บทที่ 6 ได้เข็มกลัดแล้ว! ออกเดินทางสู่เมืองโทคิวะ!

บทที่ 6 ได้เข็มกลัดแล้ว! ออกเดินทางสู่เมืองโทคิวะ!

รอบที่สอง

ชินโยได้ส่งเจ้าเพื่อนยากของเขาออกมา ซึ่งก็คือเกงการ์ “นักรบหกเหลี่ยม” ที่ผ่านการดัดแปลงด้วยระบบโกง! ชื่อเล่นของมันคือเจ้าอ้วนม่วง (ที่ชินโยตั้งให้)

ซากุระที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเห็นดังนั้นก็ตะโกนขึ้น “ฝากด้วยนะ โกลคิง”

ผู้ชมที่อยู่ข้างสนามรู้สึกชินชาไปหมดแล้ว ทุกคนต่างคิดว่าทำไมโปเกมอนของชายหนุ่มที่ชื่อชินโยถึงได้ตัวใหญ่โตกันขนาดนี้

ในตอนนี้ซากุระเห็นว่าชินโยยังไม่มีการเคลื่อนไหว เธอจึงออกคำสั่งกับโกลคิงโดยตรง “โกลคิง ใช้อควาเจ็ท!”

“เจ้าอ้วนม่วง เอ่อ... ใช้มินิชาโดว์บอล”

และเมื่อท่าของทั้งสองฝ่ายปะทะกัน ผลก็คือซากุระเป็นฝ่ายพ่ายแพ้อีกครั้งอย่างไม่ต้องสงสัย

ในยกที่สาม ชินโยก็ยังไม่ได้ออกแรงเต็มที่ แต่โปเกมอนของซากุระก็ทนไม่ไหวและล้มลงไป

เมื่อโปเกมอนตัวสุดท้ายของซากุระล้มลง กรรมการก็หยิบโทรโข่งขึ้นมาประกาศเสียงดัง “ซากุระไม่เหลือโปเกมอนที่สามารถใช้ต่อสู้ได้ ผู้ชนะคือคุณชินโยจากเมืองเวอร์มิเลียน!”

หลังจากกรรมการประกาศชัยชนะให้ชินโย พี่น้องสามสาวซากุระก็นำเข็มกลัดหยดน้ำมามอบให้กับชินโย

ชินโยสัมผัสได้ถึงเนื้อแท้ของเข็มกลัดในมือ พลางพึมพำกับตัวเองในใจ “นี่เป็นการได้เข็มกลัดยิมครั้งแรกในชีวิตเลยนะ คืนนี้ต้องไปดื่มฉลองหน่อยแล้ว เฮะๆ”

ซาโตชิเพิ่งจะคิดเรียกชินโยไว้ แต่ก็เห็นชินโยหัวเราะออกมาอย่างน่าขนลุก ‘เจี๋ยๆๆ’ แล้ววิ่งหนีออกจากยิมไปอย่างรวดเร็ว

ทุกคนต่างมองชินโยที่วิ่งออกไปด้วยความรู้สึกพูดไม่ออก....

หลังจากออกจากยิม ชินโยก็รีบวิ่งไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งหนึ่งในเมืองฮานาดะ แล้วซื้อเบียร์ ถั่วลิสง และเมล็ดแตงโมมามากมาย

ในตอนที่ชินโยกำลังจะเดินออกจากร้านอย่างมีความสุข ก็มีคนคนหนึ่งเดินสวนมา ชินโยเพ่งมองดูแล้วพูดขึ้นว่า “เอ๊ะ หัวหน้ายิมซากุระ คุณมาได้ยังไง? คุณก็มาซื้อของเหรอ?”

ซากุระมองชินโยด้วยแววตาแน่วแน่แล้วพูดว่า “ได้โปรดให้ฉันร่วมเดินทางไปกับคุณด้วยนะ ชินโยซัง!”

ชินโย “?????”

ผมเหรอ? แน่ใจนะว่าพูดกับผม?” พูดจบชินโยก็ยังมองไปรอบๆ เพื่อดูว่ามีคนอื่นที่ชื่อชินโยอยู่แถวนี้อีกไหม

ซากุระมองชินโยที่กำลังมองไปรอบๆ อย่างพูดไม่ออก “ชินโยซัง ได้โปรดเถอะ ฉันหวังว่าจะได้ร่วมเดินทางไปกับคุณ และฉันเป็นโปเกมอนบรีดเดอร์ระดับกลาง ฉันสามารถช่วยคุณดูแลโปเกมอนเพื่อเป็นค่าตอบแทนสำหรับการเดินทางครั้งนี้ได้ คุณว่าโอเคไหม?”

ชินโยได้ฟังก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย “คุณจะเดินทางไปกับผมแล้วยังจะช่วยดูแลโปเกมอนให้ผมอีก มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอ? ผมไม่เชื่อหรอก เหตุผลมันฟังดูไม่ค่อยขึ้นเท่าไหร่”

ซากุระได้ยินดังนั้นก็รีบอธิบายให้ชินโยฟังทันที “จริงๆ แล้วฉันอยากจะลองดูว่าการช่วยชินโยซังดูแลโปเกมอนของคุณ จะทำให้ฉันสามารถสอบเป็นบรีดเดอร์ระดับสูงได้หรือไม่น่ะ”

พูดจบซากุระก็พูดต่อ “เพราะความฝันของฉันคือการเป็นโปเกมอนบรีดเดอร์ที่เก่งที่สุดในโลกเลยนะ!”

ชินโยมองซากุระที่ยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น เขาครุ่นคิดในใจ “จริงๆ แล้วจะพาคุณไปด้วยอีกสักคนก็ไม่เป็นไร แถมตอนนี้กระเป๋าสตางค์ของฉันก็แบนจนไม่สามารถแบนไปกว่านี้ได้อีกแล้ว อืมมมม”

ซากุระเห็นชินโยยังไม่ตอบจึงพูดต่อ “จริงๆ แล้วเรื่องอาหารโปเกมอนของคุณ ฉันสามารถรับผิดชอบให้ทั้งหมดได้เลย”

“ตกลงตามนี้เลย เชิญทางนี้เลยคุณผู้หญิงที่แสนสวยและใจดี”

“ออกมาเลย เร็นโทรา ให้คุณผู้หญิงแสนสวยคนนี้นั่งบนหลังของนาย”

เมื่อได้ยินคำพูดของชินโย ซากุระก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แต่ทางด้านเร็นโทรากลับรู้สึกโกรธอยู่หน่อยๆ การให้มันแบกคนที่เคยพ่ายแพ้เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเร็นโทรา ชินโยก็เดินเข้าไปเตะเบาๆ ทีหนึ่ง “ต่อไปนี้นายจะได้กินข้าววันละสามมื้อแบบไม่ต้องกังวลแล้ว คนข้างหลังนี่เหมาจ่ายให้ทั้งหมด”

พอได้ยินคำพูดของชินโย เร็นโทราก็พุ่งไปอยู่ตรงหน้าซากุระในทันทีแล้วย่อตัวลงเพื่อส่งสัญญาณให้ซากุระขึ้นมา

เมื่อเห็นภาพนี้ชินโยก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

ส่วนซากุระก็จำต้องนั่งลงบนหลังของเร็นโทราภายใต้การคะยั้นคะยออย่างหนักของชินโยและเร็นโทรา

ซากุระหันไปถามชินโย “แล้วสถานีต่อไปของเราคือที่ไหน?”

“ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองโทคิวะ!”

หลังจากชินโยพูดจบ เขาก็สุ่มเลือกเส้นทางหนึ่งแล้วเดินไป

**หลังจากนี้ไปบทสนทนาจะใช้ นาย ฉัน เธอ เนื่องจากรู้จักกันแล้ว**

ซากุระที่เห็นชินโยเดินไปในทิศทางตรงกันข้ามกับเมืองโทคิวะก็ยกมือกุมหน้าผากแล้วตะโกนขึ้น “นายเดินผิดทางแล้ว เมืองโทคิวะต้องไปทางนี้”

จากนั้นซากุระก็ชี้ไปยังอีกทิศทางหนึ่ง

ชินโย “มุ่งหน้าสู่เมืองโทคิวะ ออกเดินทาง!!!”

ระหว่างที่กำลังเดินทาง ชินโยก็มองไปที่ซากุระแล้วพูดว่า “ซากุระ เธอออกมาเดินทางแบบนี้ได้บอกพวกน้องสาวของเธอหรือยัง?”

ซากุระนั่งอยู่บนหลังของเร็นโทราพลางตอบชินโย “วางใจเถอะ ตอนออกมาฉันจัดการเรื่องต่างๆ เรียบร้อยแล้ว ยังไงที่ยิมก็มีพวกเขาสองคนอยู่ ไม่มีปัญหาหรอก”

ชินโยฟังคำพูดของซากุระแล้วถามว่า “เหรอ? แต่ทำไมคนข้างนอกถึงลือกันว่าฮานาดะยิมของพวกเธอเป็นยิมที่อ่อนแอที่สุดในบรรดายิมทั้งหมดล่ะ?”

สิ้นเสียงของเขา ก็ได้ยินเสียงดัง ‘ปึ้ก’ หมัดเหล็กของซากุระหล่นลงบนหัวของชินโย

“ถ้าพูดไม่เป็นก็หัดพูดให้น้อยๆ หน่อย!”

ชินโยกุมหัวพลางบ่นพึมพำ “อะไรกัน แค่ถามคำถามก็โดนต่อยซะแล้ว....”

ในระหว่างที่ชินโยและซากุระกำลังโต้เถียงกัน ก็มีเสียงตะโกนดังมาจากด้านหลัง

“เฮ้! ชินโยซัง รอด้วย~”

เมื่อได้ยินดังนั้นชินโยก็หันไปมอง แล้วก็เห็นกลุ่มของซาโตชิกำลังวิ่งมาทางพวกเขา

ชินโยมองซาโตชิที่วิ่งมาหาเขาอย่างสงสัยแล้วถามว่า “พวกนายมีธุระอะไรกับฉันเหรอ ถึงได้รีบร้อนกันขนาดนี้?”

ซาโตชิวิ่งมาถึงตรงหน้าชินโยอย่างหอบเหนื่อยแล้วพูดว่า “ชินโยซัง คุณกำลังจะไปเมืองโทคิวะใช่ไหม?”

“ใช่ ดูท่าทางรีบร้อนของพวกนายแล้ว มีเรื่องอะไรกันเหรอ?” ชินโยถาม

ในตอนที่ซาโตชิกำลังจะบอกชินโยว่าพวกเขาจะไปเมืองโทคิวะด้วยเหมือนกัน คาสึมิก็มองซากุระอย่างตกใจ “พี่คะ? ทำไมพี่มาอยู่ที่นี่ด้วย?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทาเคชิกับซาโตชิก็มองไปที่ซากุระพร้อมกันแล้วพูดเป็นเสียงเดียว “คุณซากุระ?!”

ซากุระกระโดดลงจากหลังเร็นโทราแล้วพูดกับทุกคน “สวัสดีทุกคน ตอนนี้ฉันตัดสินใจจะเดินทางไปกับชินโยซังแล้วล่ะ” พูดจบเธอก็แลบลิ้นปลิ้นตาใส่คาสึมิ

คาสึมิได้ยินดังนั้นจึงถามต่อ “พี่คะ แล้วที่ยิมล่ะ....”

คาสึมิยังพูดไม่ทันจบก็ถูกซากุระขัดขึ้นมา “เรื่องที่ยิมฉันมอบหมายให้อายาเมะกับโบตั๋นรับผิดชอบแล้ว หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยฉันถึงได้ออกมา”

ในระหว่างที่คาสึมิกับซากุระกำลังคุยกัน ซาโตชิก็วิ่งไปอยู่ข้างๆ ชินโยแล้วพูดว่า “ชินโยซัง พวกเราก็จะไปท้าชิงที่โทคิวะยิมเหมือนกัน ถ้าสะดวกเราไปด้วยกันได้นะ เฮะๆ”

หลังจากฟังคำพูดของซาโตชิ ชินโยก็มองสำรวจซาโตชิขึ้นๆ ลงๆ แล้วพูดว่า “ที่รีบร้อนมาหาฉันขนาดนี้คงไม่ใช่แค่จะไปโทคิวะยิมง่ายๆ หรอกใช่ไหม บอกมาเถอะว่ามีเรื่องอะไร”

ซาโตชิหัวเราะแหะๆ แล้วพูดว่า “ชินโยซัง ผมอยากจะขอแบทเทิลโปเกมอนกับคุณสักครั้งได้ไหม?” พูดจบพิคาชูบนไหล่ของซาโตชิก็ร้องขึ้นสองสามครั้ง ‘พิกะ พิกะ’ ดูท่าทางแล้วเต็มเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณนักสู้

ชินโยถึงกับพูดไม่ออก นิสัยใจร้อนบุ่มบ่ามของซาโตชิช่างเหมือนกับในทีวีชาติก่อนไม่มีผิด ชินโยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบไปว่า “ไม่มีปัญหา 1 ต่อ 1 แล้วกัน ฉันก็เหนื่อยแล้ว เรามาตัดสินผลแพ้ชนะกันในรอบเดียว”

“ได้เลย ถ้าอย่างนั้นก็ตัดสินใจแล้ว ออกมาเลย ลิซาร์ดอน!”

โฮก~ ลิซาร์ดอนบนสนามปรากฏตัวต่อหน้าซาโตชิด้วยท่าทางเกียจคร้าน ซาโตชิเห็นดังนั้นก็พูดไม่ออก “ลิซาร์ดอน ฮึดสู้หน่อยสิ ชินโยซังที่อยู่ฝั่งตรงข้ามแข็งแกร่งมากเลยนะ”

ลิซาร์ดอนไม่ได้สนใจซาโตชิ

ชินโยเห็นดังนั้นก็ตะโกนขึ้นบ้าง “ออกมาเลย กาเบรียส!”

โฮกกก!!!

หลังจากเสียงคำรามของมังกรดังขึ้น ร่างอันใหญ่โตของกาเบรียสก็ปรากฏตัวต่อหน้าชินโย ลิซาร์ดอนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเห็นดังนั้นก็ลุกขึ้นยืนแล้วจ้องมองกาเบรียสเขม็ง

ชินโยพูดกับกาเบรียสว่า “เจ้าหนูฝั่งตรงข้ามนั่นดูจะหยิ่งยโสไปหน่อยนะ เจ้าเครื่องบิน (ชื่อเล่นที่ชินโยตั้งให้กาเบรียส) ใช้ดราก้อนคลอว์สักที สั่งสอนให้เขารู้ว่าเป็นมังกรต้องทำยังไง!”

หลังจากได้รับคำสั่งจากชินโย กรงเล็บทั้งสองข้างของกาเบรียสก็รวบรวมพลังแล้วพุ่งเข้าใส่ลิซาร์ดอน

ซาโตชิเห็นกาเบรียสที่พุ่งเข้ามายังไม่ทันจะได้ทึ่งกับขนาดตัวของมัน เขาก็รีบสั่งลิซาร์ดอนทันที “ลิซาร์ดอน รีบหลบเร็ว!”

ในตอนนี้ลิซาร์ดอนไม่ได้สนใจคำสั่งของซาโตชิ แต่มันกลับใช้ดราก้อนคลอว์เหมือนกับกาเบรียส ตั้งใจจะปะทะกันซึ่งๆ หน้า

เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ชินโยก็ได้แต่ส่ายหัวแล้วพึมพำกับตัวเองเบาๆ “ตอนนี้ซาโตชิยังอ่อนหัดเกินไป ขนาดลิซาร์ดอนยังควบคุมไม่ได้เลย”

และก็เป็นไปตามที่ชินโยคาดไว้ ภายใต้การโจมตีด้วยดราก้อนคลอว์ของกาเบรียส ลิซาร์ดอนทนได้ไม่ถึงสามวินาทีก็ล้มลงไปสลบไป

ชินโยเห็นดังนั้นจึงเก็บกาเบรียสกลับเข้าโปเกบอล จากนั้นก็พูดกับซาโตชิว่า “ซาโตชิ ลิซาร์ดอนของนายมีศักยภาพที่ดีมากเลยนะ ตราบใดที่นายกับลิซาร์ดอนปรับความเข้าใจกันได้ ในอนาคตมันอาจจะเป็นกำลังสำคัญของนายก็ได้”