ๆ แล้วดึงดูดซอมบี้มาอีก จะกลายเป็นเรื่องใหญ่กว่าเดิมอแน่

เซียวซีคิดอยู่พักนึง แล้วพูดว่า

“เดี๋ยวก็จะมืดแล้ว เข้าไปข้างในก่อนค่อยว่ากัน”

อวี๋เหยียนเหยียนยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่เห็นว่าเซียวซีตัดสินใจแล้ว เธอก็ได้แต่เบะปาก แล้วกลืนคำพูดกลับไป

“…ก็ได้ค่ะ”

เซียวซีให้เธอเข้าไปข้างในก่อน ส่วนเขาเดินไปหาม่ายเกอ ชวนให้เข้าไปพักในโรงงานด้วยกัน

ม่ายเกอยังทำเป็นถ่อมตัวอีกต่างหาก “สะดวกหรือเปล่าครับ?”

เซียวซีตอบเสียงนิ่ง “ในโรงงานกว้างขวาง ไม่มีปัญหาครับ”

“งั้นก็ขอบคุณกัปตันเซียวมาก ๆ เลย”

“สมัยนี้อยู่ข้างนอก ต้องพึ่งพากันนั่นแหละ”

“กัปตันเซียวพูดถูกเลยครับ”

ทั้งสองพูดจาเชิงมารยาทกันอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นม่ายเกอก็หันไปบอกเซียวซีให้รอสักครู่ แล้วเดินอาด ๆ ตรงไปยังรถออฟโรดคันที่สอง

ก่อนจะเปิดประตูรถ

กัปตันเซียวคิดว่าม่ายเกอจะไปหยิบของอะไรซักอย่าง แต่ม่ายเกอกลับหันไปพูดกับคนในรถว่า

“ยังจะนั่งแช่อยู่ในรถอีก? จะให้ฉันปูพรมแดงรับด้วยมั้ยฮะ?”

มีคนอยู่ในรถด้วยเหรอ!?

รถออฟโรดคันนั้นติดฟิล์มทึบข้างในมองไม่เห็นเลย

ตอนที่ม่ายเกอช่วยพวกเขาไว้ ทุกคนมัวแต่รีบหนี ไม่มีใครทันได้สังเกตให้ดี

กลุ่มพวกลูกน้องของม่ายเกออย่างเสี่ยวอู่ก็รูปร่างพอ ๆ กันหมด

เลยไม่มีใครเอะใจว่ามีคนอยู่ในรถอีก

“ม่ายเกอจะปูให้ฉันจริงก็ไม่ว่าอะไรนะ~” เสียงผู้หญิงใสแจ๋วดังลอดออกมาจากในรถ

“ฝันไปเหอะ! ลงมาเลย!”

“……โอย~”

จากนั้นก็มีเด็กสาวคนหนึ่งกระโดดลงมาจากรถ

ใส่ชุดนักเรียนแดงขาว หน้าตายังเด็กอยู่เลย มือก็ยังถือกระบอกน้ำเก็บความร้อนสีดำเอาไว้แน่น

เธอเอาหัวก้ม ๆ ลงมา ท่าทางเหมือนหมดอาลัยตายอยาก

แค่ยืนอยู่ตรงนั้น ก็ตะโกนคำว่า ‘เบื่อชีวิต’ ออกมาดังลั่นแบบไม่ต้องพูด

นั่นใช่…สือเวินเหรอ?

เซียวซีจำเธอได้ทันที ชะงักไปแวบหนึ่ง

ไม่ใช่ว่าเธอ…

พอฮวาหวู่ลงจากรถ เจียงอี้ก็ตามลงมาด้วย

เขาถือเสื้อคลุมตัวหนึ่งไว้พาดแขน บังโซ่ที่ล่ามข้อมือเอาไว้ สีหน้าก็เย็นเฉียบแบบไม่อยากยุ่งกับใครทั้งนั้น

สองคนนี้ดูยังไงก็ไม่เข้าพวกกับคนอื่นในทีมของม่ายเกอเลย

“กัปตันเซียว งั้นพวกเราขอเข้าไปข้างในเลยแล้วกันนะ”

ม่ายเกอรีบจัดการพาฮวาหวู่ ‘ลงจากรถ’ แล้วก็ตรงไปหาเซียวซี

เซียวซีมองหน้าฮวาหวู่แว้บนึง แต่เห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีทีท่าจะมาทำความรู้จัก ก็เลยไม่พูดอะไรอีก

ม่ายเกอทิ้งคนไว้เฝ้ารถหนึ่งคน

เซียวซีไม่ไว้ใจม่ายเกอ…ม่ายเกอเองก็ไม่ไว้ใจเซียวซีเหมือนกัน

ทั้งสองเลยต่างก็ไม่พูดอะไรให้มากความ

…

…

ฮวาหวู่เดินเอื่อย ๆ ตามทุกคนเข้าไปในตัวโรงงาน

ผู้รอดชีวิตที่อยู่ข้างในต่างก็มองกันมาแบบเต็มตา แต่ไม่มีใครพูดอะไร

ใบหน้าเลอะเทอะของแต่ละคนเต็มไปด้วยความระแวดระวังและหวาดกลัว

แล้วพอเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่เดินมากับกลุ่มผู้ชายตัวบึ้กพวกนั้น

หลายคนก็เริ่มตกใจอย่างเห็นได้ชัด

ก็เธอมันสวยเกินหน้าเกินตาใครเลยนี่นา

ชุดนักเรียนแดงขาวดูสะอาดสะอ้าน แต่ดูเหมือนจะตัวใหญ่ไปหน่อย แขนเสื้อยาวปิดมือ เหลือให้เห็นแค่นิ้วขาว ๆ แค่ปลายเดียว

เธอตัวเล็ก เดินอยู่ท่ามกลางกลุ่มชายล่ำ ๆ

ดูเหมือนคุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่ถูกปกป้องยังไงยังงั้น

สายตาฮวาหวู่ไล่กวาดผ่านใบหน้าของพวกผู้รอดชีวิต

แล้วจู่ ๆ ก็สบตาเข้ากับใครบางคน

เป็นดวงตาที่ตกตะลึงแทบพูดไม่ออก

ผู้หญิงคนนั้น หน้าตาดูสะอาดกว่าคนรอบข้างชัดเจน พอมองก็สะดุดตาทันที

“เหยียนเหยียน…นั่นใช่สือเวินรึเปล่า?”

ผู้หญิงข้าง ๆ กระตุกแขนเสื้อของอวี๋เหยียนเหยียน พูดเสียงตื่นเต้นเล็กน้อย

“เธอปลอดภัยนี่นา!”

อวี๋เหยียนเหยียนสบตากับฮวาหวู่เหมือนโดนฟ้าผ่า หัวใจเต้นตึกตักไม่หยุด

เมื่อกี้ที่อยู่ข้างนอกยังไม่เห็นเลย นึกว่าเธอ…

ใครจะไปคิดว่าจะโผล่มาแบบไม่ให้ตั้งตัวแบบนี้!

แถมเธอยังดูดีกว่าเดิมอีกต่างหาก สะอาดสะอ้าน สวยเด้ง ไม่มีแม้แต่ร่องรอยความลำบาก

นี่มัน…เธอรอดมาได้ยังไง!?

พวกม่ายเกอ…ไม่ได้ทำอะไรเธอเลยเหรอ!?

“เหยียนเหยียน? เหยียนเหยียน…”

อวี๋เหยียนเหยียนได้สติ หันไปมองถิงถงที่อยู่ข้าง ๆ ฝืนปั้นหน้าก่อนจะตอบแบบตะกุกตะกัก

“อะไรเหรอ?”

“นั่นใช่สือเวินรึเปล่า?” ถิงถงชี้ไปที่ฮวาหวู่

“……น่าจะใช่แหละ”

ตอนนั้นพอแบ่งทีมไปหาเสบียง อวี๋เหยียนเหยียนอาสาไปกับสือเวินเองเลยด้วยซ้ำ

แล้วก็พาเธอไปดักเจอกลุ่มม่ายเกอ พอถึงจุดนัด ก็ผลักสือเวินออกไปก่อนจะเผ่นหนีเลย

ตอนนั้นคิดว่ายังไงสือเวินก็ไม่รอด

ไม่โดนข่มเหง ก็น่าจะโดนลากไปเป็น ‘เหยื่อล่อ’ ซอมบี้แทนอยู่ดี

ก็ในพล็อตเดิมของนิยาย เธอก็จบแบบนั้น…

เธอรู้อยู่เต็มอก ว่าพวกนั้นมันน่ากลัวขนาดไหน

แต่แล้ว…ทำไมเธอถึงไม่เป็นอะไรเลยล่ะ!?

(จบบท)