ตอนที่ 80: พวกเจ้าจัดการเรื่องราวต่อไปได้ได้เลย!
ตอนที่ 80: พวกเจ้าจัดการเรื่องราวต่อไปได้ได้เลย!
จักรพรรดินีเสวียนปิงเป็นจักรพรรดิหญิงองค์แรกแห่งยุค ปกครองเป่ยเสวียนเทียน และยึดครองอาณาจักรหมื่นปีศาจสำเร็จ
หลังจากกำจัดกองกำลังที่ไม่เป็นมิตรภายในอาณาจักรหมื่นปีศาจสำเร็จแล้ว ศักดิ์ศรีของนางในโลกยุทธก็ดังกึกก้องราวกับเสียงฟ้าร้อง.
ในฐานะบุรุษของจักรพรรดินีเสวียนปิง หลินซวนเองย่อมยืนอยู่บนสูงสุดเช่นกัน.
แม้นว่า เขาจะเพิ่งปรากฏตัวขึ้นก็ตาม.
เหล่าผู้ฝึกตนปิศาจกว่าหนึ่งแสนคนรอบ ๆ เวลานี้สัมผัสได้ถึงแรงกดดันเป็นอย่างมาก.
นี่คืออำนาจของจักรพรรดินั่นเอง!
ในบรรดาผู้คนทั้งหมดที่นี่ บรรพบุรุษซิวลี่ รู้สึกอย่างลึกซึ้งถึงความแข็งแกร่งของหลินซวน.
พลังปิศาจทางสายโลหิตที่เขาบ่มเพาะนั้นมีความก้าวร้าวโดยธรรมชาติ.
อย่างไรก็ตาม หลังจากเข้าใกล้ หลินซวน เมื่อสักครู่นี้ เขาพบว่าพลังปิศาจโลหิตของเขาถูกระงับไปในทันที
ต่อหน้าหลินซวน ราวกับว่าเขาได้เข้าสู่อาณาจักรสวรรค์แล้ว
ไม่ว่าพลังชั่วร้ายในโลหิตของเขาจะแข็งแกร่งก้าวร้าวแค่ไหน มันก็ถูกกำจัดออกไปในทันที และไม่อาจขัดขืนใด ๆ ได้เลย!
สิ่งนี้ทำให้บรรพบุรุษซิวลี่รู้สึกหวาดกลัวและตื่นตะลึงอย่างแท้จริง.
เขารีบโค้งคำนับและทำความเคารพ: "บรรพบุรุษโลหิตนิกายซิวลี่ คารวะตี้ฟู่!"
เมื่ออีกฝ่ายทักทายหลินซวนอย่างถ่อมตัว.
ซั่งเฟิงและกู่ซูจิง ตลอดจนคนอื่น ๆ นับหมื่น ทุกคนต่างก็เร่งรีบแสดงความเคารพทันที.
“ซั่งเฟิง เจ้านิกายคนปัจจุบันนิกายซิวลี่ คารวะตี้ฟู่!”
“เจ้านิกายเฟิงฉี กู่ซูจิง ทักทายตี้ฟู่!”
-
เหล่าผู้ฝึกตนทั้งหนึ่งแสนคนต่างก็แสดงความเคารพ เสียงดังกึกก้องไปทั่วท้องฟ้า.
เซียวเย่หราน มองดูเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตกใจ อดไม่ได้ที่จะมองหลินซวนด้วยความชื่นชมอย่างไม่มีสิ้นสุด
บุรุษผู้นี้ยืนอยู่ที่นี่โดยไม่เอ่ยอะไรสักคำ ปล่อยให้ผู้ฝึกยุทธกลุ่มหนึ่งจากอาณาจักรหมื่นปีศาจก้มหัวลงเอง
รูปแบบของเขา ช่างน่าทึ่งมาก!
หลินซวน เผยยิ้มเล็กน้อย“ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ พวกเจ้าจัดการเรื่องราวต่อไปได้ได้เลย!”
บรรพบุรุษโลหิตซิวลี่ กู่ซู่จิงและคนอื่น ๆ จ้องมองหน้ากันและกันอย่างเชื่องช้า.
ตอนนี้พวกเขาฉวยโอกาสที่นิกายโหยวลั่วถูกกวาดล้าง พวกเขาจึงต้องการชิงตำแหน่งผู้นำ.
เวลานี้ธิดาศักดิ์สิทธิ์นิกายโหยวลั่วปรากฏตัวขึ้นแล้ว และยังผู้ที่อยู่เบื้องหลังนาง ซึ่งก็คือจักรพรรดิเป่ยเสวียนเทียนผู้ทรงอำนาจอย่างยิ่ง
ถ้าพวกเขากล้าสร้างปัญหา ไม่ใช่ว่ารนหาที่ตายหรอกรึ?
บรรพบุรุษซิ่วลี่เร่งรีบเอ่ยออกมา“การชุมนุมครั้งนี้จุดประสงค์ก็เพื่อค้นหาผู้นำยุทธของอาณาจักรหมื่นปิศาจ.”
“ธิดาศักดิ์สิทธิ์นิกายโหยวลั่ว มีพรสวรรค์อย่างยิ่ง และยังมีตี้ฟู่สนับสนุน ข้าไม่มีคุณสมบัติแข่งขันกับนางเลย!”
กู่ซูจิงพยักหน้าด้วยความหวั่นเกรง: "ใช่ ๆ ถ้าธิดาศักดิ์สิทธิ์ไม่รังเกียจ ข้ายินดีที่จะสาบานติดตามธิดาศักดิ์สิทธิ์(เซิ่งหนี่!)ตลอดไป"
ชั่งเฟิงเหลือบมองกู่ซูจิงอย่างดูถูก เจ้าคนหน้าไม่อายนี้เปลี่ยนไปเร็วเกินไปแล้ว.
ในพริบตาเดียว เขาก็คุกเข่าลงเพื่อแสดงความภัคดีต่อเซียวเย่หราน ท่าทางที่อหังการก่อนหน้านี้หายไปหมดไม่มีเหลือ.
อย่างไรก็ตาม
ท้ายที่สุดแล้ว ทุกคนต่างก็พยายามทำให้จักรพรรดิเป่ยเสวียนเทียนพอใจ และกู่ซูจิงก็ฉลาดมากที่ตัดสินใจลงมืออย่างรวดเร็ว.
ซั่งเฟิงเองก็ก้าวเข้ามาด้านหน้า เอ่ยออกมาว่า“ใช่แล้ว ธิดาศักดิ์สิทธิ์เหมาะที่จะเป็นผู้นำของพวกเรา!”
ปีศาจนับแสนที่อยู่รอบ ๆ ต่างก็ตะโกนออกมาพร้อม ๆ กัน
“ข้ายินดีติดตามธิดาศักดิ์สิทธิ์อย่างไม่มีเงื่อนไข!”
เพียงพริบตาเดียวทุกคนก็ชื่นชมเซียวเย่หรานทำให้นางรู้สึกมึนงงไปในทันที.
ในอดีต นางที่ได้รับเลือกให้เป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์ของนิกายโหยวลั่ว ชนะเพียงแค่ฉิวเฉือดเท่านั้น.
ทว่านางก็เข้าใจดี ว่าเหตุผลทั้งหมดทั้งมวลนั้น มาจากหลินซวน.
“ถ้าไม่มีตี้ฟู่ ย่อมไม่เป็นเช่นนี้”
“ถือว่านี่เป็นโชคลาภที่สุดของชีวิตนี้ที่ได้พบกับ ตี้ฟู่!”
ดวงตาที่มีเสน่ห์ของเซียวเย่หลาน อดไม่ได้ที่จะสัมผัสได้ถึงคลื่นลมจาง ๆ ได้.
บรรพบุรุษซิวลี่หยิบลูกปัดโลหิตที่เหมือนกับคริสตัลใสออกมา พร้อมกับมอบให้กับเซียวเย่หราน
“สาวน้อย ยาเม็ดนี้เรียกว่า 'ลูกแก้วโลหิตปีศาจ' มันเป็นโอสถระดับสวรรค์ขั้นสูง หลังจากรับประทานไปแล้ว จะสามารถเติมพลังปราณโลหิตได้อย่างรวดเร็วและฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บในทันที”
ก่อนที่เซียวเย่หรานจะตอบ เขาก็วางลูกแก้วโลหิตปีศาจ ไว้ในมือของนางด้วยท่าทางกระตือรือร้น
กู่ซูจิง และคนอื่น ๆ อดไม่ได้ที่จะสาปแช่งจิ้งจอกเฒ่าตนนี้จริง ๆ ทว่าเมื่อพวกเขาเห็นบรรพชนโลหิตมอบสมบัติออกไป จากนั้นพวกเขาก็หยิบโอสถครอบจักรวาลทุกชนิดออกมาแล้วมอบให้แก่เซียวเย่หราน
หลังจากที่เซียวเย่หรานหยิบลูกแก้วโลหิตปีศาจ นางก็กินยาวิเศษไปอีกสองสามขนาน ทำให้นางฟื้นฟูจากอาการบาดเจ็บได้อย่างรวดเร็ว.
นางรีบหันกลับมาและโค้งคำนับให้หลินซวน: "สาวน้อยมีวันนี้ได้ ล้วนแต่เป็นของขวัญจากตี้ฟู่ทั้งนั้น นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ชีวิตของเด็กสาวตัวเล็ก ๆ ผู้นี้ล้วนแต่ขึ้นอยู่กับตี้ฟู่แล้ว!"
หลินซวนพยักหน้าเล็กน้อย สายตาของเขาที่กวาดตามองผู้คนรอบ ๆ จากนั้นก็เอ่ยออกมาอย่างไม่ใส่ใจ.
“นับจากนี้ไป ข้าจะให้เซียวเย่หรานเป็นผู้นำโลกยุทธปิศาจ รักษาความมั่นคงและความเจริญรุ่งเรืองยุทธภพอาณาจักรหมื่นปีศาจแห่งนี้”
“ถ้าใครกล้าก่อความวุ่นวาย คนผู้นั้นจะกลายเป็นศัตรูกับข้า”
พลังจิตยักษาของหลินซวนที่แผ่ออกไป ห่อหุ้มหัวใจของทุกคนเอาไว้.
บรรพบุรุษโลหิตเพิ่งตระหนักได้ว่า พลังจิตของอีกฝ่ายนั้นทรงพลังมากขนาดไหน.
พลังจิตที่ยิ่งใหญ่ราวกับเทพเจ้ายักษาจากโบราณกาล ทำให้ทุกคนหวาดกลัวฝังลงไปจนถึงกระดูก.
“จิตสำนึกอันศักดิ์สิทธิ์ของตี้ฟู่ นั้นอยู่เหนือจินตนาการจริง ๆ นี่ไม่ใช่อาณาจักรจักรพรรดิอีกต่อไป แต่เป็นอาณาจักรมหาปราชญ์แล้ว!”
“ตราบใดที่ตี้ฟู่ลงมือ เกรงว่าดวงวิญญาณของข้าจะต้องสูญสลายไปในทันที!”
“สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของตี้ฟู่ช่างน่ากลัวยิ่งนัก!”
บรรพบุรุษซิวลี่และคนอื่น ๆ จำต้องโน้มตัวลงกับพื้น เงยหน้าขึ้นมอง พบว่าตัวตนของหลินซวนนั้นสูงส่งยิ่งนัก.
นี่คือขุนเขาใหญ่ยักษ์ตั้งตระหง่านด้วยความสง่างาม.
“ข้าจะปฏิบัติตามคำสั่งของตี้ฟู่ไปจนตาย!”
เสียงตะโกนของฝูงชนดังสนั่นหมู่มวลเมฆา!
หลินซวน พยักหน้าเล็กน้อย การเดินทางมายังภูเขาปีศาจศักดิ์สิทธิ์ครั้งนี้ทำให้โลกยุทธของอาณาจักรหมื่นปีศาจมีความมั่นคงมากขึ้น.
ต่อไปก็กลับมาทำธุระพาเด็ก ๆ ไปเล่นต่อ
"ธิดาที่รัก ไปกันเถอะ" หลินซวนมองดูบุตรสาวทั้งสี่ด้วยท่าทางรักและเอ็นดู
“เสด็จพ่อ ท่านจะพาพวกเราไปยังวังปิศาจหรือไม่?”เสวียนจู่ และคนอื่น ๆ ต่างก็ตั้งตารอ
พวกนางอยากรู้มานานแล้วว่าวังปีศาจมีหน้าตาเป็นอย่างไร และแตกต่างจากวังเสวียนปิงของมารดาอย่างไร
"ใช่." หลินซวนพาพวกนางก้าวไปที่ประตู
เซียวเย่หราน ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน มองดูการจากไปของหลินซวนเงียบ ๆ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความชื่นชมเป็นล้นพ้น
“ตี้ฟู่ ข้าจะเพิ่มความพยายามเป็นสองเท่าอย่างแน่นอนเพื่อที่จะเป็นยอดฝีมือที่แท้จริงเพื่อจะสามารถใกล้ชิดกับท่านให้มากขึ้น!”
-
หลินซวนนำบุตรสาวของเขามาถึงวังปิศาจ ซึ่งพบกับองค์รักษ์เผ่าปิศาจ ที่ปรากฏขึ้นกลางทางและเข้ามาทักทายด้วยความเคารพ.
เมื่อหัวหน้าองค์รักษ์เห็นหลินซวน เขาก็หยุดขบวนเสด็จทันทีและกระโดดลงจากอาชาปิศาจ พร้อมกับก้าวเข้ามาแสดงความเคารพ:
“โม่เสิ่น หัวหน้าองค์รักษ์วังปิศาจทักทายตี้ฟู่!”
“ชินอ๋องได้ทราบข่าวจากการชุมนุมยุทธภพเรียบร้อยแล้วว่าตี้ฟู่จะแวะมายังวังปิศาจ ดังนั้นเขาจึงจัดเตรียมสถานที่ในสวนพระราชวังตั้งแต่เช้า และส่งผู้น้อยนำขบวนมาต้อนรับท่าน!”
หลินซวน พยักหน้าเล็กน้อย และดูเหมือนว่าชินอ๋องจะได้รับข่าวของเขามาก่อนแล้วจริง ๆ.
หลังจากนั้นเขาก็พาบุตรสาวของเขาขึ้นรถม้ามังกรดำที่หรูหราของกองเกียรติยศทันที.
เหล่าปิศาจรอบ ๆ ต้องเผยความหวาดหวั่นตลอดเส้นทางไปถึงวังปิศาจ.
หลังจากนั้น หลินซวนก็ถูกนำไปยังสวนราชวังปิศาจโดยหัวหน้าองครักษ์
ระหว่างทาง สาวน้อยจ้องมองรอบ ๆ ด้วยความสนใจอย่างยิ่ง.
“มันแตกต่างจากวังเสวียนปิงของเสด็จแม่จริง ๆ!”
"ใช่ สถาปัตยกรรมที่นี่แปลกมาก!"
"รู้สึกน่าสนใจ!"
เมื่อได้ยินคำพูดของเด็ก ๆ หัวหน้าองครักษ์ก็เผยยิ้มกล่าวประจบประแจง:
“องค์หญิงตัวน้อย ในวังปิศาจนั้นมีสถานที่ที่น่าสนุกมากมาย โดยเฉพาะลานสวนนั้นน่าสนใจที่สุด!”
ทันทีที่เด็กสตรีได้ยิน พวกนางก็ดึงหลินซวนและวิ่งไปข้างหน้า ด้วยกลัวว่าหากช้าไป พวกนางจะไม่เห็นสิ่งที่น่าสนใจใด ๆ อีก
หลินซวนต้องวิ่งเหยาะ ๆ ไปกับพวกนางอย่างช่วยไม่ได้! ไม่นานก็มาถึงสวนวังหลวง.
ไม่เพียงแค่มีดอกไม้และพืชพรรณที่แปลกประหลาดมากมายหลายชนิด พื้นที่รอบ ๆ ยังรายล้อมไปด้วยหมอกวิเศษ พร้อมกับสิ่งก่อสร้างที่ประหลาดและลึกลับ.
"ว้าว~ มันแตกต่างไปจริง ๆ!"
เด็กหญิงตัวน้อยที่เอ่ยอุทานเสียงดัง.
วังปิศาจเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจของอาณาจักรหมื่นปิศาจ ทำให้ที่นี่เป็นสถานที่รวบรวมสิ่งลึกล้ำและล้ำค่าของทั้งประเทศมาเก็บไว้ที่นี่หมดแล้ว.
เมื่อได้ยินเสียงของพวกนาง ชินอ๋องเจิ้งซีซึ่งกำลังรอหลินซวนอยู่ไกล ๆ และขุนนางกลุ่มหนึ่งก็เร่งรีบเข้ามาทักทายเขา
หลังจากตรวจสอบรูปลักษณ์ของหลินซวนอย่างรอบคอบแล้ว เจิ้งซีและคนอื่น ๆ ก็เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก
ตามที่คาดไว้บุรุษที่สามารถพิชิตใจจักรพรรดินีเสวียนปิงได้ ตี้ฟู่ผู้นี้ย่อมมีเอกลักษณ์ที่โดดเด่นอย่างแท้จริง.
ทุกคนรีบทำความเคารพ จากนั้นจึงเชิญหลินซวนและเด็ก ๆ เข้ามานั่งด้วยความเคารพ
หลินซวนเห็นว่าอาหารที่เตรียมไว้ล้วนแต่หายากน่าอร่อย ถูกเตรียมไว้อย่างประณีตวางไว้เต็มโต๊ะไปหมด.
ดูเหมือนว่าเจิ้งซีและคนอื่น ๆ จะใช้เวลาคิดและเตรียมการอยู่ไม่น้อยในการเตรียมอาหารอร่อย ๆ แบบนี้