บทที่ 11 : ฝูงหมาป่า!

หลังจากที่ทั้งสองออกเดินทางไปได้ไม่นาน พวกเขาก็มองเห็นภูเขาและตาน้ำพุ

ตาน้ำพุบนภูเขาไม่ใหญ่มากนัก มีความกว้างเพียงแค่สิบเมตรเท่านั้น

ต้นไม้ที่ขึ้นอยู่รอบๆ มีน้อยมาก ไม่มีต้นไม้ใหญ่ มีแต่พุ่มไม้เตี้ยๆ เมื่อมองผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งก้านของต้นไม้ ก็จะมองเห็นท้องฟ้าสีคราม ก้อนเมฆสีขาว และแสงแดดที่ส่องลงมา

“ทิวทัศน์ที่นี่สวยงามมาก!” ฉินยี่กล่าวชื่นชม

“ใช่ แต่ที่นี่มันอันตรายมาก เพราะว่ามีสัตว์ร้ายจำนวนมาก ที่เดินทางมายังสถานที่แห่งนี้ เพื่อดื่มน้ำ ดังนั้นพวกเราควรรีบไปกันดีกว่า”

ฉินหยวนมองไปรอบๆ เพื่อสำรวจบริเวณโดยรอบ หลังจากนั้นก็รีบขุดหลุมวางกับดักลงไป และโรยหญ้าและใบไม้แห้งปิดเอาไว้เพื่ออำพรางกับดัก

ฉินยี่ใช้ขวานสับกิ่งไม้และวางไว้ทั้งสองด้านของหลุมกับดัก

เชือกที่พวกเขานำมาด้วยนั้นมีประโยชน์มากในเวลานี้

ปลายด้านหนึ่งผูกติดเอาไว้กับกับดัก และปลายอีกด้านหนึ่งผูกติดเอาไว้กับโคนต้นไม้ใหญ่ซึ่งปกคลุมด้วยใบไม้ เพื่อป้องกันไม่ให้สัตว์ร้ายวิ่งหนีไปเมื่อมันถูกจับได้

เพราะว่าพวกเขาเอากับดักติดตัวมาด้วยเพียงแค่ 2 อันเท่านั้น อันหนึ่งวางเอาไว้ที่นี่ และอีกอันพวกเขากำลังมองหาสถานที่อื่น

หลังจากยืนยันว่ากับดักตรงนี้วางดีแล้ว ฉินหยวนก็กำลังจะออกเดินทางไปที่อื่น แต่เมื่อเขาเห็นว่าฉินยี่วางมือขวาไว้บนกับดัก เขาก็รู้สึกสงสัยเล็กน้อย

“มีอะไรอย่างนั้นเหรอท่านลุง?”

“ไม่มีอะไร ไปกันเถอะ!”

ฉินยี่ตอบกลับ

ในหัวของเขาตอนนี้มีข้อความหนึ่งกำลังปรากฏขึ้น

ชื่อ : กับดักเหล็กคุณภาพปานกลาง

คำแนะนำ : สามารถจับสัตว์ขนาดเล็กและขนาดกลางได้ สัตว์ขนาดใหญ่มีโอกาสมากที่จะดิ้นหลุดออกไปจากกับดัก

สถานะ : อัพเกรดได้

คะแนนความโกลาหลที่เหลืออยู่ : 60 คะแนน

ฉินยี่กินปลามาเกือบหนึ่งเดือนแล้ว ถึงแม้ว่าเขาจะยังไม่รู้สึกเบื่อ แต่เขาก็ยังอยากเปลี่ยนรสชาตอาหารอยู่ดี หลังจากที่เขาเห็นข้อความเขาก็ไม่ลังเลอีกต่อไป และสั่งอัพเกรดทันที

ชื่อ : กับดักเหล็กอัพเกรดแล้ว

คำแนะนำ : สามารถจับสัตว์ร้ายที่ต่ำกว่าระดับ 2 ได้ สัตว์ร้ายตั้งแต่ระดับ 2 ขึ้นไปมีโอกาสหลุดออกไปจากกับดักได้ พร้อมฟังก์ชั่น "ล่อสัตว์" และพร้อมฟังก์ชั่นปกปิด แต่ไม่มีผลกับสัตว์ร้ายระดับ 2 ขึ้นไป

สถานะ : อัพเกรดได้

คะแนนความโกลาหลที่เหลืออยู่ : 50 คะแนน

“หืม? มันยังสามารถอัพเกรดได้อีกอย่างนั้นเหรอ?” ฉินยี่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

หลังจากที่เขาอัพเกรดมาหลายครั้งก่อนหน้านี้ เขาไม่สามารถอัพเกรดซ้ำได้เลย ซึ่งแตกต่างจากครั้งนี้มาก เพราะว่าเขาสามารถอัพเกรดซ่ำอีกครั้งได้

สิ่งนี้หมายความว่าอะไร?

ยังสามารถอัพเกรดได้อีกครั้งใช่หรือไม่?

ฉินยี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปก่อน เขาต้องการที่จะไปวางกับดักอีกอันก่อน และดูเหมือนว่าที่นี่จะไม่ปลอดภัยอีกต่อไป เพราะว่าเขาได้ยินเสียงร้องคำรามของสัตว์ร้าย

“ไปกันเถอะ!” ฉินยี่ลุกขึ้นยืน และรีบเดินไปทางอื่นทันที

หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาทั้งสองก็เดินห่างจากกับดักอันแรกไปประมานห้าร้อยเมตร พวกเขาก็พบสถานที่วางกับดักแห่งใหม่ และในครั้งนี้ฉินยี่ ไม่ได้อัพเกรดกับดัก เพราะว่าแค่อันเดียวก็เพียงพอแล้ว

“เสี่ยวหยวน สัตว์ร้ายที่นี่มีความแข็งแกร่งมากแค่ไหน พวกเราสามารถจัดการกับมันได้ไหม” หลังจากที่ฉินยี่เห็นว่ามีสมุนไพรจำนวนมากอยู่ในบริเวณใกล้เคียง และดูเหมือนว่าสมุนไพรบางชนิดเป็นสิ่งที่เขาต้องการ หากว่าเขาสามารถรวบรวมสมุนไพรเหล่านี้ได้ ก็จะเป็นประโยชน์ต่อเขามาก

“สัตว์ร้ายส่วนใหญ่ที่อยู่ในบริเวณนี้อยู่ในระดับปานกลาง แต่ก็มีบางครั้งที่สัตว์ร้ายระดับหนึ่งเช่น หมี เสือ เสือดาว และสัตว์ร้ายชนิดอื่นๆ เองก็จะลงมาที่นี่เช่นกัน เพราะว่าพวกมันรู้ว่าแหล่งน้ำแห่งนี้มีสัตว์ขนาดเล็กลงมากินน้ำเป็นจำนวนมาก ดังนั้นพวกมันจึงมาที่นี่เพื่อล่า” ฉินหยวนพูดออกมาอย่างรวดเร็ว

“อืม” ฉินยี่ครุ่นคิดอยู่สักครู่หนึ่ง หลังจากนั้นก็ตัดสิ้นที่จะรวบรวมสมุนไพรที่เขาต้องการก่อน

เพราะว่าโอกาสที่จะเจอสัตว์ร้ายมีไม่มากนัก และความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้เพิ่มขึ้นช้ามาก ดังนั้นเขาจึงต้องการที่จะรวบรวมสมุนไพรที่จำเป็นสำหรับตัวของเขาก่อน

หลังจากที่ตัดสิ้นใจได้ ฉินยี่ก็ลงมือทันที เขาเริ่มค้นหาสมุนไพรที่เขาต้องการและรวบรวมพวกมันทันที

ในตอนนี้เขามีความรู้เกี่ยวกับสมุนไพรระดับต่ำของโลกป่าทั้งหมดเป็นอย่างดี ทั้งวิธีการเก็บ วิธีการปรุง วิธีการปลูก และสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม เขาล้วนมีความเข้าใจเป็นอย่างดี ดังนั้นเขาจึงเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เหมือนกับนักเก็บสมุนไพรที่มีประสบการณ์

“หวงจิง อายุสิบปี? ข้ากำลังต้องการอยู่พอดี!”

“หญ้าลวดเหล็ก อายุสามสิบปีอย่างนั้นเหรอ เก็บมันให้หมด!”

“นี่มันโสมใชไหมเนี่ย ทำไมถึงต้นใหญ่ขนาดนี้ นี้มันมีอายุหนึ่งร้อยปีเลยอย่างนั้นเหรอ!”

“หืม.. ทำไมสมุนไพรต้นนี้มันดูเล็กจัง ลืมมันไปเถอะ ปล่อยให้มันเติบโตมากกว่านี้ก่อน!”

“เฮ้ นั้นมันหญ้าปลุกวิญญาณไม่ใช่เหรอ ป่าแห่งนี้เหมาะสำหรับปลูกสมุนไพรชนิดนี้ด้วยอย่างนั้นเหรอ ดูเหมือนว่าจะไม่มีสัตว์ร้ายอยู่ที่นี่ และถ้าหากว่ามันกินสมุนไพรต้นนี้เข้าไป มันก็จะสามารถมีสติปัญญาได้ เป็นไปได้ยังไงที่สัตว์ร้ายพวกนี้ปล่อยมันไว้”

“โอ้ ดูเหมือนว่ามันจะมีอายุเพียงแค่หนึ่งปี ไม่แปลกใจเลย! เก็บให้หมด! มาดูกันสิว่ามันจะสามารถทำให้หมาที่บ้านของข้าฉลาดขึ้นมาได้ไหม!”

ฉินยี่พึมพำไปตลอดทาง

เขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าป่าแห่งนี้จะมีสมุนไพรเกิดขึ้นมาเป็นจำนวนมากเช่นนี้ มีทั้งสมุนไพรระดับทั่วไป และสมุนไพรหายาก

บางทีอาจเป็นเพราะว่าไม่มีใครเก็บมาเป็นเวลานานแล้ว เพราะสมุนไพรที่เขาเจอส่วนใหญ่มีอายุมาก และมีสรรพคุณทางยาที่ดีมาก!

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็สามารถรวบรวมสมุนไพรที่เขาต้องการได้ครบทั้งหมด และดูเหมือนว่าสมุนไพรส่วนใหญ่จะเป็นสมุนไพรที่หายากมาก

เมื่อเห็นว่าการเก็บเกี่ยวของเขาใกล้จะเสร็จสิ้นแล้ว ฉินยี่จึงคัดแยกสมุนไพรเป็นประเภทต่างๆ จากนั้นก็มัดพวกมันด้วยเถาวัลย์ และเตรียมพร้อมที่จะกลับบ้าน

“เสี่ยวหยวน ข้าเก็บสมุนไพรเสร็จแล้ว!”

“อืม!” ฉินหยวนไม่ได้ปล่อยให้เวลาสูญเปล่า ในระหว่าที่เขารอฉินยี่เก็บสมุนไพร เขาก็ฝึกฝน"เคล็ดวิชาเจิ้นหวู่ฟู่โม่เจวี๋ย" ส่วนที่ 1 ฝึกฝนร่างกาย

เป็นเวลานานแล้วที่ฉินหยวนเริ่มฝึกฝน "เคล็ดวิชาเจิ้นหวู่ฟู่โม่เจวี๋ย" ส่วนที่ 1 ฝึกฝนร่างกาย และตอนนี้เขาสามารถฝึกฝนกระบวนท่าของ "เคล็ดวิชาเจิ้นหวู่ฟู่โม่เจวี๋ย" ในส่วนแรกได้ทั้งหมดแล้ว

หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็เกือบที่จะเดินออกมาจากภูเขาแล้ว แต่ทันใดนั้นพวกเขาก็ได้ยินเสียงคำรามของสัตว์ร้าย!

"วู้~"

“ฮะ? หมาป่าอย่างนั้นเหรอ” ฉินยี่ขมวดคิ้ว สีหน้าของเขาจริงจังมาก “รีบไปเร็วเข้า มีหมาป่าอยู่แถวนี้!”

หลังจากที่ฉินยี่พูดจบ เขาก็รีบวิ่งลงจากภูเขาทันที

ฉินหยวนเองก็รีบวิ่นตามไปติดๆ เช่นกัน

คนหนึ่งเป็นนักรบระดับ 1 และอีกคนเป็นนักรบระดับ 2 ทำให้พวกเขาวิ่งเร็วกว่าคนธรรมดามาก ในเวลาไม่กี่วินาทีพวกเขาทั้งสองก็วิ่งไปไกลมากกว่าหนึ่งร้อยเมตรแล้ว

แต่ก่อนที่พวกเขาจะวิ่งไปได้ไกลมากนัก พวกเขาทั้งสองก็เห็นว่ามีหมาป่าหลายตัวได้ล้อมรอบพวกเขาเอาไว้แล้ว ดวงตาของพวกมันเต็มไปด้วยความกระหายเลือด

“ดูเหมือนว่าพวกเราจะถูกหมาป่าปิดล้อมแล้ว!” ฉินหยวนมีสายตาที่ดีมาก เขาสังเกตเห็นว่ามีฝูงหมาป่าอยู่รอบๆ พวกเขาทั้งสอง

“ไม่ต้องกังวล เปลี่ยนเส้นทาง!” ฉินยี่ รู้ดีว่าเขาไม่สามารถปล่อยให้ฝูงหมาป่าปิดล้อมพวกเขาได้ มิฉะนั้น พวกเขาต้องถูกพวกมันฆ่าอย่างแน่นอน

ทั้งสองคนหยุดวิ่งอย่างรวดเร็ว แล้วหันไปอีกทางด้านหนึ่ง แล้ววิ่งออกไปทันที

โชคดีที่ฝูงหมาป่ายังไม่ได้ปิดล้อมพวกเขาทั้งสองอย่างสมบูรณ์ จึงทำให้พวกเขาหลบหนีออกไปจากการปิดล้อมของฝูงหมาป่าได้ ฉินอี้และฉินหยวนวิ่งหนีไปได้สักพัก และในที่สุดก็ไม่ได้ยินเสียงหอนของหมาป่าแล้ว

“แค่นี้ก็น่าจะปลอดภัยแล้ว” ฉินยี่หอบหายใจ หลังจากนั้นก็ตรวจดูด้านหน้า และด้านหลังอย่างระมัดระวัง

“ท่านลุง พวกเราพักกันก่อนดีไหม พอหายเหนื่อยแล้วค่อยออกไป!” ตอนนี้ ความแตกต่างของพวกเขาทั้งสองได้ปรากฏออกมาอย่างชัดเจนแล้ว และฉินหยวนรู้สึกเหนื่อยเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น

“ไม่ต้องพัก พวกเรารีบออกไปจากป่าแห่งนี้กันเถอะ!” ฉินยี่ปรับลมหายใจ ก่อนที่จะหยิบสมุนไพรขึ้นมา และถือขวานเอาไว้ในมืออีกข้าง เตรียมพร้อมที่จะวิ่งออกจากป่า

“ท่านลุง รอก่อนข้าเกรงว่าพวกเราจะไปไหนไม่ได้แล้ว!” เสียงของฉินหยวนเต็มไปด้วยความตรึงเครียด

ฉินยี่กำด้ามมีดเอาไว้แน่น

ดูเหมือนว่าฝูงหมาป่าจะตามมาทันแล้ว!

มีหมาป่าประมาณสิบตัว ร่างกายของมันมีขนาดเท่าลูกวัว โผล่ออกมาจากป่าทึบด้านข้างอย่างเงียบๆ โดยที่จ้องมองมายังพวกเขาทั้งสอง