บทที่ 3 - ศัตรูตามมาล้างแค้น

ราวกับเป็นการตอบรับความคิดของจ้าวอู๋ซวง แผนที่ฉบับหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขา โดยมีลูกศรแสดงตำแหน่งของเขาในปัจจุบัน และจุดสีแดงเด่นชัดอยู่ที่มุมหนึ่งของแผนที่

“ระบบช่างใส่ใจอะไรอย่างนี้”

จ้าวอู๋ซวงหยิบดาบเหล็กเขียวออกมา เขาพร้อมแล้วสำหรับภารกิจยิ่งใหญ่วันนี้—ล่าพญางู!

เขาวิ่งตัดผ่านป่ามารอสูรด้วยความเร็วสูง อาศัยแผนที่นำทางเพื่อหลบหลีกพื้นที่อันตรายที่เต็มไปด้วยอสูร

ไม่ใช่เพราะเขากลัว—แต่ไม่อยากเสียเวลา จุดประสงค์หลักคือการทำภารกิจให้สำเร็จ

เมื่อมาถึงสระน้ำเย็นเฉียบกลางป่า จ้าวอู๋ซวงรู้ได้ทันทีว่านี่คือที่ซ่อนของ “งูเกล็ดดำ”

“บัดซบ…งูเกล็ดดำระดับนักสู้ แล้วระบบให้ข้าที่อยู่แค่ขอบเขตชำระกาย ชั้น 7 ไปจัดการเนี่ยนะ? จะไม่โหดไปหน่อยเหรอ?”

เขาตบหน้าผากตัวเองแรง ๆ เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าระบบเคยบอกไว้ว่ามันมีพลังระดับนักสู้

ชั่วขณะนั้นเขารู้สึกปวดหัวขึ้นมา เพราะด้วยพลังตอนนี้ เขาไม่มีทางสู้ตรง ๆ ได้แน่นอน หากลงไปในน้ำก็เท่ากับฆ่าตัวตาย

“ถ้าอย่างนั้น…ต้องล่อมันออกมาบนบกเท่านั้นถึงจะมีโอกาสสังหารได้!”

สายตาจ้าวอู๋ซวงวาบประกาย ก่อนจะยกหินก้อนยักษ์ขึ้น พอเล็งเห็นเงาดำใต้ผิวน้ำก็เหวี่ยงหินใส่อย่างสุดแรง

“โครม!”

สายน้ำปั่นป่วนทันใด งูดำขนาดยาวร่วม 10 เมตรพุ่งทะยานขึ้นจากสระ ดวงตากลมโตดั่งระฆังสำริดเปล่งประกายเย็นเยียบ

จ้าวอู๋ซวงสะดุ้ง รีบหันหลังวิ่งหนีสุดแรงเกิด

“ฟ่อออ!”

งูเกล็ดดำแผดเสียงคำราม อ้าปากอันกว้างใหญ่แล้วพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วสุดขีด

“ไวชะมัด!”

จ้าวอู๋ซวงสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย แม้เขาจะไม่ได้ประเมินศัตรูต่ำไป แต่ความเร็วของมันกลับเกินกว่าที่เขาคิดไว้มาก

“ปึก!”

ขาของเขาถูกกัดเข้าอย่างจัง เลือดดำพุ่งกระเซ็นทันที

เขาไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว กลิ้งตัวหลบออกจากระยะทันที

“เตือน! โฮสต์ถูกพิษ!”

จ้าวอู๋ซวงรีบหยิบยาฟื้นฟูชีวิตระดับ 1 ออกมาดื่ม

ยาฟื้นฟูชีวิตระดับ 1: ฟื้นฟูบาดแผลของผู้ฝึกยุทธ์ระดับต่ำโดยไม่เงื่อนไข

ร่างของเขาส่งประกายแสงดำแวบหนึ่ง พิษถูกขับออกมาอย่างรวดเร็ว กัดกินพื้นดินเป็นรูทะลุ

“ฟ่อออ!”

งูเกล็ดดำอ้าปากอีกครั้ง พุ่งเข้าใส่เขาอย่างดุดัน

ดวงหน้าจ้าวอู๋ซวงเรียบเฉย เขาร่ายเคล็ดวิชา《คัมภีร์สยบสวรรค์สูงสุด》 พลังวิญญาณหลั่งไหลเข้าสู่ดาบเหล็กเขียวทันที

แสงกระบี่พุ่งวาบออกไปซัดเข้าใส่ลำตัวงูจนเกิดแผลยาวฉีกเป็นทาง

“ได้ผลจริงด้วย!” เขาตาเป็นประกาย พลังของเขาหลังฝึก《คัมภีร์สยบสวรรค์สูงสุด》นั้นเหนือชั้นจริง

ก็เพราะเชื่อในสิ่งนี้ เขาถึงกล้าลองเสี่ยง!

ผลลัพธ์เป็นไปตามคาดเป๊ะ

งูเกล็ดดำถูกยั่วโมโห พุ่งตัวเข้ามาพร้อมคำรามอย่างกราดเกรี้ยว

“จะกัดอีกเหรอ?” จ้าวอู๋ซวงไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวความกลัว เขารวบรวมพลังวิญญาณทั้งหมดเข้าสู่หมัด

หมัดวัวคลั่ง!

เป็นครั้งแรกที่เขาใช้หมัดวัวคลั่งในระดับ “สมบูรณ์” หมัดนั้นกระแทกใส่หัวงูเต็มแรง—จนหัวของมันระเบิด!

“เวรเอ๊ย!”

จ้าวอู๋ซวงเบิกตาโพลง พลังของหมัดนี้รุนแรงขนาดนี้เลยเหรอ?!

เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะรุนแรงได้ถึงเพียงนี้

แน่นอน ว่าพลังนี้ก็มาพร้อมกับการใช้พลังอย่างมหาศาล ด้วยสภาพตอนนี้ เขาคงใช้หมัดนี้ได้ไม่เกิน 2–3 ครั้งเท่านั้น

“ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์สังหารงูเกล็ดดำ (นักสู้ชั้น 1) สำเร็จ!

ได้รับรางวัล: ค่าประสบการณ์ 10,000, ลูกแก้วกันน้ำ 1 ลูก, การ์ดอัปเกรดวิชายุทธ์ระดับ 1 จำนวน 1 ใบ, เงินตำลึงเงิน 1,000 เหรียญ”

“ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์เลื่อนขั้นเป็นขอบเขตชำระกาย ชั้น 8”

“ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์ทำภารกิจระดับ F สำเร็จ!

รางวัล: ยาเพิ่มค่าประสบการณ์ระดับ 1 จำนวน 1 เม็ด, เงินตำลึงเงิน 1,000 เหรียญ”

รางวัลถาโถม! จ้าวอู๋ซวงหัวเราะออกมาไม่หยุด รู้สึกราวกับฆ่าบอสในเกมแล้วของดรอปกระจาย!

หลังอัปเลเวล เขารู้สึกว่าพลังเพิ่มขึ้นอีกขั้น แต่ตอนนี้ต้องใช้ถึง 30,000 ประสบการณ์เพื่อเลื่อนขั้นถัดไป…ทำเอาเขาถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ได้การ์ดอัปเกรดอีกใบแล้ว…เอาไปใช้กับอะไรดีนะ?”

ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ว่ายังมี “ฝ่ามือวายุอสนี” อยู่ในคลังของตน

ว่าแล้วเขาก็สั่งให้เรียนรู้ทันที

ความเข้าใจบางอย่างไหลเข้าสู่จิตใจ จากนั้นเขาก็ใช้การ์ดอัปเกรดวิชายุทธ์ระดับ 1 กับมัน—แสงสีฟ้าพุ่งวาบ ฝ่ามือวายุอสนีทะลุถึงระดับ “สมบูรณ์” ทันที

“สุดยอด! แบบนี้จะมีใครหน้าไหนมาสู้ข้าได้อีก?”

จ้าวอู๋ซวงฮึกเหิมยิ่งนัก เขาอยากจะหาศัตรูที่แข็งแกร่งกว่านี้มาทดสอบพลังตนเอง

“ยาเพิ่มค่าประสบการณ์ไว้ก่อน ใช้ตอนทะลวงสู่ชั้น 9 แล้วข้ามไปสู่ระดับนักสู้เลย” เขาวางแผนอย่างรอบคอบ ตั้งใจจะฝึกให้ถึงระดับนักสู้ในป่ามารอสูรนี้ก่อนค่อยออกไป

เขาอยู่ในป่ามารอสูรนานถึง 7 วันเต็ม—ฆ่าอสูรไปแทบหมดบริเวณ

สรุปเบื้องต้น เขาฆ่าอสูรระดับ 9 ไป 10 ตัว, ระดับ 8 ไป 26 ตัว, ระดับ 7 ไป 35 ตัว ส่วนระดับต่ำกว่านั้นเขาเลิกนับไปแล้ว

เหมือนเช่นเคย จ้าวอู๋ซวงไม่สนใจแก่นอสูรหรือซากศพเหล่านั้นเลย ปล่อยให้ใครจะเจอเป็นโชคของพวกเขา—ถือว่าเป็นบุญคุณก็แล้วกัน

เขายืนอยู่หน้าประตูภูเขาของสำนัก สภาพเหมือนคนป่า ผมเผ้ายุ่งเหยิง เนื้อตัวมอมแมม

“จ้าวอู๋ซวงกลับมาแล้วโว้ย!”

เขาตะโกนเสียงลั่น ทำเอาคนแถวนั้นมองเขาราวกับคนบ้า

“นั่นมันจ้าวอู๋ซวงไม่ใช่เหรอ? ได้ยินว่ามันฆา ‘เฉิงลี่’ น้องชายของ ‘เฉิงหลง’ ไป

เฉิงหลงประกาศว่าจะบดกระดูกมันให้แหลกเลยนะ!”

“เฉิงหลงเป็นศิษย์สายในนี่นา…จ้าวอู๋ซวงงานเข้าแล้วล่ะ!”

เสียงซุบซิบเหล่านั้นลอยเข้าหูเขาทุกคำ ดวงตาเขาหรี่ลงเล็กน้อย

“เฉิงหลง? ศิษย์สายในงั้นหรือ?”

“ติ๊ง! ภารกิจใหม่ระดับ F: เอาชนะเฉิงหลง ผู้มาแก้แค้น

รางวัล: ยาเพิ่มค่าประสบการณ์ระดับ 2 จำนวน 1 เม็ด, วิชายุทธ์ ‘เหยียบหิมะไร้รอย’ (ระดับสูง ชั้น 2)”

“หืม…ภารกิจอีกแล้วรึ? หนีไม่พ้นอยู่แล้วนี่นา ถ้าอย่างนั้น…ก็มาเลย!”

จ้าวอู๋ซวงเดินอย่างไม่เกรงใจกลับไปยังที่พักของตน ที่นั่นตอนนี้กลายเป็นซากปรักหักพังเรียบร้อย—เขาเดาว่าฝีมือเฉิงหลงแน่นอน

เมื่อมีคนเห็นว่าเขากลับมา ก็รีบวิ่งไปแจ้งข่าวทันที

เขาเดินไปเจอ ‘เถี่ยซาน’ ที่คุ้นเคย จึงยิ้มทักทาย

“เจ้ากลับมาได้ยังไง รีบหนีไปเถอะ! เฉิงหลงจะมาหาเรื่องเจ้าแน่” เถี่ยซานรีบเตือนหลังจากรู้ข่าวที่เกิดขึ้น

“เขาน่ะหรือ? แค่ขยะอีกคน ถ้ากล้าโผล่มา ข้าจะทำให้เขาเจอจุดจบแบบเดียวกับน้องมันนั่นแหละ” จ้าวอู๋ซวงเปล่งวาจาอย่างองอาจ ทำเอาคนรอบข้างลอบตะลึง

“หึ เจ้าจะทำให้ข้าเป็นเหมือนน้องข้ารึ? ข้าก็อยากดูเหมือนกันว่าเจ้าจะทำได้ยังไง!”

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังของเขา

[จบแล้ว]