EG บทที่ 3 หมี (รีไรท์อ่านฟรี)

บทที่ 3 หมี

เมื่อกลับถึงบ้านของตน  เฝิงหยู่ก็รีบขโมยปืนและออกไปพบเหวินตงจุนกับหลิวซื่อฉวนทันที

หลิวซื่อฉวนชะงักค้างไปชั่วครู่เมื่อเขามองเห็นเฝิงหยู่อยู่ที่นี่ด้วยแต่ก็ไม่พูดอะไรออกมาเขาเพียงแต่กระชับปืนล่าสัตว์ในมือของตนและเดินเข้าไปล่าสัตว์พร้อมกับเฝิงหยู่และตงจุน

“เฝิงหยู่...นายบอกว่าไม่อยากมาด้วยนี่.. แล้วทำไมถึงได้เปลี่ยนใจ?”  หลิวซื่อฉวนถามขึ้นทันทีในขณะที่พวกเขากำลังเดินก้าวเดิน

“ยังไงเสีย...อยู่บ้านฉันก็ไม่มีอะไรทำก็เลยตัดสินใจมารวมแจมกับพวกนายด้วย”

เฝิงหยู่ตอบออกมาและเหลือบมองอหลิวซื่อฉวนอย่างระแวดระวัง เฝิงหยู่สังเกตเห็นสีหน้าของหลิวซื่อฉวนไม่มีความเปลี่ยนแปลงหรือเขาจะเข้าใจผิดไปเอง?

“ฉันรู้อยู่แล้วว่านายก็อยากไปเหมือนกัน...รับรองว่าที่พวกนายตามฉันมาในวันนี้จะไม่กลับบ้านมือเปล่าอย่างแน่นอน”

พวกเขาเดินต่อไปอีกประมานหนึ่งชั่วโมงก็มาถึงคูน้ำที่มีเป็ดอาศัยอยู่ หลิวซื่อฉวนดึงซอง “บุหรี่กวางดำ” จากกระเป๋าของเขาออกมา ดึงบุหรี่ขึ้นมาหนึ่งมวนและยื่นซองนั้นให้กับเฝิงหยู่และตงจุน

“ฉันไม่สูบบุหรี่” เฝิงหยู่โบกมือปฏิเสธ ถึงแม้เขาอยากจะสูบบุหรี่แต่เขาก็จะไม่ชอบสูบบุหรี่จำพวกนี้มันเหมาะกับสิงห์อมควันเท่านั้นถึงจะชอบบุหรี่ประภทนี้ได้

เหวินตงจุนก็โบกมือปฏิเสธด้วยเช่นกัน

“เฮียฉวน..ฉันก็ยังไม่อยากสูบบุหรี่ตอนนี้เหมือนกัน...แต่เดี๋ยวอีกสักพักตอนเรากลับจากล่าสัตว์แล้วผมเหนื่อยจนเดินไม่ไหว..เฮียค่อยให้ผมสักมวนแล้วกัน”

“ตกลง...ฉันจะทำให้พวกนายทั้งคู่ได้เห็นถึงทักษะการยิงปืนของฉัน.. จำไว้นะ!อย่าวิ่งไปรอบๆบริเวณนี้..ที่นี่มันมีกับดักวางอยู่เต็มไปหมด..ที่สำคัญที่สุด.. เวลาไพวกนายไม่ใช้ปืน..ให้เอาปลายปากกระบอกปืนชี้ลงพื้นนี่ก็เพื่อป้องกันปืนลั่นแล้วก็อย่ายิงสุ่มสี่สุ่มห้า...ถ้าจะพลาดเป้ามันก็คงดีกว่าทำให้คนอื่นบาดเจ็บ” หลิวซื่อฉวนกล่าวออกมา

“ฉันรู้น่า...เร็วๆเข้า..ไก่ฟ้าเพิ่งบินผ่านไปเมื่อกี้นี้เอง”  เหวินตงจุงพูดเร่งเร้า

เฝิงหยู่มองหลิวซื่อฉวนอย่างสงสัย  จากวิธีที่เขาพูดดูเหมือนจะไม่มีเจตนาทำร้ายตงจุนหรือเป็นเพราะตัวเขามาล่าสัตว์กับพวกเขาด้วยหรือบางทีตัวเขาเองอาจจะคิดมากจนเกินไปแล้วมันเป็นเพียงแค่อุบัติเหตุจริงๆหรือ?

“ตามฉันมาและพยายามก้าวตามจังหวะการเดินของฉันนะ... เอาล่ะ..หยุดก่อน!..เฝิงหยู่นายหลบอยู่หลังต้นไม้นี้นะแล้วก็บรรจุกระสุนปืนเอาไว้แต่ต้องเอาปลายกระบอกปืนลง”

“เฮียฉวน..ให้ตงจุนอยู่ตรงนี้เถอะ! ฉันจะไปซ่อนที่ต้นไม้ข้างหน้าเอง”  เฝิงหยู่ยังคงระแวงไม่กล้าปล่อยให้เหวินตงจุนอยู่ตามลำพังกับหลิวซื่อฉวน

“ก็ได้...เอาล่ะตงจุนอยู่ตรงนี้นะ..เราจะอยู่ห่างออกไปสักสามสิบเมตร..ถึงแม้ปืนจะพลาดเป้าแต่จะไม่มีใครถูกยิง..จงจำไว้ว่าจะต้องอยู่ใกล้ต้นไม้นี้...อย่าไปไหนมาไหนไกลเกินไป..มันมีกับดักอยู่แถวนี้เต็มไปหมด...ถ้าเหยียบกับดักใหญ่เข้าคงเป็นอันตรายอย่างมาก”  หลิวซื่อฉวนสั่งการ

เหวินตงจุนโบกมือเป็นสัญญาณให้พวกเขาสองคนรีบเดินไปเร็วๆ เขาพิงต้นไม้ก่อนจะบรรจุกระสุนปืนและมองไปรอบๆ

“นายหมอบอยู่ตรงนี้นะ!อย่าตะโกน...นอกจากว่าจะสังเกตเห็นเหยื่อตัวใหญ่...ฉันจะรีบไปที่นั่นทันที...เราจะกลับบ้านไม่เกินหนึ่งชั่วโมงหรอก”  หลิวซื่อฉวนย้ำและเดินย่ำพื้นดินที่เต็มไปด้วยหิมะหนาไปข้างหน้าทันที

“ตกลง” เฝิงหยู่พยักหน้าเข้าใจและเริ่มบรรจุกระสุนปืน

ไม่ว่าจะมองดูหลิวซื่อฉวนมากเพียงใดเขาก็ดูไม่เหมือนคนที่คิดร้ายกับตงจุนเลยแต่จะอธิบายอย่างไรถึงอารมณ์ขุ่นเคืองในสายตาของเขาเมื่อตอนบ่ายนั้นได้? ด้วยประสบการณ์ชีวิตสี่สิบปีของเขา เฝิงหยู่มั่นใจว่าเขาไม่ได้มองหลิวซื่อฉวนผิดไปแน่ๆ

หลังจากรอคอยเกือบครึ่งชั่วโมง  เหวินตงจุนก็เริ่มทนไม่ไหวยังไม่มีแม้แต่ไก่ฟ้าโผล่มาให้เห็นจึงไม่ต้องพูดถึงเหยื่อตัวใหญ่ๆเช่นกวาง แมวป่า สุนัขจิ้งจอก อะไรจำพวกนั้นเลย  เขาสงสัยว่าวันนี้อาจจะต้องกลับบ้านมือเปล่าเสียแล้ว

พวกเขาเดินมาที่นี่มากกว่าหนึ่งชั่วโมงและจะใช้เวลามากกว่าหนึ่งชั่วโมงเพื่อเดินกลับบ้าน ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังต้องรอมาเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงในสถานที่ที่เย็นยะเยือกแห่งนี้อีก

เหวินตงจุนสูดลมหายใจเข้าและเริ่มคิดว่าเขาน่าจะทำตามคำแนะนำของเฝิงหยู่และอยู่บ้านเล่นไพ่โป๊กเกอร์จะดีกว่าหากเทียบกับตอนนี้มันคงจะเป็นสิ่งที่สบายมากกว่า

ปัง!

เสียงปืนหนึ่งนัดถูกยิงขึ้นในบริเวณที่ห่างไกลออกไป  เหวินตงจุนยืดตัวตรงและชะเง้อมอง หลิวซื่อฉวนยิงแมวป่าได้ตัวหนึ่งแล้ว

เหวินตงจุนยืนขึ้นเต็มความสูงด้วยความตื่นเต้นและวิ่งไปทางหลิวซื่อฉวนทันทีโดยลืมไปเสียสนิทว่าเขาไม่ควรวิ่งออกไปแบบนั้น

ทันใดนั้น หลิวซื่อฉวนก็วิ่งออกจากป่าและไขว้มือเพื่อเป็นสัญญาณให้กับตงจุน เหวินตงจุนคิดว่าหลิวซื่อฉวนกำลังโอ้อวดใส่เขาเลยถลาวิ่งออกไปเร็วยิ่งขึ้น  อย่างไรก็ตามเฝิงหยู่สามารถบอกได้ว่าหลิวซื่อ ฉวนกำลังพยายามไม่ให้ตงจุนวิ่งเข้าไปหา

เฝิงหยู่จับตัวตงจุนเอาไว้ทัน   “ตงจุน!อย่าไปแถวนั้นมันมีกับดักสัตว์อยู่แถวนั้นนะ!”

“มีอะไรต้องกลัวกัน?..เห็นรอยเท้าพวกนี้ไหม?..ถ้าตามรอยเท้าไป..ฉันก็คงไม่ตกลงไปในกับดักหรอกนะ”

เหวินตงจุนพูดอย่างไม่ยี่หระ

“แมวป่าอาจจะยังมีชีวิตอยู่... ฉันยังไม่เคยเห็นแมวป่าตัวเป็นๆมาก่อนเลยเคยเห็นแต่ตอนที่มันตายแล้วเท่านั้น”

เฝิงหยู่ต้องการจะพูดอะไรบางอย่างออกไปแต่สังเกตเห็นว่าหลิวซื่อฉวนวิ่งมาทางพวกเขาอย่างบ้าคลั่งแล้วตะโกนออกมาเสียงดัง

“เร็วๆเข้า วิ่ง!...วิ่งตามรอยเท้ามันไป”

ไม่ไกลจากที่พวกเขาทั้งสามอยู่ เงามหึมาก็โผล่ขึ้นมาจากป่านั้น  หมี! มันคือหมีนั่นเอง!

“เฮียฉวน!หลบ!” เหวินตงจุนเล็งปืนพร้อมยิงเขายังไม่เคยยิงหมีมาก่อนในชีวิต

เฝิงหยู่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี  ตงจุนโง่เง่าหรือกล้าหาญกันแน่ถ้าหมีตัวใหญ่นั่นไม่ถูกยิงตรงที่สำคัญ อย่างเช่นตา มันก็คงไม่ตายง่ายๆหรอก มันซ่อนตัวอยู่ในพงหนาถึงจะสาดกระสุนรัวๆออกไปเป็นสิบๆนัดก็อาจจะฆ่ามันไม่ได้ด้วยซ้ำ

หลิวซื่อฉวน รีบทิ้งร่างของตนนอนราบลงบนพื้นหิมะซึ่งเป็นเวลาเดียวกับเหวินตงจุนก็ยิงปืนออกไปทันที แน่นอนว่ามันพลาดเป้า! แทนที่จะทำให้หมีบาดเจ็บแต่การยิงปืนออกไปกลับยิ่งทำให้มันโกรธมากยิ่งขึ้น!

“หยุดเล็งแล้ววิ่งหนีได้แล้ว...เร็วเข้า!”

เฝิงหยู่ดึงตัวตงจุนให้ขยับหนี

“ด้วยทักษะการยิงปืนของนาย..กว่านายจะเล็งยิงมันได้..หมีมันก็คงพุ่งมาถึงหน้านายแล้ว”

ทั้งสามคนวิ่งหนีราวกับคนบ้า  แต่เพราะหิมะที่ปกคลุมไปทั่วพื้นดินทำให้พวกเขาไม่สามารถวิ่งได้เร็วนัก  โดยเฉพาะอย่างยิ่งในขณะที่พวกเขากำลังแบกปืนที่หนักอึ้งอยู่บนตัวเช่นนี้

“อย่าวิ่งไปทางนั้น!มันมีกับดักวางอยู่”  หลิวซื่อฉวนตะโกนดังก้อง

เฝิงหยู่ฉวยดึงตงจุนขยับเปลี่ยนทิศทางทันที  อย่างไรก็ตามไม่มีทางที่ทั้งสามจะวิ่งหนีและสลัดมันให้พ้นตัวบนหิมะที่หนาเช่นนี้ได้  ระยะห่างระหว่างพวกเขาและตัวหมีเริ่มใกล้เข้ามาทุกทีตอนนี้หลิวซื่อฉวนอยู่ห่างจากหมีเพียงสามสิบเมตรเท่านั้น

“เฮียฉวน!...ล่อหมีมาทางนี้”  เฝิงหยู่กัดฟันและดึงตัวเหวินตงจุนไปยังอีกทิศที่มีกับดักเต็มพื้นที่ ถ้าหมีไม่ถูกกับดัก อย่างน้อยหนึ่งในพวกเขาสามคนอาจจะต้องตายอยู่ที่นี่  แน่ละ! คนที่มีความเป็นไปได้มากที่สุดก็น่าจะเป็นหลิวซื่อฉวน

ในชั่วขณะนั้น  หลิวซื่อฉวนไม่มีทางเลือกอื่นเขาไม่มีเวลาแม้แต่จะบรรจุกระสุนปืนเข้าไป เขาทำได้เพียงรีบวิ่งไปยังทิศที่เฝิงหยู่และตงจุนอยู่ มันเป็นพื้นที่ที่เต็มไปด้วยกับดัก  หากโชคดีเขาก็อาจจะเหยียบเข้ากับกับดักหรือหากโชคร้ายเขาก็อาจจะตายด้วยฝีมือของหมีตัวนี้ ไม่ว่าจะเป็นทางใดก็ดูเหมือนเงาชีวิตของคนเองจะไม่เหลือเลน

พวกหมีควรจำศีลในช่วงเวลานี้ของปีไม่ใช่หรือไง? เหตุใดหมีตัวนี้ถึงกำลังวิ่งไปทั่วผืนป่าในเวลานี้ด้วย? ถ้ามันเพียงแค่ผ่านทางมา แล้วมันจะพุ่งตรงมายังทิศที่พวกเขากำลังซ่อนตัวอยู่ทำไมกัน? แสดงว่าหมีตัวนี้ต้องกำลังอดอยากอย่างแน่นอนและมันกำลังออกจากการจำศีลเพื่อออกหาอาหาร ยิ่งไปกว่านั้นหมีตัวนี้กลับถูกก่อกวนด้วยการยิงปืนเพิ่มเข้าไปอีก หากต้องเผชิญหน้ากับหมีที่เกรี้ยวกราดเดือดดาลเช่นนี้แม้แต่นายพรานล่าสัตว์ผู้เชี่ยวชาญพร้อมกับสุนัขล่าเนื้อทั้งฝูงก็ยังคงต้องวิ่งหนีมันไปอยู่ดี

เฝิงหยู่และเหวินตงจุนรีบเร่งบรรจุกระสุนปืนเข้าไปในกระบอกและมองดูหลิวซื่อฉวนวิ่งมาทางพวกเขาพร้อมๆกับหมีที่ตามติดมาข้างหลังอย่างกระชั้นชิด

หลิวซื่อฉวนอธิษฐานไม่ให้เหยียบกับดักแม้สักอันในขณะทีเขาวิ่ง เพราะหิมะที่หนาเช่นนี้เขาจึงไม่สามารถมองเห็นได้ว่ามีกับดักอยู่ตรงไหนบนพื้นนั้นบ้าง

ปั๊ก!

หลิวซื่อฉวนโดนกับดักเข้าจนได้  เขาหกล้มลงบนพื้นโชคดีที่เป็นกับดักสัตว์อันเล็กๆเท่านั้น เขานั่งลงบนพื้นและพยายามเอามันออกจากขาด้วยมือของตัวเองทั้งสองข้าง  หมีเข้ามาใกล้มากขึ้นและมากขึ้นทุกที ระยะห่างของเขาและหมีตัวนั้นย่นระยะลงน้อยกว่าสิบเมตรแล้ว

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด  หมีก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวและเริ่มมีรอยเลือดอยู่ที่หูของมัน

กรรรรรรร ~ ~ ~

หมีกลับยิ่งดุร้ายมากกว่าเดิม

ด้วยสองมือที่สั่นเทา  เฝิงหยู่กระชับปืนที่อยู่ในมือให้แน่นขึ้น ทั้งชีวิตในอดีตและชีวิตปัจจุบันของเขาตอนนี้เคยยิงแค่นกตัวเล็ก ๆ เท่านั้น

ปัง!

กระสุนอีกนัดถูกยิงออกไป  ที่ปากของหมีเริ่มมีรอยเลือดปรากฏออกมา

เหวินตงจุนยิงถูกหมีเข้าแล้วแต่หมีก็ยังไม่ล้มลงมันกลับทวีความเร็วยิ่งขึ้นและพุ่งตัวเข้าหาหลิวซื่อฉวนซึ่งยังนั่งอยู่บนพื้นทันที