โลกที่ 1: ถูกบังคับให้เป็นดาราตัวท็อป 25-26

โลกที่ 1: ถูกบังคับให้เป็นดาราตัวท็อป (25)

“ระบบ”

【มีอะไรอีกล่ะ?】เมี่ยงเมิ่งแม้จะไม่ค่อยขยันทำงานเท่าไหร่ แต่พอฮวาหวู่เรียก มันก็โผล่มาทุกที

“จะให้โอกาสแกอีกรอบนะ” ...ท่าทางอะไรของแกเนี่ย!!

【……】

ฝั่งเมี่ยงเมิ่งจู่ ๆ ก็มีเสียงผู้หญิงแหกปากกรีดร้องดังขึ้นมาแบบเสียสติ

【ฉันรักเธอขนาดนี้ แล้วทำไมเธอไม่รัก...】

“???” ฮวาหวู่หน้ามึนเป็นเครื่องหมายคำถามเต็มหน้า “แกทำอะไรอยู่? ดูละครอยู่เหรอ?”

เมื่อกี้สองประโยคนั้นคือบทละครน้ำเน่าชัด ๆ

มาสายไม่พอ ยังแอบดูซีรีส์ตอนทำงานอีกเหรอ?!

เมี่ยงเมิ่งรีบทำเนียนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

【หวัดดีจ้า~ คนสวย มีอะไรให้ฉันช่วยเหรอ~】

“……ภารกิจแรกเสร็จยัง?”

【……ขอเวลาสักครู่】

“……”

ฉันนี่อยากจะ…&#@*￥……

จะมีแกไว้ทำไมเนี่ย!!

【ยัง】คราวนี้เมี่ยงเมิ่งไม่หายหัวกลางคันแล้ว แถมยังรายงานผลการตรวจสอบกลับมาด้วย

ฮวาหวู่ขมวดคิ้ว ยังไม่เสร็จอีกเหรอ?

เพราะฉันไม่ได้หักขาเธอสินะ?

ดูท่าต้องเดินหน้าแผน A อย่างสมบูรณ์แบบแล้วล่ะ!

...

...

ค่ำคืนอันมืดมิด ลมแรงฟ้าครึ้ม เมฆบดบังจันทร์

เมืองที่เงียบงันในความมืดมีเพียงไฟถนนสลัว ๆ ส่องสว่างอยู่ บนถนนไม่มีรถสักคัน

ตอนนี้เป็นช่วงดึกมากแล้ว

บนทางเท้า จี้หว่านเว่ยลากกระเป๋าเดินทางเดินกระเผลก ๆ ไปข้างหน้า มือถือก็ไถหน้าจอไปเรื่อย ๆ พลางมองซ้ายมองขวาไปด้วย

เธอหนีออกมาจากบ้านได้อย่างยากเย็น ต้องไปให้ได้

เมื่อก่อนเธอยังไม่เข้าใจ ว่าร่างเดิมไปชอบคนโรคจิตอย่างอวี่หลินได้ยังไง

แต่ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว

อวี่หลินสร้างภาพเก่งเกินไป

จนถึงขนาดว่าพ่อของจี้หว่านเว่ยก็ยังเชื่อเขา คิดว่าเป็นเธอที่งี่เง่าไม่เข้าท่า

เธอต้องหนีให้ได้

“หว่านเว่ย……”

จี้หว่านเว่ยไม่แน่ใจว่าเธอหูฝาดไปเอง หรือว่าอวี่หลินไล่ตามมาจริง ๆ เธอไม่กล้าหันไปมอง รีบวิ่งสุดชีวิตทั้งที่ข้อเท้าก็ยังเจ็บ

“หว่านเว่ย……”

“หว่านเว่ย”

เสียงนั้นตามติดไม่หยุด ไม่ว่าเธอจะวิ่งเร็วแค่ไหนก็สลัดไม่พ้น

พอถึงมุมถนน จี้หว่านเว่ยก็โดนมือปริศนาจากความมืดคว้าตัวเข้าไป เธอยังไม่ทันจะกรีดร้อง ทุกอย่างก็กลายเป็นสีดำ แล้วสติของเธอก็ดับวูบ

...

...

“หว่านเว่ย……หว่านเว่ย?”

จี้หว่านเว่ยลืมตาขึ้นมาก็เจอใบหน้าที่เธอเกลียดสุด ๆ

เธอพยายามจะลุกหนี แต่ก็รู้สึกว่าขาไม่มีแรง แล้วความเจ็บปวดเจียนตายก็แล่นพล่านขึ้นมาแทน

“ขาของฉัน……”

อวี่หลินทำหน้าห่วงใยมาก “เมื่อกี้เธอล้มจากบันได ฉันเรียกรถพยาบาลแล้ว หมอกำลังมา”

จี้หว่านเว่ยตอนนี้ลืมไปเลยว่าไอ้คนข้าง ๆ นี่คือคนที่เธอเกลียดสุด ๆ “มันเจ็บมาก……พาฉันไปโรงพยาบาลที รีบพาฉันไปโรงพยาบาล!!”

อวี่หลินกดตัวเธอไว้ “รถพยาบาลใกล้จะมาถึงแล้ว หว่านเว่ยจ๋า ไม่เจ็บนะ เดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว”

จี้หว่านเว่ยตะโกนสุดเสียงก็ไม่มีประโยชน์ อวี่หลินแค่ลูบหัวปลอบไปเรื่อย ๆ

จี้หว่านเว่ยเริ่มไม่ดิ้นแล้ว รู้สึกเหมือนเลือดในตัวแข็งไปหมด…เป็นอวี่หลิน…อวี่หลินตั้งใจหักขาฉัน!

ความเจ็บปวดทำให้จี้หว่านเว่ยเริ่มจะสลบ

ในความมืด มีใครบางคนเดินออกมา

อวี่หลินหันไปมองคนที่มา เสียงเขาแฝงไปด้วยความซาบซึ้ง “ขอบคุณที่เตือนนะคุณซ่ง”

“ไม่เป็นไรหรอก ความรักของคุณกับคุณหนูจี้ช่างน่าซาบซึ้ง ฉันยินดีช่วยค่ะ”

อวี่หลินลูบหน้าจี้หว่านเว่ยที่ซีดเพราะเจ็บด้วยสีหน้าโรคจิต “แบบนี้หว่านเว่ยก็จะไม่หนีไปไหนแล้ว”

“งั้นก็ขอให้คุณทั้งสองได้อยู่ด้วยกันตลอดไปนะคะ” ติดแหงกไปด้วยกันซะ!

เสียงไซเรนรถพยาบาลดังมาแต่ไกล อวี่หลินหันกลับไปมองตรงจุดที่อีกฝ่ายยืนเมื่อกี้

แต่ตรงนั้นกลับไม่มีใครอยู่แล้ว

แต่อวี่หลินก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรเท่าไหร่ อุ้มตัวจี้หว่านเว่ยขึ้นมาแล้วก็เดินตรงไปยังรถพยาบาลที่เพิ่งจอด

...

...

ฮวาหวู่จัดการภารกิจแรกเสร็จเรียบร้อย รู้สึกเหมือนชีวิตกลับมามีหวังอีกครั้ง

แต่พอวันรุ่งขึ้น โดนผู้กำกับสั่ง “เอาใหม่!” แบบไร้เยื่อใย ฮวาหวู่ก็ได้เข้าใจว่า—ชีวิตนี่มันก็แค่ตัวร้ายจอมแสบเท่านั้นแหละ

ฮวาหวู่ไม่ได้ไปสนใจเรื่องทางฝั่งเหวินอินมากนัก แค่บางทีก็นึกขึ้นได้ว่าอยากแนะอะไรให้บ้าง เลยส่งข้อมูล ‘วงใน’ ที่ดูน่าเชื่อถือไปให้ ทำให้เหวินอินมักจะชิงลงมือก่อนทุกที

ส่วนฉู่เจียงชิวตอนนี้เรียกได้ว่าอยู่ในนรกบนดิน จะมีเวลามาแยแสฮวาหวู่ได้ไง

ทุกครั้งที่ได้ยินว่าชีวิตฉู่เจียงชิวกำลังย่ำแย่ ฮวาหวู่ก็รู้สึกว่าชีวิตตัวเองยังมีความหวังอยู่

นี่แหละ ผลลัพธ์ของคนที่กล้าไปมีเรื่องกับนางเอก!

—ครึ่งปีต่อมา—

ซีรีส์ใหม่ของฮวาหวู่เรื่อง《คลื่นเงา》เริ่มฉายแล้ว

แค่วันแรกที่ออกอากาศ คนดูก็พากันตั้งคำถามจากก้นบึ้งของวิญญาณเลยว่า

"ตกลงซ่งมี่รับบทนางเอกหรือบทตัวร้ายเบอร์หนึ่งกันแน่?"

แฟนคลับก็งงไปหมด เพราะข่าวฝั่งพวกเขาบอกมาชัดเจนว่า นักแสดงสาวของพวกเขาได้เล่นเป็นนางเอกนะ!

《คลื่นเงา》เป็นซีรีส์แนวสืบสวนในเมือง เรื่องมันพูดถึงนางเอกที่ช่วงแรกโดนความแค้นบังตา โดนคนอื่นใช้ประโยชน์ แล้วก่อนที่จะเดินไปถึงจุดที่ถอยกลับไม่ได้ ก็หาทางไถ่บาปได้สำเร็จ

แต่พอได้ดูของจริงแล้ว กลายเป็นว่าฮวาหวู่วิ่งบนเส้นทางแห่งความพังพินาศแบบไม่มีเบรค อีกคนที่หน้าตาเหมือนเธอกลับไปเล่นด้านดีงามแทน

กลายเป็นนางเอกสองคนไปซะงั้น

แม้ว่าเนื้อเรื่องมันจะไม่ตรงกับที่คาดไว้ซะทีเดียว

แต่ด้วยพล็อตที่เข้มข้น ชวนลุ้น นักแสดงแต่ละคนก็ทั้งแสดงเก่ง สมองก็ไม่หลุด ทำให้เสียงชื่นชมพุ่งขึ้นเรื่อย ๆ

【อยากรู้ตอนจบแล้ว】

【ซีรีส์แนวสืบสวนกำลังกลับมายิ่งใหญ่!】

【แบบนี้แหละ ซีรีส์นางเอกเด่น ๆ ก็ถ่ายให้เด่นไปเลย ไม่ต้องมาจีบกันไปมา นางเอกสองคนลุยทำงานด้วยกันก็เจ๋งแล้ว】

【ฉันรู้สึกว่าตอนจบน่าจะ...จบแบบเศร้าแน่】

【มี่มี่เหมาะกับบทแบบนี้มากเลย เล่นดีสุด ๆ！】

【ขอร้อง ไปดูเบื้องหลังหน่อยเหอะ ตลกมาก! มี่มี่ตอนโดนผู้กำกับกดหัวด่าคือแบบน่าสงสารมาก ตอนนี้กลายเป็นเทพการแสดงแล้ว】

【เบื้องหลังของมี่มี่คือของล้ำค่าจริง ๆ ฉันไม่ยอมให้พวกเธอพลาดดูเด็ดขาด】

【รู้สึกว่าซีรีส์นี้โดนตัดเยอะเลย บทพูดก็เหมือนจะโดนแก้】

【ถ้าเล่นตามบทที่มีในเบื้องหลังนะ ไม่ผ่านเซนเซอร์แน่ ๆ ฮ่าๆๆ】

【ฮาตาย ทีมงานบอกว่าบทที่หลุดมาคือเธอใส่เองทั้งนั้น ผู้กำกับทั้งโมโหทั้งยอมรับได้ แล้วก็ทะเลาะกันเบา ๆ】

...

...

“ไม่มีบทไหนที่ฉันเล่นไม่ได้หรอก!” ฮวาหวู่กอดกระติกน้ำร้อนพูดโม้กับผู้ช่วยอย่างมั่นหน้า

ผู้ช่วยกลอกตา “นั่นสิคะ เพราะพอเล่นไม่ได้ก็เปลี่ยนบทไง”

เปลี่ยนให้กลายเป็นบทที่เธอเล่นได้แทน

ผู้ช่วยเริ่มสงสัยแล้วว่าผู้กำกับนี่โดนเธอขู่หรือเปล่า ไม่งั้นทำไมยอมเธอขนาดนั้น?

“……นั่นก็เป็นความสามารถของฉันล่ะน่า~”

“ค่ะๆ พี่ซ่งมี่คะ นั่งให้มันดี ๆ หน่อยเถอะ ท่าทางคุณตอนนี้ไม่เหมือนดาราหญิงเลยสักนิด!” ผู้ช่วยพูดด้วยสีหน้าปลงสุดขีด

เฟิงลี่เดินเข้าห้องประชุมมาก็เห็นฮวาหวู่เอาขาพาดเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ตัวเกือบจะไถลจากเก้าอี้ กอดกระติกน้ำร้อนดูสบายมาก

เฟิงลี่หน้าดำ เดินไปแย่งกระติกมาดมดู…น้ำเปล่า?

“บริษัทเราจนขนาดไม่แจกน้ำให้แล้วเหรอเนี่ย?” ฮวาหวู่ถอนหายใจ “สงสารพวกเธอจังเลย~”

เฟิงลี่ ‘เพี๊ยะ’ เอากระติกวางคืนดัง ๆ แล้วเข้าเรื่องทันที “สัญญาของเธอใกล้หมดแล้ว วันนี้เรียกมาเพราะจะคุยเรื่องต่อสัญญา”

ฮวาหวู่ว่า “แต่ฉันไม่ได้บอกว่าจะต่อกับพวกคุณนะ”

เฟิงลี่เลิกคิ้ว “จะย้ายค่ายเหรอ?”

ฮวาหวู่เอาขาลงจากเก้าอี้ ดึงเก้าอี้มานั่งตัวตรง “คนเราต้องมุ่งไปสู่ที่สูง น้ำก็ไหลไปที่ต่ำ ฉันก็แค่รับผิดชอบกับอนาคตตัวเอง”

เฟิงลี่พูดเสียงนิ่ง “บริษัทเราถึงไม่ใช่อันดับหนึ่ง c9jก็อยู่ในสามอันดับแรก การต่อสัญญากับเรามีแต่ได้กับได้”

…………………………………………………………………………………………………………………………….

โลกที่ 1: ถูกบังคับให้เป็นดาราตัวท็อป (26)

หลังจากฮวาหวู่ปังติดกันถึงสองเรื่องติด บริษัทก็แน่นอนว่าไม่มีทางกล้าทำเธอเสียใจอีกแล้ว

รอบนี้สัญญาใหม่ที่ยื่นมาก็เรียกว่าดีใช้ได้เลย เฟิงลี่เองก็ยังรู้สึกว่าข้อเสนอครั้งนี้โอเคสุด ๆ

ใครจะไปคิดว่าฮวาหวู่จะพูดแค่ว่า เธอไม่ได้คิดจะต่อสัญญา

“ฉันรู้สึกว่าควรออกไปดูโลกกว้างบ้าง อยู่แต่ที่เดิม ๆ มันจำกัดตัวเองเกินไป”

ฮวาหวู่กำหมัดแน่น ท่าทางเหมือนจะออกไปลุยโลกกว้างเต็มที่

“……”

ด้วยกระแสความฮอตของเธอตอนนี้ เฟิงลี่ก็เชื่อแหละว่าต้องมีหลายบริษัทอยากจะเซ็นกับเธอแน่นอน

แต่…

หน้าที่ของเฟิงลี่ก็คือเกลี้ยกล่อมให้ฮวาหวู่ต่อสัญญาให้ได้

แต่ฮวาหวู่ดูเหมือนจะตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะออกไป…ใช้คำว่า “ผจญภัย” ดีกว่า

สำหรับข้อเสนอที่บริษัทให้มา เธอก็ไม่แยแสอะไรเลย

“ตอนนี้เธอก็ฮอตจริง แต่เงื่อนไขแบบนี้ บริษัทที่กล้าให้มีไม่กี่ที่นะ ถึงจะมี ขนาดก็ยังสู้บริษัทเราไม่ได้ งานที่รับได้ก็เทียบไม่ติด”

ฮวาหวู่หัวดื้อสุด ๆ “ฉันหาโปรเจกต์เองก็ได้”

เฟิงลี่เหมือนนึกถึงตอนที่เธอถือบทมาให้เลือกเองตามใจ

และก็เชื่อว่า…เธอหาเองได้จริง ๆ แหละ…

นึกว่างานนี้จะผ่านฉลุย

ใครจะรู้ว่ามันจะยากขนาดนี้!

“ซ่งมี่ เธอไม่ต่อสัญญากับบริษัท เคยนึกบ้างไหมว่าบริษัทอาจจะเล่นงานเธอก็ได้?”

ฮวาหวู่เหล่มองเธอ “ดูฉู่เจียงชิวสิที่เคยจะแบนฉัน ตอนนี้ชีวิตเป็นยังไงบ้าง บริษัทกล้าขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“……”

เฟิงลี่ไม่ค่อยรู้เรื่องฉู่เจียงชิวละเอียดเท่าไหร่ แต่ก็เคยได้ยินว่าเขาไม่ได้รุ่งนักช่วงนี้

แต่…มันเกี่ยวอะไรกับเธอ?

ฮวาหวู่เหมือนรู้ว่าเฟิงลี่คิดอะไรอยู่ ก็ตบอกตัวเองแล้วพูดว่า “ฉันทำเองแหละ”

น้ำเสียงที่โคตรภูมิใจ ราวกับกำลังโชว์ผลงานสุดเทพของตัวเอง

“……”

“???”

เฟิงลี่นึกถึงช่วงนั้นที่ขึ้นเทรนด์แทบทุกวัน ตัวเธอกับหลิงอวี่ช่วยกันจัดการจนไม่ต้องให้บริษัทลงมือเลย

แถมหลิงอวี่ยังสนิทกับฮวาหวู่อีก…

และหลิงอวี่ก็เป็นศัตรูตลอดกาลของฉู่เจียงชิว…

……

……

พอไม่ได้ขู่เขา แต่โดนขู่กลับแทน เฟิงลี่ก็ปวดหัวเลยทีเดียว

เธอเลยสั่งให้ผู้ช่วยไปปิดประตูห้องประชุม แล้วงัดไม้ตายสุดท้ายออกมา

“ถ้าเธอมีเงื่อนไขอะไรก็บอกมาได้เลย ฉันจะไปคุยกับบริษัทให้ จะพยายามหาทางให้เธอได้ข้อเสนอที่ดีที่สุด”

ฮวาหวู่อยู่ดี ๆ ก็ยิ้มขึ้นมา “งั้น…ถ้าฉันยื่นเงื่อนไขไป จะรับหมดใช่มั้ย?”

เฟิงลี่ในใจสะดุดนิดหนึ่ง รู้สึกเหมือนโดนหลอกเข้าให้แล้ว

แต่พูดออกไปแล้วก็ต้องกัดฟันสู้ “พูดมา ขอแค่สมเหตุสมผล ฉันจะหาทางให้เอง!”

ฮวาหวู่ยิ่งได้ใจ หยิบกระดาษแผ่นนึงออกมาวางแปะตรงหน้าเฟิงลี่

เฟิงลี่: “……”

นี่มันเตรียมมาล่วงหน้าแล้วชัด ๆ !

เฟิงลี่ถอนหายใจยาว ก่อนจะคลี่กระดาษดู

แค่บรรทัดแรกก็พิมพ์ตัวหนาใหญ่ไว้ว่า

“ห้ามบังคับให้ไปดริ้งอีก!!”

“……”

เธอจะตามหลอนกันไปถึงไหน!!

บอกไปกี่รอบแล้วว่าการสร้างความสัมพันธ์ทางสังคม ไม่ได้แปลว่าไปนั่งดริ้งกับใคร!!

ทั้งแผ่นมีแต่ตัวหนังสือแน่นไปหมด แต่พอเฟิงลี่อ่านดูดี ๆ ส่วนใหญ่ก็เป็นข้อเรียกร้องแบบเอาแต่ใจ ไม่ได้เกี่ยวกับผลประโยชน์อะไรเลย

อย่างเช่น —— หลังจากทำงานเสร็จ ห้ามมายุ่งว่าเธอจะเลิกกี่โมง

หรือ —— ห้ามบังคับให้ไปออกอีเวนต์ที่ไม่จำเป็น เธอไม่อยากโดนคนอื่นมาเกาะกระแส

เฟิงลี่: “……”

บริษัทเรานี่ดูน่าสงสารขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงต้องไปเกาะกระแสเธอเนี่ย!!

เฟิงลี่ถอนหายใจยาว ข้อเรียกร้องเยอะก็จริง แต่ส่วนใหญ่ไม่ได้แตะผลประโยชน์เท่าไหร่ บริษัทก็น่าจะยอมได้

“ฉันจะเอาเรื่องนี้ไปคุยกับบริษัท เธอรอข่าวนะ ช่วงนี้ไม่มีงานอะไรก็พักผ่อนไปก่อน สัปดาห์หน้ามีถ่ายวาไรตี้ แล้วก็มีงานประกาศรางวัล”

“ฉันจะไปเป็นคนประกาศรางวัลเหรอ?”

“เพ้อเจ้ออะไรของเธอ?” เฟิงลี่ทำหน้าเหนื่อยใจ “เธอยังไม่เคยได้รางวัลเลยนะ จะไปประกาศให้ใคร”

“……” ฮวาหวู่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้แบบหมดแรง พูดเสียงห่อเหี่ยว “งั้นฉันจะไปทำอะไรล่ะ”

เฟิงลี่ยิ้มบาง ๆ “ก็ไปเป็นไม้ประดับไง”

ฮวาหวู่: “……”

พูดแบบนี้มันเสียมารยาทมากนะ!!

...

...

พักนี้เหวินอินยุ่งสุด ๆ ทางฝั่งพ่อของฉู่เจียงชิวก็โยนงานมาให้ไม่หยุด แถมยังต้องมาปะทะเชาว์ปัญญากับเจ้าตัวอีก

วันนี้อยู่ดี ๆ ก็ว่างขึ้นมา เขาเลยว่าจะกลับไปพักที่บ้านหน่อย

ก่อนหน้านี้พ่อของฉู่เจียงชิวเคยให้เขาอยู่ในบ้านฉู่ แต่เขารู้สึกว่าไม่สะดวก เลยไปเช่าบ้านไว้อีกหลังต่างหาก

“คุณซ่ง?” พอเหวินอินเดินออกจากลิฟต์ก็เห็นมีใครบางคนนั่งยอง ๆ อยู่หน้าประตูบ้าน

“กลับมาสักที เปิดประตูเร็ว”

“……”

เหวินอินเดินไปเปิดประตูไปก็ถามไป “คุณซ่งมาที่นี่ทำไมเหรอครับ?”

ฮวาหวู่เร็วกว่าเขาอีก เข้าไปก่อนทันที แถมยังเดินไปเปิดตู้รองเท้า หยิบรองเท้าแตะมาใส่อย่างคล่องแคล่ว “มาฟังรายงานงานหน่อยน่ะ”

…ฉันเป็นลูกน้องเธอเหรอ? ยังต้องมารายงานงานอีก…

เหวินอินถอนหายใจ ปิดประตูแล้วเดินไปเทน้ำให้เธอแก้วหนึ่ง “คุณไม่ยุ่งเหรอ? ยังมีเวลามาหาผมถึงนี่?”

“ช่วงนี้ว่าง พักผ่อนอยู่”

เหวินอินพยักหน้าเบา ๆ แล้วก็เริ่มเล่าเรื่องงาน

สองวันก่อนฉู่เจียงชิวเพิ่งมีเรื่องแตกหักกับมือขวาคนสนิทของเขา เพราะเหวินอินแอบเข้าไปแทรก

โปรเจกต์สำคัญที่อยู่ในมือฉู่เจียงชิวก็เริ่มมีปัญหา พ่อฉู่เลยไม่พอใจเอามาก ๆ ด่าเขากลางที่ประชุม

แล้วตอนนี้โปรเจกต์นั้นก็ถูกโยนกลับมาให้เขา

“หาวิธีโยนโปรเจกต์นี้คืนให้ฉู่เจียงชิวไปเลย”

“ทำไมล่ะ?” จริง ๆ ปัญหาในโปรเจกต์มันเกิดจากฉู่เจียงชิวเอง โปรเจกต์ไม่มีปัญหาหนัก ถ้าทำออกมาดี มีแต่ได้กับได้

“ทำตามที่ฉันบอกก็พอ”

“……โอเค”

เหวินอินไม่รู้ว่าเธอไปได้ข่าวพวกนี้มาจากไหน แต่ทุกทีที่เธอพูด ก็ไม่เคยพลาดเลยซักครั้ง คำแนะนำของเธอทำให้เขารอดจากปัญหาได้ทุกที แถมยังได้ผลลัพธ์ดีที่สุดอีกต่างหาก

พอคุยเรื่องงานเสร็จ ฮวาหวู่ก็ไม่ได้มีท่าทีจะกลับเลยสักนิด กลับเอนตัวลงนอนบนโซฟาซะงั้น ท่าทางสบายกว่าเจ้าของบ้านอีก

บ้านใครกันแน่เนี่ย?

เหวินอินเองก็ยังไม่ได้กินข้าวตั้งแต่เที่ยง เลยไปลวกบะหมี่มากินเอง

พอกลับออกมา เห็นฮวาหวู่กำลังดูละครที่ตัวเองแสดงอยู่—ซีรีส์ใหม่ที่กำลังฉายเลย

...ดูซีรีส์ที่ตัวเองแสดง มันไม่เขินบ้างเหรอ?

เหวินอินไม่เคยได้ดูเต็ม ๆ หรอก ส่วนมากแค่ผ่าน ๆ บางฉาก แต่แค่นั้นก็พอมองออกว่าเธอเหมาะกับบทนี้จริง ๆ

เขาเหลือบไปดูหน้าจอทีวี “ใกล้ตอนจบแล้ว?”

“อืม”

“ตอนจบเป็นยังไง?”

“ฉันตาย”

“ทำไมล่ะ?”

“……” ฮวาหวู่หันไปมองเขาแวบหนึ่ง เหวินอินก็นึกว่าเธอจะให้เหตุผลจริงจัง

ผลคือ—

“เพราะจะได้ผ่านเซ็นเซอร์ไง”

ตัวละครของเธอคือฝั่งมืดในบรรดานางเอกคู่ขนาน คนเขียนบทเลยต้องเขียนให้ตาย เพื่อให้ ‘พอรับได้’ ในมุมมองของกฎระเบียบ

เหวินอินไม่ได้ตามดูซีรีส์นี้จริงจัง เลยไม่รู้เนื้อหาทั้งหมด

แต่พอกินข้าวไปก็ดูไปจนถึงตอนจบพอดี

จะว่าไปแล้ว จุดจบแบบนั้นก็ถือว่าเป็นตอนจบที่ดีที่สุดแล้วแหละ

ให้เธอหนีไปได้น่ะไม่ผ่านแน่ แต่ให้เธอเข้าคุกก็จะทำลายความรู้สึกทั้งหมดที่ซีรีส์ปูมา

เพลงตอนจบยังบรรเลงอยู่ อยู่ดี ๆ ฮวาหวู่ก็หันมาถามเสียงเรียบ ๆ ว่า

“เรื่องของแม่นาย สืบได้ยัง?”

“……อืม”

“เล่าให้ฟังหน่อยได้มั้ย?”

“……”

ตอนนั้นพ่อของฉู่เจียงชิวมารู้จักแม่ของเขา—เหวินจื่อหนาน หลังแต่งงานแล้ว

แต่เหวินจื่อหนานไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายมีครอบครัวอยู่แล้ว แถมลูกก็โตหลายขวบแล้วด้วย

เธอยังเข้าใจว่าตัวเองได้เจอกับรักแท้ เลยรักเขาสุดหัวใจ

ใครจะไปคิดว่าวันหนึ่ง จะมีคนโผล่มาตราหน้าเธอว่ามาแย่งผัวคนอื่น

(จบบท)