ตอนที่ 2 คัมภีร์ดาบเทพ

ตอนที่ 2 คัมภีร์ดาบเทพ

หลังจากเสิ่นโหรวเสวี่ยออกจากตำหนักอู่เหลียงก็ตรงไปยังหอสมุดทันที ซูอี้ก็ได้รับการยืนยันในเรื่องหนึ่งแล้ว

ที่แท้เขาคือ ดาบชิงหยุนเล่มนี้จริงๆ และนี่อาจไม่ใช่ความฝันเลย แต่เป็นการข้ามมิติของเขา

เมื่อข้ามภพมาแล้ว ไม่มีนิ้วทองสุดเทพ ไม่มีภูมิหลังแปลกประหลาด ไม่มีผู้สนับสนุนที่ทรงพลัง แค่นี้ก็ว่าแย่แล้ว แต่สวรรค์ยังให้เขากลายเป็นดาบเสียอีก นี่มันไม่ให้เกียรติกันเกินไปหรือเปล่า!!!

นิยายข้ามเวลาทะลุมิติ เขาก็เคยอ่าน แต่ตัวเอกเรื่องไหนบ้างที่จะไม่เจ๋งสุดๆกัน บางทีตอนแรกอาจเป็นแค่ไอ้คนไร้ค่า แต่ย่อมได้นิ้วทองแน่นอน แล้วก็จะแข็งแกร่งมากด้วย ในที่สุดก็จะกลายเป็นผู้ทรงพลังขั้นเทพ มีสาวงามมากมายนับไม่ถ้วนยอมมาติดบ่วง

แต่ซูอี้ไม่มีโชคขนาดนั้น เขาก็ข้ามเวลามาเหมือนกัน แต่กลับมาติดอยู่ในร่างดาบ! แถมไม่มีนิ้วทองอะไรเลย มีแต่เสิ่นโหรวเสวี่ยผู้เป็นเจ้านายสาวสวย ที่มองเห็น แต่แตะต้องไม่ได้ ในโลกนี้คงไม่มีอะไรน่าเศร้ากว่านี้อีกแล้ว

หอสมุดสำนักเหลียนหยุนมีทั้งหมดห้าชั้น แต่ละชั้นจัดวางตำราคัมภีร์เป็นจำนวนมาก

เสิ่นโหรวเสวี่ยเข้าหอสมุดแล้วตรงไปยังชั้นสามทันที เพราะตำราในสองชั้นแรกนางได้อ่านจนหมดแล้วตั้งแต่ก่อนที่จะได้เป็นศิษย์ของจี้เฟิงหยุน

หอสมุดสำนักเหลียนหยุนมีข้อจำกัด ไม่ใช่อยากขึ้นชั้นไหนก็ขึ้นได้ ถ้าไม่ได้เป็นศิษย์ของจี้เฟิงหยุน นางคงได้อยู่แค่ชั้นหนึ่งกับชั้นสอง แม้แต่ชั้นสามก็ขึ้นไม่ได้

ตอนนี้นางสามารถเดินไปมาในหอสมุดได้อย่างอิสระแล้ว แต่นางก็ยังเลือกที่จะเริ่มจากชั้นสาม เพราะการรีบเร่งเกินไปนั้น ไม่ใช่สิ่งที่ดี

ดูเหมือนคนอื่นๆจะไปเตรียมงานพิธีบูชาฟ้าดินกันหมดแล้ว ในหอสมุดตอนนี้ไม่มีคนที่สาม

เสิ่นโหรวเสวี่ยถือดาบชิงหยุนในมือ ค้นหาในกองหนังสืออย่างไร้จุดหมาย สายตาหยุดที่ตำราเล่มหนาเล่มหนึ่ง

"คัมภีร์ดาบเทพ?"

เสิ่นโหรวเสวี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ดึงตำราชื่อคัมภีร์ดาบเทพออกมา บนเล่มเต็มไปด้วยฝุ่น ไม่รู้ว่าเพราะไม่มีคนเปิดอ่านมานานหรือเปล่า

เพียงดูชื่อก็รู้ว่าเป็นตำราเกี่ยวกับดาบ เสิ่นโหรวเสวี่ยเพิ่งได้รับดาบจากจี้เฟิงหยุน ตอนนี้ยังขาดกระบวนท่าดาบพอดี จึงต้องอ่านดูให้ดี

อีกทั้งชื่อคัมภีร์ดาบเทพ ฟังดูน่าเกรงขามมาก ไม่งั้นคงไม่ใช้คำว่าดาบเทพตั้งชื่อ หากเรียนกระบวนท่าได้สักหนึ่งถึงสองท่า ก็คงเป็นเรื่องดีแน่นอน

แต่สิ่งที่ทำให้นางแปลกใจคือ คนในสำนักเหลียนหยุนที่พกดาบก็มีอยู่ไม่น้อย คัมภีร์แบบนี้น่าจะมีคนเปิดอ่านมากมายถึงจะถูกสิ ทำไมคัมภีร์ดาบเทพเล่มนี้ดูเหมือนไม่มีคนเปิดอ่านมานานแล้ว?

พร้อมกับความสงสัย เสิ่นโหรวเสวี่ยหาที่นั่ง วางดาบชิงหยุนไว้ข้างตัว แล้วเปิดคัมภีร์ดาบเทพอ่านอย่างละเอียด

แม้ซูอี้จะกลายเป็นดาบชิงหยุนอย่างงงๆ แต่เรื่องราวทั้งหมดในหอสมุดชั้นสามเขากลับรู้ชัดเจน สิ่งที่เขียนอยู่ในคัมภีร์ดาบเทพก็เข้ามาในสายตาเขาเช่นกัน

"ดาบเทพคือ บำเพ็ญกายดาบ หล่อร่างเทพ สุดท้ายจะไร้ชัยในหล้า คนทั่วไปต่างบอกว่าผู้บำเพ็ญเท่านั้นจึงจะมีวิญญาณ แต่ไม่รู้ว่าของมีค่าก็มีวิญญาณได้เช่นกัน ใช้ดาบเชื่อมวิญญาณ หลอมรวมสรรพสิ่ง เก้าชั้นฟ้าสิบทิศดินไม่มีผู้ใดสู้ได้"

เสิ่นโหรวเสวี่ยเป็นลูกศิษย์สืบทอดสายตรงของประมุขสำนักเหลียนหยุน จี้เฟิงหยุน พรสวรรค์ย่อมเหนือกว่าคนทั่วไป แต่เมื่ออ่านเนื้อหาในคัมภีร์ดาบเทพแล้วกลับขมวดคิ้วแน่น อ่านอยู่นานก็ยังไม่เข้าใจว่ามันเขียนอะไร

ซูอี้กลับตื่นเต้นในใจ เสิ่นโหรวเสวี่ยไม่รู้ว่าคัมภีร์ดาบเทพเขียนอะไร เพราะนางอ่านในฐานะผู้บำเพ็ญที่เป็นมนุษย์

คัมภีร์ดาบเทพนี้ไม่รู้ว่าปรมาจารย์ใดเขียนไว้ ช่างวิเศษเหลือเกิน มันไม่ได้เขียนให้ผู้บำเพ็ญที่เป็นมนุษย์อ่าน แต่เขียนให้วิญญาณดาบอ่าน

หากวิญญาณดาบบำเพ็ญตามคัมภีร์ดาบเทพ สักวันอาจบำเพ็ญจนมีร่างกายจริง กลายเป็นผู้แกร่งที่สุดในเก้าชั้นฟ้าสิบทิศทั่วแผ่นดินก็เป็นได้

ซูอี้ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นวิญญาณดาบหรือไม่ แต่เขากลายเป็นดาบแล้ว คิดว่ากลายเป็นดาบกับกลายเป็นวิญญาณดาบคงไม่ต่างกัน หากสักวันบำเพ็ญจนมีร่างกายจริงๆได้ เขาอาจมีโอกาสพลิกชะตาชีวิต

ตามบทนำ คัมภีร์ดาบเทพแบ่งเป็นเก้าชั้น ทุกครั้งที่ทะลุชั้นหนึ่ง จะได้รับประโยชน์มหาศาล

เสิ่นโหรวเสวี่ยเปิดไปเรื่อยๆ ก็ถึงหน้าที่บันทึกคาถาชั้นหนึ่งของคัมภีร์ดาบเทพ ซูอี้ก็อ่านคาถาชั้นหนึ่งอย่างละเอียด

คาถานั้นลึกลับซับซ้อน อ่านแล้วงุนงง แต่ซูอี้กลับรู้สึกว่าตัวอักษรแต่ละตัวราวกับมีพลังมหาศาล ทุกครั้งที่อ่านจบหนึ่งตัว จิตใจของเขาก็ได้รับแรงกระทบอย่างรุนแรง

ไม่รู้เมื่อไหร่ ตัวดาบชิงหยุนก็เปล่งแสงสีเขียวจ้า ทันใดนั้นก็ส่องสว่างทั่วพื้นที่ชั้นสามของหอสมุด

เหตุการณ์กะทันหันนี้ ทำให้เสิ่นโหรวเสวี่ยตกใจ รีบปิดคัมภีร์ดาบเทพ คว้าดาบชิงหยุนขึ้นมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่ในวินาทีถัดมา ดาบชิงหยุนกลับหลุดออกจากมือทันที บินขึ้นไปหมุนอยู่กลางอากาศไม่หยุด เสียงดาบร้องดังก้องไปทั่วหอสมุด

"เกิดอะไรขึ้น? ดาบชิงหยุน กลับมานะ!"

เสิ่นโหรวเสวี่ย ตั้งจิตนึกคิด ยกมือเรียวสวยขึ้นโบกเบาๆ เรียกดาบชิงหยุนกลางอากาศ

ดาบชิงหยุนส่งเสียง "หึ่งๆๆ" แสงสีเขียวจ้าบนตัวดาบค่อยๆหรี่ลง ราวกับมีแรงดึงดูดล่องหนพาดาบชิงหยุนกลับมาสู่มือเสิ่นโหรวเสวี่ย

มองดูดาบชิงหยุนในมือ เสิ่นโหรวเสวี่ยเต็มไปด้วยความสงสัย หรือว่าดาบเล่มนี้อ่านคัมภีร์ดาบเทพเข้าใจด้วย?

นี่มันพิลึกเกินไปแล้ว!

"คัมภีร์ดาบเทพเล่มนี้เขียนได้ดีทีเดียว แต่รู้สึกแปลกๆ ไม่เหมือนที่มนุษย์จะบำเพ็ญได้เลย ไม่รู้ว่าท่านปรมาจารย์ใดแต่ง ก่อนจะบำเพ็ญข้าขอไปถามอาจารย์ก่อนดีกว่า"

เมื่อนางพูดกับตัวเองเสร็จ เสิ่นโหรวเสวี่ยก็วางคัมภีร์ดาบเทพกลับที่เดิม แล้วถือดาบชิงหยุนออกจากหอสมุด

ซูอี้กลับรู้สึกหงุดหงิดมาก การคาดเดาของเขาไม่ผิดเลย คัมภีร์ดาบเทพเป็นคัมภีร์สำหรับให้วิญญาณดาบใช้บำเพ็ญ แต่เสิ่นโหรวเสวี่ยอ่านแค่คาถาชั้นที่หนึ่งของคัมภีร์ดาบเทพ ตอนนี้เขาจึงรู้แค่คาถาขั้นต้น

ตอนนี้เขายังบำเพ็ญไม่ถึงชั้นหนึ่ง แต่หลังจากมีคาถาชั้นหนึ่งของคัมภีร์ดาบเทพแล้ว เขาสามารถควบคุมดาบชิงหยุนได้ดีขึ้นแล้ว

สิ่งเดียวที่ทำให้เขาไม่พอใจคือ เขายังคงพูดไม่ได้ เสียงดาบร้องเมื่อครู่ ความจริงแล้วคือเขากำลังพูด

แต่แม้จะมีคาถาชั้นหนึ่งของคัมภีร์ดาบเทพ คำพูดที่เขาพูดออกมายังคงเป็นแค่เสียงดาบร้อง หึ่งๆๆ

นอกจากนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเสิ่นโหรวเสวี่ยในฐานะนายกับบ่าวยังไม่ขาดหาย แต่นี่กลับไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับเขา ตราบใดที่ในอนาคตมีวิธีบำเพ็ญคัมภีร์ดาบเทพต่อ วันหนึ่งเขาจะพลิกชะตาได้แน่นอน

--------------------------------

ฝากติดตาม สนับสนุน และเป็นกำลังใจให้ด้วยนะ

หากพบคำผิด แจ้งได้เลย