บทที่ 31 ความตายของแมวจร (ตอนที่4)

บทที่ 31 หมายเลข 035 –ความตายของแมวจร (ตอนที่4)

#สำนักงานชิงเย่

"พี่ครับ วันนั้นพี่เห็นอะไรบ้าง เล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมครับ?"

“อ๋อ ก็ไม่มีอะไรมากหรอก มีคนเมา เห็นแมวจรมากินเศษเนื้อ ก็เลยหงุดหงิด เลยไปลงกับแมวตัวเล็กตัวนั้น หัวมันถูกตีจนเลือดออก วิ่งหนีก็วิ่งไม่ค่อยไหว น่าสงสารมันจริงๆ”

"อ๋อ มันเป็นแบบนี้เอง พี่ยังจำได้ไหมว่าแมวมันวิ่งไปทางไหน?"

"น่าจะวิ่งไปทางพุ่มไม้ตรงโน้นน่ะ นั่นเป็นแมวของพวกคุณหรือเปล่า?"

“เปล่าครับ แค่อยากมาดูหน่อยเฉยๆ”

“งั้นตามสบายเถอะ แต่ช่วงนี้แถวนี้แมวจรมันเยอะขึ้นจริงๆนะ”

“มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอครับ?”

“มีสิ! แถวร้านผมนี่แหละ บ่อยๆเลยนะที่แมวจรจัดมันเข้ามาหาของกิน ล่าสุดยังมีแมวมาขโมยปลาผมไปทั้งตัวเลย!”

“ฮ่าๆ มีเรื่องแบบนี้ด้วย ตลกดีนะครับ!”

“มีอะไรน่าตลกกันล่ะ!”

17 เมษายน 2006

มีการค้นหาแมวจรจัดที่ได้รับบาดเจ็บ แต่ไม่พบแมวหรือซากศพใดๆ พบเพียงคราบเลือดบริเวณพุ่มไม้ จึงเก็บตัวอย่างไว้ ระบุหมายเลขตัวอย่าง 03520060417

19 เมษายน 2006

ผลการวิเคราะห์ตัวอย่างเลือด ยืนยันแล้วว่าเป็นเลือดมนุษย์ จึงทำการเก็บตัวอย่างเลือดของข่งหรงเต๋อ และซูจั๋วฉินเพิ่มเติม ระบุหมายเลขตัวอย่าง 03520060419(1) และ 03520060419(2)

แนบมาด้วย: รายงานวิเคราะห์ตัวอย่าง 03520060417

20 เมษายน 2006

จากการสอบสวนพบว่าจูปินเสียชีวิตกะทันหันตั้งแต่ปี 2004 ติดต่อสอบถามลุงของจูปิน

ไฟล์เสียงหมายเลข 03520060420.wav

“อาปินเพิ่งกลับมาได้ไม่นานก็เสียชีวิต น้องสะใภ้ผมร้องไห้จนแทบขาดใจ น้องชายผมก็ดันมาตายเร็วไปหน่อย เมียเขาเลยต้องเลี้ยงลูกชายมาด้วยความลำบาก แต่ลูกก็ดันมาตายก่อนซะอีก จะไม่ให้เธอเจ็บปวดจนแทบตายได้ยังไง หลังจากนั้นสุขภาพเธอก็ย่ำแย่มาตลอด”

“เท่าที่เราทราบ จูปินเสียชีวิตกะทันหัน แต่ก่อนหน้านั้นสุขภาพแข็งแรงดีมาตลอด ลุงทราบไหมครับว่าก่อนเขาเสียชีวิต มีเหตุการณ์อะไรผิดปกติหรือเปล่า?”

“เรื่องนี้นะ...ขอปิดประตูคุยกับพวกคุณหน่อยนะ ถ้าจะเขียนเรื่องนี้ อย่าลงชื่อผมเด็ดขาดนะครับ”

“ไม่ต้องห่วงครับ เราสัมภาษณ์หลายคน ตอนเขียนรายงานจะไม่ลงชื่อผู้ให้สัมภาษณ์แน่นอนครับ”

“อ้อ งั้นก็ดี...ผมว่านะ อาปินน่ะ โดนสวรรค์ลงโทษ!”

“ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะครับ?”

“ก็ผมเห็นเขาโตมากับตา เขามีพี่สาวสองคน และยังมีแม่อีก เขาเป็นผู้ชายคนเดียวในบ้าน ก็ถูกตามใจตั้งแต่เด็ก โตมาก็เหลวแหลกเสียคน เด็กหนุ่มคนอื่นในหมู่บ้านออกไปทำงานกัน แล้วส่งเงินกลับมาให้ที่บ้าน แต่เขาน่ะ เป็นผู้ชายคนเดียวแท้ๆ แทนที่จะอยู่บ้านทำไร่ทำนา กลับให้แม่กับพี่สาวที่แต่งงานไปแล้วกลับมาช่วยดูแลนาให้ พอมีผลผลิต ก็ยังให้ที่บ้านส่งเงินไปให้เขาอีก เฮอะ!”

“ที่ลุงบอกว่าสวรรค์ลงโทษ คือเรื่องพวกนี้เหรอครับ?”

“ยังไม่หมดหรอก! เขาไม่เคยทำไร่ ไม่เคยเข้าครัว ฆ่าไก่ฆ่าปลาก็ไม่เป็น ผมจำได้ว่าวันปีใหม่ปีหนึ่ง น้องสะใภ้ผมฆ่าไก่ เขาบังเอิญมาเห็น โอ๊ย ถึงกับอ้วกเลยนะ! ตลกจริงๆ... ปีนั้นเขากลับบ้านช่วงตรุษจีน เอาแต่นั่งๆ นอนๆ แม่เขาทำกับข้าวให้กิน คงรู้ว่าเขากลัวเลยไม่ให้เข้าไปในครัว

แต่วันนั้นเขาดันเสนอตัวเข้าไปช่วยแม่เองเลย แถมยังฆ่าไก่ด้วย น้องสะใภ้ผมนี่นะดีใจใหญ่เลย เที่ยวไปพูดกับใครต่อใครว่าลูกชายเขาโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่ผมดูแล้วมันไม่ใช่หรอก ไก่ที่เขาฆ่าน่ะ หัวมันโดนสับจนเปิดออก ท้องก็เละไปหมด ลูกสาวคนเล็กของผมยังพูดเลยว่า เขาดูเหมือนพวกคนบ้าในละครทีวีเลย…”

“ฆาตกรโรคจิต?”

“ใช่เลย! ก็แบบนั้นแหละ! ฆ่าคนมาเยอะ!”

“ลุงคิดว่า เขาไปทำเรื่องไม่ดีที่อื่น เลยโดนสวรรค์ลงโทษใช่ไหมครับ?”

“ก็ใช่น่ะสิ! ไม่งั้นคนแข็งแรงดีๆ จะตายแบบนั้นได้ยังไง?”

“นอกจากเรื่องฆ่าไก่แล้ว ยังมีหลักฐานอย่างอื่นอีกไหมครับ?”

“หลักฐานเหรอ…”

“พ่อ! แมวของคุณย่าฉีไง!”

“เฮ้ย เจ้าหนู! ไม่ทำการบ้านแล้วหรอ มาแอบฟังผู้ใหญ่คุยกันทำไม! ผู้ใหญ่คุยกันอยู่ อย่าพูดแทรก!”

“หนูแค่เตือนพ่อไง!”

“น้องหนูครับ แมวของคุณย่าฉีคืออะไรเหรอ?”

“ก็แมวของคุณย่าฉีที่บ้านทางทิศตะวันออกของหมู่บ้านนั่นแหละ เป็นแมวตัวอ้วนใหญ่ แก่มากแล้ว มันแทบจะเดินไม่ไหว แต่วันนั้นพอมันเห็นพี่จูปิน มันก็กระโดดหนีเลยนะ คล่องแคล่วสุดๆ ไปเลย!”

“อ๋อ ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง”

“ยัยหนูนั่นพูดไม่ผิดเลยนะ แมวแก่ๆ มันมีสัมผัสที่พิเศษ แมวตัวนั้นต้องรู้สึกถึงอะไรบางอย่างแน่ๆ”

“เราติดต่อพี่สาวสองคนของจูปินไม่ได้เลย ลุงพอจะช่วยประสานให้ได้ไหมครับ?”

“พวกเธอคงไม่ยอมพูดเรื่องนี้หรอก บอกตามตรงนะ ตอนจูปินยังมีชีวิตอยู่ พวกเธอโดนทางบ้านสามีบ่นไม่หยุด ว่าไม่ช่วยงานที่บ้าน กลับไปช่วยงานน้องชายที่ยังมีมือมีเท้าครบ กลับกลายเป็นเรื่องน่าอับอาย ยิ่งไปกว่านั้น แม่สามีของทั้งสองคนยังเคยแช่งจูปินลับหลังอีกด้วย แต่พอเขาตายไป ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไรอีก”

“แช่งที่ว่าคือด่าทอใช่ไหมครับ?”

“ก็ใช่หล่ะสิ่.... ไม่งั้นจะหมายถึงอะไรล่ะ?”

“อ๋อ เปล่าครับ ไม่มีอะไร”

23 เมษายน 2006

ได้ผลวิเคราะห์จากไฟล์เสียง 03520040415(1)G(1).wav

“ไฟล์ครั้งก่อนนั้นได้ผลแล้วนะ”

“อ้อ? เป็นเสียงอะไรเหรอ?”

“ฟังนี่สิ”

คลิก!

“…หลบไปเร็ว! อ๊า! ปัง! …ซ่า…ซ่า…อ๊า! อ๊าวววววววว!…”

    คลิก!

“เป็นไงบ้าง?”

“ก็ยังเป็นแค่เสียงรบกวน ไม่มีอะไรชัดเจนเลย”

“หือ? อาเย่ คุณก็ไม่ได้ยินเหรอ?”

“ไม่เลย นายได้ยินอะไรเหรอ?”

“ก็เสียงพูดไง! เสียงผู้ชายคนหนึ่งพูดอยู่ชัดๆ!”

คลิก! คลิก!

“…ซ่า…ซ่า…”

“เขาพูดว่า เฟ่ยเหวิน นายส่งคนมาฆ่าฉัน (เสียงไอแค่กๆ) เดี๋ยวฉันพูดใหม่อีกที ฮื้ก—เฟ่ยเหวิน!!! นายส่งคนมาฆ่าฉัน!!!”

“พอเลย จะตะโกนดังขนาดนั้นทำไม?”

“ก็เขาตะโกนแบบนั้นจริงๆ นี่นา”

“เสียงนี้ นายเคยได้ยินไหม?”

“หืม? น่าจะไม่เคยนะ”

“ไม่ใช่เสียงของซูจั๋วฉินเหรอ?”

“ไม่ใช่หรอก อาเย่ นายสงสัยว่าเป็นซูจั๋วฉินเหรอ…”

“อืม ดูแล้วไม่น่าใช่”

“หรือจะเป็นข่งหรงเต๋อ?”

“ก็เป็นไปได้อยู่ แต่ว่าเราไม่มีบันทึกเสียงของข่งหรงเต๋อนี่สิ”

“งั้นฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้วล่ะ”

25 เมษายน 2006

ได้รับโทรศัพท์จากผู้ว่าจ้าง บันทึกเสียงโทรศัพท์ 200604252149.mp3

“พวกคุณรีบมาช่วยผมเร็ว!”

“คุณเฟ่ยเหวินใช่ไหมครับ?”

เหมียว—

“ใช่ผมเอง! รีบมาช่วยผมเร็วเข้า!”

“ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน? เกิดอะไรขึ้นครับ?”

“ผมอยู่ที่ศูนย์ส่งพัสดุ! ผมเห็นแมวแล้ว! แมวจรเยอะแยะเลย! อยู่ข้างนอกศูนย์ส่งพัสดุนี่แหละ! มันร้องกันไม่หยุด บางตัวยังปีนขึ้นมาที่หน้าต่าง จ้องผมไม่วางตาเลย! พวกคุณรีบมาช่วยผมหน่อย!”

เหมียวอ๊าว! อ๊าวววว! เหมียว!

“เข้าใจแล้วครับ เราจะไปเดี๋ยวนี้เลย คุณอย่าเพิ่งตกใจหรือกังวลไปนะครับ เครื่องรางที่เราให้คุณไว้เมื่อคราวก่อนยังอยู่ใช่ไหมครับ?”

“อยู่ครับ ผมกำมันไว้อยู่ในมือผมเลย!”

“ถือไว้ให้แน่นๆนะครับ ไม่ต้องกังวล พวกเรากำลังจะไปเดี๋ยวนี้เลย”

25 เมษายน 2006

รีบเดินทางไปยังศูนย์ส่งพัสดุ พบกลุ่มแมวจรจัดกว่า 20 ตัว หนึ่งในนั้นมีลักษณะแปลก แต่ไม่สามารถจะจับตัวได้ ยืนยันความปลอดภัยของผู้ว่าจ้างและพาตัวกลับสำนักงาน

26 เมษายน 2006

สอบถามสถานการณ์จากผู้ว่าจ้าง ไฟล์เสียง 03520060426.wav

“คุณเฟ่ย ตอนนี้ช่วยเล่าเหตุการณ์เมื่อวานให้ฟังหน่อยได้ไหมครับ?”

“ก็อย่างที่บอกครับ... ผมนอนอยู่ที่ศูนย์ส่งพัสดุ กำลังดูทีวีอยู่ อยู่ดีๆ ก็ได้ยินเสียงแมวร้องขึ้นมา ผมนี่ตกใจมาก เสียงมันร้องแค่ทีเดียว แล้วผมก็นั่งฟังอีกพักหนึ่งก็ไม่ได้ยินเสียงอีก ผมก็เลยไม่ได้สนใจต่อ ผมลุกไปเข้าห้องน้ำ แต่พอออกมา ได้ยินเสียงบางอย่างขูดอยู่ที่ประตูม้วนด้านนอก เหมือนมีอะไรพยายามจะเข้ามา... มันข่วนอยู่สักพัก แล้วก็หยุดไป ผมก็นึกว่ามันไปแล้ว แต่จู่ๆ กลับได้ยินเสียงแมวร้องอีก…”

(จบบทนี้)