บทที่ 122 คนอ้วนทุกคนล้วนมีความมุ่งมั่น (อ่านฟรี)

โรงเรียนจะเปิดเทอมแล้ว พวกของหลี่น่าจึงกลับไปโรงเรียน คำแรกที่เหวินตงจุนพูดหลังจากกลับมาถึงคือ ตอนเย็นไปดูหนังกัน!

เจ้าโง่นี้ไม่ได้อยากจะดูหนังหรอก แต่เขาต้องการเจอจางหานต่างหาก เฝิงหยู่ก็อยากเห็น ถ้าหากเหวินตงจุนพบว่าจางหานยังคงอ้วนบึกบึนอยู่ ความรักของเขาจะเหี่ยวเฉาทันทีหรือเปล่า

ครั้งนี้หลิวคุนไม่ได้ไปด้วย เพราะพรุ่งนี้โรงเรียนก็เปิดเทอมอย่างเป็นทางการ เขาจึงต้องเตรียมบทเรียนล่วงหน้า เฝิงหยู่หมดหนทางจะชวนด้วยไม่อาจเข้าใจโลกของนักเรียนหัวกะทิ นายได้ที่หนึ่งของระดับชั้นแล้วยังต้องพยายามอีกเหรอ?

อันที่จริงเฝิงหยู่อยากพาหลิวคุนไปด้วย จะได้ไปช่วยปลอบใจเหวินตงจุนที่ชอกช้ำรัก  เพราะตอนปิดเทอมเขาคาดหวังไว้สูงมาก ถ้าได้เจอหน้าจางหานอีกทีคงต้องรู้สึกเหมือนหัวโดนทุบ วันเวลาแห่งความสุขของเหวินตงจุนจะพังไม่เป็นชิ้นดี

ในเมื่อหลิวคุนไม่เต็มใจจะไปด้วย อีกเดี๋ยวก็ให้เหวินตงจุนกินข้าวเคล้าน้ำตาปลอบประโลมใจ เพราะยังไงเสีย เขาก็เกิดมาเป็นถังข้าวอยู่แล้ว

ได้เจอหลี่นาอีกครั้งก็รู้สึกว่าเธอสวยขึ้น. แม้ว่าเธอสวมเสื้อเเจ็กเก็ตทำให้ดูเหมือนขนมปัง แต่เข้ากันกับท่าทางที่เงียบสงบเรียบง่ายและหรูหราของเธอ ยังคงสวยสะดุดตา. หากคำพูดของคนรุ่นหลังมานิยาม คนส่วนใหญ่ต้องมองกันที่การวางท่า!

เฝิงหยู่เดินไปจับมือเล็กๆของหลี่น่า จูงมือเธอเดินไปทางประตูโรงเรียน

"นายทำอะไรของนาย คนตั้งมากมาย ปล่อยมือเถอะ" หลี่น่าพูด

"ฉันกลัวว่ามือของเธอจะเย็น เลยช่วยให้ความอบอุ่น" เฝิงหยู่เอ่ยคำโกหกนี้ หลี่น่าสะบัดแขนสองครั้งก็ดึงไม่ออก

ทั้งสองเดินจับมือเข้าไปในโรงเรียน ระหว่างทางเจออาจารย์ที่ค่อนข้างมีอายุ อาจารย์ท่านนั้นได้แต่มองเฝิงหยู่ผู้มีชื่อเสียงโจษจันแล้วส่ายหัว แล้วทำราวกับว่าเขามองไม่เห็น เด็กนี่มีความสัมพันธ์กับรองผู้อำนวยการ ทั้งยังไม่ได้เป็นนักเรียนของเขา เขาจะเก็บมาใส่ใจทำไมกัน?

"ตงจุน ดูนายจะกังวลเป็นพิเศษเลยนะ เรากำลังจะไปรับจางหาน ไม่ได้เจอเสือสักหน่อย" เฝิงหยู่เจตนาพูดออกมา

"ขับรถดีๆไปเลย ไม่ต้องหันไปหันมา" เหวินตงจุนพูดอย่างอารมณ์ไม่ดี

ในใจเขาตอนนี้เป็นดั่งเช่นที่เฝิงหยู่กล่าว ทั้งกังวล ทั้งหวั่นใจ และลุกลี้ลุกลน. วันหยุดฤดูหนาวนี้เขาเพียงแอบโทรศัพท์หาจางหานแค่ครั้งเดียวเท่านั้น เขาไม่ได้ถามว่าจางหานผอมลงหรือเปล่า ส่วนจางหานเองก็ไม่ได้กล่าวถึงเรื่องนี้

เขากลัวว่าพบหากได้พบจางหานอีกครั้งเธอยังจะมีรูปร่างแบบเดิม แล้วถ้าเธออ้วนขึ้นละเขาจะทำยังไง? คู่รักของคนอื่นล้วนผอมเพรียวเอวบาง แต่คนรักของเขาเป็นยัยอ้วนทั้งสูงทั้งล่ำ เขาไม่ขายขี้หน้าแย่เหรอ?

แต่เขาก็คิดได้ นอกจากความอ้วนแล้วจางหานก็ไม่มีข้อบกพร่องหนักหนาอะไร เธอรูปร่างสูง ผิวขาวเนียน นิสัยก็ดี แถมยังเรียนเก่ง ทั้งยังชอบยิ้มเป็นพิเศษ. แต่เพราะความอ้วนของเธอมันทำให้เขารู้สึกยากจะรับไหว

เหวินตงจุนบอกทาง ส่วนเฝิงหยู่ผิวปาก ในใจนึกถึงเนื้อเพลงท่อนหนึ่ง:  ผมเคยถามคำถามหนึ่งมาตลอด เมื่อไหร่คุณจะร่วมเดินไปกับผม แต่คุณหัวเราะเยาะผม ว่าผมเป็นไอ้อ้วน โว้~~โว้~~ เมื่อไหร่คุณจะร่วมเดินไปกับผม ~~~

โว้ โว้ ~~~

"คนสวย ขอถามหน่อยว่าบ้านของจางหานไปทาง... จางหาน?" เฝิงหยู่พูดเสียงสูง

เฝิงหยู่ขับมาถึงสี่แยกเพื่อจะถามทางไปบ้านจางหาน เพราะถึงแม้ว่าเหวินตงจุนได้ไปส่งจางหานหลายครั้ง แต่ก็ส่งเเค่ตรงนี้เท่านั้น ไม่แน่ใจว่าอยู่ซอยไหน หรือตึกหลังไหน

เฝิงหยู่เห็นหญิงสาวรูปร่างงดงามยืนหันหลังอยู่ในริมถนน จึงเปิดกระจกแล้วถามเสียงดัง แต่พูดยังไม่ทันจบ เขาก็ต้องตะลึง

หญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้าสายตานี้สูงประมาณ165เซ็น มัดผมหางม้า สวมกางเกงขายาวที่ทันสมัยมาก ทำให้รูปร่างดูสูงเพรียวยิ่งขึ้น

ผิวขาวนวลเนียน ดวงตาเป็นประกายแวววาว ยิ้มแย้มเผยให้เห็นฟันขาว

รอยยิ้มนี้เป็นรอยยิ้มที่เป็นกันเอง เฝิวหยู่รู้สึกคุ้นเคยกับเธอคนนี้ เขาพูดไม่จบประโยคก็นึกขึ้นมาได้ เธอคนนี้คล้ายคลึงกับจางหานมาก

เป็นไปไม่ได้ จางหานเปลี่ยนไปได้อย่างนี้เชียวหรือ เปลี่ยนแปลงไปอย่างไม่น่าเชื่อ! ที่เฝิงหยู่พูดเสียงสูงอย่างกะทันหันเป็นเพราะเขาไม่อยากเชื่อ

"ก็ฉันไง น่าน่า ตงจุน เฝิงหยู่ พวกนายมากันแล้ว" หญิงสาวโบกมือด้วยรอยยิ้ม "เฝิงหยู่ ท่าทางแบบนั้น อย่างกับนายไม่รู้จักฉันแล้วเหรอ?"

เฝิงหยู่พยักหน้าเหมือนเครื่องจักร แล้วก็รีบส่ายหัวทันที สาวสวยคนนี้คือจางหาน? ฉายาของจางหานคืออะไรรู้ไหม คือ ยัยอ้วน!

ความสูง165ซม. น้ำหนัก80 กก. หนักกว่าเฝิงหยู่เสียอีก ทั้งยังมีนักเรียนบางคนแอบเรียกจางหานว่ายัยกลม ล้อว่าต่อให้จางหานกลิ้งตกบันไดก็ไม่บาดเจ็บเลยแม้แต่รอยขีดข่วน เพราะมีเนื้อจ้ำม่ำ

แม้นไม่อาจพูดได้ว่าเป็นผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าสวยสดงดงาม แต่ก็ไม่ได้อวบอ้วนขนาดนั้น จากการเดา คาดว่าเธอน่าจะหนัก60กว่าๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ใบหน้าที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก จากใบหน้าอ้วนกลมกลายเป็นใบหน้ารูปไข่ ดวงตาก็ดูกลมโตขึ้น เธอคนนี้จะเป็นจางหานได้อย่างไร?

ตอนนี้จางหานอวบแค่เล็กน้อยท่านั้น แต่จะเรียกยัยอ้วนไม่ได้แล้ว เธอผ่านวันหยุดฤดูหนาวไปได้ยังไง น้ำหนักถึงได้ลดมากกว่า15กก. หรือช่วงสมัยนี้มียาลดน้ำหนักแบบเร่งด่วน? หรือว่าเธอกินสลอดทุกวัน?

เหวินตงจุนเปิดประตูรถ พอมองจางหานก็ตกใจ. เธอเปลี่ยนแปลงไปมาก เกินกว่าที่ใจของเขาคาดหวัง. สาวอ้วนมีข้อได้เปรียบอยู่อย่างหนึ่งคือหน้าอกหน้าใจจะใหญ่โต ตอนนี้จางหานผอมลงมากจริงๆ เอวบางลงมาก แต่หน้าอกหน้าใจไม่ได้ลดลงตาม ทั้งยังนูนเด่นกว่าเดิม

จางหานพูดด้วยรอยยิ้ม: "เย็นจังเลย"

เหวินตงจุนจึงได้สติคืน แล้วรีบเลื่อนที่นั่งให้จางหานขึ้นรถ เขากำปั้นชูสะบัดเล็กน้อย พร้อมกับพูดว่าเยี่ยม จางหานผอมลงแล้วจริงๆ ผอมลงมากด้วย เขาไม่ได้แค่ดีใจหรอกนะ แต่เขาดีใจเหมือนจะเป็นบ้า!

หลี่น่าหันไปถามด้วยความประหลาดใจ: "จางหาน เธอผอมลงไปเยอะเลย ลดน้ำหนักยังไงเหรอ?"

"ก็อยากจะลดมันเลยลด ที่จริงฉันไม่ได้ผอมลงสักเท่าไหร่ ลดลงสิบห้ากิโลเอง." จางหานพูดราวกับเจียมเนื้อเจียมตัว แต่แสดงท่าทางอย่างภาคภูมิ  เพราะการลดน้ำหนัก1เกินกว่า5กิโลนี้ทำให้เธอมีวันหยุดฤดูหนาวที่ลำบากยากเข็ญ

เมื่อครู่มีสายตาที่ตกตะลึงของนักเรียนสามคนมองมา ทำให้เธอภาคภูมิใจมาก โดยเฉพาะท่าทางป้ำๆเป๋อๆของเหวินตงจุนที่ทำให้เธอยิ่งรู้สึกสนุกสนาน. เธอแอบให้คำมั่นสัญญาว่าจะลดน้ำหนักต่อไป ให้เนื้อไขมันบนร่างกายหายไปอย่างสิ้นเชิง!

"มากกว่า15กิโล? เธอสุดยอดจริงๆ!" หลี่น่าร้องเสียงหลง ในความทรงจำของเธอ ยัยอ้วนชอบแอบกินขนมในห้องเรียน ถ้าไม่ได้กินก็จะหิว อีกอย่าง นี่ก็ผ่านช่วงปีใหม่ซึ่งจะมีการเฉลิมฉลอง มื้อค่ำมีแต่หมูเห็ดเป็ดไก่เต็มโต๊ะ แล้วเธอผอมลงมากได้อย่างไร

เฝิงหยู่มองกระจกมองหลังแล้วพูดล้อว่า: "ทำไมเธออยากน้ำหนักละ มีใครเป็นเป้าหมายหรือเปล่าถึงได้ทำให้เธอมีความเชื่อมั่นมากขนาดนี้ เมื่อก่อนมีเรื่องมากมายที่คิดว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ในที่สุดก็ประสบความสำเร็จ ใช่ไหมจางหาน?"

จางหานแอบชำมองเหวินตงจุนแวบหนึ่ง แต่ปากเถียงหัวชนฝา: "เปล่าซะหน่อย ฉันแค่ต้องการจะลดน้ำหนัก ก็แค่กลัวว่าอ้วนเกินไปจะส่งผลเสียต่อคะแนนวิชาพละศึกษา ภาคการศึกษานี้ฉันยังต้องพยายามต่อไป ต้องลดให้เหลือห้าสิบกว่าๆ! "

เฝิงหยู่พยักหน้านี้: "ก็ใช่ คะแนนวิชาพละได้น้อย ตัวแทนคาบวิชาพละคงแย่ไปด้วย " เหวินตงจุนเป็นตัวแทนห้องในวิชาพละศึกษา ทั้งสูงทั้งแข็งแรง บาสเกตบอลฟุตบอลจ๊อกกิ้งหรือกีฬาอะไรก็แล้วแต่เขาเล่นได้ทุกอย่าง ทั้งยังเป็นนักเรียนที่รองผู้อำนวยการกำชับให้ดูแลเป็นพิเศษ ครูที่ปรึกษาจึงต้องตั้งหน้าที่นี้ให้เขา

เหวินตงจุนเอามือเกาหลังหัวแล้วยิ้ม "จางหาน เธอยอดจริงๆ ยอดเยี่ยมจริงๆ"

แม้ว่าจางหานยังอวบอยู่บ้าง แต่อยู่ในเกณฑ์ที่เหวินตงจุนยอมรับได้ เพราะเขาไม่ได้คาดคิดว่าในช่วงวันหยุดฤดูหนาวจางหานจะสามารถลดน้ำหนักได้มากขนาดนี้!

"ไม่ได้หรอก ฉันจะต้องลดให้เท่าหลี่น่า จะได้เทียบกับดาวเด่นห้องข้างๆได้!" จางหานพูดอย่างดื้อรั้น

พอได้ยินว่า'ดาวเด่นห้องข้างๆ เหวินตงจุนจึงเข้าใจแล้วเงียบงันไม่พูดไม่จา ส่วนเฝิงหยู่หัวเราะฮ่าฮ่าเสียงดัง มีช่วงเวลาแบบนั้นมาเสียนาน แต่ตอนนี้พึ่งมารู้สึกว่าพ่ายแพ้? (เผื่อนึกไม่ออก อีเหวินตงจุนเคยแอบชอบดาวเด่นห้องข้องๆ)

บางคนกล่าวว่าคนอ้วนทุกคนล้วนมีความมุ่งมั่น เมื่อก่อนเฝิงหยู่ทำเสียงออกจากจมูกอย่างดูแคลน  แต่วันนี้ไม่ว่าคนอื่นจะเชื่อหรือไม่ แต่เขาเชื่ออย่างสนิทใจ!

.................................