บทที่ 16 ผู้อำนวยการซูตัวจริงเสียงจริง (อ่านฟรี)

เฝิงหยู่หันกลับไปมอง วัยรุ่นทั้งหลายที่ร้านนั่งเล่นรับชมวิดีโอนี่นา ชิบหาย! พวกนั้นรู้แล้วว่าเป็นเรื่องโกหก

"วิ่ง!"  เฝิงหยู่ตะโกน

ทั้งเจ็ดคนวิ่งไปทางโรงเรียน เมื่อใดก็ตามที่พวกเขาเข้าไปในโรงเรียน วัยรุ่นเหล่านี้จะไม่กล้าแตะต้องพวกเขา

"บัดซบเอ้ย, จับพวกมันไว้! มันหลอกพวกเรา! "

วัยรุ่นทั้งสามคนจากโรงเรียนอาชีวศึกษากำลังวิ่งไล่ตามพวกของเฝิงหยู่ ในขณะที่พวกเฝิงหยู่วิ่งหนีอย่างสุดชีวิต

หลังจากที่พวกของเฝิงหยู่ออกจากร้านนั่งเล่นชมวิดีโอ วัยรุ่นทั้งสามได้พบกับเพื่อนร่วมชั้นสองคน และในหมู่พวกเขามีคนที่เป็นญาติกับผู้อำนวยการซูจริงๆ วัยรุ่นสามคนจึงได้รู้จากเพื่อนร่วมโรงเรียนคนนี้ว่า มีเพียงพี่ชายอีกสองคนเท่านั้น และไม่มีพี่สาวน้องสาว ถ้าเขาไม่มีพี่สาวน้องสาว แล้วเขาจะมีหลานชายได้อย่างไร?

เฝิงหยู่และเหวินตงจุนวิ่งได้เร็วพอที่จะหลบหนี แต่อีกห้าคนที่เหลือวิ่งได้ไม่เร็วเท่าไหร่ พวกเขาถูกไล่บี้ตามหลังมา ห่างประมาณ 100 เมตร

เหวินตงจุนเป็นคนที่ก่อปัญหานี้ และเฝิงหยู่คือคนที่หลอกพวกเขา ถ้าในบรรดาคนทั้งหลายมีทั้งทั้งสองคนที่สามารถหลบหนีได้จากการไล่ล่าของวัยรุ่นเหล่านั้น พวกเขาจะไม่สามารถกลับไปที่ฟาร์มและเผชิญหน้ากับคนในหมู่บ้านได้

“ปล่อยพวกเขาไป และจัดการกับชั้นคนเดียว!” เหวินตงจุนกล่าว เขาเป็นเพื่อนที่ซื่อสัตย์มาก

"ตกลง พวกข้าก็ไม่ได้อยากจะทำอะไร แต่พวกเอ็งดื่มโซดาของข้า"

"ชั้นจะจ่ายเงินค่าโซดาเหล่านั้น!" เฝิงหยู่กล่าว

"ดี ก็ตามนั้น แต่พวกข้ายังจ่ายเงินค่าโซดาเหล่านั้นได้เลย ยังไง พวกเอ็งก็ยอมจะจ่ายชดเชยให้พวกข้า ถ้าอย่างนั้น ก็จ่ายพวกข้ามา1 หยวนต่อโซดา 1 ขวด ทั้งหมดเป็นเงิน 10หยวน ถ้าไม่ตกลง ก็อย่าโทษถ้าพวกข้าจะคุยกันด้วยกำปั้น! " วัยรุ่นคนหนึ่งกล่าว

ชิ โซดาขนาดใหญ่ขวดหนึ่งมีราคาเพียง 5 เฟิน* พวกเขาต้องการ 1 หยวนเลยหรือ? นี่คือการขู่กรรโชกอย่างชัดเจน!

เด็กคนอื่นๆคงไม่สามารถจ่ายเงินให้10หยวนให้พวกเขาได้ แต่เฝิงหยู่และเหวินตงจุนมีเงินอยู่ในกระเป๋าของพวกเขา

" ก่อนที่ชั้นจะจ่ายเงิน ต้องปล่อยให้พวกเขาไป!" เฝิงหยู่พูดกัดฟัน

"โย่ เอ็งนี่รวยจริงๆ ก็ได้ ตอนนี้พวกนั้นจะไปก็ได้ แต่พวกข้ายังอยากจะไปดื่มต่อหลังจากนี้อีก แต่พวกข้าเงินไม่พอวะ ... " วัยรุ่นกล่าว

จากมุมมองหนึ่งเด็กวัยรุ่นสามคนเหล่านี้ รู้ว่าคนทั้งสองนี้มาจากครอบครัวที่ร่ำรวย ดังนั้น ก็น่าจะรีดเงินจากพวกเขามาให้มากกว่านี้ ก็พวกเขาสามารถจ่ายเงิน10หยวนได้โดยที่ตาไม่กระพริบ

"นายกำลังปล้นเรา พวกนายได้ติดคุกหัวโตแน่! " เหวินตงจุนตะโกน

" ปล้นแล้วไง มีใครเห็นไหมละ? พวกเอ็งมีหลักฐานหรือเปล่า? พวกเอ็งอาสาที่จะจ่ายค่าชดเชยพวกข้าเอง" วัยรุ่นตอบ

"ฮ่า ๆ ข้าจะบอกว่าพวกเอ็งติดหนี้พวกข้าอยู่ และมันเป็นเรื่องปกติที่จะต้องชำระหนี้ของ ไอ้หนู พวกเอ็งหมดกระเป๋าแน่" วัยรุ่นอีกคนหนึ่งหัวเราะ

วัยรุ่นทั้งสามคนนี้ตั้งใจที่จะเอาทุกบาททุกสตางค์จากพวกเขา!

ไม่ไกลจากพวกเขามากนั้น มีนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นจำนวนหนึ่งกำลังเดินไปทิศทางเฟิงหยู่ แต่เมื่อพวกเขาเห็นเฟิงหยู่และเพื่อนๆของเขาถูกวัยรุ่นโรงเรียนอาชีวศึกษาเหล่านี้ดักทางเอาไว้ นักเรียนเหล่านั้นจึงหันกลับและวิ่งหนีไปทันที

นักศึกษาอาชีวศึกษาเหล่านี้มักสูบบุหรี่ ดื่มเหล้าเมายา และมีเรื่องชกต่อยอยู่เสมอ ถ้าพวกเขาเข้าใกล้คนเหล่านี้ พวกเขาอาจเข้ามาเกี่ยวข้องจนถูกทำร้ายด้วย!

เมื่อเห็นว่าเฟิงหยู่กำลังจะปฏิเสธ วัยรุ่นทั้งสามดึงมีดพับจากกระเป๋าของพวกเขา และโบกใบมีดไปมาที่ด้านหน้าใบหน้าของเขา

"รีบรีบสิวะ พวกข้าต้องไปดื่มต่อ หรือเอ็งอยากเสียเลือดแทน?" วัยรุ่นถาม

นอกจากเฝิงหยู่และเหวินตงจุน นักเรียนคนอื่นๆ เอาเงินออกจากกระเป๋าแล้วส่งให้บางคนมีเงินทั้งตัวอยู่ 1หยวน และบางคนมีไม่กี่เฟิน

วัยรุ่นโบกมือส่ายมีดดไปมา ทั้งห้าคนลังเลอยู่พักหนึ่งและวิ่งออกไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เฝิงหยู่ไม่คิดจะตำหนิพวกเขา เป็นเรื่องปกติที่เด็กจะหวาดหวั่น ส่วนเฝิงหยู่กำลังคิดหาวิธีที่จะสลัดตัวหนีจากวัยรุ่นเหล่านี้โดยที่ไม่ต้องเสียเงิน

เฝิงหยู่ไม่แน่ใจว่าเพื่อนห้าคนที่หนีไปนั้นจะไปขอความช่วยเหลือจากครูหรือเปล่า  โรงเรียนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ร้อยเมตรเท่านั้น ครูอาจจะมาช่วยพวกเขาได้ทันท่วงทีหากเดินทางอย่างรีบเร่งมาด้วยจักรยาน

"พวกเอ็งสองคนรีรออะไรอยู่? หรืออยากให้ข้าช่วย? "วัยรุ่นคนหนึ่งกล่าว

"ชั้นไม่ให้!" เหวินตงจุนกล่าว

แพ๊ยะ!

ก่อนที่เหวินตงจุนจะพูดจบประโยค เขาโดนตบเข้าที่ใบหน้าของเขา

ดวงตาของเฝิงหยู่แสดงความรู้สึกโกรธ ความแค้นก่อตัวมากยิ่งขึ้นในหัวใจของเขา ตอนนี้ เฝิงหยู่ไม่ต้องการหลบหนี แต่เขากำลังคิดหาวิธีการสั่งสอนเด็กวัยรุ่นเหล่านี้ให้จำเป็นบทเรียน!

"นายกล้าตบชั้น? พ่อของชั้นเป็นผู้นำเมืองฟาร์มนะ!" (เมืองฟาร์ม อิ้งแปลถอดความหมาย แต่มันควรทับศัพย์ จึงขอทัพศัพย์จากเวอชั่นอิ้ง)

เพี๊ยะ!

เหวินตงจุนถูกตบใบหน้าอีกครั้ง

"เอ็งโกหกอะไรข้าอีก? ผู้นำ? ทำไมคุณไม่พูดว่าพ่อเอ็งเป็นเจ้าหน้าที่? พวกเอ็งสองคนนี่จังไรจริงๆ ยังพยายามหลอกลวงพวกข้าอีก? กางจือ ต้าจวง ดูกระเป๋าของพวกมันสิ " วัยรุ่นคนหนึ่งตะคอก

เฝิงหยู่มองเหวินตงจุนอย่างรู้สึกผิด เขาลืมไปว่าในยุคนี้ผู้นำหมู่บ้านไม่ได้อยู่ในตำแหน่งต่ำต้อย ถือว่ามีเกียติมีอำนาจอยู่พอควร

ถ้าตอนที่อยู่ในร้านนั่งเล่นรับชมวิดีโอเหวินตงจุนกล่าวถึงพ่อของเขา คนเหล่านี้คงหนีไป แต่แทนที่จะเป็นอย่างนั้น เฝิงหยู่กลับโกหกพวกเขาและมันก็ถูกเปิดเผย ตอนนี้ วัยรุ่นเหล่านี้ไม่เชื่อเหวินดงจุน

"ไม่ต้อง ฉันจะเอาเงินของฉันออกมาเอง" เฝิงหยู่เปลี่ยนท่าทีของเขาและเริ่มค้นหาในกระเป๋าของเขาอย่างลนลาน เป็นผลให้เงินทั้งหมดของเขาหล่นลงไปบนพื้น มีทั้งหมด 17 ถึง 18 หยวน

"เอ็งน่าจะทำตั้งนานแล้ว แล้วเอ็งล่ะ? เร็วๆสิวะ " วัยรุ่นคนหนึ่งพูด และหันไปทางเหวินตงจุน

เหวินตงจุนมองพวกเขาด้วยความโกรธ และส่งเงินของเขาให้ไม่เต็มใจ เฝิงหยู่มองเหวินตงจุน และคิดกับตัวเองว่า "การแสดงท่าทางเช่นนี้ ยอดเยี่ยมจริงๆ!"

เฝิงหยู่นั่งลงบนพื้นอย่างกะทันหัน และจับขาวัยรุ่นคนหนึ่งเอาไว้ หลังจากที่วัยรุ่นหยิบเงินมา เฝิงหยู่เริ่มร้องไห้เสียงดังว่า "นักเรียนอาชีวศึกษาจะมาทำร้ายพวกเราได้อย่างไร? ชั้นจะต้องถูกพวกนายปล้นชิงอีกสักกี่ครั้งกัน? "

"พวกเอ็งกำลังพูดถึงอะไร? ที่เอาเงินพวกเอ็งมาก็เพราะให้เกียติพวกเอ็งนะเว้ย แล้วปล่อยขาข้า! " วัยรุ่นพูดขณะที่พยายามจะสะบัดขาให้หลุดออกจากเฝิงหยู่

เฝิงหยู่อาศัยการเคลื่อนไหวขาของวัยรุ่น แล้วม้วนตัวไปบนพื้นดูน่าสงสารมาก

"ให้เกียติพวกเขา โดยการเอาเงินของพวกเขา? ใครสั่งใครสอนพวกเธอเช่นนี้! " เสียงดังมาจากด้านหลังของวัยรุ่น

“เชี่ย เอ็งเป็นใครถึงกล้าเข้ามาสอด? ซู ... ผู้อำนวยการซู?” วัยรุ่นคนหนึ่งตะโกน

วัยรุ่นสามคนนั้นตะลึงงันโดยสมบูรณ์ ผู้อำนวยการซูมาปรากฏตั้งแต่เมื่อใหร่กัน? ทำไมพวกเขาไม่ได้สังเกตเห็นเขา?

ในขณะนี้ พวกเขามองเห็นดวงมีเลศนัยของเฝิงหยู่ เฝิงหยู่ยังดิ้นอยู่บนพื้น ส่งเสียงร้องไห้ แต่ไม่มีน้ำตาสักหยด

ไอ้เด็กเวรนี่ หลอกพวกเราอีกแล้ว!

มิน่าละ เขาไม่ลังเลเลยในตอนที่เอาเงินออกจากกระเป๋า สิ่งที่เขาพูด มีเป้าหมายไปที่ผู้อำนวยการซู บัดซบ ตอนนี้เราถูกจับได้คาหนังคาเขา ต้องหาทางลักไก่เอาตัวรอด วัยรุ่นคิด

"พวกเธอสามคนมาจากชั้นเรียนช่างยนต์ใช่ไหม? พวกเธอทำเช่นนี้ทั้งหมดกี่ครั้งแล้ว? อย่าพยายามวิ่งหนี? " ผู้อำนวยการซูถาม

วัยรุ่นล้มเลิกความคิดที่จะหนี พวกเขาถูกระบุตัวตนแล้ว และไม่มีหนทางที่พวกเขาสามารถหลบหนีได้ ถ้าพวกเขาทำให้ผู้อำนวยการซูขุ่นเคือง พวกเขาอาจจะถูกไล่ออก นอกจากนี้ เมื่อพวกเขากลับบ้านคงถูกพ่อแม่เอาตาย!

"นี่เป็นครั้งแรกครับ จริงๆครับ นี่เป็นแค่ครั้งแรก" วัยรุ่นกล่าว

“ไร้สาระ! นี่เป็นครั้งที่ห้าแล้วที่ผมถูกไถเงิน คุณถามเขาได้ว่าเขาถูกไถเงินไปกี่ครั้งแล้ว?” เฝิงหยู่ตะโกน

เหวินตงจุนเข้าใจสถานการณ์ปัจจุบัน ตอนนี้พวกเขามีแบ็คหลังแล้ว เขาชี้ไปที่ใบหน้าของตัวเองและกล่าวว่า "ดูสิ พวกเขาทำร้ายร่างกายพวกเรา เมื่อปีที่แล้วพวกเขาไถเงินผมหกครั้ง ปีนี้โรงเรียนเพิ่งจะเปิดเทอม และพวกเขามาคอยผมอยู่ทีนี่อีกแล้ว แม้ผมจะให้เงินพวกเขาไป พวกเขายังคงทำร้ายพวกเรา. "

ผู้อำนวยการซูมองท่าทางที่น่าสงสารของเฝิงหยู่และเหวินตงจุน ด้วยสายตากระตุก เขาต้องฝึกวินัยให้กับนักเรียนโรงเรียนอาชีวศึกษาเหล่านี้เสียแล้ว เพื่อให้มั่นใจว่าพวกเขาจะไม่ทำมันอีก

"มาตรงนี้. ฉันคือ ซูเหลียงลู่ ผู้อำนวยการซู จากสำนักวิชาการ อย่าหวาดกลัวและบอกฉันมาทุกอย่าง ฉันจะช่วยพวกเธอลงโทษพวกเขา! "

(***1 หยวน เท่ากับ 100 เฟินน่าจะเทียบได้กับเงินสลึงของไทย)