บทที่100:การเก็บเกี่ยว! (ฟรี)
บทที่100:การเก็บเกี่ยว! (ฟรี)
S.P.P บทที่ 100: การเก็บเกี่ยว!
โรแกนนั้นกำลังอยู่ในครัวพร้อมกับถือมีดทำครัว“ชึค! ชึค! ชึค!” เขากำลังหั่นมันฝรั่งทีละชิ้นเป็นชิ้นๆจากนั้นเขาก็ได้เอาส่วนผสมทั้งหมดมารวมกันในหม้อแล้วก็ยิ้มออกมา
“ชายคนนี้กับแมวตัวน้อยนี้เป็นคนที่ใจร้อนจริงๆ”
เขาได้ส่ายหัวแล้วหัวเราะออกมา,ความร้อนอันมีเสน่ห์ได้แผ่ออกมาจากหม้อพร้อมกับส่งกลิ่นหอมออกมา
มองไปที่ห้องครัวมีจานหลายใบที่เรียงรายกันเป็นแถว,เขานั้นกำลังทำอาหารอย่างรวดเร็ว
ด้วยทักษะของเทพเจ้าแห่งอาหาร,การทำอาหารจึงเป็นสิ่งที่ง่ายที่สุดสำหรับเขา
เขาเช็ดได้มือของเขาแล้วเทอาหารใส่จานแล้วนำออกมาเสิร์ฟ
“นี่อาหารของแกเจ้าแมวน้อยจอมโลภ”
โรแกนได้วางอาหารลงบนโต๊ะสี่เหลี่ยมบนดาดฟ้าในขณะที่เขากำลังหัวเราะ
เจสัน,เจ้านายตัวน้อยและรูจแต่ละคนนั่งกันคนละมุมเมื่อเห็นว่าอาหารกำลังมาเสิร์ฟน้ำลายของเจสันก็ได้ไหลออกมาและลูกแมวตัวน้อยก็ได้เหยียดกรงเล็บออกมาและคว้าอาหารเข้ามาหา
“เพี้ยะ!”
กรงเล็บของเธอได้ถูกหยุดโดยโรแกนซึ่งทำให้แมวน้อยกรีดร้องออกมาอย่างดุร้ายมาที่เขา
“ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้กินในตอนนี้,เราต้องรอกินพร้อมกัน!”
เขาได้เข้าไปในครัวอีกครั้งและเขาก็ได้นำอาหารอย่างอื่นมาเสิร์ฟ
ในไม่ช้าจานอาหารอันประณีตก็ได้ถูกเสิร์ฟและในพริบตาทั้งโต๊ะก็เต็มไปด้วยอาหาร
ประมาณห้านาทีต่อมา,โรแกนก็ได้หยิบสาเกออกมาจากในห้องโดยสารจากนั้นเขาก็นั่งลงแล้วรอยยิ้ม
“หลังจากวิกฤติทั้งหมดได้ผ่านพ้นไป,ในตอนนี้เราสามารถกินอาหารที่ดีที่สุดกันได้ซะที!”
โรแกนได้พูดออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม
เขาเห็นดวงตาที่ดูผ่อนคลายของทุกคน
“เฮ้,กัปตันคุณทำอาหารได้อร่อยจริงๆ,แต่มันน้อยเกินไป!”
เจสันได้จ้องมองไปที่จานบนโต๊ะด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโลภ
อาหารเหล่านี้นั้นเต็มไปด้วยสีสัน,กลิ่นหอมและรสชาติที่น่าดึงดูด,พวกเขานั้นอดไม่ได้ที่จะต้องกลืนน้ำลาย
โรแกนนั้นขี้เกียจเกินกว่าที่จะพูดกับเจสัน,เขาไม่สามารถทำอาหารในปริมาณของเขาได้มันใช่ค่าใช้จ่ายมากเกินไป
“พี่สะใภ้คุณคงลำบากมามากในตอนนี้คุณปลอดภัยแล้ว!”
ท่าทางของโรแกนนั้นดูสงบมาก
เขาเคารพผู้หญิงตรงหน้าเขามาก,ไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนที่จะกล้าหาญแบบเธอ
“ฉันควรจะขอบคุณเธอมากกว่า”
รูจได้กล่าวออกมาอย่างจริงจัง
เขานั้นยอมถูกทหารเรือล้อมรอบเอาไว้เพื่อช่วยชีวิตเธอ
แถมลูกเรือของเรือลำนี้นั้นก็มีเพียงสองคนเป็นชายคนหนึ่งและแมวตัวหนึ่ง!
ความจริงในเรื่องนี้ทำให้รูจไม่สามารถเชื่อได้ว่าจนถึงตอนนี้เธอได้มานั่งอยู่ที่นี่จริงๆหรือเป็นแค่ความฝัน
“กินได้รึยัง?”
ในเวลานี้เจสันกัดฟันของเขาแน่น,มันทำให้ใบหน้าของโรแกนย่นลงเล็กน้อย
เจ้านักชิมคนนี้!
“กินได้!”
เมื่อมองไปที่ดวงตาของเจสันและแมวตัวน้อย,โรแกนนั้นไม่มีทางเลือกนอกจากต้องยอมให้พวกเขากิน
โรแกนได้ยิ้มกว้างและโต๊ะก็ได้สั่นไหวอย่างรวดเร็ว
โรแกนได้มองไปที่เจสันและเจ้านายตัวน้อยอย่างเงียบๆแล้วหัวเราะออกมา
“ขอบคุณเจสัน,เจ้านายตัวน้อย!”
"ขอบคุณพวกนายมากจริงๆ!"
หากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากทั้งสอง,โอกาสในการช่วยเหลือรูจนั้นคงจะน้อยลงไปมาก
ในภารกิจช่วยเหลือในครั้งนี้,บทบาทของทั้งสองนั้นสำคัญมาก
ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้,ตั้งแต่ตึงเครียดจนถึงผ่อนคลายอาจกล่าวได้ว่าทุกคนนั้นเคร่งเครียดมาก แต่โชคดีที่ในที่สุดพวกเขาก็ประสบความสำเร็จ
โรแกนไม่ได้พูดออกมาทั้งหมดและเก็บมันเอาไว้ในใจของเขา
หลังจากรับประทานอาหารเสร็จแล้วรูจก็ได้มาพร้อมกับแมวตัวน้อย,และเธอก็ได้หันกลับมาบนเรือแล้วก็เดินมาดมต้นส้มที่เจสันปลูกไว้
เมื่อมองที่ใบหน้าของทุกคนที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ผ่อนคลาย,โรแกนก็ได้ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข
เขาชอบชีวิตแบบนี้จริงๆ
มันยอดเยี่ยมจริงๆ,นั่งรับลมทะเล,กินอาหารอร่อยๆ,ร้องเพลงและอยู่พร้อมหน้ากัน
ในเวลานี้,โรแกนไม่ได้คิดเกี่ยวกับกองทัพเรือหรือขุมอำนาจใดๆแต่ก็มีความสุขได้เพียงชั่วครู่เท่านั้น
รูทดราก้อนนั้นได้เคลื่อนไหวอย่างช้าๆในทะเลพร้อมกับโยกไปมาตามสายลมพร้อมกับคลื่นที่ซัดเข้ามาจนทำให้เกิดรอยขีดข่วนบนตัวเรือ
โรแกนได้ยืนอยู่บนหัวเรือแล้วไปมองที่ท้องทะเลตรงหน้าด้วยรอยยิ้มจางๆบนใบหน้าของเขา
เขาได้แล่นเรือออกมาจากน่านน้ำใกล้ๆเกาะบราเทอริลล่ามาแล้ว,เขานั้นไม่ได้กังวลเกี่ยวกับการตามหาตัวเขาของพวกกองทัพเรืออีกต่อไป
กองกำลังทหารเรือในเซาธ์บลูในช่วงเวลานี้นั้นมีอยู่น้อยมาก
สังเกตได้จากในตอนที่พวกเขานั้นได้ออกห่างจากสถานที่ต่อสู้มาห้าถึงหกชั่วโมงแล้วแต่ระหว่างทางพวกเขายังไม่พบเรือรบของกองทัพเรือเลยแม้แต่น้อย
ทหารเรือนั้นมีอยู่มากมายมหาศาลแต่ยกเว้นในแกรนด์ไลน์ที่มีโจรสลัดอยู่อย่างหนาแน่น,ในบรรดาทะเลทั้งสี่นั้นจะมีเรือสินค้ามากกว่าหนึ่งลำ
หลังจากทุกอย่างสงบลง,โรแกนก็ได้เริ่มตรวจสอบการเก็บเกี่ยวของเขาในครั้งนี้
หลังจากได้เข้ามาดูระบบ,ใบหน้าของเขาก็ได้ปรากฏร้อยยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย
เมื่อเปรียบเทียบกับความล้มเหลวในตอนของดราก้อนนั้น,การเก็บเกี่ยวในครั้งนี้อาจกล่าวได้ว่าเป็นอะไรที่มหาศาลมาก
“เอาชนะคิซารุ,ได้รับ 120 ล้านเหรียญครอบครอง!”
“เอาชนะพลเรือโท 5 คน,ได้รับ 85 ล้านเหรียญครอบครอง!”
“เอาชนะทหารเรือ 3628 คน,ได้รับ 35 ล้านเหรียญครอบครอง!”
“รวมทั้งหมดแล้วได้รับมาทั้งสิ้น 240 ล้านเหรียญครอบครอง!”
เมื่อเห็นเหรียญครอบครองที่มีอยู่อย่างมหาศาล,ใบหน้าของโรแกนก็ได้ปรากฏร้อยยิ้มกว้างออกมาแต่เขาก็ไม่ได้ตื่นเต้นอย่างที่คิด
อาจกล่าวได้ว่าเหรียญเหล่านี้นั้นเพียงพอที่จะให้เขาแลกเปลี่ยนกับทักษะและความสามารถที่ดีๆได้
ตัวอย่างเช่นเขาอาจจะแลกเปลี่ยนมันกับเนตรวงแหวนของอุจิวะ อิทาจิได้,หรือจักระของเขา,วิชานินจาและอื่น ๆ
แต่หลังจากที่เขาเห็นคุณลักษณะของปู่ยามะนั้นเขาก็รู้สึกจนปัญญา
“มันก็แข็งแกร่งนะแต่….”
เขาพูดไม่ออก
“ดาบฟันวิญญาณริวจินจักกะ,ราคา 130 ล้าน!,หมายเหตุ: จำเป็นต้องเป็นยมทูตเพื่อใช้งาน!”
“วิถีทำลายที่ 96-อิทโทคะโซ,ราคา 60 ล้านเหรียญ! หมายเหตุ: จำเป็นต้องเป็นยมทูตเพื่อใช้งาน!”
“วิถีพันธนการที่ 81-ดันคู,หมายเหตุ: จำเป็นต้องเป็นยมทูตเพื่อใช้งาน”
“...”
ปู่ยามะนั้นมีทักษะที่ดีมากมายและพวกมันก็ทรงพลังมาก,พวกมันนั้นอยู่เหนือความจริงไปแล้ว,แต่มันทำให้โรแกนรู้สึกหมดหวังเพราะทุกอย่างนั้นต้องเป็นยมทูตก่อนถึงจะใช้ได้,มันทำให้เขาอยู่ในตำแหน่งที่อึดอัดและเขาก็ต้องการฆ่าตัวตายด้วยการเอาหัวของเขาโขกใส่เต้าหู้
“มีเพียงแค่ก้าวพริบตาเท่านั้นที่คุณสามารถแลกได้”
ร่างวิญญาณของยมทูตนั้นมันดีมาก,มันสามารถระงับจิตวิญญาณของมนุษย์ได้ไม่ว่าจะแข็งแกร่งหรือไม่ทุกอย่างนั้นขึ้นอยู่กับระดับของแรงดันวิญญาณ
แถมพวกเขายังมีความสามารถพิเศษที่หลากหลายอย่างความสามารถในการยืนอยู่บนท้องฟ้า
ยิ่งไปกว่านั้นหากไม่มีน้ำหนักตัวเขาจะเคลื่อนไหวได้เร็วขึ้น
แต่น่าเสียดายที่โรแกนไม่มีสิ่งนั้น! สิ่งเหล่านี้นั้นคือสิ่งที่ยมทูตเท่านั้นถึงจะสามารถใช้ได้!
ติดตามข่าวสารได้ที่เพจThe Soul Purchasing Pirate แปลไทย