เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

บทที่116:ทำลาย! (ฟรี)

บทที่116:ทำลาย! (ฟรี)

บทที่116:ทำลาย! (ฟรี)


S.P.P บทที่ 116: ทำลาย!

โรแกนที่ยืนอยู่บนหัวเรือไม่ได้มีความคิดมากมายอะไรเหมือนกับเซฟและโรแกนก็ไม่ได้รู้สึกว่าเขาเป็นคนที่แข็งแกร่งอะไรขนาดนั้น

ที่จริงแล้วเขาคิดว่าเขาเป็นเพียงแค่“ผู้ลี้ภัย” ซึ่งถูกไล่ล่าโดยกองทัพเรือและหลบหนีไปกับครอบครัวของเขาในทุกๆที่

นอกจากนี้ผู้ลี้ภัยนั้นยังถูกบังคับโดยพวกรัฐบาลโลกอีกด้วย

ดูจากที่กองทัพเรือนั้นไม่ได้ไล่ตามเขา,โรแกนก็คิดว่าเขาน่าจะเป็นคนดี

โรแกนนั้นแค่อยากจะมีชีวิตอยู่อย่างเงียบๆในโลกนี้,เมื่อไหร่ที่เขารู้สึกสบายดีเขาจะไปไล่จับจ้าวทะเล,ไปเฆี่ยนพวกมังกรฟ้าเหมือนกับที่พวกมันทำกับคนอื่น,และแน่นอนถ้าเกิดว่าเขาต้องการกินปลาเขาก็จะไปที่ออลบลู,มันเป็นชีวิตที่เรียบง่ายและสวยงามดีใช่ไหมล่ะ?

เขาจะเอายังไงเกี่ยวกับกองทัพเรือ?,จะหนีหรือต่อสู้กับพวกเขาดีนะ?,โรแกนนั้นสับสนมากในตอนนี้

ในอดีตที่ผ่านมานั้น,โรแกนยอมรับว่าเขาได้สร้างความเสียหายทั้งร่างกายและจิตใจอย่างรุนแรงต่อกองทัพเรือไปมากแต่นั้นก็เป็นเพราะว่าพวกเขาประมาท,แต่มันก็ถือว่าเป็นความตั้งใจของเขาด้วยที่ต้องการให้พวกเขาประมาท

อย่างไรก็ตาม,ดูเหมือนว่ากองทัพเรือนั้นไม่ต้องการที่จะปล่อยเขาไปเฉยๆ

ในตอนนี้เขาได้เปิดการใช้งานเนตรวงแหวนของเขา

โรแกนนั้นไม่ได้โง่ตรงกันข้าม,เขาฉลาดกว่าโรเจอร์ในบางเรื่องด้วยซ้ำ

เขานั้นเห็นนกตัวหนึ่งที่กำลังติดตามเขามาอย่างใกล้ชิด

ในตอนนั้นเองเขาได้ไหลเวียนพลังชี่ของเขาเข้าไปในตันเถียนแล้วส่งผ่านไปที่จุดลมปราณทั้ง 365 จุด,เพียงไม่กี่นาทีมันก็ได้ไหลเวียนมาถึงฝ่ามือของเขา

“ปลดปล่อย”

แสงสีทองได้เปล่งประกายไปทั่วทั้งท้องฟ้า,ในตอนนั้นเองมังกรทองก็ได้ปรากฏขึ้นมาจากฝ่ามือของเขา

“ก๊าซซซซ!!”

มังกรทองนั้นได้สั่นไหวไปมาพร้อมกับความเร็วของมันที่เพิ่มขึ้นจนดูราวกับสายฟ้า,และในพริบตามันก็ได้ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าของนกของเล่นนั้น,ทั้งสองนั้นได้ปะทะกันอย่างรวดเร็วนกที่เปราะบางนั้นก็ได้ถูกบดขยี้ลงในทันที

"นั่นคืออะไร?"

เจสันได้มองไปที่เศษซากบางอย่างที่กำลังตกลงมาจากบนท้องฟ้า,เขาสงสัยมากว่ามันคืออะไร?

“กองทัพเรือนั้นคงจะพลังบางอย่างในการติดตามเรามา,ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงจะไม่สามารถไล่จับพวกเราได้!”

โรแกนได้พึมพำออกมา

เจ้านายตัวน้อยนั้นเห็นภาพนั้นอย่างชัดเจน,ดวงตาของเธอนั้นดูจริงจังมากในตอนนี้,เธอได้เดินไปที่โรแกนและได้ไปสะกิดเขาไม่ยอมหยุด

“เธอกำลังบอกว่าให้เราออกไปจากที่นี้งั้นหรอ?”

โรแกนนั้นเข้าใจและบอกให้เจสันแล่นเรือต่อในทันที

“ไม่ต้องกังวล,เราจะไปกันแล้ว!”

"มันน่าประหลาดใจจริงๆ!,ที่กองทัพเรือกำลังไล่ตามฉันหนักขนาดนี้!”

อิทธิพลของกองทัพเรือในแกรนด์ไลน์นั้นมันน้อยกว่าในทะเลทั้งสี่มากเพราะกำลังส่วนใหญ่ก็จะประจำการอยู่ในทะลทั้งสี่เพื่อคอยขัดขว้างพวกโจรสลัดที่คิดจะเข้ามาในแกรนด์ไลน์

ดังนั้นโรแกนจึงไม่ได้กังวลอะไรมากนัก,ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังมาที่นี่ด้วยการผ่านคามเบลท์มา,แม้ว่ากองทัพเรือจะต้องการไล่ตามพวกเขามามันก็คงจะใช้เวลาอีกนานกว่าพวกเขาจะไล่ตามมาทัน

สามวันต่อมา,โรแกนนั้นก็ได้ปารกฏความสงสัยบางอย่างขึ้นมาในแววตาของเขา

ในช่วงสามวันมานี้,เขาไม่เห็นพวกกองทัพเรือมาไล่ตามพวกเขาเลย

“หรือว่านกของเล่นนั้นมันจะไม่ได้เป็นของกองทัพเรือกัน?”

ในแววตาของโรแกนนั้นได้ปรากฏความสงสัยขึ้นมา

ถ้าคิดอย่างรอบคอบแล้วนั้นการเฝ้าระวังและการติดตามผู้คนแบบนี้นั้นมันเหมือนกับพวกกองทัพเรือไม่มีผิด

ในขณะที่โรแกนกำลังสงสัยเกี่ยวกับแหล่งที่มาของนกของเล่นอยู่นั้น,ในเวลาเดียวกันนั้นเองเรือไม้ลำเล็กๆลำหนึ่งก็ได้แล่นเข้ามาที่ขอบของคามเบลท์ตรงเซาธ์บลู

ชายที่สวมสูทสีดำนั้นได้มองไปที่คามเบลท์,ในตอนนี้เขากำลังขมวดคิ้วและดูเหมือนว่าเขาจะกำลังตกใจกับอะไรบางอย่าง

เขาได้หยิบหอยทากสื่อสารขึ้นมา

“ตอนนี้สัญญาณการติดตามได้หายไปแล้ว,เป้าหมายได้ข้ามเข้าไปที่แกรนด์ไลน์โดยผ่านคามเบลท์ไป,ซึ่งกำลังจะไปถึงอลาบัสต้าในไม่ช้าส่วนที่เหลือขอมอบให้นายจัดการแล้วกัน!”

“โอเค!”

“ฉันจะไปแล้ว,อย่าลืมสิ่งที่นายสัญญาไว้กับฉันล่ะ”

“ไม่ต้องกังวล,มันจะไม่เกิดขึ้น”

เสียงที่ดังออกมาจากหอยทากสื่อสารนั้นเต็มไปด้วยความน่าเชื่อถือ

ชายในชุดสูทสีดำได้พยักหน้าและทำการวางสายลง,และมองไปที่คามเบลท์อีกครั้ง,เขาสงสัยมากว่าโรแกนข้ามคามเบลท์ไปได้ยังไง

“เป็นไปได้ไหมว่าเขาจะควบคุมนกยักษ์นั้นได้,ช่างเป็นชายหนุ่มที่วิเศษจริงๆ!”

หลังจากนั้นเขาได้กดหมวกสีดำของเขาลง,เขาได้นั่งลงบนเรือไม้แล้วหันหลังกลับไปที่เส้นทางที่เขาแล่นผ่านมา

เขาได้ทำอย่างสุดความสามารถแล้ว,ในการที่จะทำในสิ่งที่อีกฝ่ายร้องขอและคนอื่นๆที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา

ในความเป็นจริงแล้วเขาไม่ได้ต้องการที่จะไปยั่วยุชายที่ดูลึกลับอย่างโรแกน

ความสามารถนกของเล่นของเขานั้น,มันสามารถถ่ายทอดทุกสิ่งที่มันเห็นเข้าในจิตใจของเขาได้ สรุปง่ายๆก็คือเข้าเห็นการกระทำทั้งหมดของโรแกนและลูกเรือ

ถ้าพระเจ้ามีอยู่จริง,ก็ได้โปรดช่วยเขาด้วย!

โรแกนนั้นสามารถควบคุมนกยักษ์ให้พาเขาข้ามผ่านท้องทะเลที่เต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดพวกนั้นได้โดยไม่มีความเกรงกลัวใดๆ

เขาเป็นคนที่เชื่อในเรื่องโชคลางและทุกอย่างมันก็เหมือนกับการได้รับพรจากพระเจ้า

บุคคลแบบนั้นเขาไม่สามารถไปยั่วยุเขาได้,เขาไม่กล้าพอที่ทำอะไรแบบนั้น

เรือไม้ได้แล่นออกห่างจากคามเบลท์แล้วค่อยๆหายไปในท้องทะเล

ค่ำคืนได้มาถึง,ลมทะเลนั้นได้พัดมาอย่างแผ่วเบา

โรแกนและลูกเรือของเขานั้นได้มารวมตัวกันบนดาดฟ้าเรือ,พวกเขานั้นได้จุดเทียนและเตรียมอาหารอันหอมกลุ่น,มันเป็นเหมือนดินเนอร์ใต้แสงเทียน

“ในไม่กี่วันที่ผ่านมา,ในที่สุดฉันก็ได้พบว่าเรากำลังอยู่ที่ไหน”

เจสันนั้นดูตื่นเต้นมาก

“ตอนนี้เราอยู่ใกล้กับเกาะที่มีชื่อว่าอลาบัสต้า!”

“อลาบัสต้า?”

ดวงตาของโรแกนนั้นก็ได้เปล่งประกายขึ้นมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น,เช่นเดียวกับรูจเธอนั้นกำลังฟังเจสันอย่างตั้งใจ

“ถ้าพูดถึงอลาบัสต้า,มันนั้นเป็นเกาะที่มีชื่อเสียงมากในบริเวณนี้แล้วก็เป็นส่วนหนึ่งของรัฐบาลโลกอีกด้วย,เกาะดังกล่าวนั้นมีทิวทัศน์ที่สวยงาม,มีต้นไม้นกและดอกไม้เป็นสถานที่ที่ยอดเยี่ยมมาก!”

“ถ้าเอสจะเกิดที่นั่น,อนาคตของเขานั่นจะต้องสมบรูณ์แบบมากแน่ๆ!”

เจสันได้พูดออกมาอย่างรวดเร็วในขณะที่เขากำลังจ้องไปที่อาหารบนโต๊ะ

“ถ้างั้นเราจะไปที่นั่น!” โรแกนได้ยิ้มออกมา

“ดี,ฉันเห็นด้วยกับคุณเป็นอย่างมากในอลาบัสต้านั้นกงอทัพเรือนั้นมีอำนาจเพียงเล็กน้อยเท่านั้น,เพราะนอกเหนือจากรัฐบาลโลกแล้วถ้าพวกเขาเข้ามาละก็จะโดนพวกรัฐบาลโลกตำหนิเอาได้!” เจสันได้พูดออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม

“คำพูดพวกนี้ต้องไม่ได้มาจากความคิดของนายเองแน่ๆ”

โรแกนได้ยิ้มออกมา

“พอดีฉันเห็นมันในหนังสือบนเรือสินค้าที่เราไปเจอมาเมื่อวานนี้น่ะแล้วฉันก็จำมันมา!” เจสันได้กล่าวออกมา

เจสันได้ยิ้มออกมาอย่างกระอักกระอวน,ใครๆก็สามารถรู้รายละเอียดดังกล่าวได้,แต่เพื่อที่จะสรุปมันนั้นมันเป็นเรื่องที่ยากมากสำหรับเจสัน

“มาพักกันเถอะ,เราจะแล่นเรือต่อในวันพรุ่งนี้!”

“รูจคุณช่วยให้เอสอยู่ในตัวคุณนานขึ้นไปอีกหน่อยได้ไหม?”

รูจได้ยิ้มออกมา,เธอดูมีความสุขมาก

ในเวลาเดียวกันกับที่พวกเขาทุกคนกำลังรับประทานอาหารค่ำใต้แสงเทียนแสนโรแมนติกอยู่นั้น,ก็ได้มีเรือโจรสลัดลำหนึ่งก็มุ่งหน้าเข้ามาห่างจากพวกเขาไม่ถึงสามกิโลเมตร

“กัปตัน,มีเรือไม้ขนาดกลางอยู่ข้างหน้าพวกเรา!”

“ทำลายมันฉันไม่ต้องการให้มีอุปสรรคใดๆบนเส้นทางของฉัน!”

เสียงของเขานั้นเย็นชามาก

ติดตามข่าวสารได้ที่เพจThe Soul Purchasing Pirate แปลไทย

https://www.facebook.com/Brazarux/?modal=admin_todo_tour

จบบทที่ บทที่116:ทำลาย! (ฟรี)

คัดลอกลิงก์แล้ว