ตอนที่ 46: ควักจองตายแล้ว

ตอนที่ 46: ควักจองตายแล้ว

“คุณควอน อีกสองเดือนฉันจะนำน้ำสกัดจากต้นไม้พูดคุยมาให้ ไว้ถึงตอนนั้นแล้วเราค่อยมาคุยรายละเอียดเพิ่มเติมกันอีกที”

ทันใดนั้นคังชอลอินก็ลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน

“แล้วเธอจะไปไหน?”

“ฉันมีบางสิ่งที่ต้องไปทำต่อ”

“อืม...ได้ ฉันจะเตรียมการให้พร้อมสำหรับเรื่องนั้นเอง”

“งั้นฉันไปล่ะ”

“เดี๋ยวก่อนสิ!”

ชายชราควอนคว้าแขนของคังชอลอินเอาไว้ก่อน

“ปล่อย ฉันกำลังรีบ”

คังชอลอินตอบกลับอย่างเยือกเย็นพลางผลักแขนของชายชราควอนออกเบา ๆ

“รถของเธอล่ะ!”

“อา...นั่นสินะ…”

“เดี๋ยวจากัวร์ของเธอก็กำลังมาแล้ว”

“เอารถของคุณมาให้ผมก่อน อะไรก็ได้”

“ถ้างั้นก็ไปใช้คันนั้น”

เมื่อเห็นท่าทีรีบร้อนของคังชอลอิน ชายชราควอนก็รีบยื่นกุญแจรถส่วนตัวของเขาให้ไปในทันที

“ปอร์เช่?”

“ใช่ ดีที่สุดแล้ว”

“...คนเฒ่าคนนี้ช่าง…”

ด้วยความตกใจ คังชอลอินพึมพำกับตัวเอง

“อายุไม่ใช่เรื่องสำคัญ สำหรับผู้ชายแล้วรถ สูทและนาฬิกาเป็นสิ่งที่สำคัญอย่างยิ่ง”

“...”

“ไปเถอะ แล้วฉันจะส่งโลเคชั่นบ้านใหม่ของเธอผ่านทางโทรศัพท์ไปให้อีกที เธอเพียงจอดรถของฉันไว้ที่นั่นก็พอ ฉันจะวางมัสแตงและจากัวร์ไว้ที่นั่นให้เลยด้วย เท่านี้มันเพียงพอแล้วหรือยังกับการแสดงความจริงใจต่อเธอ?”

“พอแล้ว ขอบคุณครับคุณควอน”

คังชอลอินพูดอะไรบางอย่างที่หาได้ยากจริงจากเขา กับการต้องขอบคุณใครบางคนอย่างใจจริงเช่นนี้

ชายชราควอนพูดถูก รถยนต์เป็นสิ่งที่สำคัญสำหรับผู้ชาย เขารู้ว่ามันหมายถึงอะไรกับการให้ยืมรถตัวเองแก่คนอื่น

“งั้นผมขอตัว”

จากนั้นคังชอลอินก็รีบออกจากห้องทำงานของชายชราควอนไปในทันที

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ชายชราควอนรู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งของเขาที่ชวนให้รำลึกถึงอดีตอันรุ่งโรจน์

หลังจากกินเนื้อจากมังกรพีคอคเข้าไป เขารู้สึกราวกับว่าเขามีอายุลดน้อยไปกว่าสิบปี

“โอ้ว ฮ่า ๆ ๆ การได้กินสิ่งนี้อาจทำให้ฉันสามารถมีลูกอีกคนได้เลยนะเนี่ย ฮ่า ๆ ๆ”

จากนั้นเจตคติที่มีต่อคังชอลอินก็เพิ่มมากยิ่งขึ้น

ด้วยความตกใจ รถของชายชราควอนคือปอร์เช่ 911 ที่เป็นรถเปิดประทุน สำหรับผู้ชายที่อายุ 80 ปีแล้วนั้นเขาช่างมีรสนิยมที่ดีอย่างแท้จริง

วรู้มมม

คังชอลอินออกตัวมุ่งหน้าไปยังสำนักงานของปาร์คดูชิกในทันใด

แม้ว่าการรู้สึกถึงเครื่องยนต์ F6 เป็นสิ่งที่บางคนไม่สามารถสัมผัสได้บ่อย ๆ แต่เขาไม่มีเวลาที่จะรู้สึกสนุกไปกับมัน

“ควักจอง”

ข้อความที่ปาร์คดูชิกทิ้งไว้ให้เขาคือ

- ปาร์คดูชิก: บิ๊กบอสครับ ผมคิดว่าผมเจอเขาแล้วล่ะครับ แต่มีอะไรบางอย่างที่ผิดปกติอยู่ หากคุณได้อ่านข้อความนี้แล้วโปรดติดต่อกลับมาหาผมโดยเร็วที่สุดทีนะครับ

แม้เขาจะรู้สึกเป็นกังวลเมื่อปาร์คดูชิกบอกว่ามีบางอย่างที่ผิดปกติ แต่มันก็ยังดีที่ตอนนี้ได้พบเบาะแสอะไรเพิ่มเติมบางอย่าง

ตู้มมม!!

ทันทีที่คังชอลอินมาถึงสำนักงานของปาร์คดูชิก เขาเปิดประตูเสียงดังและโดยไม่ได้ตั้งใจประตูก็ได้พังลงมาเพราะความแข็งแกร่งของเขา

“อะไร อะไรนะ?!!”

“เก็บอาวุธไปซะ!”

“บิ๊กบอส บิ๊กบอสครับ!!”

ดูชิกสั่งลูกน้องที่เตรียมหยิบอาวุธออกมาเพื่อต่อสู้

“....?”

คังชอลอินในตอนนี้นั้นดูน่าหลงใหลเป็นอย่างมาก เขาคิดว่าพวกลูกน้องของปาร์คดูชิกดูจะทำเกินกว่าเหตุไปหน่อยเพียงเพราะแค่ประตูพัง

“ไอ้พวกบ้า! ยังไม่ทิ้งอาวุธกันลงไปอีกหรือไง?!!”

ดูชิกรีบออกมาและหยุดลูกน้องของเขาจากการทำสิ่งที่โง่เขลา

“ขอโทษด้วยนะครับบิ๊กบอส ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ครับ พวกมันแค่เป็นกังวลเพราะสถานการณ์ในตอนนี้ของพวกเราที่ไม่ค่อยสู้ดีสักเท่าไหร่น่ะครับ เฮ้ยไอ้บ้าพวกนี้ คิดจะทำอะไรกัน? รีบขอโทษเขาสิวะ!”

หลังจากได้รู้ว่าเขาคือคังชอลอินใบหน้าของพวกนักเลงบางคนก็ซีดเซียวและรีบก้มตัวเพื่อขอโทษแบบ 90 องศาในทันที

“ขอโทษครับบื๊กบอส!”

“กรุณายกโทษให้ผมด้วยเถอะครับ!”

แม้ว่าใบหน้าของคังชอลอินจะดูแข็งกร้าวแต่เรื่องพวกนี้ไม่ใช่ปัญหา เขาไม่มีเวลามาสนใจกับเรื่องไร้สาระนี้ในตอนนี้

“ผมขอโทษอีกครั้งจริง ๆ ครับ!”

ปาร์คดูชิกกล่าวขอโทษอีกครั้ง

“มีบางอย่างเกิดขึ้นกับคนของเราที่อินชอนเพราะผู้ชายคนหนึ่งที่ชื่อ”เสือดำ“เฮ้อ มันเป็นเหมือนกับผีเลยล่ะครับ เราไม่สามารถจับตัวมันได้เลย”

คังชอลอินถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “ตอนนี้มันช่างยากที่จะพยายามหากินและมีชีวิตอยู่จริง ๆ”

แพนเจียกำลังเริ่มเข้าสู่สงคราม ชายชราควอนก็กำลังอยู่ในสงคราม และแม้แต่แก๊งอันธพาลพวกนี้ก็ยังอยู่ในสงครามเพื่อหาอาหารให้ตัวเองยังมีชีวิตรอดอยู่ต่อ

“อย่างไรก็ตาม อะไรที่ทำให้แกคิดว่าเจอตัวเขาแล้ว?”

คังชอลอินเอ่ยถามไปตามตรง

“เอ่อ นั่นมัน … บิ๊กบอสมานั่งก่อนเถอะครับ”

หน้าผากของดูชิกถูกปกคลุมไปด้วยเม็ดเหงื่อ ดูเหมือนว่าเขากลัวที่จะต้องถูกทุบตีอีกครั้ง

“แค่พูดมา สรุปหาตัวเขาเจอไหม?”

“เอ่อ มันคือ…”

ดูชิกยื่นเอกสารบางอย่างมาให้คังชอลอิน

“นี่อะไระ?”

“เอ่อ… อายุ 35 ปี ชายที่ชื่อควักจองที่พักอาศัยอยู่ในกรุงโซล…”

ขณะฟังคำพูดของดูชิกที่เริ่มต้นด้วยการกล่าวถึงอายุเป็นสิ่งแรก เขาได้เปิดเอกสารเพื่ออ่านผ่านตาในทันใด ในขณะนั้นเองดวงตาของเขาก็พลันเบิกกว้างเพราะสิ่งที่ระบุอยู่ในเอกสารเหล่านี้ …

“เขาเสียชีวิตไปเมื่อฤดูร้อนปีที่แล้วจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ครับ”

มันเป็นสูติบัตรรวมถึงสถานการณ์การตายของเขา

“....!”

นี่มันเรื่องเหลวไหลอะไรกัน? มันเป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร?!

ควักจองตายแล้วอย่างงั้นเหรอ?

ฤดูร้อนที่แล้ว...เป็นตอนก่อนที่คังชอลอินจะทำการสำรองวิญญาณเพื่อกลับมา

ไม่ใช่… สิ่งที่ปาร์คดูชิกนำมาให้เขานั้นไม่ใช่ความจริงแต่เป็นเรื่องที่ไร้สาระที่สุด เรื่องไร้สาระพวกนี้ได้สร้างความโกรธให้กับคังชอลอินได้ไม่น้อยแต่เขาก็ยังพยายามที่จะทำให้ตัวเองคงอยู่ในความสงบ

“ไม่ใช่”

เขาโยนเอกสารที่ดูชิกส่งมาให้ทิ้งไปอย่างไม่ใยดี

“ม ไม่หรอครับ?”

“เรื่องพวกนี้ไม่ใช่เรื่องของเขา”

ควักจองที่คังชอลอินรู้จักทำงานภายใต้ราชันย์ที่เป็นส่วนหนึ่งของพันธมิตรกัลเวกจนกระทั่งเขาเสียชีวิตไปด้วยโรคมะเร็งปอดเมื่อตอนอายุได้ 38 ปี

แต่ปัจจุบันนี้คือปี 2021 และควักจองมีอายุ 35 ตอนนี้เขาน่าจะยังเป็นนักผจญภัยอยู่ที่ใดสักแห่ง เขาควรจะออกไปเดินเล่นรอบ ๆ อยู่ในดันเจี้ยนไม่ใช่มาตายเพราะอุบัติเหตุแบบนี้

“ไปตามหามาใหม่”

คังชอลอินส่ายหัว

“ต แต่นี่มัน…”

“มีอะไรจะพูดอีกไหม?”

“บิ๊กบอสครับ”

“ว่ามา”

“พวกเรามีทั้งคนจากตำรวจและจากรัฐบาลช่วยกันออกค้นหา ไม่ใช่แค่ที่โซลเท่านั้นแต่ยังรวมไปถึงที่อื่น ๆ อีกด้วย”

“นอกจากนี้เรายังดูรายชื่ออาชญากรที่ชื่อควักจอง มีควักจองอยู่คนหนึ่งที่กำลังติดอยู่ในคุกเช่นเดียวกับครูคณิตศาสตร์ที่ชื่อควักจองแต่ไม่มีใครอายุ 35 ปีในและสูบบุหรี่เลยครับ”

“พูดต่อสิ”

“ครับ”

หลังจากได้ดื่มกาแฟแล้วคังชอลอินก็ส่งสัญญาณด้วยมือของเขาเพื่อให้ดูชิกดำเนินการต่อ

“แม้ว่าผมจะไม่ได้ฉลาดมากนักแต่ผมก็ไม่ได้โง่ขนาดนั้นนะครับ ผมเองก็มีสมองเหมือนกัน ถ้าสิ่งที่บิ๊กบอสพูดมาเป็นความจริง เราเจอควักจองที่สูบบุหรี่ด้วยนะครับ”

“แล้วยังไง? พูดต่อไปสิ”

“ดังนั้นเราจึงรีบไปที่คลินิกปลอดบุหรี่เพื่อตามหาเขาและก็ได้พบกับศพของคนที่ชื่อควักจอง”

….!!

“ผู้ตายที่ชื่อควักจองได้รับแผ่นนิโคตินเพื่อหยุดการติดยา ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นนักสูบบุหรี่ที่จริงจังอย่างมากหลังจากได้ดูรายละเอียดของเขาแล้ว”

“ก็ยังไม่ใช่”

เมื่อเขาพูดว่าไม่ใช่ มันคือไม่ใช่จริง ๆ

“ถึงแม้ว่ามันจะสมเหตุสมผลแล้วว่าทำไมแกถึงคิดว่าควักจองคนที่ตายนี้คือควักจองคนที่ฉันตามหา แต่ควักจองคนนั้นยังมีชีวิตอยู่อย่างแน่นอน เขายังไม่ตาย”

“คุณแน่ใจหรอครับ?”

“ใช่ ฉันแน่ใจ”

“เฮ้อ ถ้างั้นผมก็ต้องขอโทษด้วยแล้วกันนะครับ เพราะข้อมูลที่มีนั้นน้อยเกินไป...”

“ไม่ ทำได้ดีมากแล้วล่ะ อย่างน้อยก็ยังได้เจออะไรบ้าง”

หลังจากได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด คังชอลอินรู้สึกได้ว่าปาร์คดูชิกกำลังทำงานอย่างหนักจริง ๆ เพื่อออกค้นหาตัวควักจอง ดังนั้นเขาจึงปลอบใจกลับไปแทนการดุด่า

“แกน่ะ”

คังชอลอินชี้ไปที่ลูกน้องคนหนึ่งของดูชิกและมอบการ์ดให้กับเขา

“ไปกดเงินมา 30 ล้าน”

“ขอบคุณมากครับ!”

“ถ้าเขาไม่อยู่ที่โซลหรือที่ใกล้ ๆ กับโซล ก็ลองออกไปค้นที่อื่นให้ทั่วทั้งเกาหลีดูซะ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา”

“ได้ครับ! ผมจะลองโทรหาศูนย์อื่น ๆ ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เลยครับ”

“ฉันชอบทัศนคติของนายนะ โอ้ใช่ ฉันมีข้อมูลอีกอย่าง”

“ข้อมูลหรอครับ? ว้าว นั่นจะเป็นประโยชน์ได้มากจริง ๆ”

“ดูเหมือนว่าควักจองจะกลายเป็นนักผจญภัยข้ามมิติไปซะแล้ว”

….!

“ดูเหมือนการค้นหานับจากนี้จะง่ายขึ้นแล้วล่ะครับ! ขอบคุณมากครับ บิ๊กบอส!”

ทันใดนั้นสีหน้าของปาร์กดูชิกก็พลันสว่างสดใสมากขึ้นทันใด มันจะง่ายกว่าถ้าหากต้องมองหาคนที่เป็นนักผจญภัย เนื่องจากไม่ได้มีนักผจญภัยมากนัก เขาสามารถสำรวจในชุมชนและมองหาตัวควักจองได้ง่ายยิ่งขึ้น

ทั้งลูเซีย ชายชราควอนและแม้แต่ดูชิกเองได้ทำให้เขารู้สึกเหมือนกับว่าตอนนี้เขาไม่จำเป็นต้องลงมือทำงานใด ๆ ด้วยตัวเองเลยสักอย่าง มันชวนให้เขารู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย

“บิ๊กบอส ดูเหมือนว่าคุณคงจะจากไปในไม่ช้านี้ แต่เราไม่รู้เลยว่าเสือดำคนนั้นจะโจมตีพวกเราอีกเมื่อไหร่”

“อย่างนั้นเหรอ?”

“แม้ว่าเสือดำจะไม่ใช่ความคุ้มค่ากับบิ๊กบอส แต่บิ๊กบอสคงไม่ชอบความโกลาหลใช่ไหมล่ะครับ?”

“คิดว่าการที่ฉันอยู่ที่นี่จะเป็นการดีกว่างั้นสินะ?”

“อ่า...คุณหมายถึงอะไรกันครับ? เราจะกล้าไปขอความช่วยเหลือจากบิ๊กบอสได้อย่างไร? พวกเราไม่ใช่นักเลงแบบนั้นสักหน่อยนะครับ ไม่ได้ใกล้เคียงกันเลย…”

คังชอลอินคิดว่าสิ่งที่ดูชิกพูดมานั้นมีเกียรติและประทับใจดีมาก

“ถ้านายมีปัญหามากก็ออกจากการทำงานแบบนี้แล้วไปทำอย่างอื่นซะ ฉันจะแนะนำงานอื่นให้”

“คุณหมายถึง?”

“ชายชราควอนฮยองวู นายรู้จักเขาใช่ไหม?”

“อะ อะไรนะครับ?!”

ไม่มีนักเลงคนใดที่จะไม่รู้จักเจ้านายที่แท้จริงและผู้ทรงอำนาจเหนือกรุงโซลทั้งหมด

ชายชราควอนป็นยักษ์ใหญ่ในธุรกิจมาเฟียอย่างแท้จริง คนอย่างปาร์คดูชิกไม่มีทางมีโอกาสได้เห็นหน้าเขาสักครั้งในชีวิตนี้เป็นแน่

“ฉันมีความสัมพันธ์ทางธุรกิจกับเขาอยู่ เดี๋ยวอีกสักพักเขาจะต้องการคนเป็นจำนวนมากเพื่อช่วยงาน เมื่อถึงตอนนั้นฉันจะแนะนำนายให้กับเขา นายคิดว่าจะสามารถต่อสู้กับกำปั้นของตัวเองไปได้อีกนานแค่ไหนกัน?”

“ขอบคุณมากครับ!”

“ไม่เป็นไร ฉันทำให้เพราะฉันประทับใจในตัวนาย จงทำต่อไปซะ”

“ขอบคุณครับบิ๊กบอส!”

“ฉันจะไปแล้ว อีกหนึ่งเดือนฉันจะกลับมาใหม่”

“ครับท่าน! ขอให้เดินทางปลอดภัย…”

แต่ในทันใดนั้นเอง

ขณะที่ปาร์คดูชิกกำลังโค้งคำนับ 90 องศาให้กับคังชอลอิน จู่ ๆ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งมาปรากฏตัวขึ้นในสำนักงาน

“อา!”

“เสือดำ! ไอ้สารเลวเอ้ย!”

บังเอิญพอดีกับที่เสือดำมาในขณะนี้

“แกคิดว่าตัวเองกำลังอยู่ที่ไหนงั้นเหรอห๊ะไอ้เวรเอ๊ย?!”  ลูกน้องคนหนึ่งของปาร์คดูชิกพูดขึ้น

พ้าว!

... และลูกน้องคนนั้นก็ล้มลงไปกับพื้นพร้อมเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด

“โอ้?”

เมื่อได้มองดูสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า แววตาของคังชอลอินกำลังเป็นประกายด้วยความสนใจ เสือดำตัวนี้มีทักษะอย่างแท้จริง แม้ว่ามันจะเป็นเพียงหมัดเดียวแต่ดวงตาของคังชอลอินก็สามารถมองออกได้อย่างชัดเจน

“แกคือปาร์คดูชิกหรือเปล่า?”

เสือดำที่เหมือนจะมีอายุประมาณราว ๆ 30 ปีมองไปที่ดูชิกขณะยิ้มและสูบซิการ์

เขาน่ารำคาญขนาดนี้ได้อย่างไร? ถึงแม้ว่ามันจะเป็นใบหน้าที่ดูหล่อเหลาแต่ใครก็ตามที่ได้มองใบหน้านี้ก็อยากจะเข้าไปเอาชนะเขาให้ได้กันทั้งนั้น แล้วเขาก็ไม่ได้เป็นมนุษย์ธรรมดาทั่วไปซะด้วยสิ

“แล้วแกล่ะเป็นใคร?”

เสือดำมองมาที่คังชอลอินแล้วถาม

“เฮ้ ๆ ไอ้เสือดำ ถ้าแกคิดที่จะแตะต้องเขาก็เตรียมตัวทำศพของตัวเองไว้ได้เลย มีเรื่องอะไรก็มาคุยกันกับฉัน อย่าไปยุ่งกับเขาคนนั้น” ดูชิกกล่าว

“โอ้ ถ้าอย่างนั้นนายคนนี้ก็คือบอสของแก๊งนี้ล่ะสิ? ฉันคิดว่าคนคุมอีซู (ชื่อเชต) คือแกซะอีก ปาร์คดูชิก”

“หุบปากไป ไอ้สัตว์นรก!”

ดูชิกกลับไปมีท่าทีที่ดูน่ากลัวเหมือนพวกแก๊งอันธพาลและวิ่งไปหาเสือดำด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

“หืม ไม่ค่อยดีแฮะ”

คังชอลอินเริ่มทำนายผลของการต่อสู้

“อ๊ากกก!!!”

อย่างที่คาด ใบหน้าของดูชิกถูกจับไว้โดยเสือดำในทันทีก่อนจะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

“บ บอสครับ!”

“พวกแกเองก็ต้องการลิ้มรสชาติแบบนี้ด้วยงั้นเหรอ?”

“ไอ้สารเลวเอ๊ย!”

เมื่อมองดูเจ้านายที่พ่ายแพ้ พวกอันธพาลของเขตอีซูก็เริ่มต้องการอยากเอาชนะเสือดำขึ้นมาในทันใด

“ยังไม่พอ”

คังชอลอินยังคงยืนมองและทำนายว่าคนพวกนี้ยังไม่พอที่จะเอาชนะเขาได้

การต่อสู้ด้วยสมาชิกหลายคนในพื้นที่เล็ก ๆ จะไม่เป็นประโยชน์แก่พวกอันธพาล ไม่เพียงเท่านั้นแต่เสือดำยังไม่ใช่นักสู้ธรรมดา ๆ อีก

จังหวะเท้า ศิลปะการต่อสู้ที่ลื่นไหลเช่นเดียวกับการเตะในช่วงเวลาที่เด็ดขาด แทนที่จะเป็นพวกอันธพาล เสือดำกลับคล้ายกับนักมวย ยูโด หรือนักมวย MMA มากกว่า

“ไอ้เหี้*”

ในที่สุดลูกน้องคนหนึ่งของดูชิกก็เอามีดออกมาเพราะไม่สามารถจัดการกับความอัปยศได้อีกต่อไป

“เฮ้ ๆ”

แม้ว่าจะมีใบมีดคมอยู่ข้างหน้าแต่เสือดำกลับสงบและมั่นใจในตัวเองไม่เปลี่ยน

“คิดใช้อาวุธงั้นเหรอ?”

มือของเสือดำโผล่ออกมาจากม่านหมอกสีดำ น่าแปลกที่เสือดำไม่ใช่พวกนักสู้ทั่วไปแต่เป็นคนที่รู้วิธีใช้มานา

“หืม นักผจญภัยงั้นเหรอ?”

คังชอลอินมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความสนใจ

“แกเสร็จฉันแน่!”

เมื่อได้ใช้มานาเสือดำก็เริ่มเอาชนะพวกอันธพาลที่หยิบมีดออกมาได้ในทันที ดูเหมือนว่าเขาจะมีความชำนาญด้านมวยไทยพิเศษ

พ้าว!

พ้าววว!!

ด้วยเสียงที่น่าพอใจบางอย่าง ....

“อ๊ากก !!

“อะไรกัน มันทำอะไรกับฉัน!!”

“อ๊ากกกก! แขน แขนฉัน!!”

ลูกน้องของดูชิกร่วงหล่นราวกับใบไม้ในเวลาไม่ถึงห้านาที นี่คือความแตกต่างระหว่างคนทั่วไปและผู้ใช้มานา

“ฟู่ว”

ควันลอยเต็มทั่วสำนักงาน ตั้งแต่เข้ามา เสือดำยังไม่หยุดสูบบุหรี่เลยแม้แต่วิเดียวท่ามกลางการต่อสู้

“หลังจากได้สู้กับเขตอีซูแล้วก็ควรไปที่กังนัมต่อ หืมม ...ยองดึงโพเองก็เหมือนจะไม่เลวเช่นกัน” เสือดำพึมพำกับตัวเอง

ราวกับว่าเขาคิดว่ามันเป็นเกมของฮ็อตสคอตซึ่งเขาสามารถยึดครองดินแดนของคู่ต่อสู้เพื่อความสนุกสนานได้

“เฮ้ย!”

เมื่อเดินมาหยุดอยู่ต่อหน้าคังชอลอิน เสื้อดำก็จ้องมองมาที่เขาแล้วพูดว่า

“แกเป็นใครวะ? ถึงได้มายืนจ้องหน้าฉันอย่างเย่อหยิ่งแบบนี้?”

ด้วยเสียง “ชี่” จากเศษซิการ์ได้เปื้อนไปทั่วโต๊ะที่คังชอลอินกำลังนั่งอยู่ตรงหน้า

“นายคือเสือดำงั้นเหรอ? ไม่เลวเลยนี่”

คังชอลอินยิ้มเยาะพลางชื่นชมเขา

“เสือดำ? เฮ้อ ใครเป็นคนตั้งชื่อเล่นโง่ ๆ ให้ฉันแบบนั้นกัน? ฉันมีชื่อจริงๆ และมีตัวอักษรที่ยาวเกินไปด้วย (โดยทั่วไปชื่อเกาหลีจะมีความยาว 3 ตัวอักษร) โอ้ ไม่ ๆ ที่จริงแล้วมันมีแค่สองพยางค์น่ะ”

เมื่อพูดแบบนั้นแล้วเสือดำก็นำบุหรี่ออกมาแล้วจุดขึ้นมาใหม่

“ฟู่วว ชื่อของฉันคือควักจอง ไม่ใช่ชื่อวิเศษวิโสและหน่อมแน้มแบบเสือดำอะไรนั่นหรอก”

.

.

สามารถกดติดตามเพื่อรับอัพเดทข่าวสารเกี่ยวกับนิยายได้ก่อนใครที่ทาง แปลได้แปลเถอะ