บทที่ 22 ตามติดเหมือนเงา (ตอนที่2)

บทที่ 22 หมายเลข 078 – ตามติดเหมือนเงา (ตอนที่2)

#สำนักงานชิงเย่

“วันนั้นฉันก็เดินออกมาพร้อมเธอ ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติเลย ทุกอย่างปกติมาก”

“แล้วก็…มันเกิดขึ้นอีกหลายครั้ง…ตอนแรกก็เป็นตอนที่เห็นผ่านกระจก แต่หลังจากนั้นก็ไม่ใช่กระจกแล้ว…”

“ไม่ใช่กระจก?”

“ใช่! เหมือนเป็นกระจกหน้าต่าง! ห้องเรียนของโรงเรียนเราจะมีหน้าต่างที่เปิดออกไปยังทางเดิน ส่วนบนของหน้าต่างเป็นกระจกใส ส่วนล่างเป็นกระจกฝ้า มันไม่สะท้อนเงาคนแน่นอน อย่างมากก็มีเงาเป็นร่างๆเวลาที่ใครยืนพิง ฉัน…ฉันเดินผ่านทางเดินก็รู้สึก…รู้สึกว่าทุกห้องเรียนมีเงาตามอยู่ข้างๆ ฉันเลย”

“ฉันก็มองแล้วนะ ไม่มีอะไรแบบนั้นเลย”

“ทั้งสองคนเดินไปด้วยกันหรอ?”

“ใช่ เดินด้วยกัน ห้องเรียนของพวกเราอยู่ตรงกลางตึก เวลาไปเข้าห้องน้ำ ขึ้น-ลงตึกเรียน หรือเปลี่ยนห้องเรียน ก็ต้องเดินผ่านห้องเรียนสองห้อง ซึ่งมีหน้าต่างแบบนั้นประมาณสี่บาน เสี่ยวรุ่ยมักจะพูดว่ารู้สึกมีอะไรตามหลังอยู่ ฉันก็ดูแล้วนะ บางครั้งก็แค่เพื่อนในห้องยืนพิงหน้าต่าง เลยมีเงา ฉันคิดว่าเธออาจหมายถึงสิ่งนั้น ตอนนั้นเธอยังไม่ได้เล่าเรื่องกระจกให้ฉันฟังเลย”

“หลังจากที่เล่าให้คุณต้วนฟังแล้ว เงาที่คุณเห็นยังคงปรากฏอยู่ไหม?”

“เอ่อ…เรื่องนี้…เหมือนจะหายไปนะ หลังจากเล่าให้ซือซือฟังแล้ว ก็ไม่เห็นอะไรอีกเลย”

“ตอนนี้ฉันก็เดินไปไหนมาไหนกับเธอ ก็จะคอยบอกตลอดว่าไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ฉันก็อยู่กับเสี่ยวรุ่ยตลอดเวลาไม่ได้…”

“แล้วยังมีอะไรแปลกๆ เกิดขึ้นอีกไหม?”

“ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไงดี อาจจะ…อาจจะเป็นเพราะเห็นครั้งแรกแล้วฉันก็เริ่มระแวงไปเองก็ได้…”

“ไม่เป็นไร ไม่ว่าคุณจะรู้สึกยังไงก็พูดออกมาได้เลย”

“ที่บ้านฉัน ระหว่างระเบียงกับห้องนั่งเล่นจะมีประตูกระจกบานเลื่อน แล้วก็มีผ้าตากไว้ที่ระเบียง”

“อืม”

“พอเวลาที่แดดดีๆ ก็จะมีเงาของเสื้อผ้าทอดลงบนพื้นห้องนั่งเล่น”

“ครับ”

“ฉัน…ฉันรู้สึกว่าเงานั่นมันกำลังจ้องฉันอยู่…ไม่ใช่แค่เงาอย่างเดียวนะ เสื้อผ้าด้วย! มันน่าจะเป็นเพราะลมพัดเสื้อผ้าให้มันไหว แต่ฉันรู้สึกเหมือนเห็นเสื้อตัวหนึ่งหมุนกลับ 180 องศา เหมือนมันหันตามฉันไปเลย…ฉันเดินจากห้องนอนไปห้องครัว มันก็หมุนตามมา 180 องศาเหมือนกัน! ทั้งๆ ที่มันเป็นไม้แขวนเสื้อธรรมดา แค่แขวนไว้แบบนี้ มันไม่มีทางหมุนกลับแบบนั้นได้เลย!”

“เข้าใจครับ”

“แล้วยังมีต้นไม้ริมทาง ต้นเตี้ย ๆ พวกนั้น”

“หมายถึงพุ่มไม้ใช่ไหมครับ?”

“ใช่ค่ะ พุ่มไม้แบบนั้น ตอนฉันเดินผ่าน ก็รู้สึกเหมือนมีบางอย่างจ้องอยู่ข้างในเหมือนกัน”

“ครั้งนี้เป็นแค่ความรู้สึกใช่ไหมครับ?”

“ใช่ค่ะ! ขนที่หลังฉันลุกซู่หมดเลย ฉันกลัวมากจนวิ่งหนี แล้วพุ่มไม้ข้างทางก็มีเสียงกรอบแกรบวิ่งตามมาด้วย ฉันวิ่งไปจนถึงสุดทาง พอถึงตรงทางแยก ข้างหน้าเป็นไฟแดง แต่พอหันไปอีกทางก็ยังเห็นเป็นพุ่มไม้ ฉันเลยคิดจะข้ามถนนไปยังอีกฝั่ง แต่พอฉันหันตัวเตรียมจะข้ามถนนก็โดนชนเข้าอย่างจัง!”

“เสี่ยวรุ่ย…”

“ฉัน…ฉันเกือบโดนรถชนตาย…เกือบล้มลงไปกลางถนนแล้วโดนรถทับตาย…”

“ที่ชนเสี่ยวรุ่ยวันนั้นเป็นแค่แมวจรจัด มันวิ่งตามเสี่ยวรุ่ยมาตลอด แล้วตอนเธอจะข้ามถนน มันก็พุ่งออกมาจากพุ่มไม้ ชนเธอเข้าเต็ม ๆ ตอนนั้นมีมอเตอร์ไซค์เลี้ยวมาเกือบจะทับหัวเธอเลย…”

“อืม แล้วแมวตัวนั้นหน้าตาเป็นยังไง? จับมันได้ไหม?”

“ฮือๆ…”

“ไม่ค่ะ มันหนีไปแล้ว เสี่ยวรุ่ยเองก็ไม่ทันได้เห็นด้วย เป็นคนขี่มอเตอร์ไซค์ที่เล่าให้ฟัง เขาก็ตกใจมากเหมือนกัน”

“หมายความว่า คราวนี้สิ่งที่เธอเจอมีตัวตนแล้ว?”

“ใช่ค่ะ ไม่ใช่แค่ครั้งนี้ด้วย เสี่ยวรุ่ยบอกว่า สุนัข แมวจรจัด แล้วก็นกกระจอกที่เจอบนถนน พวกมันดูแปลกๆ ไปหมด ฉันเอง…มองดูแล้วก็รู้สึกว่ามันก็ปกติ”

“งั้นคุณเคยเจออันตรายแบบนี้อีกไหม?”

“ไม่ค่ะ พวกมันแค่จ้องมองฉัน…”

“คุณเจิ้ง ก่อนจะเกิดเรื่องพวกนี้ขึ้นครั้งแรก คุณได้ทำอะไรที่พิเศษหรือแปลกไปจากปกติไหม?”

“ฮือ…ฮึก— เรื่องพิเศษเหรอคะ?”

“เช่น เคยไปสุสานไหม? เคยเห็นศพไหม? หรือเคยไปที่เกิดเหตุฆาตกรรมหรือไม่?”

“ไม่ค่ะ! ฉันไม่เคยไปที่แบบนั้นเลย!”

“ใจเย็นๆ ครับ จากประสบการณ์และข้อมูลที่เรามี เรื่องแบบนี้ไม่ใช่จะเกิดขึ้นลอยๆ มันมักจะมีที่มา ซึ่งอาจเป็นเรื่องเล็กๆ ที่คุณไม่ทันสังเกต ขอให้ลองคิดดูดีๆ ว่าก่อนหน้านั้นคุณทำอะไรบ้าง?”

“ฉันไม่รู้…ฉันไม่รู้จริงๆ…”

“แล้วคุณต้วนล่ะ? คุณพอจะนึกอะไรออกไหม?”

“ไม่มีค่ะ ฉันจำไม่ได้ว่าเราทำอะไรที่แปลกๆเป็นพิเศษ ก็แค่ไปเรียนกับเที่ยวเล่นตามปกติ”

“งั้นแล้วครอบครัวของคุณล่ะ? มีใครในบ้านหรือเพื่อนที่เคยเจอเหตุการณ์ลี้ลับบ้างไหม?”

“ไม่มีเลยค่ะ ครอบครัวเราปกติดี”

“ถ้าไม่มีเบาะแสเพิ่มเติม เราก็คงต้องเริ่มจากการสืบสวนแบบปูพรมทีละจุดแล้วครับ”

“พวกคุณไม่มีวิธีพิเศษเหรอ? อย่างเช่นการเชิญวิญญาณ ใช้กระดานผีอะไรแบบนั้น…”

“คุณต้วนครับ ที่นี่คือสำนักงาน ไม่ใช่ร้านหมอดูครับ”

“เหอะ…แล้วแบบนี้ต้องใช้เวลาสืบเท่าไหร่ล่ะ? ตอนนี้เสี่ยวรุ่ยแย่มากนะ!”

“ถ้าคุณสามารถให้ข้อมูลเราได้มากกว่านี้ เราก็จะมีเป้าหมายที่ชัดเจนในการสืบที่ชัดเจนขึ้นครับ”

“คุณเจิ้งครับ ถ้าไม่ลำบาก เราสามารถไปดูที่บ้านของคุณได้ไหม? ครั้งแรกที่คุณมีความรู้สึกนั้นคือตอนอยู่ในห้องน้ำที่บ้านใช่ไหมครับ?”

“ค่ะ…ฉัน…พ่อแม่ฉันไม่รู้ว่าฉันมาหาพวกคุณ จะรอให้พวกเขาไม่อยู่บ้านก่อนแล้วค่อยมาได้ไหมคะ?”

“ได้แน่นอนครับ”

“นี่เป็นเครื่องรางที่เราสำนักงานของเราจัดทำขึ้น ขอให้คุณพกติดตัวไว้”

“นี่คืออะไรเหรอคะ?”

“เครื่องรางครับ”

“อะไรนะ…”

“รบกวนคุณทั้งสองช่วยเขียนรายละเอียดเกี่ยวกับสถานที่ที่ไป หรือกิจกรรมที่ทำก่อนเกิดเหตุการณ์ได้ไหมครับ?”

“เยอะมากเลย…แล้วก็บางอย่างก็จำไม่ได้แล้วด้วย”

“คุณพอจะมีใบเสร็จหรือภาพถ่ายอะไรเก็บไว้ไหม?”

“น่าจะมีบ้าง…”

“ตอนนี้เขียนเท่าที่จำได้ก่อนก็ได้ครับ”

บันทึกการสืบสวน

4 ธันวาคม 2013

ตรวจสอบประวัติผู้ว่าจ้าง พบว่าไม่มีบุคคลในครอบครัวใกล้ชิดที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ผิดปกติ

5 ธันวาคม 2013

เดินทางไปยังโรงเรียนมัธยมที่ผู้ว่าจ้างศึกษาอยู่ โรงเรียนก่อตั้งปี 1953 ปรับรูปแบบการเรียนการสอนหลายครั้ง จนกลายเป็นโรงเรียนมัธยมที่ 1 เขตหวงหนานในปี 1998 พบประวัตินักเรียนและครูเสียชีวิต 21 ราย

• 5 รายเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์นอกสถานที่ในปี 2001
• 3 รายฆ่าตัวตายในโรงเรียน
• 7 รายเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์อื่น ๆ
• 6 รายเสียชีวิตจากโรคภัย
• พบตำนานลึกลับในโรงเรียน 3 เรื่อง แต่ไม่มีความเกี่ยวข้องกับ “เงา”, “การถูกจ้อง”, “กระจก” หรือ “สัตว์”

6 ธันวาคม 2013

ตรวจสอบที่พักปัจจุบันของผู้ว่าจ้าง ยืนยันว่าไม่มีประวัติการเสียชีวิตของผู้อยู่อาศัย

9 ธันวาคม 2013

ตัดข้อสงสัยเกี่ยวกับโรงเรียนมัธยมแห่งที่หนึ่งเขตหวงหนานออก โดยยืนยันว่าเหตุการณ์เสียชีวิตทั้ง 21 รายไม่มีความผิดปกติ

12 ธันวาคม 2013

ตรวจสอบการเดินทางของผู้ว่าจ้างในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา

แนบ: รายการสถานที่และกิจกรรม

13 ธันวาคม 2013

ตรวจสอบประวัติและการเดินทางของต้วน ซือซือในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา ยังไม่พบข้อมูลที่เป็นประโยชน์

14 ธันวาคม 2013

ได้รับโทรศัพท์จากผู้ว่าจ้าง  บันทึกเสียง: 201312141931.mp3

“สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีครับ คุณเจิ้ง”

“คือว่า พ่อแม่ของฉันจะออกไปข้างนอกช่วงสุดสัปดาห์ พวกคุณมาพรุ่งนี้ได้ไหมคะ”

“ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นเราขอไปเช้าหน่อยได้ไหมครับ? ไปก่อนเวลาที่คุณมักจะล้างหน้าหรือแปรงฟันปกติ”

“ห๊ะ? อ๋อ งั้น…งั้นเป็นวันมะรืนแทนดีกว่าค่ะ พ่อแม่ฉันจะออกไปเที่ยวตอนเช้าวันพรุ่งนี้ พวกคุณมาวันมะรืนก็แล้วกัน ฉันเห็นมันครั้งนั้นตอนประมาณหกโมงสิบห้านาทีค่ะ”

“เข้าใจแล้วครับ งั้นเราจะไปถึงบ้านคุณตอนตีห้าครึ่งของวันมะรืนนะครับ”

“ค่ะ ได้เลยค่ะ”

(จบบทนี้)