เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

บทที่40:แมว!? (ฟรี)

บทที่40:แมว!? (ฟรี)

บทที่40:แมว!? (ฟรี)


S.P.P บทที่ 40: แมว!?

รูทดราก้อนสั่นไหวแล้วหล่นลงไปบนเส้นทางที่ทอดยาวไปสู่เซาท์บลูมันกำลังลอยลงไป

รูทดราก้อนตกลงมาจากภูเขานี้อย่างรวดเร็วและความเร็วกำลังเพิ่มขึ้นเนื่องจากแรงโน้มถ่วงของโลก

โรแนกได้ยินเสียงกระทบของน้ำเขาจึงจับเสากระโดงเรือและหัวเราะออกมา

“ฮ่าฮ่า! มิน่าละ,ทำไมฉันถึงติดใจการแล่นเรือนัก,เพราะมันสนุกมากนี้เอง,ฉันชอบมันจริง!”

ในชีวิตก่อนหน้านี้เขาเคยดูนิตยสารศิลปะการต่อสู้มากมาย,ดื่มน้ำ,เดินเลียบแม่น้ำและทะเลสาบแต่เขาก็ไม่ได้มีความสุขอะไร แต่ในโลกนี้เขากลายเป็นคนที่สุดยอดเดินทางด้วยเรือของเขาเองแล่นเรือไปในท้องทะเลพร้อมกับความสนุกสนานที่ได้รับมากขึ้น และทำในสิ่งที่เขาต้องการ

เขามีสาเกและดาบ

ทำไมเขาถึงจะไม่มีความสุขละ?

ตลอดทางที่กำลังมุ่งหน้าไปยังเซาท์บลูเขาได้หัวเราะอยู่บนพื้นเรือและสนุกไปกับช่วงเวลานั้น

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมงรูทดราก้อนก็ได้ส่งเสียงดังขึ้นไปทั่วทั้งที่แห่งนี้ และในที่สุดมันก็ได้ตกลงมา

ในที่สุดเขาก็มาถึงเซาท์บลู

ได้มีแสงสว่างเปล่งประกายออกมาจากดวงตาของเขา,เขามาที่เซาท์บลูเพื่อมาทำภารกิจสำคัญ

“ฉันจะเป็นคนรับผิดชอบทุกอย่างเอง!”

โรแกนได้ส่ายหัวและลึกเข้าไปในดวงตาของเขานั้นได้ปรากฏอาการบางอย่าง

ทะเลนั้นเป็นสถานที่ที่อันตรายเป็นอย่างยิ่งซึ่งมันไม่ต่างอะไรกับการเดินตรงเข้าไปในรังของหมาป่า แต่ถึงยังงั้นเขาก็ต้องไปเผชิญหน้ากับมัน

เมื่อชายผู้ยิ่งใหญ่ได้ก้าวเข้ามาในโลกนี้ และถ้าเขามีสิ่งที่ต้องทำเขาก็จะทำมันแม้ว่ามันจะต้องแลกมาด้วยชีวิตของเขาก็ตามเขาจะไม่ลังเลใดๆ

“นายไม่ได้มาที่นี่เพื่อที่จะทำมันให้สำเร็จ,ดังนั้นให้ฉันได้ช่วยนายเอง!”

“ถ้ามันไม่ใช่สำหรับนาย? แล้วใครละที่จะทำมัน?”

ดวงตาของเขาได้ปรากฏความเย็นชา,เขาเคยยอมให้กับทุกสิ่งอย่าง แต่ในครั้งนี้เขาจะไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว

ใบเรือของรูทดราก้อนได้แกว่งไปมาแล้วมุ่งหน้าไปยังทิศทางของทะเลเซาท์บลู

ในขณะเดียวกันห่างจากโรแกนไปประมาณยี่สิบไมล์ได้มีเสียงร้องคร่ำครวญดังขึ้น เหล่าโจรสลัดที่ดุร้ายนั้นกำลังตะโกนใส่เรือสินค้า

เมื่อเวลาผ่านไป,มันได้มีกลิ่นเลือดจางๆโชยออกมา มันทำให้พวกปลาดุร้ายโผล่ขึ้นมาบนทะเล ปลาเหล่านี้ได้ว่ายอย่างรวดเร็วแล้ววนไปรอบๆเรือ ดวงตาของพวกมันเต็มไปด้วยความโลภและปากของพวกมันก็ได้มีน้ำลายไหลออกมา

“เอาสมบัติทั้งหมดของพวกแกมาให้พวกเราเร็วเข้าแล้วแกจะสบาย!”

“ส่งน้องสาวของแกมาให้ฉันก่อน!”

“ฉันจะฆ่าแก!”

กัปตันของกลุ่มโจรสลัดกลุ่มนี้นั้นมีรูปร่างที่สูงและร่างกายที่บึกบึนเขาถือมีดแมเชเทในมือของเขาและทันใดนั้นเขาก็ได้เฉือนมันลงไปที่หาลูกเรือของเรือสินค้า หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งบนดาดฟ้าของเรือสินค้าก็เต็มไปด้วยเลือด

"กัปตัน! หมอนี้มันตายแล้วครับ!”

ลูกเรือโจรสลัดที่อยู่ข้างๆนั้นได้กระซิบออกมา

ดวงตาของลูกเรือโจรสลัดเต็มไปด้วยความหวั่นเกรงและความหวาดกลัวมือของเขาสั่นเมื่อพูด

ในตอนนี้เขาโกรธมาก

“หุบปากแกทำให้ฉันโกรธ! ฉันจะทุบแกให้กลายเป็นเนื้อบด จากนั้นฉันจะตัดแกออกเป็นชิ้นๆ,ไอตัวประหลาด!”

"ตาย!"

กัปตันดูเหมือนจะมีการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ เขาได้จับไปที่ผมข้างหลังบนหัวของเขาราวกับว่าเขาเป็นผู้บริสุทธิ์ เขาหัวเราะออกมาแล้วก็ควงมีดแมเชเทของเขา

ขณะที่เขาเดินอยู่นั้น,เขาก็ได้ตะโกนออกมา

“พี่น้อง! ฆ่าพวกมัน! และรวบรวมเอาสมบัติทั้งหมดมาและอย่าปล่อยให้ใครมีชีวิตอยู่ไม่ว่าผู้หญิงหรือผู้ชายฆ่าพวกมันให้หมดและโยนพวกมันลงไปในทะเลให้ไปเป็นอาหารปลาซะ!”

น้ำเสียงของเขานุ่มนวล แต่ความโหดร้ายของเขาที่ได้แสดงออกมานั้นน่ากลัวเป็นอย่างมาก

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง,เสียงกรีดร้องบนเรือก็ได้หยุดลงมันไม่มีเสียงอื่นนอกจากเสียงหัวเราะของเหล่าโจรสลัด

"กัปตัน! ทุกคนตายแล้ว!”

โจรสลัดที่ดูฉลาดมองออกไปพร้อมกัลยิ้มเย้ยออกมา

“ดี,ไปขนย้ายสมบัติของพวกมันมาที่เรือของเราแล้วเราก็จะออกไปจากที่นี่!”

“แล้วร่างพวกนี้เอาไงดีครับ?”

โจรสลัดคนนั้นมองไปที่ศพที่อยู่ถัดไปจากเขาและเขาก็ได้ยิ้มอีกครั้ง

“พี่น้องของเราต่างก็เหนื่อยกันมามากแล้ว”

“เหนื่อยงั้นเหรอ!?”

"ถูกตัอง! ปล่อยให้พวกทหารเรือมันจัดการกับศพพวกนี้!”

เขาได้เอามือแตะไปที่หลังคอของเขา โจรสลัดคนนั้นโบกมือของเขาและสั่งให้คนอื่นขนย้ายสมบัติทั้งหมดไปยังเรือของพวกเขา จากนั้นพวกโจรสลัดก็ได้แล่นเรือออกไป และพวกเขาก็ได้ออกมาจากเรือสินค้าอย่างเงียบๆ

ทันใดนั้นก็ได้มีร่างของอะไรบ้างอย่างกระโดดออกมา

"เหมียว!"

เสียงร้องเบาๆดังออกมาดูเหมือนว่ามันจะเป็นแมว

แมวตัวนั้นผอมแต่มันว่องไวมาก มันกำลังเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวังผ่านศพบนเรือเพื่อหลีกเลี่ยงการเปื้อนเลือด ในเวลานั้นเองภายใต้สายตาที่เฉลียวฉลาดนั้นได้ปรากฏความโศกเศร้าและความหวาดกลัวออกมา

มันทำตัวราวกับว่าตัวมันนั้นเป็นมนุษย์

"เหมียว!"

แมวได้จ้องไปที่เรือของพวกโจรสลัดที่อยู่ห่างไกลออกไปด้วยสีหน้าเศร้าโศก

แมวยืนมองทะเลอันไร้ที่สิ้นสุดและได้ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อยู่บนหัวเรือ

มันไม่รู้ว่าจะต้องไปที่ไหนหรือต้องทำอะไร?

ทันใดนั้นก็ได้มีเรือปรากฏขึ้นมาตัวต่อหน้าต่อตาของมัน มันได้เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจนแหวกคลื่นออกซึ่งทำให้ดวงตาของแมวนั้นเปล่งประกายไปด้วยความตื่นเต้น

"เหมียว! เหมียว!"

ดูเหมือนว่ามันกำลังร้องเรียกเรือลำนั้น แต่เสียงของมันทุ้มต่ำเป็นอย่างมากและคนบนเรือลำนั้นก็คงจะไม่ได้ยินเสียงของมัน

ไม่ว่าเสียงของมันจะสูงแค่ไหนมันก็ไปไม่ถึงเรือลำนั้นซึ่งมันทำให้แมวรู้สึดหมดหวังอีกครั้ง

"เหมียว…"

แมวรู้สึกต้อยต่ำและได้ร้องไห้ออกมา

เรือก็ได้เริ่มเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ หลังจากนั้นไม่นานแมวก็ได้เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่บนเรือที่กำลังใกล้เข้ามา

แมวได้ลืมตาขึ้นมาดูเหมือนว่ามันจะประหลาดใจและสับสนในเวลาเดียวกัน

“ทำไมชายคนนี้แล่นเรือมาคนเดียว?”

แมวไม่เห็นคนอื่นหรือได้ยินเสียงอะไรบนเรือลำใหญ่นั้น

ชายหนุ่มได้ยืนบนดาดฟ้าเรือพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา เขานั้นเต็มไปด้วยบรรยากาศที่ร่าเริงแต่มันก็สามารถรู้สึกได้ถึงความเหงาของเขา

ทันใดนั้นชายหนุ่มก็ได้ทอดสายตาออกไป

เมื่อเขาหันหน้าไปมองรอบๆนั้นเขาก็ได้เห็นแมวเขารู้สึกตะลึงเล็กน้อยแล้วก็ได้ยิ้มออกมา

“อา…นั้นมันแมวนิ!”

จากนั้นชายคนนั้นก็กระโดดขึ้น,ร่างกายของเขาดูไม่ได้แข็งแรงอะไรเลยในทางกลับกันเขากลับดูผอมไปซะด้วยซ้ำ แต่ด้วยการก้าวกระโดดเพียงครั้งเดียวเขาก็สามารถมาถึงตรงที่แมวอยู่ได้แล้ว

ทันใดนั้นชายคนนั้นก็ได้เห็นความสยองขวัญที่เกิดขึ้นบนเรือลำนั้นผ่านดวงตาของเขา

“ที่นี่เหลือแค่แกงั้นหรอ?”

ชายคนนั้นได้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เขาถามคำถามนี้ด้วยความสงสัยแต่ในใจของเขานั้นเขารู้อยู่แล้วว่ามันเป็นสิ่งเดียวที่ยังเหลือรอดอยู่ในที่แห่งนี้

หลังจากเลี้ยวไปที่เรือสินค้า เขาได้หยิบคบเพลิงออกมาแล้วถือไว้ในมือของเขา

แมวได้ถอยหลังไปอย่างเงียบๆ และได้ซ่อนตัวอยู่ในมุมๆหนึ่งมันแอบดูสิ่งที่ชายคนนั้นกำลังทำอยู่

เขาได้จุดไฟบนคบเพลิง,เขาต้องการที่จะโยนมันไปที่เรือสินค้า แต่หลังจากคิดถึงแมวตัวนั่นเขาก็ได้หายใจเข้าลึกๆ แล้วเข้าไปพูดกับแมวที่ซ่อนตัวอยู่ตรงมุม

“คนพวกนี้เขาตายกันไปหมดแล้ว และฉันต้องการเผาพวกเขาเพื่อไม่ให้ร่างของพวกเขาเน่าและส่งกลิ่นเหม็น”

“ดังนั้นแกต้องมากับฉัน!”

หลังจากนั้นก็ได้เกิดไฟไหม้ขึ้น จากนั้นเขาก็หันกลับไปและเดินไปที่เรือของเขา

เปลวไฟได้ลุกท่วมปิดกั้นทางออกจากที่แห่งนี้ ซึ่งมันทำให้แมวนั้นตกใจกลัวเป็นอย่างมาก

“แกจะมากับฉันหรือไม่!!”

“เขาพูดมันออกมาแค่ครั้งเดียวแล้วเขาก็เผาเรือของฉันจริงๆ !!”

หลังจากที่คิดอยู่ซักพักและมองไปที่เรือ มันก็ได้ลุกขึ้นมาและมันก็ได้กระโดดลงไปอย่างไร้ทางเลือกไปกับชายคนนั้น

ติดตามข่าวสารรได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย

https://www.facebook.com/Brazarux/?modal=admin_todo_tour

จบบทที่ บทที่40:แมว!? (ฟรี)

คัดลอกลิงก์แล้ว