33 - คดีฆาตกรรมจากฟากฟ้า บทที่ 9

33 - คดีฆาตกรรมจากฟากฟ้า บทที่ 9

“ไม่ผิดแน่ จากการวิเคราะห์ของเหลวในกระเพาะอาหารกับช่วงเวลาที่พิษแสดงอาการ พบว่าพิษทั้งสองโซเดียมฟลูออโรอะซีเตต (ยาเบื่อหนูชนิดแรง) กับสารสกัดจากหม่าเฉียนจื่อ ปรากฏอยู่ในเค้กก้อนเดียวกัน”

“แม่เจ้า...แบบนี้มันโหดเกินไปแล้ว” หานหยางขนลุกซู่ขณะลูบแขนตัวเองที่เต็มไปด้วยหนังไก่ นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่า ห้องประชุมของกองบัญชาการดูเย็นยะเยือกผิดปกติ

ต่างจากหานหยาง นักวิเคราะห์นิติเวชอย่างซางซือเหวินกลับรู้สึกมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

“พวกคุณไม่คิดว่ามันแปลกเหรอ?” เธอถามขึ้น

“ทุกคนรู้ดีอยู่แล้วว่ายาเบื่อหนูรุนแรงขนาดไหน ถ้าลงมือไปแล้ว ทำไมถึงยังต้องใส่หม่าเฉียนจื่ออีก? มันไม่ใช่เกินจำเป็นเหรอ?”

“อาจเพราะกลัวจะฆ่าไม่สำเร็จ!” หานหยางพยักพเยิดไปที่หน้าจอซึ่งฉายภาพของหวังเสี่ยวจือ

“ดูนั่นสิ นั่นไม่ใช่ข้อยกเว้นเหรอ? ถ้ามีรอดมาได้หนึ่งคน ก็อาจมีคนที่สอง คนร้ายคงไม่อยากให้ใครเหลือรอดแม้แต่คนเดียว แผนการของเขาคือการฆ่าล้างหมด ไม่มีที่ว่างสำหรับความผิดพลาด”

ซางซือเหวินพยักหน้าเห็นด้วย ดูเหมือนสิ่งที่หานหยางพูดจะมีน้ำหนัก

แต่แล้ว เสียงทุ้มมั่นคงของหัวหน้าทีมสืบสวนอย่างเหอเว่ยก็ดังขึ้น

“ไม่ใช่แบบนั้น พวกคุณมองข้ามสิ่งสำคัญไปหนึ่งอย่างทำไมเฉิงนั่วถึงแยกคนห้าคนออกเป็นสองกลุ่ม?”

“เพราะพวกเขาโดนพิษคนละชนิดไงล่ะ” หานหยางตอบ

“ใช่ แต่ทั้งสองกลุ่มกินเค้กก้อนเดียวกัน”

เฉินเจ๋อหยางเสนอความคิด “หรือเพราะบริเวณที่ใส่พิษต่างกัน? พอตัดเค้กแต่ละชิ้น คนก็ได้รับพิษไม่เหมือนกัน?”

“งั้นทำไมไม่มีใครเลยที่ได้รับพิษทั้งสองชนิดพร้อมกัน? ใครจะไปรับประกันได้ว่าคนตัดเค้กจะสามารถแยกพิษออกได้อย่างแม่นยำ?”

เหอเว่ยยังพูดไม่ทันจบ หานหยางก็พลั้งปากตาม

“คนที่วางยาไง! มีแค่คนวางยาที่รู้ว่าพิษอยู่ตรงไหนในเค้ก!”

เขาชะงักไปเล็กน้อย พลันตระหนักว่าตัวเองพูดอะไรออกไป และยังพูดโดยไม่ทันคิดอีกด้วย

เหอเว่ยปรายตามองแล้วพูดอย่างไม่ไว้หน้า

“ก็แน่ล่ะ...ฟังดูไม่ผ่านสมองเลยจริง ๆ”

จากนั้นเขาลุกขึ้น เดินไปสลับที่กับเฉิงนั่ว แล้วปิดพรีเซนเทชันที่อีกฝ่ายเปิดไว้ เปิดคลิปวิดีโอตัวหนึ่งที่เขาเตรียมมาเองขึ้นแทน เป็นวิดีโอตัดเฉพาะช่วงที่เชฟจ้าวเจิ้งซิงนำเค้กเข้าไปในห้องเล็ก และต่อด้วยภาพที่เจ้าของร้าน เป่าหลี่ใช้มีดพลาสติกตัดเค้ก

เหอเว่ยกดหยุดภาพตรงจุดที่เปาหลี่กำลังยิ้มอย่างร่าเริง

“เค้กถูกตัดโดยเจ้าของร้าน เปาหลี่” เขาว่าพลางเหลือบมองเพื่อนร่วมทีม

“ทุกคนรู้ว่าเธอคือหนึ่งในเหยื่อที่ตายจากพิษย่เบื่อหนู งั้นบอกฉันทีสิ ว่าทำไมเธอถึงต้องวางยาพิษเอง? ไม่เพียงแค่ฆ่าคนทั้งร้าน แต่ยังฆ่าตัวเองด้วย?”

หานหยางอึ้ง “งั้น...พิษสองชนิดนี้แยกกันยังไง? มันเหมือนแบ่งเขตแดนระหว่างซ้ายกับขวาเลยหรือไง?”

“ความจริงง่ายกว่านั้นเยอะ” เหอเว่ยพูดพลางกดเล่นวิดีโอต่อไป จนถึงฉากที่หวังเสี่ยวจือใช้ช้อนขูดครีมหน้าเค้กออก

“คำตอบคือ พิษยาเบื่อหนูหนูอยู่บนครีมหน้าเค้ก ส่วนหม่าเฉียนจื่อถูกผสมอยู่ในเนื้อเค้ก”

ซางซือเหวินเลิกคิ้ว “แต่เหยื่อที่ถูกพิษยาเบื่อหนูก็กินเนื้อเค้กเหมือนกัน แล้วทำไมพวกเขาถึงไม่ถูกพิษจากหม่าเฉียนจื่อ?”