บทที่ 23: คำขู่ของเสด็จพ่อ!
บทที่ 23: คำขู่ของเสด็จพ่อ!
พระราชวังเสวียนปิง ห้องโถงใหญ่
ตงหวงจื่อโหยว นั่งบนบัลลังก์เทพฟีนิกซ์น้ำแข็ง มองลงไปที่กลุ่มข้าราชบริพารที่มีใบหน้าเต็มไปด้วยความสุข
“เป็นเรื่องน่ายินดีจริงๆ ข้าไม่คาดหวังว่ากษัตริย์แห่งอาณาจักรหมื่นปีศาจ เจิ้งซ่ง จะเสียชีวิตไปเมื่อคืนนี้!”
“ถูกต้อง และปีศาจกระหายโลหิตที่หนุนหลังเขาเอง ก็หายไป ดูเหมือนว่าจะพบกับเรื่องเลวร้ายด้วยเช่นกัน”
"สิ่งนี้ช่วยพวกเรา เป่ยเสวียนเทียนได้มากจริง ๆ และข้าไม่รู้ว่าพลังใดที่กำจัดพวกเขาไป!"
-
เมื่อเห็นกลุ่มข้าราชบริพารยิ้มแย้มแจ่มใส ปากของตงหวงจื่อโหยวก็เผยยิ้มเล็กน้อยเช่นกัน
การตายของเจิ้งซ่งและการหายตัวไปของจอมปีศาจกระหายโลหิต ถือเป็นความเสียหายอย่างหนักของอาณาจักรหมื่นปิศาจ
สำหรับเป่ยเสวียนเทียน ถือเป็นข่าวดี
อย่างไรก็ตาม ตงหวงจื่อโหยวมองเห็นมากกว่านั้น
นางละรอยยิ้มของนางเอาไว้ จากนั้นก็เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง:
“แม้ว่าเจิ้งซ่งจะตายไปแล้ว แต่ก็มีความขัดแย้งระหว่างเป่ยเสวียนเทียนกับอาณาจักรปีศาจสวรรค์ ยังถือว่ายังห่างไกลจากจุดจบ”
“ข้าได้ตัดสินใจส่งทหารออกไปอีกครั้ง จนกว่าจะยึดอาณาจักรหมื่นปีศาจได้!”
ซ่งหยานและเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ กลายเป็นงงงวย
“ฝ่าบาท ในเมื่ออาณาจักรหมื่นปีศาจไม่มีผู้นำและไม่เป็นภัยคุกคามต่อเป่ยเสวียนเทียนของเราอีกแล้ว ทำไมเราจึงต้องส่งกองกำลังออกไปอีก?”
“ฝ่าบาท หากว่าเป่ยเสวียนเทียนของพวกเรายังคงส่งกองกำลังออกไปอีก เฉินเกรงว่าคนทั่วโลกจะคิดว่าพวกเราบ้าสงคราม!”
แม้แต่มีแม่ทัพผ่านศึก สองสามคนยังเผยท่าทางไม่พอใจตงหวงจื่อโหยวที่ชอบทำสงคราม.
ตงหวงจื่อโหยว เผชิญกับความสงสัยและเอ่ยด้วยสีหน้าสงบ:
“มีสองเหตุผลที่ข้าตัดสินใจส่งทหารออกไปอีกครั้ง”
“ประการแรก ดินแดนปีศาจสวรรค์พร้อมที่จะเคลื่อนไหว หากเราไม่ส่งกองกำลังไปพิชิตอาณาจักรหมื่นปีศาจในเวลานี้ มันจะทำให้พวกปีศาจรู้สึกว่าพวกเราอ่อนแออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้”
“ประการที่สอง ข้าต้องการที่จะเอาชนะอาณาจักรหมื่นปิศาจ ไม่ใช่ฆ่าผู้บริสุทธิ์ตามอำเภอใจ และหากผู้คนในดินแดนปีศาจสวรรค์เข้ามายึดอาณาจักรหมื่นปิศาจไป ข้าเกรงว่าอาณาจักรหมื่นปิศาจทั้งหมดจะอยู่ในการปกครองของพวกเขา ซึ่งจะไม่มีความสงบอีกต่อไป”
เอ่ยจบนางก็ลุกขึ้นยืน มือของนางที่ขัดหลังพร้อมกับมองลงไปยังข้างล่าง.
“เป่ยเสวียนเทียนจะถูกรังแกไม่ได้!”
“การชนะอาณาจักรหมื่นปีศาจ คือการแสดงให้ผู้คนทั้งโลกเห็นพลังของพวกเรา!”
“เจ้ายังมีข้อโต้แย้งอยู่อีกหรือไม่?”
ข้าราชบริพารทุกคนต่างพูดไม่ออกกับคำเอ่ยที่สมเหตุสมผลของนาง
ทุกคนคุกเข่าลงและทำความเคารพ: "ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน!"
ตงหวงจื่อโหยว พยักหน้าเล็กน้อย
เมื่อกำลังจะก่อสงคราม นางจึงวางแผนที่จะจัดการราชกิจให้เสร็จเร็วที่สุด เพื่อจะได้ไปพบกับบุตรสาวทั้งสี่ของนาง.
"แม้ว่าจะเป็นแม่ที่ไม่เหมาะสม แต่ข้าก็จะทำงานหนักเพื่อให้ทุกอย่างดีขึ้นกว่าเดิม!"
เมื่อนึกถึงเด็ก ๆ ตงหวงจื่อโย่วก็เผยความอ่อนโยนออกมาที่แทบจะไม่ค่อยปรากฏขึ้นบ่อยนัก
...
หนานเสวียนเทียน สวนด้านหลังพระราชวัง
ชายสองคนในชุดสีทองนั่งเผชิญหน้ากันที่โต๊ะกระจกคริสตัล
คนหนึ่งมีผมสีแดง ดวงตาสีเขียว ซึ่งก็คือจักรพรรดิของหนานเสวียนเทียน ฉินซ่างนั่นเอง.
ส่วนบุรุษที่อยู่ตรงข้ามนั้นสวมตุ้มหูหยก.
นี่คือพันธมิตรของเขา ไท่จื่อกงชิงหยู จากตงหยวนเทียน.
ทั้งสองที่ยกแก้วหยกที่ใสพร้อมกับดื่มสุราอย่างสบายใจ.
กงชิงหยูที่วางแก้วลง และเอ่ยออกมาว่า“พี่ฉิน ท่านเคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับอาณาจักรหมื่นปิศาจหรือไม่?”
"แน่นอน" ฉินซ่างพยักหน้าโดยไม่ลังเล "ข้าไม่รู้ว่าตงหวงจื่อโหยวโชคดีขนาดไหน ถึงพบเจอแต่เรื่องดี ๆ เช่นนี้”
"ใช่." ใบหน้าหล่อเหลาของกงชิงหยูที่เผยใบหน้ามืดครึ้ม“ข้าคิดว่าปีศาจกระหายโลหิตจะสามารถจัดการแมลงเม่าได้สักสองสามตัว แต่ไม่คาดหวังว่า จู่ ๆ ก็หายไปในอากาศ!”
“แล้วเจ้ารู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับอาณาจักรหมื่นปีศาจเมื่อคืนนี้?” ฉินซ่างได้ส่งเจ้าหน้าที่ข่าวกรองไปยังอาณาจักรหมื่นปีศาจแล้ว
อย่างไรก็ตามเจ้าหน้าที่ข่าวกรองกับไม่พบเบาะแสใด ๆ
ยกเว้นศพเจิ้งซ่งที่ถูกฟันขาดสองท่อน ก็ไม่มีเบาะแสใด ๆ ของบุคคลต้องสงสัยเลย
กงชิงหยูส่ายหน้าไปมา: "ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืนนี้!"
ฉินซ่างสูดหายใจเข้าลึก ๆ และถอนหายใจ: "ไม่สำคัญ เราต้องพึ่งพาตนเอง หากต้องการจัดการกับตงหวงจื่อโหยว"
กงชิงหยูที่เอ่ยแสดงความเห็น "ใช่ ครั้งสุดท้ายที่พวกเราได้ปล่อยนางกลับมาได้สำเร็จ พวกเราควรที่จะเตรียมการให้พร้อมยิ่งกว่านั้น"
“หากไม่มั่นใจ ก็ไม่ควรลงมือ หากลงมือ เจ้าต้องมั่นใจว่าสังหารตงหวงจื่อโหยวได้!”
ฉินซ่างที่พยักหน้ารับ เขาเองก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน.
สี่ปีที่แล้ว เขาและกงชิงหยูได้ส่งยอดฝีมือในขอบเขตกึ่งจักรพรรดิออกไปเพื่อสังหารตงหวงจื่อโหยว.
โดยไม่คาดคิด สตรีผู้นั้น กับโชคดีรอดกลับมาได้.
โดยไม่ต้องเอ่ยถึงเลยว่า เวลาต่อมาทักษะความสามารถของนางที่เพิ่มขึ้นชั่วข้ามคืน แม้แต่สามารถคว้าบัลลังก์ของเป่ยเสวียนเทียนได้.
ด้วยเหตุนี้เหตุการณ์ในครั้งนั้น มันเป็นเหมือนกับตะปูที่ปักอยู่ในใจของฉินซ่าง ทำให้เขาต้องกัดฟันอดทนด้วยความเกลียดชัง.
หากจะเอ่ยถึงความแค้นและเกลียดชังของเขากับตงหวงจื่อโหยว คงต้องย้อนกลับไปเมื่อครั้งพบกันเมื่อหกปีที่แล้ว.
ในเวลานั้นฉินซ่างที่ชื่นชมในความงามของตงหวงจื่อโหยวเป็นอย่างมาก แม้แต่พยายามที่จะให้บิดาของเขาสู่ขอตงหวงจื่อโหยวมาเป็นภรรยา.
อย่างไรก็ตามตงหวงจื่อโหยวที่ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขา และปฏิเสธเขาอย่างไม่ใส่ใจเลยสักนิดเดียว.
ฉินซ่างที่ไม่อาจปลูกต้นรักได้ เขาจึงได้ปลูกเมล็ดพันธุ์แห่งความเกลียดชังเอาไว้ในใจแทน.
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงเรื่องหนึ่งเท่านั้น.
เหตุผลที่เขาต้องการแต่งงานกับตงหวงจื่อโหยว เพราะหนานเสวียนเทียนและเป่ยเสวียนเทียนนั้นมีสภาพแวดล้อมที่คล้ายคลึงกัน ทั้งคู่จึงเหมือนกับน้ำแข็งและหิมะ.
หลังจากที่ฉินซ่างสืบทอดบัลลังก์ เขาก็คิดที่จะทำการขยายดินแดนอยู่เสมอ.
ซึ่งความทะเยอทะยานแรกของเขาก็คือเป่ยเสวียนเทียนที่มีสภาพแวดล้อมคล้ายกันหนานเสวียนเทียน.
แต่ทั้งหมดกลายเป็นว่า.
ตงหวงจื่อโหยวไร้ความรู้สึก ปล่อยให้ฉินซ่างเสียโอกาสที่จะได้รับเป่ยเสวียนเทียน ด้วยค่าใช้จ่ายที่ต่ำที่สุดไป.
ดังนั้นเขาจึงต้องการรวมตัวกับราชวงศ์ตงหยวนเทียนเพื่อจัดการกับตงหวงจื่อโหยว เพราะละอายใจ.
เพื่อไม่ต้องการให้ใครรู้แผนสมรู้ร่วมคิดดังกล่าวนี้ แผนการทั้งหมดจึงต้องดำเนินการเป็นความลับ.
“เมื่อไม่นานมานี้ ข้าได้ติดต่อกับเทพสงครามเห่ยหยิง เผ่าพันธุ์อสูรอย่างลับ ๆ รอให้ตงหวงจื่อโหยวเข้าโจมตีอาณาจักรหมื่นปิศาจสำเร็จ เขาก็จะทำการซุ่มโจมตีนางระหว่างกลับกลางทาง.”
คงชิงหยูเผยยิ้มอย่างเย็นชา: "ตราบใดที่เราสังหารตงหวงจื่อโหยว กองทัพของพวกเราก็สามารถเคลื่อนย้ายตรงเข้าไปและยึดครองพระราชวังเสวียนปิงได้!"
ฉินซ่างเผยยิ้มอย่างเย็นชา“ตราบเท่าที่สังหารตงหวงจื่อโหยวได้ กองทัพของพวกเราก็จะทำการเคลื่อนเข้ายึดวังเสวียนปิงทันที!”
คงชิงหยูที่เผยอย่างมีชัย“ดี!”
...
ดวงจันทร์ที่กำลังเคลื่อนไปทางทิศตะวันตก
หลังจากทานอาหารเย็นกับบุตรสาวของเขาเสร็จ หลินซวนก็พาเด็กหญิงทั้งสี่คนไปอาบน้ำ
ด้วยอ่างอาบน้ำที่ทำด้วยหยกอุ่น โดยมีเสวียนจู่และน้องสาวแช่อยู่ในน้ำเคียงข้างกัน.
ขณะที่หลินซวนกำลังสระผมและขัดร่างให้เด็กตัวน้อยที่กำลังขยับยุกยิก.
เสวียนจู่มักจะกวักน้ำและยกขึ้นตบหน้าตัวเองเป็นระยะ ๆ.
ละอองน้ำที่มีกลิ่นของกลีบดอกไม้และเครื่องหอมหายากนานาชนิด
เสวียนซี และ เสวียนหาน แกว่งน่องไปมาอย่างต่อเนื่อง เตะน้ำในอ่างอาบน้ำให้กระเซ็นขึ้นไปบนอากาศ
แน่นอนว่าคนที่ซนที่สุดคือเสวียนหยู
เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้ว่ายอยู่ในอ่างน้ำเหมือนกบเก้าปีกถูกสาดน้ำ
หลินซวน ต้องการอาบน้ำให้พวกนาง แน่นอนว่าไม่สามารถหลีกเลี่ยงการกระเซ็นของน้ำได้
และเมื่อเห็นว่าหลินซวนเปียก เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ต่างก็เผยท่าทางตื่นเต้นกันมาก
“ฮ่าฮ่า เสด็จพ่อเปียกแล้ว!”
“ข้าเพิ่งรดน้ำแขนเสื้อเสด็จพ่อล่ะ!”
"มันสนุก มันสนุกมาก!"
“ดูสิเสด็จพ่อ ข้ากลายเป็นกบเก้าปีกแล้ว!”
เมื่อเห็นบุตรสาวของเขาเล่นกันมาก หลินซวนก็ตกตะลึงจริงๆ
“หากไม่ยอมหยุดสาดน้ำใส่พ่ออีก พ่อจะตีก้นของเจ้า!”
หลินซวนต้องขู่สักหน่อย
แต่สิ่งนี้ไม่มีประโยชน์อะไร
เสวียนจู่และน้องสาวรู้ดีว่าเสด็จพ่อไม่ใจร้ายที่จะตีก้นตัวเองแน่นอน ก็เพียงแค่ขู่ให้กลัวเท่านั้น.
“สาวน้อย พวกเจ้าอยู่ไม่สุขกันเลย!”หลินซวนที่เผยยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ หากต้องการกับเหล่าจอมซน ไม่อาจใช้วิธีการง่าย ๆ ได้.
“เด็ก ๆ ทำให้เจ้าลำบากแล้ว ขอบคุณมาก”
ขณะที่หลินซวนกำลังคิดหาวิธีจัดการสาวน้อย เสียงของตงหวงจื่อโหยวก็ดังขึ้นที่ด้านหลัง.
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่หลินซวนจะหันกลับมาเอ่ยอะไร เสวียนซีก็ตะโกนดังไปหาตงหวงจื่อโหยวแล้ว.
“เสด็จแม่ เสด็จพ่ออาบน้ำให้พวกเรา สนุกมาก ลงมาให้เสด็จพ่ออาบน้ำให้เร็ว!”