ตอนที่ 11: ผนึกดาบโซเดะ โนะ ชิรายูกิ

ตอนที่ 11: ผนึกดาบโซเดะ โนะ ชิรายูกิ

นอกตัวบ้าน สีหน้าของซาโตรุพลันมืดหม่นลงทันทีที่ได้ยินเงื่อนไขของการเดิมพัน เขาไม่มีแม้แต่ความลังเล รีบก้าวเท้าเตรียมพุ่งเข้าไปขัดขวางในทันที

ก่อนจะได้ขยับไปไหน ชายชราข้างกายก็ยื่นมือมาห้ามเขาไว้

"ซาโตรุ ใจเย็นก่อน"

"ท่านหัวหน้าตระกูล ผมไม่เห็นด้วยกับการเดิมพันนี้เลยครับ!"

สีหน้าของซาโตรุเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมชายชราถึงหยุดเขา หากการเดิมพันนี้เดินหน้าต่อไป ในฐานะที่รู้จักนิสัยของซาโตชิดี เขาก็แน่ใจว่าน้องชายของเขาจะไม่มีวันผิดคำพูด

"ใจเย็นไว้ก่อน" ชายชรากล่าว ขณะหรี่ตามองเข้าไปในโรงตีดาบ สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ซาโตชิ

"ซาโตรุ เจ้ายังใจร้อนเกินไป"

"แม้เจ้ากับซาโตชิจะเป็นฝาแฝด แต่บุคลิกของพวกเจ้ากลับเติมเต็มกันอย่างน่าประหลาด ซาโตชิสุขุมและรอบคอบ ในขณะที่เจ้านั้นหุนหันพลันแล่นและไม่เคยหยุดนิ่ง"

"บางที... โชคชะตาอาจตั้งใจให้เป็นแบบนี้"

ชายชราผ่อนลมหายใจออกช้าๆ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงมั่นคง

"ลองคิดให้ดี เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าเด็กอย่างซาโตชิจะกล้าเดิมพันในสิ่งที่เขาไม่มีวันชนะ?"

"ใช่ ทาคุยะสำคัญกับเขามาก แต่ในฐานะพี่ชาย เจ้าก็สำคัญไม่แพ้กัน"

"รอดูต่อไปก่อนเถอะ ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกัน"

แววตาของชายชราสะท้อนแสงแห่งความคาดหวัง

มันผ่านมานานเกินไปแล้ว… นับตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่เขาได้หันมาใส่ใจโกโจ ซาโตชิอย่างจริงจัง เด็กคนนั้นใช้วันเวลาทั้งหมดไปกับการตีอาวุธต้องคำสาป แทนที่จะฝึกฝนการต่อสู้เหมือนคนอื่นๆ

หรือว่าทาคุยะพูดถูก?

ซาโตชิสามารถสร้างอาวุธคำสาปได้จริงในวัยเพียงหกขวบ?

ถ้าเป็นจริง เด็กคนนี้ก็อาจเป็นอัจฉริยะในอีกแขนงหนึ่ง ที่สามารถเทียบชั้นหรือแม้แต่กระทั่งแซงหน้าผู้ใช้คุณไสยทั่วไปได้เลยทีเดียว

แตกต่างจากผู้ใช้คุณไสยทั่วไป ในฐานะหัวหน้าตระกูลโกโจ เขาย่อมมองสิ่งต่างๆ ไม่เหมือนใคร

ผู้ใช้คุณไสยส่วนใหญ่มองอาวุธคำสาปเป็นเพียงอาวุธเสริม รองลงมาจากพลังของตนเอง

แต่เขา... ไม่คิดเช่นนั้น

สำหรับเขา ผู้ใช้คุณไสยที่สามารถใช้อาวุธคำสาปได้อย่างมีประสิทธิภาพคือ "ผู้ใช้คุณไสยที่สมบูรณ์"

มีคำโบราณกล่าวไว้ว่า: "สุภาพบุรุษไม่ได้สูงส่งเพราะชาติกำเนิด แต่เพราะเขารู้จักใช้เครื่องมือให้เป็น"

ผู้ใช้คุณไสยที่แท้จริงต้องเรียนรู้ที่จะใช้อาวุธคำสาป

นี่คือเหตุผลที่เขายกย่องทาคุยะมาโดยตลอด

หากตระกูลโกโจขาดช่างตีอาวุธคำสาปผู้ชำนาญ ตระกูลก็ย่อมไร้รากฐานในการเป็นหนึ่งในสายตระกูลผู้ใช้คุณไสยที่แข็งแกร่งที่สุด

ทว่า... แม้ทาคุยะจะสำคัญถึงเพียงนี้ ชุนอิจิก็ยังกล้าดูหมิ่นต่อหน้า

ดวงตาของชายชราหรี่ลงอย่างน่ากลัว

ทุกอย่างเริ่มผิดทาง…ตอนที่เขาเผลอวางใจไป

บางที…คงถึงเวลาแล้ว ที่จะต้องเปลี่ยนแปลงบางอย่างในตระกูล

ส่วนทิศทางในอนาคตของตระกูลโกโจน่ะหรือ?

ก็ขึ้นอยู่กับโกโจ ซาโตรุ และโกโจ ซาโตชิ เท่านั้นที่จะตัดสินใจได้

ผู้ถือริคุกันทั้งสองจะเลือก "ฟื้นฟูตระกูลโกโจขึ้นใหม่จากภายใน" หรือ "ทำลายมันทิ้งจนไม่เหลือซาก แล้วสร้างสิ่งใหม่ขึ้นมาแทนที่ทั้งหมดก็ย่อมได้"

สำหรับเขา...

เขาก็แค่สุนัขเฝ้าเรือ ดูแลไม่ให้เรือลำมหึมาที่เรียกว่าตระกูลโกโจอับปาง ก่อนจะถึงจุดหมายปลายทางเท่านั้น

ไม่ว่าซาโตรุหรือซาโตชิจะเลือกฟื้นฟูมัน… หรือทำลายมันทิ้ง

มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องใส่ใจอีกต่อไป

เมื่อเทียบกับความครุ่นคิดอันลึกซึ้งของชายชราแล้ว อารมณ์ของซาโตรุกลับเรียบง่ายกว่ามาก

"ถ้าซาโตชิเสียเปรียบจริงๆ ผมจะเข้าไปหยุดการเดิมพันทันที!"

ดวงตาสีฟ้าสว่างของเขาจับจ้องฉากภายในโรงตีอาวุธ ไม่ยอมพลาดแม้แต่วินาทีเดียว

…

"คุณชายซาโตชิ บอกมาสิ ต้องการให้จัดการแข่งขันนี้อย่างไร?"

น้ำเสียงของชุนอิจิเคร่งขรึม เขาจ้องหน้าซาโตชิอย่างจริงจัง

ในหัวเขา... ชัยชนะได้ตกเป็นของเขาแล้ว

เขาเป็นผู้ใช้คุณไสยระดับ 2 ขณะที่ซาโตชิไม่มีพลังคำสาปเลย เป็นแค่มนุษย์ธรรมดาเท่านั้น

อาวุธในมือของเขาคืออาวุธคำสาประดับ 2 ที่ตีโดยทาคุยะ ช่างตีเหล็กระดับปรมาจารย์

ในขณะที่อาวุธของซาโตชิ... แทบจะไม่เหมือนอาวุธคำสาปด้วยซ้ำ

ถึงมันจะเป็นอาวุธคำสาปจริงๆ ก็เถอะ ยังไงอาวุธที่ตีโดยศิษย์ก็ไม่มีทางเหนือกว่าของอาจารย์ได้

พิจารณาทุกอย่างแล้ว เขาไม่เห็นทางไหนที่ซาโตชิจะชนะได้เลย

พูดตามตรง… เขาแทบจะรู้สึกสงสารเด็กคนนี้ด้วยซ้ำ

การเดิมพันมันลำเอียงจนเขาพร้อมจะยอมรับเงื่อนไขทุกอย่างที่ซาโตชิตั้งไว้

ตราบใดที่เงื่อนไขเหล่านั้น “สมเหตุสมผล” น่ะนะ

เมื่อคิดได้ดังนั้น ชุนอิจิก็เหวี่ยงดาบ โซเดะ โนะ ชิรายูกิ คืนให้ซาโตชิอย่างไม่ใส่ใจนัก

"ในเมื่อเป็นการประลองระหว่างอาวุธคำสาป ชั้นจะไม่ใช้พลังคำสาปของตัวเองกับนาย"

"ชั้นจะใช้แค่พลังคำสาปที่บรรจุอยู่ในอาวุธเท่านั้น แบบนี้จะได้ยุติธรรมหน่อย"

คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนง

ในเมื่อคู่ต่อสู้เป็นแค่เด็กหกขวบ มันก็ไร้เกียรติจะสู้เต็มพลัง

แต่ซาโตชิ… เขาไม่แม้แต่จะตอบสนองต่อคำพูดของชุนอิจิ

ความสนใจทั้งหมดของเขามุ่งอยู่ที่ ดาบฟันวิญญาณ ในมือ

ตลอดเวลานี้ โซเดะ โนะ ชิรายูกิ ถูกห่อไว้ด้วยผ้า

ตอนนี้เองที่เขาได้เห็น "รูปลักษณ์ที่แท้จริง" ของมัน

ดวงตาของซาโตชิเบิกกว้าง

นี่น่ะเหรอ... โซเดะ โนะ ชิรายูกิ? ทำไมมันถึงดูธรรมดาแบบนี้...?

มันไม่ใช่ดาบขาวบริสุทธิ์งดงามดั่งหิมะแบบที่ควรจะเป็นในความทรงจำของเขา

แต่เป็นอาวุธธรรมดาๆ ชิ้นหนึ่ง

ซึบะหรือกระบังมือของดาบเป็นทรงแปดเหลี่ยมค่อนไปทางสี่เหลี่ยม มีลวดลายเปลวไฟอยู่ด้านยาว สลับกับลายมากาทามะอยู่ด้านสั้น

ตัวใบดาบมีรอยเว้าคดโค้ง พร้อมกับลายสลักนูนต่ำเรียงต่อกันทั้งสองด้าน

ด้ามจับพันด้วยผ้าสีแดงน้ำตาลเข้ม

โดยรวมแล้ว มันไม่มีเค้าความเป็น "ตำนานแห่งดาบที่งดงามที่สุดในโซลโซไซตี้" เลยแม้แต่น้อย

ความรู้สึกไม่มั่นใจแล่ยวาบเข้ามาในอกซาโตชิ

ศึกครั้งนี้... ความได้เปรียบเดียวของชั้นคือดาบฟันวิญญาณ

แต่ถ้า "โซเดะ โนะ ชิรายูกิ" ไม่ตอบรับชั้นล่ะก็...

ชั้นจะแพ้ทันที

ทันใดนั้นเอง

เสียงของระบบดังก้องขึ้นในหัว

…

[การผนึกสมบูรณ์: โฮสต์เชื่อมโยงกับดาบฟันวิญญาณ - โซเดะ โนะ ชิรายูกิ (สภาวะอาซาอุจิ) สำเร็จ]

[โปรดปฏิบัติตามคำแนะนำของระบบเพื่อปลดปล่อย ชิไค และ บังไค ตามลำดับขั้น]

[คำใบ้ที่ 1: รูปลักษณ์ สภาวะ และความสามารถของดาบฟันวิญญาณ ล้วนถูกกำหนดโดยจิตวิญญาณของยมทูตผู้ถือครอง]

[คำใบ้ที่ 2: หากต้องการใช้พลังแห่งดาบ ผู้ถือครองต้องเรียนรู้ชื่อของดาบ และสื่อสารกับจิตแห่งดาบโดยตรง]

[คำใบ้ที่ 3: ทุกดาบย่อมมีชื่อ หากเปล่งเรียกนามนั้น พลังแท้จริงจะตื่นขึ้น]

[คำใบ้ที่ 4: บังไคคือการปลดปล่อยขั้นสุดท้ายของดาบฟันวิญญาณ หากต้องการบรรลุมันได้ ผู้ครอบครองต้องทำให้จิตแห่งดาบปรากฏร่างออกมา และพิชิตมันให้จงได้]

จบตอน