บทที่ 3 : หรือว่ารอให้โตก่อนแล้วค่อยกิน?

บทที่ 3 : หรือว่ารอให้โตก่อนแล้วค่อยกิน?

หลังจากที่ลู่ชวนครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจทำสิ่งที่กล้าหาญ

เขาต้องการรับเลี้ยงเด็กทารกคนนี้

ทันใดนั้น​ เขาก็รู้สึกตัวก็ตอนที่เห็นเจ้าหนูน้อยหมดสติไป…เจ้าหนูน้อยคนนี้น่าจะไม่ได้กินอะไรมานานแล้ว

วิกฤตซอมบี้ระเบิดขึ้นเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้ว จากรอยเลือดภายนอก ดูเหมือนว่าเจ้าของเดิมจะเสียชีวิตไปอย่างน้อยสองวันแล้ว…ยังไง ต้องไปหาอะไรให้เจ้าตัวนี้กินก่อน

เด็กทารกอายุประมาณเจ็ดแปดเดือนตัวเล็กเกินไป อาหารอื่นๆไม่สามารถย่อยได้ ทำได้แค่ดื่มนมผง…กระป๋องนมผงบนโต๊ะข้างเตียงว่างเปล่าแล้ว คงต้องออกไปหาซื้อข้างนอก

ด้วยความหวังของชีวิตใหม่นี้ ทำให้ลู่ชวนที่รู้สึกว่าตัวเองซึมเศร้ามาเป็นเดือน กลับมากระปรี้กระเปร่าอีกครั้ง

ในขณะนี้ ในดวงตาสีเลือดของเขา เป็นครั้งแรกที่ได้แสดงความคาดหวังถึงอนาคตที่สดใสในช่วงเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา

ลู่ชวนเดินออกจากห้องนอนอย่างเงียบๆ และปิดประตูที่เขาแงะไว้กลับเข้าที่เดิม….จากนั้นเขาก็ย้ายโซฟาตัวหนาในห้องนั่งเล่นมาไว้หน้าประตู กั้นประตูห้องนอนไว้อย่างแน่นหนา

อย่างน้อยก่อนที่เขาจะกลับมา มันก็สามารถขัดขวางการเคลื่อนที่ของซอมบี้ตัวอื่นได้บ้าง

ซอมบี้ตัวอื่นไม่มีสติปัญญาแบบเขา พวกมันจะทำตามสัญชาตญาณเท่านั้น…จึงมีแนวโน้มสูงที่จะถูกโซฟาสกัดไว้นาน

ลู่ชวนออกมาที่ห้องครัว แต่ก็ต้องผิดหวังเล็กน้อย เพราะที่นี่ไม่มีอาหารเลย

คิดดูๆ…เวลาตั้งเดือนหนึ่งแล้ว อาหารคงถูกกินหมด

บางทีพ่อแม่ของเจ้าหนูน้อยอาจจะออกไปหาอาหารข้างนอกแล้วเกิดเรื่องขึ้นก็ได้

ด้วยความจนปัญญา ลู่ชวนทำได้เพียงขึ้นไปดูชั้นบนๆ

เมื่อมาถึงชั้นสาม ประตูเหล็กดัดเปิดอ้าซ่า อาจเป็นเพราะตอนนั้นหนีเอาชีวิตรอดอย่างเร่งรีบ

ในบันไดที่มืดมิดเต็มไปด้วยเลือดสดๆ ทั่วทุกหนแห่ง เมื่อเวลาผ่านไป เลือดเหล่านี้ได้แห้งกรังกลายเป็นสีน้ำตาลดำทั้งหมด จับตัวแข็งอยู่บนผนังและพื้นโดยรอบ

บนพื้นเต็มไปด้วยชิ้นส่วนที่แตกหักและอวัยวะต่างๆ ของร่างกายที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

เห็นได้ชัดว่าในช่วงวิกฤตซอมบี้ระบาด ประตูทางเข้าอาคารไม่ได้ปิด ทำให้ผู้คนที่หนีภัยเหล่านี้ต่างเสียชีวิตทั้งหมดเมื่อซอมบี้แห่กันเข้ามา… บนพื้นยังมีโครงกระดูกที่ถูกกัดกิน หรือแม้แต่ซากศพมนุษย์ที่ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ

แม้ว่าประตูทางเข้าอาคารจะเปิดอยู่ตลอดเวลา แต่ภายในก็ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่า…ถึงแม้ว่าลู่ชวนจะรู้สึกขยะแขยงกับกลิ่นแบบนี้มาก แต่หลังจากกลายเป็นซอมบี้มาระยะหนึ่งแล้ว เขาก็เริ่มปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายเช่นนี้ได้เเล้ว

หากเป็นเขาในชาติก่อน คงจะวิ่งออกไปอาเจียนนานแล้ว

เเฮร่!

ทันทีที่ลู่ฉวนขึ้นไปบนบันไดสองสามขั้น เขาก็เห็นซอมบี้ตัวหนึ่งนั่งหมดสภาพอยู่ตรงหัวมุมบันได

ซอมบี้ตัวนี้มีช่องโหว่ขนาดใหญ่ตรงหน้าอกและท้อง ไส้และกระเพาะอาหารถูกควักออก แขนขาหลายส่วนก็ถูกกัดกิน แม้จะกลายเป็นซอมบี้แล้ว ก็ทำได้เพียงนั่งหมดสภาพอยู่บนพื้น

ลู่ชวนยืนอยู่บนบันไดและมองขึ้นไป เขาสามารถได้ยินเสียงขยับเบาๆ และเสียงคำรามต่ำๆของซอมบี้ดังมาจากข้างบน

ซอมบี้ส่วนใหญ่อยู่ในสภาพร่างกายไม่สมบูรณ์ บางตัวนั่งหมดสภาพอยู่บนพื้น บางตัวคลานขึ้นลงบันได

คนอื่นๆที่ได้เห็นภาพนรกเช่นนี้คงจะตกใจกลัว…แต่ลู่ชวนกลับคุ้นเคยกับมันไปนานแล้ว

เขาไม่สนใจซอมบี้เหล่านั้น และเริ่มออกสำรวจอย่างเปิดเผย

ลู่ชวนตรงไปยังห้องครัวทันทีที่เข้าไปในบ้าน ท้ายที่สุดแล้ว ในโลกวันสิ้นโลกนี้ แม้ว่าจะมีเงินทองก็ไม่มีที่ให้ใช้ ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเป็นซอมบี้อีกด้วย

แต่ว่านมผงค่อนข้างหายาก ลู่ชวนค้นหาหลายบ้านติดต่อกันก็ยังไม่เจอ

อย่างไรก็ตาม…มันยังมีเนื้อดิบที่ไม่เน่าเสีย ซึ่งเขาหาเจอบ้างในครัวบางบ้าน

น่าเสียดายที่มีปริมาณไม่มากนักเนื่องจากไฟฟ้าดับในวงกว้าง

โครม!

เมื่อมาถึงชั้นห้า ลู่ชวนใช้ชะแลงงัดทำลายกุญแจประตูและงัดประตูเหล็กกันขโมยออก เมื่อเห็นภาพในห้องก็ถึงกับตะลึงงัน

เขาเห็นเพียงซอมบี้เพศหญิงอยู่ในห้อง ชุดเดรสสีขาวบนร่างกายของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงสด

เมื่อได้ยินเสียง เธอก็รีบพุ่งมาทางประตู แต่เมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่นอกประตูเป็นพวกเดียวกัน ซอมบี้ตัวนี้ก็เดินจากไปด้วยความไม่เต็มใจ

เเละเมื่อลู่ชวนเข้ามาในห้อง ก็เห็นว่าพื้นห้องนั่งเล่นเต็มไปด้วยรอยเลือด และยังมีโครงกระดูกมนุษย์ขนาดประมาณหนึ่งเมตร

เห็นได้ชัดว่าหลังจากการระบาดของซอมบี้ เจ้าของบ้านผู้หญิงกลายเป็นซอมบี้ และลูกที่เธอรักมากที่สุดในชีวิตกลับกลายเป็นอาหารที่ถูกกลืนเข้าไปในท้อง...

ลู่ชวนยืนอยู่ที่เดิมเป็นเวลานานโดยไม่ขยับเขยื้อน ร่างกายของเขาจมอยู่ในความเงียบงัน เขาคิดถึงเจ้าตัวเล็กที่เขาเพิ่งเจอเมื่อกี้

หากทารกคนนั้นไม่ถูกขังอยู่ในห้องนอน ผลลัพธ์ก็คงเป็นเช่นเดียวกัน

บางทีอาจเป็นโชคดีในความโชคร้าย แม้ว่าเจ้าตัวเล็กจะเกิดมาในโลกที่ล่มสลายนี้ แต่อย่างน้อยก็ได้เจอกับซอมบี้ที่ไม่กินคนอย่างเขา

ในที่สุดลู่ชวนก็มาถึงห้องครัว และพบนมผงสองกระป๋องที่ยังไม่ได้เปิด และเนื้อสดอีกสองกิโลกรัมที่ยังไม่เน่าเสีย

เจ้าของบ้านนี้น่าจะกลายเป็นซอมบี้ตั้งแต่ช่วงต้นวันสิ้นโลก อาหารในบ้านจึงยังคงอยู่

หลังจากใส่สิ่งเหล่านี้ลงในกระเป๋าเป้แล้ว ลู่ชวนก็มองไปที่ซอมบี้ที่ยังคงเดินวนเวียนอยู่หน้าประตู

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ลู่ชวนก็มาอยู่ข้างหลังซอมบี้ตัวหนึ่ง

ฉึก!

ชะแลงในมือของเขาแทงทะลุศีรษะซอมบี้ในคราวเดียว เเละปลดปล่อยมันให้เป็นอิสระ

….

อีกด้าน

จีรู่เสวี่ยที่หมดสติไปได้ตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกถึงความหอมหวานไหลเข้าสู่ช่องปากของเธออย่างต่อเนื่อง

กลิ่นนมที่เข้มข้นทำให้จีรู่เสวี่ยหลงใหลไปชั่วขณะหนึ่ง

ในขณะเดียวกัน ร่างกายที่หิวโหยมานานก็สัมผัสได้ถึงความหวานชื่นที่จากไปนาน และเริ่มดูดกลืนมันอย่างไม่รู้ตัว

หลังจากได้รับการเติมพลังงานเล็กน้อย จีรู่เสวี่ยก็พยายามเปิดตาขึ้นอย่างยากลำบาก

เมื่อลืมตาขึ้น…เธอก็ต้องประหลาดใจที่พบว่าตัวเองไม่ได้ตายในปากซอมบี้

ที่น่าเหลือเชื่อยิ่งกว่านั้นคือซอมบี้ที่น่ากลัวกำลังป้อนอะไรบางอย่างให้เธอด้วยช้อน!

นี่ฉันกำลังฝันไปหรือเปล่า?!

หรือว่าหิวจนตาลายไปแล้วเนี่ย?!

ในดวงตาที่สดใสของจีรู่เสวี่ยเต็มไปด้วยความตกตะลึง เธอจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างเหลือเชื่อ

ซอมบี้ตัวนี้…มันดูเหมือนแม่นมมาก

ในความทรงจำชาติก่อนของจีรู่เสวี่ย ซอมบี้ทั้งหมดเป็นกลุ่มสัตว์ประหลาดที่ไม่ความคิด มีแต่ความกระหายเลือดเท่านั้น

หลังจากวิกฤตซอมบี้ระบาด เพื่อนและสหายจำนวนมากของจีรู่เสวี่ยต้องจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของซอมบี้

แม้แต่จีรู่เสวี่ยเองก็ยังจัดการกับเพื่อนร่วมทีมที่ถูกซอมบี้กัดและสูญเสียสติไปแล้วไปไม่น้อย

ดังนั้นในตอนที่ได้เห็นซอมบี้ จีรู่เสวี่ยก็รู้ได้ทันทีว่าตัวเองคงเคราะห์ร้ายเสียแล้ว

สัตว์ประหลาดกระหายเลือดที่ไร้มนุษยธรรมเหล่านี้ จะไม่ปล่อยเธอไปเพียงเพราะเธอเป็นทารกหรอก

แต่เธอไม่คิดเลยว่าตัวเองจะไม่เพียงแต่ไม่ถูกกิน แต่ซอมบี้ตัวนี้ยังป้อนนมให้เธออีกด้วย?

หรือซอมบี้พวกนี้จะรู้ว่าต้องเลี้ยงให้โตก่อนแล้วค่อยกินล่ะเนี่ย!

….

ด้านลู่ชวนที่กำลังให้นมทารกน้อย เมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กกลับมาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ในใจเขาก็รู้สึกผ่อนคลายลง

เมื่อเห็นดวงตาที่สดใสของทารกจ้องมองมาที่เขาตรงๆ ลู่ชวนก็ขยับมุมปาก เผยรอยยิ้มที่ไม่ค่อยน่ากลัวออกมา

เจ้าหนู ตั้งแต่นี้ต่อไปในโลกวันสิ้นโลกนี้

ฉันก็คือญาติของเจ้าแล้ว

……………………..