บทที่ 7: ไข่ไก่จากต่างมิติ

บทที่ 7: ไข่ไก่จากต่างมิติ

เซิ่งจิ่วรีบตอบรับ: "คุณลูกค้าวางใจได้ค่ะ ลูกค้าหนึ่งคนก็ล้างหนึ่งครั้ง หนูรับรองว่าล้างสะอาดแน่นอนค่ะ"

ผู้หญิงคนนี้ชื่อ หลินฉี ทำงานอยู่ที่ตึกสำนักงานไม่ไกลจากที่นี่ พอเธอได้ยินเซิ่งจิ่วรับปาก ก็พยักหน้าอย่างเหนื่อยอ่อน แพ้อาหารทะเลไม่ใช่เรื่องเล็ก เซิ่งจิ่วคิด เธอต้องล้างกระทะสองรอบ! ไม่ใช่แค่ล้างกระทะ แต่เครื่องครัวที่อาจเกี่ยวข้องทั้งหมด เธอก็เอามาล้างใหม่สองรอบ! ในข้าวราดไข่แฮมมีพริกเขียวเพิ่มรสชาติ เซิ่งจิ่วกลัวว่าหลินฉีจะเป็นคนแพ้ง่าย จึงไม่วางใจ ตะโกนถามเสียงดัง: "ทานเผ็ดได้ไหมคะ? ในข้าวราดมีพริกเขียวเพิ่มรสชาติด้วยค่ะ" เสียงของหลินฉีแหบแห้งและเหนื่อยล้า: "ได้ค่ะ" พอได้ยินคำตอบ เซิ่งจิ่วก็วางใจแล้วเริ่มลงมือทำอย่างวุ่นวาย

ตอนนี้ในร้านมีอาหารแค่สี่อย่าง บะหมี่ไข่ใส่ผัก ข้าวราดไข่แฮม ข้าวผัดปู และข้าวต้มข้าวฟ่างมันเทศจีน นอกจากข้าวต้มข้าวฟ่างมันเทศจีนแล้ว อาหารทุกอย่างล้วนใช้ไข่ไก่ มาตรฐานที่ระบบกำหนดคือ: ทุกจานต้องมีไข่อย่างน้อยสองฟอง เซิ่งจิ่วชอบดูตอนที่ไข่กระทบกับน้ำมันร้อนแล้วแตกกระจายเป็นดอกไม้สีเหลืองทองอร่าม สวยงามน่าอร่อย กลิ่นหอมยั่วยวนใจ ข้าวราดเสร็จอย่างรวดเร็ว กลิ่นเค็มหอมของแฮมมีเสน่ห์เฉพาะตัว เมื่อปะทะกับความสดของเนื้อปู มันก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเลยแม้แต่น้อย กลับแย่งชิงพื้นที่ไปครึ่งหนึ่ง สร้างสมดุลอันน่าประหลาดกับกลิ่นหอมสดของเนื้อปูภายในร้าน คุณลุงทั้งสองกินข้าวผัดหมดแล้ว กำลังนั่งดื่มน้ำช้าๆ พอได้กลิ่นข้าวราด ก็สบตากัน ตัดสินใจเงียบๆ: ตอนเย็นต้องลองอันนี้!

เซิ่งจิ่วรีบวางจานข้าวราดลงตรงหน้าผู้หญิงคนนั้น: "ข้าวราดไข่แฮมค่ะ เชิญทานให้อร่อยนะคะ" หลินฉีพยักหน้าอย่างสุภาพ ตอนที่เธอเดินมาทางนี้ ได้กลิ่นร้านนี้หอมที่สุด ฝีเท้าก็ก้าวเข้ามาโดยไม่รู้ตัว พอเข้ามาแล้ว พบว่าร้านเล็กมาก สภาพความสะอาดก็ไม่รู้ แถมยังมีกลิ่นอาหารทะเลลอยฟุ้งอยู่ หลินฉีรู้สึกเสียใจขึ้นมาชั่ววูบหนึ่ง แต่ว่า เธอเหนื่อยมากแล้ว ไม่อยากวุ่นวายอีก เลยตัดสินใจนั่งลง ตอนนี้พอมองข้าวราดตรงหน้า ไข่เจียวสีทองอร่าม ชิ้นแฮมที่หั่นอย่างเรียบร้อย และพริกหยวกชิ้นขนาดพอๆ กัน... พวกมันนอนแผ่อย่างอิสระอยู่บนข้าวสวยสีขาวนวล แต่ก็ไม่ได้กลบกลิ่นหอมอ่อนโยนของข้าวเลย

หลินฉีทำงานล่วงเวลาติดต่อกันหลายวัน ได้นอนแค่วันละไม่กี่ชั่วโมง สมองยังต้องทำงานไม่หยุดพัก เธอเหนื่อยล้าถึงขีดสุด ตอนออกมาจากบริษัทก็ไม่มีความอยากอาหารเลย ในตอนนี้ พอมองข้าวราดตรงหน้า หลินฉีก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายเอื๊อก หอมเหมือนกันนะเนี่ย! กลิ่นหอมสดชื่นของข้าวเคล้ากับกลิ่นหอมมันของไข่ และกลิ่นเค็มหอมของแฮม ลอยขึ้นมาพร้อมกับไอน้ำขาวที่ค่อยๆ ก่อตัว แทรกซึมเข้าจมูกอย่างรุนแรง หลินฉีลืมไปแล้วว่าตอนแรกเธอรู้สึกรังเกียจร้านเล็กๆ แห่งนี้ เธอกลืนน้ำลายเบาๆ หยิบช้อนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พอมองดูคุณภาพช้อนก็ไม่เลว ความรู้สึกต่อต้านในใจก็ลดลงไปบ้าง หลินฉีลองตักข้าวคำเล็กๆ ใส่ปากอย่างลองเชิง กลิ่นเค็มหอมของแฮมที่สามารถต่อกรกับความสดหอมของเนื้อปูได้ แสดงให้เห็นถึงรสชาติที่เข้มข้นและทรงพลังของมันเอง กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของอาหารรสเลิศระเบิดขึ้นในปากทันที ดวงตาของหลินฉีก็เบิกกว้างขึ้นมาทันใด อร่อย! เธอที่ไม่มีความอยากอาหารเลย ในตอนนี้ ต่อมรับรสถูกปลุก จิตวิญญาณถูกปลุกเร้า ร่างกายราวกับถูกชำระล้างด้วยกลิ่นหอมของอาหาร ความเหนื่อยล้าภายในมลายหายไปสิ้น บนใบหน้าปรากฏความสดใสมีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างหาได้ยาก

เซิ่งจิ่วมองจากไกลๆ แวบหนึ่ง พึมพำในใจอย่างเห็นใจ: "มีคนนอนไม่หลับเพิ่มมาอีกคนแล้ว"

【เธอมียาอยู่ เป็นเกรดอาหาร ใช้ได้อย่างปลอดภัย】

พอเซิ่งจิ่วได้ยิน ก็นึกว่าระบบอยากให้เธอแบ่งยาออกไป จึงพูดตามสัญชาตญาณ: "ไม่ได้นะ ของฉันเองยังไม่พอใช้เลย" ดูจากสถานการณ์ของพวกอาเรสก็รู้แล้วว่าไม่ปกติ ไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะได้ยาบรรเทาการนอนหลับมาอีกหรือเปล่า ตอนนี้ใช้ไปขวดหนึ่งก็หมดไปขวดหนึ่ง เซิ่งจิ่วไม่คิดจะใช้มันอย่างสิ้นเปลืองเด็ดขาด เธอสามารถให้กำลังใจหลินฉีที่เหนื่อยล้าทั้งกายใจได้ และยังสามารถแสดงฝีมือการทำอาหารขั้นสุดยอด ใช้รสชาติอาหารปลอบประโลมร่างกายที่อ่อนล้าและจิตวิญญาณที่อ่อนเพลียของอีกฝ่ายได้ แต่ว่า คิดจะแตะต้องยาของเธอน่ะ เป็นไปไม่ได้! ต่อให้อีกฝ่ายให้เงิน เธอก็ไม่มีทางสละยาออกไปเด็ดขาด หลังจากได้สัมผัสความสุขของการนอนหลับรวดเดียวถึงเช้าแล้ว ความทรมานจากการนอนไม่หลับ เธอก็ไม่อยากจะลิ้มรสมันอีกแม้แต่น้อย!

【วัตถุดิบของยาบรรเทาการนอนหลับ มีอยู่ที่แดนดารา ถึงแม้เทคโนโลยีของเราจะยังสกัดให้บริสุทธิ์ระดับนั้นไม่ได้ แต่วัตถุดิบที่สอดคล้องกัน ก็สามารถช่วยให้ผ่อนคลายได้】

พอได้ยินระบบพูดแบบนี้ เซิ่งจิ่วก็ตื่นตัวขึ้นมาหน่อย: "งั้นฉันไปขอให้พวกอาเรสช่วย!"

【คนกลาง กินส่วนต่าง】

ถึงแม้เซิ่งจิ่วจะเสียดายส่วนต่างราคาที่จะถูกหักไป แต่พอนึกถึงก้ามปูที่สูงกว่าตัวเอง จิตใจที่คึกคักของเธอก็กลับสู่ความสงบอีกครั้ง: "...ที่จริงแล้วนะ เงินบางส่วนใครควรได้ก็ให้เขาได้ไป ฉันจ่ายหน่อยก็ได้ เงินบางอย่างคนอื่นหามาได้ ฉันเห็นแล้วก็ไม่อิจฉาหรอก จริงๆนะ!" เธอยังไม่อยากเพิ่งเข้าไป ไม่ทันหาวัตถุดิบเจอ ก็ถูกก้ามปูส่งไปเฝ้าพระอินทร์หรอกนะ!

【มิติที่อันตรายกว่านี้ ในอนาคตก็ยังมีอีก】 ระบบไม่ได้เกลี้ยกล่อมมาก เพียงแต่เตือนด้วยความเป็นมิตรประโยคหนึ่ง

เซิ่งจิ่วฟังจบก็เงียบไป

หลินฉีกินข้าวราดหมดอย่างรวดเร็ว ตอนเช็ดปาก เธอไม่ได้ใช้กระดาษทิชชู่ที่ร้านให้ แต่ใช้ที่ตัวเองพกมา พอเช็ดเสร็จ หลินฉีก็นึกถึงรสชาติหอมอร่อยของข้าว บนใบหน้ายังคงมีแววอยากกินอีกนิดหน่อย เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดเสียงดัง: "คุณคะ ห่อข้าวราดสิบกล่องค่ะ ขอบคุณ"

เซิ่งจิ่วเข้าไปดูวัตถุดิบในครัวก่อน แล้วจึงตอบกลับไป: "ขอโทษค่ะ เหลือวัตถุดิบพอทำได้แค่หกจานเท่านั้น พอจะได้ไหมคะ?"

หลินฉีฟังจบก็ชะงักไปครู่หนึ่ง พอได้สติก็พยักหน้า: "ได้ค่ะ" ขณะพูด เธอก็เดินมาที่เคาน์เตอร์เพื่อสแกนจ่ายเงินแล้ว พอหลินฉีออกไป ก็มีคนเข้ามาในร้านอีกหลายคน พอพบว่ากลิ่นหอมแต่กินไม่ได้แล้ว บางคนก็ยังไม่ยอมแพ้ ถามว่า: "ผมไม่ใส่ไข่ก็ไม่ได้เหรอครับ?"

"ขอโทษด้วยค่ะ มีผลต่อรสชาติ จะกระทบต่อประสบการณ์การทานอาหารของคุณลูกค้าค่ะ" ลูกค้าแม้จะผิดหวัง แต่ก็ไม่ได้บังคับเซ้าซี้ เดิมทีคู่รักยังคิดจะห่อกลับบ้านอยู่เลย แต่ผลคือแค่ดื่มน้ำ คุยเรื่องมีลูกกันแป๊บเดียว วัตถุดิบหมดแล้ว? ทั้งสองคนอึ้งไปเลย คุณลุงทั้งสองก็อึ้งไปเหมือนกัน ผู้หญิงยังไม่ยอมแพ้ ช่วยเสนอความคิด: "หรือว่า ให้ฉันไปซื้อไข่ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตให้ไหม เอาแบบแพงๆ เลย!"

เซิ่งจิ่วขอบคุณในความมีน้ำใจของเธอ อธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน: "ไข่ไก่ของเรา บริษัทเป็นผู้จัดส่งให้โดยเฉพาะค่ะ คุณภาพและรสชาติของไข่แบบอื่นรับประกันไม่ได้ เลยใช้แทนไม่ได้ ต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ" พอได้ฟังคำพูดของเธอ ทุกคนแม้จะผิดหวัง แต่ก็ไม่ได้สร้างความลำบากใจให้เธออีก วันนี้กินไม่ได้ ก็ยังมีพรุ่งนี้

หลังจากลูกค้าทั้งหมดกลับไปแล้ว เซิ่งจิ่วก็เก็บจานชาม ในครัวด้านหลังมีเครื่องล้างจานอเนกประสงค์ที่ระบบจัดหาให้ ดูภายนอกไม่ใหญ่ แต่ภายในมีความลับซ่อนอยู่ เอาภาชนะใส่เข้าไปครึ่งชั่วโมง ก็จะได้ของใหม่เอี่ยมออกมา ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าภาชนะจะใหญ่แค่ไหน มันก็สามารถ 'กิน' เข้าไปได้หมด! หลังจากเซิ่งจิ่วใส่ภาชนะเข้าไปแล้ว เธอก็มองเนื้อปูที่ยังเหลืออยู่ครึ่งกะละมัง คิดว่าจะเอามาทำอะไรดีนะ?

ยังไม่ทันคิดออก ประตูเหล็กชั้นบนก็ถูกทุบดังขึ้นอีกครั้ง