บทที่ 98 วิวัฒนาการ

บทที่ 98 วิวัฒนาการ

“จริงด้วย งั้นฉันก็ควรจะ...ฆ่าแกก่อนแล้วค่อยไปสินะ?” หลินตงถามอย่างหยอกล้อ

เสี่ยวปา เจ้าดำน้อย และคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างหลังพอได้ยินก็มีสีหน้าตื่นเต้น ถึงแม้จะถูกฝูงซอมบี้ล้อมอยู่ แต่ก็ไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับฉีกยิ้มกว้างเผยให้เห็นรอยยิ้มอันโหดเหี้ยม

“เอ่อ....” เจ้าหูกางถึงกับผงะไปทันที เมื่อเห็นว่าข่มขู่พวกเขาไม่ได้ ท่าทีก็อ่อนลงมาก

“แก...แกก็ควรจะทิ้งศพมนุษย์ไว้ให้ฉันสักศพก็ยังดีไม่ใช่เหรอ?”

“ไม่มีสักศพ” หลินตงไม่อยากจะเสียเวลาคุยกับเขาอีกต่อไป หันหลังเดินจากไป

เหล่าซอมบี้ฝีมือดีที่ล้อมอยู่ เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังอำนาจของราชาซอมบี้ระดับสูง ก็ไม่กล้าที่จะขัดขวาง ต่างก็หลีกทางให้โดยสัญชาตญาณ

เสี่ยวปาและราชาซอมบี้อีกสองสามตน เดินตามหลังหลินตงไป สายตากวาดมองซอมบี้เหล่านั้นด้วยแววตาดูถูกเหยียดหยาม

แต่จนแล้วจนรอด ซอมบี้เหล่านั้นก็ไม่กล้าลงมือ

ได้แต่ยืนมองพวกเขาจากไปตาปริบๆ

“บอส พวกเขาดูน่าเกรงขามมากเลย!” ซอมบี้ฝีมือดีตัวหนึ่งอุทานขึ้น

เจ้าหูกางพยักหน้า “ในเขตเมืองของเรานี้ คนที่พอจะต่อกรกับเขาได้มีไม่มากแล้วล่ะ คาดว่าคงจะเหลือแค่รังซอมบี้ที่อยู่อีกฝั่งของแม่น้ำเท่านั้น”

“แล้วถ้าพวกเขาจะสู้กัน พวกเราจะอยู่ข้างไหนดีล่ะ?” ซอมบี้ฝีมือดีถาม

เพราะราชาซอมบี้อย่างเจ้าหูกางนั้น ขาดคุณสมบัติในการต่อสู้ ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องถูกคัดออก สูญเสียคุณสมบัติในการเป็นราชา

จุดจบสุดท้ายของเขาก็คือการเข้าร่วมกับราชาซอมบี้ตนอื่น

ตอนนี้ราชาซอมบี้ที่แข็งแกร่งที่สุดในเขตเมือง ก็คือหลินตง และรังซอมบี้ที่อยู่อีกฝั่งของแม่น้ำ สองขั้วอำนาจนี้ ดูเหมือนจะยังคงพอจะต่อกรกันได้อย่างสูสี

ดวงตาของเจ้าหูกางกลอกไปมา ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ใครชนะพวกเราก็อยู่ข้างนั้น...”

.......

ระหว่างทางกลับ เสี่ยวปารู้สึกคันไม้คันมือ “บอส เมื่อกี้ทำไมไม่ฆ่าเจ้าหูใหญ่นั่นล่ะ?”

“ของแบบนั้น บางทีในอนาคตอาจจะยังมีประโยชน์อยู่ก็ได้” หลินตงพูดอย่างไม่ใส่ใจ

พวกเขากลับมาถึงบริเวณรอบๆ ตึกสูง ร่างกำยำของแทงก์ยืนอยู่กลางถนน ใบหน้าบึ้งตึง บอสออกไปปฏิบัติการ แต่กลับไม่ได้พาเขาไปด้วย รู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้ง...

“พวกเธอออกไปทำอะไรกันมา? ทำไมไม่พาฉันไปด้วย?” แทงก์ถามด้วยความอยากรู้

“ใครใช้ให้แกตัวใหญ่ขนาดนั้น แถมยังซ่อนตัวไม่เป็นอีก การต่อสู้ครั้งนี้ไม่เหมาะกับแกหรอก” เสี่ยวปาพูดด้วยน้ำเสียงรังเกียจเล็กน้อย

แทงก์มีสีหน้าไม่พอใจ “ใครว่าฉันซ่อนตัวไม่เป็น? ฉันเล่นซ่อนแอบเก่งจะตายไป ไม่เชื่อมาลองกันดูไหมล่ะ”

“พอแล้ว” หลินตงขัดจังหวะการทะเลาะกันของพวกเขา แล้วพูดกับแทงก์ว่า “ไม่ต้องรีบร้อนหรอกน่า ในอนาคตมีเรื่องให้แกทำอีกเยอะแยะ ไปกินข้าวก่อนเถอะ”

จากนั้น ก็สะบัดมือ โยนศพออกมาสองสามศพ

“เอ๋ เฮะๆๆๆ...” (เสียงหัวเราะอย่างดีใจ)

พอเห็นเลือดเนื้อ ความหงุดหงิดของแทงก์ก็หายไปเป็นปลิดทิ้งในทันที แถมบอสยังบอกอีกว่าในอนาคตจะต้องการเขาอีก นั่นหมายความว่าเขาคือไพ่ตาย ต้องเก็บไว้ใช้ในยามคับขันเท่านั้น

เขาไม่ได้ถูกทอดทิ้งเสียหน่อย...

.......

หลังจากจัดการเรื่องเหล่านี้เสร็จแล้ว หลินตงก็กลับเข้าบ้าน แช่น้ำร้อนอย่างสบายอารมณ์ เปลี่ยนเสื้อเชิ้ตที่สะอาด

แล้วก็ริน ‘เครื่องดื่ม’ แก้วหนึ่ง ยืนดื่มอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่

อากาศที่เพิ่งจะแจ่มใสได้ไม่นาน ตอนนี้ก็มีเมฆดำลอยมาอีกแล้ว ลมเย็นพัดผ่านไปครู่หนึ่ง ฝนก็ตกกระหน่ำลงมา

ช่วงนี้ท้องฟ้าเหมือนจะรั่ว ฝนตกเยอะเป็นพิเศษ

บนถนนเบื้องล่าง

เหล่าซอมบี้ที่ดุร้ายรวมตัวกันอยู่ นั่นคือกองกำลังระดับชั้นยอดของหลินตง ด็อกเตอร์กำลังถือเข็มฉีดยา ฉีดไวรัส Q ให้กับพวกเขา

หลินตงสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ ไม่ได้มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น

หลังจากที่ซอมบี้เหล่านั้นฉีดไวรัส Q เข้าไปแล้ว กระดูกก็ส่งเสียงดังเปรี๊ยะๆ ราวกับกำลังเจริญเติบโตเป็นครั้งที่สอง แข็งแกร่งขึ้นมาก

ตอนนี้พวกเขามีความสามารถในการฟื้นตัวที่แข็งแกร่ง ตอบสนองได้รวดเร็ว กระดูกแข็งแกร่งยิ่งขึ้น ความแข็งแกร่งก็เพิ่มขึ้นอีกระดับ

ถ้าพูดถึงความแข็งแกร่งทางร่างกายอย่างเดียว ก็ถึงระดับ B หรือแม้แต่ B+ แล้ว

แต่เนื่องจากอาศัยยาเร่งปฏิกิริยา บังคับให้แข็งแกร่งขึ้น พวกเขาจึงไม่มีความสามารถในการปลุกพลัง ดังนั้นความแข็งแกร่งจึงยังคงด้อยกว่าราชาซอมบี้อย่างแทงก์อยู่ดี

ซอมบี้กองกำลังระดับชั้นยอดเหล่านี้ ดูเหมือนจะเป็นอาวุธชีวภาพที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อการต่อสู้โดยเฉพาะ

“บริษัทไท่เค่อนี่ก็มีของดีอยู่เหมือนกันนะ...” หลินตงอดที่จะทึ่งในใจไม่ได้ ถึงขนาดเริ่มสงสัยว่า ไวรัสซอมบี้ในตอนแรกสุดนั้น ก็เป็นฝีมือของบริษัทไท่เค่อที่สร้างขึ้นมา เพื่อใช้เป็นเครื่องมือในการครองโลก เพียงแต่เกิดอุบัติเหตุรั่วไหลในระหว่างกระบวนการ ทำให้สถานการณ์บานปลายจนควบคุมไม่ได้...

หลินตงพลิกฝ่ามือ หยิบเอาแกนผลึกระดับ A ที่เพิ่งจับมาได้เมื่อครู่นี้ขึ้นมา แล้วใส่เข้าไปในปาก

แกนผลึกละลายในปากทันที พร้อมกับรสหวานจางๆ พลังงานของแกนผลึกระดับ A นั้นเข้มข้นเป็นพิเศษ เริ่มไหลเวียนไปทั่วร่างกาย บำรุงเลี้ยงร่างกาย

หลินตงรู้สึกว่ารูขุมขนทั่วร่างกายเปิดออก สบายอย่างที่สุด พลังงานกำลังถูกดูดซึม

ร่างกายของเขากำลังวิวัฒนาการอยู่ตลอดเวลา

พละกำลังทางร่างกายแข็งแกร่งถึงระดับที่น่าสะพรึงกลัว กระดูกแข็งแกร่งกว่าเหล็กกล้าและโลหะผสมมากนัก หลินตงก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะวิวัฒนาการไปเป็นอะไร

เพราะเขาคือซอมบี้กลุ่มแรกๆ ที่วิวัฒนาการได้เร็วที่สุด ก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรให้เปรียบเทียบเลย

ซอมบี้ที่อยู่ชั้นล่าง หลังจากฉีดไวรัส Q เข้าไปแล้ว ก็รู้สึกได้ชัดเจนว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้นมาก สีหน้าตื่นเต้นอย่างยิ่ง ส่งเสียงคำรามไม่หยุด

จากนั้น พวกเขาก็กลับไปยังตำแหน่งของตัวเอง ทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป เจ้าดำน้อยยังคงเฝ้าทางทิศเหนือ ด็อกเตอร์เฝ้าทางทิศใต้ แทงก์กับเสี่ยวปาช่วยกันเฝ้าทางทิศตะวันออก

ส่วนราชาซอมบี้คนใหม่อย่างกระถางดอกไม้ ก็ถูกหลินตงส่งไปประจำการทางทิศตะวันออกเช่นกัน

เพราะที่นั่นอยู่ติดกับภูเขาเป่ยซานและแม่น้ำใหญ่ ค่อนข้างจะอันตรายกว่า และตำแหน่งที่เถาวัลย์เลื้อยเคยงอกขึ้นมา ก็อยู่บนภูเขาเป่ยซาน ถือว่าเป็นสนามเหย้าของเขา ค่อนข้างจะเหมาะสมกับเขา

ทุกอย่างถูกหลินตงจัดการไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

เขานอนซ่อนตัวอยู่ในบ้านที่สะอาดสะอ้าน ไม่มีอะไรทำ ปลอดภัยและสบาย จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เข้าสู่เว็บไซต์ทางการของบริษัทไท่เค่อ

ดูซิว่าพวกนั้นเป็นยังไงกันบ้างแล้ว...

พอเข้าหน้าแรก ก็ค่อนข้างจะเงียบ ไม่มีประกาศใหม่อะไร

แต่มีผู้รอดชีวิตจำนวนมากเข้ามาแสดงความคิดเห็นสอบถาม

“ไม่ใช่ว่าจะมีผู้ปลุกพลังระดับ A มาเหรอ? ยังจะมาอีกรึเปล่า?”

“นี่มันกี่วันแล้ว น่าจะถึงแล้วนะ”

“แต่ก็ไม่มีวี่แววอะไรเลยนี่นา”

“จะไม่ใช่ว่าตายกลางทางไปแล้วนะ???”

“ใช่แล้วล่ะ บริษัทไท่เค่อจะทำอะไรต่อไป”

“.......”

เมื่อเผชิญกับคำถามมากมายจากผู้รอดชีวิต บริษัทไท่เค่อก็ตอบกลับมาสั้นๆ ว่า

“เนื่องจากสภาพอากาศที่มีพายุฝนฟ้าคะนอง เครื่องบินจึงล่าช้า ผู้ปลุกพลังระดับ A จึงยังไม่สามารถมาได้ในตอนนี้”

“หืม???”

ข้างล่างมีคนเริ่มตอบกลับด้วยเครื่องหมายคำถาม

.......

ฝนข้างนอก ตกหนักขึ้นเรื่อยๆ

ท้องฟ้าที่มืดครึ้ม ทำให้ค่ำคืนมาเยือนเร็วกว่าปกติ

ริมฝั่งแม่น้ำทางทิศตะวันออก ร่างกำยำของแทงก์ยืนตระหง่าน ปล่อยให้สายฝนชะล้างร่างกาย เขายืนนิ่งไม่ไหวติง ราวกับต้นสนที่สูงตระหง่าน

เนื่องจากฝนตกติดต่อกันหลายวัน ระดับน้ำในแม่น้ำก็สูงขึ้นมาก น้ำในแม่น้ำเบื้องหน้าไหลเชี่ยวกราก ส่งเสียงดังโครมคราม ละอองน้ำลอยฟุ้งไปทั่ว ราวกับทะเลหมอกในแดนสวรรค์

แทงก์มองดูด้วยความทึ่ง ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาอยากจะแต่งกลอนสักบท แต่สมองกลับไม่เอื้ออำนวย อั้นอยู่นาน สุดท้ายก็พูดออกมาได้แค่ประโยคเดียว

“เวรเอ๊ย! น้ำเยอะชิบหาย”

แต่ยิ่งลมแรงคลื่นแรง ปลาก็ยิ่งเยอะ เวลาที่ฝนตก ปลาใหญ่ในน้ำลึกของแม่น้ำ ก็จะว่ายขึ้นมาที่ชั้นน้ำตื้นได้ง่ายขึ้น

หลายวันนี้ แทงก์จับปลาได้มากมาย อิ่มหนำสำราญไปตามๆ กัน

เห็นวันนี้ฝนตกกำลังดี แทงก์ก็เดินเข้าไปอีกครั้ง

“ไปจับปลาสักหน่อย...”