ตอนที่ 158: ของขวัญชิ้นใหญ่ 1 ชิ้น!

กายาปีศาจชูร่าเป็นหนึ่งในสิบร่างกายระดับเทพในโลกปีศาจ

ปิศาจที่มีนามว่า“ซูร่า”

ไม่เพียงมีร่างกายที่กล้าหาญเชี่ยวชาญในการต่อสู้ ข้ามผ่านชีวิตและความตาย.

ผู้ที่ครอบครองกายาชูร่านั้นก็เหมือนกับเทพเจ้าแห่งการสังหารทั้งปวง.

แสงและเงาสีม่วงของดอกไม้ เป็นสัญลักษณ์ของร่างอสูรชูร่า

ดังนั้น เมื่อปิศาจชูร่าปรากฏ ก็จะมีเพียงแค่ชีวิตและความตายเท่านั้นที่รออยู่.

“ตายต่อหน้าข้าซะ!” ตงหวงจื่อโหยว กระตุ้นแก่นแท้ในร่างกายของนางทันที.

กายาปิศาจชูร่าที่แผ่แรงกดดันพร้อมกับปะทุรัศมีแห่งการฆ่าฟันออกมา กระบี่เสวียนปิงของนางที่แทงออกไปราวกับสายฟ้า.

ปัง

แสงกระบี่ทะลุทะลวงผ่านสิบลี้!

หลุมโลหิตขนาดใหญ่ทะลวงร่างของตูกู่กัง

แม้แต่ภูเขาโลหิตด้านหลังของเขายังสั่นไปมาเล็กน้อย.

อย่างไรก็ตามที่น่าแปลกที่สุด อาการบาดเจ็บของเขาก็บฟื้นฟูและหายสนิทในพริบตา

“ฮ่าฮ่าฮ่า ตงหวงจื่อโย่ว นี่คือถิ่นของข้า เจ้าจะแข็งแกร่งได้อย่างไร?”

ตูกู่กัง  หัวเราะอย่างบ้าคลั่งและร่างกายของเขาเต็มไปด้วยโลหิต

“อยากสังหารข้ามันไม่ง่ายหรอก!”

“หมัดนรกเก้าขั้น!”

ปัง

หมัดของเขาทะลวงผ่านความว่างเปล่าพร้อมกับร่องรอยของพลังแห่งกฎที่ดูดซับวิญญาณทั้งหมดที่อยู่รอบตัวเขาเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

ตงหวงจื่อโหยวเห็นเงาหมัดของเขากลายเป็นกะโหลกขนาดใหญ่ และระเบิดพลังพุ่งออกมา ดวงตาที่สวยงามของนางจ้องเขม็งพร้อมกับยกกระบี่เสวียนปิงขึ้นแล้วแทงออกไปทันที

ปัง

หมัดและกระบี่ปะทะกัน  อากาศภายในรัศมีสิบลี้ สั่นสะเทือนเป็นระลอกคลื่น

ตงหวงจื่อโหยวรู้สึกเจ็บที่ข้อมือเล็กน้อย ดูเหมือนว่าหมัดของตู่กู่กังนั้นไม่ธรรมดา

เมื่อมองดูภูเขาโลหิตที่อยู่ด้านหลังตูกู่กัง ความคิดของตงหวงจื่อโหยวก็ลอยขึ้นมาในใจของนาง

"ดูเหมือนว่าศพโลหิตหลายร้อยล้านศพในภูเขาโลหิตคือแก่นพลังความแข็งแกร่งที่ไม่มีสิ้นสุดของเขา"

“ถ้าต้องการสังหารเขา วิธีที่ดีที่สุดคือตัดการเชื่อมต่อของเขากับภูเขาโลหิต หรือก็คือทำลายภูเขาโลหิตไปซะ”

“แต่... ภูเขาโลหิตนั้นสูงถึงหนึ่งล้านจั้ง จะถูกทำลายทั้งหมดในเวลาอันสั้นได้อย่างไร?”

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตงหวงจื่อโหยวก็ตัดสินใจแยกตูกู่กังออกจากภูเขาโลหิตก่อน

ลดการเชื่อมต่อระหว่าง ตูกู่กัง  และภูเขาโลหิตซะก่อน แล้วมองหาจุดอ่อนของเขาเพื่อโจมตี.

ต่อมา.

ตงหวงจื่อโหยว ผู้คุ้นเคยกับกลยุทธทางทหาร ได้ใช้กลยุทธ์ในการดึงอสรพิษออกจากถ้ำ

หลังจากปะทะกันอีกหลายสิบกระบวนท่า

นางได้ล่อตูกู่กังออกห่างจากภูเขาโลหิตหลายร้อยลี้แล้ว.

นางค้นพบว่าความสัมพันธ์ระหว่างตูกู่กังและภูเขาโลหิตอ่อนลงจริง ๆ.

ทว่าตู่กู่กังยังคงไม่ตระหนักถึงเรื่องนี้ แม้แต่ก้าวเข้าไปในแผนการของตงหวงจื่อโหยวด้วยซ้ำ

-

ด้านหลังของภูเขาโลหิต มีแท่นบูชาที่มีรัศมีห้าลี้

แท่นบูชายกสูงที่อยู่ตรงกลางแท่นบูชานั้นสร้างจากศิลาโลหิตขนาดใหญ่

ในทุกครั้งของวันไหว้บรรพบุรุษ

สมาชิกทุกคนของนิกายวิญญาณโลหิต จะแช่ศิลาโลหิตนี้ด้วยโลหิตเพื่อสังเวยและสวดภาวนา

กึก ครืนนนน

ศิลาโลหิตหนักหมื่นกิโลกรัมเริ่มแตกร้าวโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า

ในไม่ช้า รอยแตกบนศิลาโลหิตก็มีแสงโลหิตที่น่าสะพรึงกลัวพุ่งทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า

ภายในรัศมีหนึ่งร้อยลี้ของภูเขาโลหิตถูกห่อหุ้มเอาไว้ด้วยแรงกดดันที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

มีกะโหลกสีโลหิตจำนวนนับไม่ถ้วนลอยอยู่ในอากาศ กรีดร้องโหยหวน

เมื่อรู้สึกถึงลมหายใจอันน่าสยดสยอง สมาชิกทุกคนของนิกายวิญญาณต่างก็สั่นสะท้านอยู่ในใจ

“ด้วยแสงโลหิตอันมหึมาเช่นนี้ เป็นไปได้ไหม ที่บรรพบุรุษของเรานิกายวิญญาณโลหิตฟื้นคืนชีพแล้ว?”

“นี่! ลมหายใจนี้คุ้นเคยและทรงพลังมาก แข็งแกร่งกว่าผู้นำถึงสิบเท่า บรรพบุรุษฟื้นคืนชีพแล้วแน่นอน!”

“ดูสิ แสงโลหิตปรากฏขึ้นจากทิศทางของแท่นบูชาในภูเขาด้านหลัง จะเป็นใครได้อีก ถ้าไม่ใช่บรรพบุรุษ”

ในเวลานี้ทุกคนในนิกายวิญญาณโลหิต ต่างเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

ในเวลาเดียวกันตูกู่กังที่เสียเปรียบเมื่อปะทะกับจักรพรรดินิตงหวงจื่อโหยว ทำให้เขาเริ่มรู้สึกกังวล.

ทว่าเวลาต่อมากำลังใจของเขาเพิ่มพูนขึ้นทันที.

เมื่อบรรพบุรุษโลหิตออกมาจากภูเขา เขาจะสามารถกวาดล้างตงหวงจื่อโย่ว และเป่ยเสวียนเทียนได้อย่างแน่นอน!

และห่างออกไปหลายร้อยลี้

ตงหวงจื่อโหยวและตู้กู่กังก็สังเกตเห็นแสงในระยะไกลได้ในเวลาเดียวกัน

เวลานี้ตู่กังดีใจมาก: "ฮ่าฮ่า กะโหลกนี่เป็นสัญญาณของการกำเนิดของบรรพบุรุษ!"

“โดยไม่คาดคิด บรรพบุรุษยังมีชีวิตอยู่ ตงหวงจื่อโหย่ว วันนี้เป็นวันตายของเจ้า!”

ตงหวงจื่อโหยว อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเมื่อได้ยินสิ่งนี้

แม้ว่าตูกู่กัง  จะได้รับความช่วยเหลือจากภูเขาโลหิต แต่นางก็ยังคงมีความมั่นใจอย่างมากที่จะจัดการเขา.

หากตอนนี้มีบรรพบุรุษวิญญาณโลหิตเพิ่มขึ้นมาอีกคน ก็คงยากที่จะจัดการ.

เมื่อพิจารณาจากลมหายใจของอีกฝ่าย นางรู้สึกได้ว่า บรรพบุรุษวิญญาณโลหิตแข็งแกร่งกว่าตูกู่กัง  อย่างน้อยสิบเท่า

กล่าวอีกนัยหนึ่ง บรรพบุรุษวิญญาณโลหิตน่าจะเป็นมหาอำนาจในอาณาจักรมหาปราชญ์

ถ้าเขาและตู่กู่กังร่วมมือกัน...

ความมั่นใจในการชนะของตงหวงจื่อโหยว เกรงว่าคงจะหายไปหมด.

“ไม่อนุญาตให้พวกเขาเข้าร่วมพลังกัน!”

ตงหวงจื่อโหยวตัดสินใจอย่างเด็ดขาด กระตุ้นแก่นแท้ในร่างกายของนางอย่างบ้าคลั่ง และกระตุ้นศักยภาพของนางให้ถึงขีดจำกัด

ตอนนี้นางต้องใช้พลังทั้งหมดออกมา แล้วจบการต่อสู้อย่างรวดเร็ว.

จัดการตูกู่กังก่อน จากนั้นค่อยหาวิธีรับมือบรรพบุรุษโลหิต.

นางมีความมั่นใจอย่างเต็มที่ ตราบใดที่สร้างความเสียหายให้กับตูกู่กังให้มากกว่าความเร็วในการฟื้นตัวของเขาได้

นางที่วาดมือไปบนอากาศ

ปัง

พริบตานั้นคลื่นอากาศอันน่าสะพรึงกลัวก็ระเบิดออกมา แสงสีทองเจิดจ้าก็ส่องสว่างปกคลุมท้องฟ้าในรัศมีหลายร้อยลี้ทันที

ฟีนิกซ์สีทองขนาดใหญ่พุ่งออกมาจากร่างของตงหวงจื่อโหยว และทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า

“ร่างฟีนิกซ์เก้าแปลง!” ตูกู่กังกลืนน้ำลายทันที “สตรีคนนี้ต้องการจัดการไม่ให้ข้าไปเข้าร่วมกับบรรพบุรุษของข้า!”

ตงหวงจื่อโหยว กระตุ้นกายาเทพและปิศาจ ให้แข็งแกร่งที่สุด ไม่ว่าตูกู่กังจะโง่แค่ไหน ก็รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการทำอะไร.

"หนี!"

ตูกู่กัง  หันหลังอย่างรวดเร็วและรีบไปพุ่งกลับไปที่ภูเขาโลหิต

เพียงไปถึงภูเขาโลหิต

ด้วยความช่วยเหลือจากพลังของภูเขาโลหิต เขาและบรรพบุรุษวิญญาณโลหิตย่อมสามารถทำให้ตงหวงจื่อโหยวตกตายได้

“อยากหนีเหรอ?” แววตาตงหวงจื่อโหยวแผ่ความเย็นชาออกมาทันที

ร่างของเทพและปิศาจที่ดูดซับพลังฟ้าดินอย่างบ้าคลั่ง กลายเป็นรัศมีเพลิงสองดวง หนึ่งเทพหนึ่งพิศาจพุ่งออกมาจากกระบี่เสวียนปิงของนาง.

ปัง!

กระบี่โจมตีหน้าอกขวาของ ตูกู่กัง

ตูกู่กัง  เจ็บปวดมากจนเหงื่อไหลออกมาที่หน้าผาก เขาตกใจเป็นอย่างมาก: "สตรีคนนี้ ช่างชั่วร้ายจริง ๆ!"

และในเวลาเดียวกัน

บนแท่นบูชาของภูเขาโลหิตด้านหลัง ก็มีร่าง ๆ หนึ่งทะลวงศิลาโลหิตออกมา.

เขาก็คือผู้ก่อตั้งนิกายวิญญาณโลหิต บรรพบุรุษโลหิต.

เพราะตำแหน่งศิลาโลหิตนั้นอยู่ในจุดที่สุดในภูเขาโลหิตทั้งหมด และทุก  ๆ ห้าปีจะมีการสังเวยโลหิตหล่อเลี้ยงอยู่ตลอดเวลา

บรรพบุรุษวิญญาณโลหิตซ่อนตัวอยู่ในศิลาโลหิตเพื่อฝึกฝนปิดด่านยกระดับพลังบ่มเพาะ

เป็นเวลาผ่านไปนับหมื่นปีแล้วจากการหล่อเลี้ยงของโลหิตจากการสังเวยถูกนำมาใช้เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งของเขา

แต่ตอนนี้ หลังจากที่เขาค้นพบว่าตูกู่กัง  กำลังเพลี้ยงพล้ำจากการเผชิญหน้ากับตงหวงจื่อโหยว เขาก็ไม่สามารถนั่งนิ่งได้

เพื่อที่จะรักษานิกายวิญญาณโลหิตของเขาเอาไว้ เขาจำเป็นต้องทะลวงออกมาจากศิลาโลหิตก่อนเวลา

“จักรพรรดิเสวียนปิง เจ้ากล้าสังหารผู้นำนิกายวิญญาณโลหิตของข้า บรรพบุรุษเช่นนั้น จะทำให้เจ้าตายไม่มีที่ฝั่ง!”

ม่านตาสีโลหิตของบรรพบุรุษวิญญาณโลหิตเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร

ในเวลาเดียวกัน แสงสีขาวก็กระพริบ

ร่างของหลินซวน ปรากฏขึ้นอย่างเงียบ  ๆ ต่อหน้าบรรพบุรุษโลหิต

“หืม?”

บรรพบุรุษโลหิตมองหลินซวนด้วยความประหลาดใจ ตอนนี้เขาไม่ได้สังเกตเห็นการปรากฏตัวของหลินซวนเลย

สิ่งนี้ทำให้บรรพบุรุษโลหิตเผยท่าทางระมัดระวังในทันที

เขามีลางสังหรณ์ที่แข็งแกร่งว่า บุรุษหนุ่มรูปงามในชุดขาวที่อยู่ตรงหน้าเขามีพลังมาก

ชวนให้นึกถึงจักรพรรดินิเสวียนปิงที่งดงามไม่ธรรมดาและหลินซวนที่หล่อเหลาหาได้ยากยิ่ง

บรรพบุรุษของวิญญาณโลหิตเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจว่า "เป็นไปได้ไหมว่าเจ้าเป็น บุรุษของจักรพรรดินีเสวียนปิง"

"ใช่." หลินซวน เผยยิ้มเล็กน้อย "ดังนั้นเจ้าต้องรับของขวัญชิ้นใหญ่ชิ้นต่อไป"

เขาปลดปล่อยจิตวิญญาณยักษาออกมาตลอดเวลาปกคลุมทั่วภูเขาโลหิตหลายพันลี้ จึงรู้เรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้น.

โดยเฉพาะอย่างยิ่งการต่อสู้ระหว่างตงหวงจื่อโหยว และตู่กู่กัง นั้นรุนแรงมาก.

ดังนั้นเขาจึงไม่พูดไม่กล่าวอีกต่อไป.

เขาวาดมือไปด้านหน้าสร้างผนึกสายฟ้าห้าองค์ประกอบที่มีขนาดใหญ่มาก.

ฟู ซูมมม~

สายฟ้าที่ร้องคำรามลั่น ส่องแสงสว่างเจิดจ้า.

กลุ่มเมฆฝนฟ้าคะนองหลากสีสันที่มีรัศมีอย่างน้อยหนึ่งพันลี้ปราบปรามแสงสีโลหิตที่สดใสปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของทุกคนในทันที

เมื่อเห็นเมฆสายฟ้านี้ บรรพบุรุษโลหิตและผู้คนนับแสนของนิกายวิญญาณโลหิตก็หัวใจหดเกร็ง

“สายฟ้าศักดิ์สิทธิ์ห้าองค์ประกอบ!”

“ช่างเป็นเมฆสายฟ้าขนาดใหญ่จริง ๆ นี่เขาคิดจะทำลายภูเขาโลหิตของพวกเราทั้งหมดหรือไม่?”

ทันใดนั้นหัวใจของทุกคนก็สั่นระรัวเต้นไปมาอย่างรวดเร็วเวลานี้พวกเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

จากระยะไกล ตงหวงจื่อโหยว และตู่กูกังก็อยู่ภายใต้เมฆฝนฟ้าคะนองด้วย

ทำให้พวกเขาเงยหน้าขึ้นและมองดูเมฆสายฟ้าที่ลอยอยู่เหนือท้องฟ้าทันที

ไม่เพียงแต่ตูกู่กังเท่านั้น แม้แต่ตงหวงจื่อโหยวเองก็เผยความหวาดกลัวออกมาเช่นกัน.

ผู้ที่สามารถขับเคลื่อนสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์ห้าองค์ประกอบขนาดใหญ่เช่นนี้ได้ คนที่อยู่เบื้องหลังการลงมือเรียกได้ว่าทรงพลังจนน่าตกใจ.

และตงหวงจื่อโหยวที่สะดุ้งนึกอะไรขึ้นมาได้และตกใจสงสัยมากขึ้นไปอีก นางที่คิดได้ว่า เมื่อหลายวันก่อน ทหารชั้นสูงจำนวนหนึ่งแสนนายของอาณาจักรอู๋เซิ่งถูกเมฆสายฟ้าทำลายกลายเป็นฝุ่นผง.

“นี่เป็นเพียงเรื่องบังเอิญหรือไม่?”

ตงหวงจื่อโหยวตื่นตะลึงอยู่พักหนึ่ง

เปรี้ยง! - -

ท่ามกลางความตื่นตระหนกตกใจของทุกคน

สายฟ้าหลายแสนเส้นก็ฟาดตกลงมาระรานตาหลากสีสัน มังกรเพลิงสายฟ้าขนาดยักษ์ที่พุ่งลงมาหาภูเขาโลหิต

เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว.

ภูเขาโลหิตที่สูงเสียดฟ้า เมื่อคลื่นพายุสายฟ้าพัดผ่าน เพลิงสายฟ้าที่ลุกโชน ส่องสว่างเจิดจ้าท่วมท้องฟ้า.

ภูเขาทั้งลูกกำลังสั้นลงอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

สายฟ้าที่มากมายที่ก่อให้เกิดเพลิงไหม้ ทำให้สาวกนิกายวิญญาณโลหิตเหมือนกับมดที่อยู่ท่ามกลางเปลวเพลิง ถูกเผาไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านอย่างรวดเร็ว.