เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

บทที่38:การแยกจากกัน! (ฟรี)

บทที่38:การแยกจากกัน! (ฟรี)

บทที่38:การแยกจากกัน! (ฟรี)


S.P.Pบทที่ 38: การแยกจากกัน!

เสียงหัวเราะของโจรสลัดได้ดังเข้าหูของโรแกนอย่างชัดเจน

ดวงตาของโรแกนได้หดแคบลงและมีประกายอันตรายปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา

เขาได้ยินคำว่า“โรเจอร์” อย่างชัดเจนพี่ชายที่ขาดความรับผิดชอบแต่ไม่ว่ายังไงก็ตามนั่นก็เป็นพี่ชายของเขา

“พวกแกไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูดใช่ไหม?”

โรแกนพูดออกมาอย่างเงียบๆ และสามารถสัมผัสถึงเจตนาฆ่าที่ชัดเจนของเขา

โจรสลัดเหล่านี้มีรอยแผลเป็นมากมายบนใบหน้าและมีรัศมีที่ดุร้ายแผ่ออกมาจากตัวของพวกเขา พวกเขาไม่ได้มีความกล้าหาญหรืออะไรก็ตามที่พิสูจน์ว่าพวกเขาเป็นคนดีเลย และเห็นได้ชัดว่าพวกเขาเคยฆ่าผู้บริสุทธิ์มาแล้วหลายคน

“เฮ้,เรามาสนุกกับการล้อมเรือของเขาเอาไว้ก่อนที่เขาจะไปถึงแกรนด์ไลน์กันดีกว่า,เฮ่!”

มีเรือโจรสลัดสี่ลำที่มีธงโจรสลัดแบบเดียวกัน เห็นได้ชัดว่าพวกเขามาจากกลุ่มเดียวกัน

โรแกนได้ยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือโดยที่ไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆออกมาเขายังคงนิ่งสงบ

ในที่สุดโรแกนก็ได้หยุดเรือของเขาเพราะเรือทั้งสี่ลำนั้นได้เข้ามาขวางทางของเขา

เหล่าโจรสลัดได้หัวเราะเยาะออกมา และกระโดดขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือของเรือรูทดราก้อนมันทำให้เกิดเสียงที่น่ารำคาญมากมายขึ้น

“เฮ้,ไอหนูแกกำลังจะไปที่ไหนงั้นหรอ?”

ชายอ้วนหัวโตถามด้วยท่าทางล้อเล่นขณะที่โบกดาบยาวของเขาไปมา

โรแกนได้เหลือบมองไปที่ชายอ้วนและไม่ได้พูดอะไรออกมา

“เฮ้,ไอหนูฉันกำลังคุยกับแกทำไมแกไม่ตอบฉัน ถ้างั้นฉันจะฆ่าแกและโยนร่างของแกลงทะเลให้กลายเป็นอาหารปลาซะ”

ชายอ้วนพูดออกมาอย่างเย็นชาและในตอนนี้ร่างกายของเขาก็ได้แผ่บรรยากาศที่ดุร้ายออกมา

“เฮ่,เพิร์ทอย่าทำให้ไอหนูนี้กลัวสิ”

“บางทีไอหนูนี้อาจต้องการไล่ตามคำโกหกของโรเจอร์เขาเลยต้องการเข้าไปในแกรนด์ไลน์และลองเสี่ยงโชคและในวันนี้ฉันได้พบคนแบบนั้น,แต่ฉันจะบอกอะไรแกไว้ไห้นะมันไม่เป็นความจริง!”

ในเวลานี้ชายวัยกลางคนเดินออกมาจากด้านหลังของทุกคน เขาสวมเสื้อคลุมและหมวกกัปตันพร้อมกับถือปืนพกมาด้วย

ชายคนนี้มีรอยยิ้มบนใบหน้าที่ดูเหมือนกับคนใจดี โจรสลัดคนอื่นๆหวาดกลัวและเต็มไปด้วยความเคารพเมื่อพวกเขาได้ยินเสียงของชายคนนั้นและพวกเขาก็ได้ถอยหลังกลับไปหลายก้าวในทันที

“สวัสดีกัปตัน!”

ชายร่างใหญ่ที่ชื่อเพิร์ทนั้นเกิดอาการสั่นเทาและได้ถอยหลังกลับมา

“ไอหนูแกโดนโรเจอร์หลอกมางั้นหรอ?แกต้องการเข้าไปที่แกรนด์ไลน์เพื่อค้นหาวันพีชใช่ไหม?”

กัปตันมองไปที่โรแกนและได้ถามเขาด้วยรอยยิ้ม

โรแกนยังคงยืนอยู่ในตำแหน่งเดิมและไม่ได้เคลื่อนไหวใดๆ เขาสงบและไม่ได้พูดอะไรออกมาเหมือนกับว่าเขากำลังกลัวแล้วในที่สุดโรแกนก็ได้เริ่มพูดออกมา

“พวกนายไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูดใช่มั้ย!?”

กัปตันรู้สึกตกใจเขารู้สึกว่าเด็กนี้ไม่ได้กลัวอะไรเขาเลย เขากลับสงบนิ่งมาก

“แกน่าสนใจดีนี่ไอหนู”

หลังจากที่ได้พูดชมออกไปใบหน้าของกัปตันก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาในทันที

“สำหรับคำพูดของโรเจอร์นะหรอ,หืมฉันไม่โง่พอที่จะเชื่อเรื่องไร้สาระพันนั้นหรอก!”

“มันเป็นแค่เรื่องโกหกที่เอาไว้หลอกพวกคนโง่ก็เท่านั้น”

“งั้นหรอ,งั้นทำไมพวกนายถึงออกทะเล?” โรแกนถามอีกครั้งโดยที่มือของเขาได้จับไปที่เอวของเขา ในตอนนี้เขาผ่อนคลายมาก

“ทำไมเราถึงออกทะเลงั้นหรอ?”

กัปตันพูดด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

“แน่นอน,เพื่อความมั่งคั่ง,ผู้หญิงและอิสระ!”

ครู่หนึ่งดวงตาของเขาก็ได้หดแคบลง

“นอกจากนี้ก็มีคนอย่างเราเราที่แล่นเรือไปเพื่อชมทิวทัศน์ที่ยิ่งใหญ่ชื่นชมความงดงามของธรรมชาติและเรายังได้เจอกับพวกทหารเรือและกำจัดพวกมัน!”

“การกินผลไม้อร่อยๆ,ร้องเพลง,ใช้ชีวิตอย่างอิสระนี่คือความสุขที่สุดยอดไปเลยไม่ใช่หรือไง!?”

คำพูดของกัปตันทำให้ทุกคนบนเรือหัวเราะและตะโกนออกมา

“ฮ่าฮ่า,มันน่าสนใจมาก” โรแกนดูเหมือนจะเห็นด้วยในขณะที่พยักหน้าเขาแล้วเขาก็ได้ถามออกมาอีกครั้งว่า“ฉันมีคำถามสุดท้าย!”

"อะไรหละ?"

"พวกนายมีเงินไหม?"

ทันใดนั้นโรแกนก็ได้ถามออกไป

“เงินงั้นหรอ?” สายตาของกัปตันได้ลดลงจากนั้นเขาก็ได้หัวเราะออกมา “ฉันทำลายและปล้นเรือห้าลำบนเส้นทางสายนี้และเหยียบลงไปในเมืองมากกว่าหนึ่งโหล และฉันก็ได้ชิงเอาสมบัติเล็กน้อยๆ มาจากพวกเขา ทำไมนายสนใจสมบัติเหมือนกันงั้นหรอ?”

กัปตันพบว่าชายหนุ่มคนนี้น่าสนใจมาก มีเพียงไม่กี่คนในวัยเท่านี้ที่ไม่หวาดกลัวเมื่อเห็นลูกเรือโจรสลัดของเขา

โรแกนเงียบไปในตอนนี้เขาดูกล้าหาญมาก

อันที่จริงกัปตันคนนี้นั้นชอบที่เล่นกับเด็กๆ ก่อนที่เขาก็จะลงมือฆ่าเขาและโยนเขาลงไปในทะเล

"ดี! ดี! จะเป็นเรื่องที่ดีมากถ้านายเอาเงินทั้งหมดมาให้ฉัน!”

ดวงตาของโรแกนเปล่งประกายขึ้นมาในทันที

โรแกนพบสิ่งที่เขาต้องการและไม่ต้องใช้เวลาหรือความพยายามมากในการที่จะได้รับมา เขาต้องการเงินเพื่อเติมเต็มเงินในกระเป๋าที่ว่างเปล่าของเขาและในตอนนี้ก็มีคนมามอบมันให้ถึงที่หน้าประตูบ้านของเขา

สำหรับโจรสลัดเหล่านี้เขาไม่ได้สนใจอะไรพวกเขาแม้แต่น้อย ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขาเขาอาจมีคู่แข่งมากมายในอีสต์บลูแต่โจรสลัดพวกนี้ไม่ใช่หนึ่งในนั้น

"แกพูดว่าอะไรนะ?"

กัปตันตกตะลึง เขาเสียสติไปแล้วหรือไง?

“นายจะไม่ยกมันให้ฉันงั้นเหรอ?”

น้ำเสียงของโรแกนนั้นเย็นชามากมือขวาของเขาได้เคลื่อนไหว ไม่กี่วินาทีต่อมาพวกเขาก็ได้ยินเพียงแค่เสียง "ชวิ้งงง" เท่านั้นและดาบก็ไม่ได้อยู่ในฝักอีกต่อไป

ในเวลาเดียวกันนั้นเองดาบก็ถูกวางไว้ที่คอของกัปตัน

ร่างกายของเขาสั่นเทา ในตอนนี้กัปตันรู้สึกกลัวมาก

"ฉั…ฉัน"

“ตาย!”

ก่อนที่กัปตันจะพูดจบประโยคของเขาคอของเขาก็ได้ถูกฟันด้วยดาบยาวของโรแกน

“ซู่ว!”

ในที่สุดโรแกนก็ได้เริ่มเคลื่อนไหว

ดาบหยวนหงนั้นน่าอัศจรรย์มากการเหวี่ยงดาบที่สวยงามทุกครั้งนั้นจะมาพร้อมกับเลือดที่เบ่งบานออกมาเสมอ

ดาบของเขาเย็นชาและโหดเหี้ยม มันทำให้ศัตรูของเขาต้องร้องขอความเมตตาและหวาดกลัว ทุกคนที่ถูกฟันภายใต้คมดาบของเขานั้นจะกลายเป็นศพที่เย็นยะเยือก

ทีละก้าวๆ,โรแกนได้เดินไปอย่างช้าๆ ข้างหลังของเขานั้นได้มีศพที่ล้มลงอยู่มากมาย

โจรสลัดเหล่านี้นั้นไม่มีโอกาสโต้ตอบใดๆพวกเขาถูกฆ่าด้วยคมดาบของโรแกนในทันที

ห้านาทีต่อมากลิ่นเลือดได้ตลบอบอวลไปทั่วรีเวิร์สเมาน์เทน,มันฉุนเป็นอย่างมาก

โรแกนยืนอยู่บนเรือของกัปตันเพียงคนเดียวหลังจากที่ได้ฆ่าโจรสลัดทั้งหมด

“มาได้ถูกเวลาจริงๆ,ฉันกำลังคิดที่จะทิ้งรูทดราก้อนพอดีเลย!”

ด้วยเสียงเบาๆ เขาพูดและเขาก็ก้าวออกมาแล้วโยนศพทั้งหมดลงไปในทะเล นอกจากนี้โรแกนยังได้เตรียมคบเพลิงเอาไว้ด้วย หลังจากนั้นเขาก็โยนมันลงไปที่เรือลำอื่น ใช้เวลแค่ครู้เดียวเปลวไฟก็ได้ลุกโชติช่วงปะทุขึ้นมาในทะเล

เรือของกัปตันใหญ่กว่าเรือลำอื่นๆและใหญ่กว่ารูทดราก้อนประสิทธิภาพก็ดีกว่ามาก เห็นได้ว่ากัปตันคงสูญเงินกับมันไปเยอะพอตัว

นอกจากนี้โรแกนยังได้นำเอาขุมทรัพย์ทั้งหมดของกลุ่มโจรสลัดนี้ไปอีกด้วย พวกเขามีสมบัติมากมายเขาได้ลองตรวจสอบดูแล้วก่อนหน้านี้และได้เอาพวกมันทั้งหมดไปไว้ในโกดังของเรือลำใหม่ของเขา

ในตอนนี้โรแกนได้ยืนอยู่บนเรือรูทดราก้อน

“เอาล่ะ,ฉันขอโทษนะที่ฉันต้องแยกจากนายไปในตอนนี้!”

“ขอบคุณสำรับทุกอย่างนะสหาย”

โรแกนได้ถอนหายใจอย่างหนัก โรแกนได้ขว้างคบเพลิงไปที่รูทดราก้อน

“วูซซ!” เขาได้เผารูทดราก้อน

ตั้งแต่วินาทีที่ดราก้อนได้เห็นเรือลำนี้นั้นเรือลำนี้ก็ไม่สามารถอยู่กับเขาได้อีกต่อไป

เมื่อมองไปรอบๆ โรแกนไม่สามารถมองเห็นรูทดราก้อนได้อีกต่อไปเขารู้สึกเปล่าเปลี่ยวนิดหน่อยและรู้สึกเหงา

บางครั้งผู้คนก็ต้องยอมรับความจริงและใช้ชีวิตต่อไป

คนเราทุกคนต่างต้องเผชิญกับสิ่งที่พวกเขาไม่ต้องการที่จะทำมัน

เมื่อใดก็ตามที่คุณได้เผชิญกับเรื่องที่ทำให้คุณต้องตัดสินใจทำมันคุณจะกลายเป็นผู้ใหญ่มากยิ่งขึ้น

ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย

https://www.facebook.com/Brazarux/?modal=admin_todo_tour

จบบทที่ บทที่38:การแยกจากกัน! (ฟรี)

คัดลอกลิงก์แล้ว