บทที่ 63 มันสายเกินไปที่จะทำตัวเท่แล้วใช่ไหม?

ผู้คนที่กำลังดูถ่ายทอดสดของลู่เจ๋อต่างมึนงง

เมื่อลู่เหวินและฟูชูหยาเห็นลู่เจ๋อบนหน้าจอยิ้ม พวกเขาก็หลับตาลง

ฟูชูหยากล่าวอย่างภาคภูมิใจแต่ก็มีความกังวลอยู่นิด ๆ “เด็กดีของฉันโตแล้ว…”

ถ้าเป็นไปได้ ฟูชูหยาไม่ต้องการให้ลู่เจ๋อช่วย

ท้ายที่สุดมันเกี่ยวข้องกับเซิร์ก ในฐานะแม่ ความปลอดภัยของลูกเป็นสิ่งสำคัญที่สุดเสมอ

ถึงอย่างนั้นพฤติกรรมของลู่เจ๋อก็ทำให้เธอภูมิใจ ลูกชายของเธอโตเป็นผู้ชายที่เธอภาคภูมิใจ

ลู่เหวินยิ้ม “สมเป็นลูกชายฉันจริง ๆ เหล่าหลิวและคนอื่น ๆ คงจะอิจฉาฉันมากแน่ ๆ ฮ่าฮ่าฮ่า”

ในห้องเรียนของลู่หลี่

ลู่หลี่มองลู่เจ๋อที่กำลังหัวเราะโง่ ๆ แต่กลับพูดคำที่จริงจังมากก็รู้สึกหงุดหงิดจนกัดริมฝีปาก

ผู้ชายคนนี้ยังมาทำตัวเท่ในเวลานี้อีก!!

อยากตายนักเหรอ??

กลับกัน อลิซเอามือรองคางและหัวเราะ “ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าการที่รุ่นพี่ทำตัวแบบนี้ยิ่งน่าดึงดูดขึ้นไปอีก”

ลู่หลี่ “…”

หัวใจของเธอเจ็บปวด

เธอเอื้อมมือออกไปแตะมันอย่างเงียบ ๆ และสัมผัสได้แต่หน้าอกใหญ่ ๆ ของเธอเท่านั้น…

พ่อของอลิซหัวเราะลั่นในร้านอาหาร “ฮ่าฮ่าฮ่า เด็กคนนี้ไม่เลว พรสวรรค์ของเขายอดเยี่ยมมากและยังเลือดร้อนมาก แม้เขาจะไม่ค่อยจริงจังเท่าไหร่ แต่เขาจะกลายเป็นเสาหลักของเผ่าพันธุ์มนุษย์แน่นอน! หากเผ่าพันธุ์มนุษย์มีเลือดไหม่มากกว่านี้ เราคงไม่ต้องกังวลถึงความเจริญรุ่งเรืองของเราในอนาคต”

แขกในร้านอาหารปากกระตุกเมื่อได้ยินคำพูดของพ่ออลิซ

นายคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงของรัฐบาลกลางรึไง?

คำพูดนี้ทำให้พวกเขาอับอายจริง ๆ

แต่…เมื่อดูลู่เจ๋อที่กำลังหัวเราะ พวกเขาก็ต้องถอนหายใจ เด็กคนนี้ยังเป็นลูกของคนอื่น

ส่วนความคิดเห็นกำลังดุเดือด

“ไม่ ไม่ดี…ใจฉันจะพัง…”

“น้องชายสุดหล่อลู่เจ๋อหล่อมาก!!”

“…”

หลังจากที่เหล่าหวังและลาร์รี่ได้ยินคำพูดของลู่เจ๋อ พวกเขาต่างก็มึนงงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมา

เหล่าหวังตบไหล่ลู่เจ๋อและพูดว่า “ฮ่าฮ่าฮ่า ใช่แล้ว! ลู่เจ๋อ เราทุกคนต่างก็เป็นมนุษย์! ฉันชอบนายนะไอ้หนู!”

ลู่เจ๋อได้ยินแบบนั้นก็ตัวสั่น เขาเบิกตากว้างอย่างตื่นตระหนก มองเหล่าหวังอย่างไม่เชื่อสายตา

นับตั้งแต่ที่เขาถูกลู่หลี่เตือน เขาก็อ่อนไหวเป็นพิเศษกับสิ่งนี้

ปากของเขากระตุก เขาก้าวถอยหลังอย่างเชื่องช้า “เอิ่ม…ลุง ผมชอบผู้หญิง ลุงควรไปชอบคนอื่น...”

“…”

ผู้ชมต่างกุมอกอย่างเงียบ ๆ

มีอะไรผิดปกติกับสมองเขารึเปล่า?

โปรดรักษาภาพลักษณ์ที่สูงส่งของนายไว้!!

ทำไมวงจรสมองเขาดูแปลก ๆ??

เวร อาการหัวใจวายวนมาอีกแล้ว…

รอยยิ้มเป็นมิตรของเหล่าหวังค่อย ๆ ลดลง และร่างกายของเขาก็แข็งทื่อ

เขามองลู่เจ๋อซึ่งกำลังมองเขาอย่างประหม่า

เขาอยากตบเด็กคนนี้ชะมัด แต่ทำไม่ได้

บรรยากาศน่าอึดอัดมาก

ลาร์รี่ไอ เขาอยากจะหัวเราะจริง ๆ แต่ตอนนี้มันเป็นเรื่องฉุกเฉิน เขาบังคับตัวเองให้สั่งเจ้าหน้าที่ที่อยู่ใกล้ ๆ “เรียกยาน 3 ลำมา เหล่าหวัง ฉัน และลู่เจ๋อจะแยกกันไปคนละลำ ส่วนลำนี้จะถูกใช้โดยเพื่อนร่วมทีมระดับหลิงหวู่”

เจ้าหน้าที่หญิงพยักหน้าแล้วตอบว่า “ฉันจะจัดการทันทีค่ะ!”

จากนั้นลาร์รี่ก็ยิ้มและมองไปที่ลู่เจ๋อ “ลู่เจ๋อ เราจะให้บุคลากรระดับหลิงหวู่ไปกับคุณ ด้วยวิธีนี้คุณจะปลอดภัยยิ่งขึ้น”

ลู่เจ๋อพยักหน้า “ตกลง”

อันที่จริงมันไม่สำคัญเพราะเขาบินได้ เมื่อเผชิญหน้ากับเซิร์กที่บินไม่ได้ ความสามารถในการช่วยชีวิตเขาอาจดีกว่าพวกลุง ๆ ด้วยซ้ำ

แต่เขาไม่ควรอวดดีเกินไป!

เขาเลือกที่จะยอมรับความปรารถนาดีของพวกเขา ดังนั้นลู่เจ๋อควรทำให้พวกเขารู้สึกมั่นใจ

ประสิทธิภาพของหน่วยกู้ภัยนั้นสูงมาก ในเวลาเพียงไม่กี่นาที ยาน 3 ลำก็ถูกส่งมา

ด้วยเหตุนี้ลู่เจ๋อและบุคลากรหลิงหวู่ระดับสูงทั้ง 6 ตลอดจนบุคลากรหลิงหวู่ระดับต่ำอีกหลายสิบคนก็ได้ขึ้นยานและเข้าไปข้างใน

อย่างไรก็ตามไม่มีใครคาดคิดว่าเซิร์กจะปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน จำนวนบุคลากรหลิงหวู่ที่เพียงพอก่อนหน้านี้กลายเป็นไม่เพียงพอ ตอนนี้พวกเขากำลังขาดคน

พวกเขากำลังเผชิญกับเซิร์กนับหมื่น!

แม้ว่าจะมีพลังยิงจากยานอวกาศบนฟ้า แต่จำนวนของเซิร์กก็ยังน่ากลัว

แต่ไม่มีทางเลือก ถ้าพวกเขาไม่ลงไป นักเรียนจะตาย

บนยาน ลู่เจ๋อมองดูเจ้าหน้าที่กู้ภัยที่ตะลึง แต่ก็ยังติดตามเขาด้วยความเคารพ

ดูเหมือนเขาจะไม่รู้จักพวกเขา

ทำไมพวกเขาถึงมองเขาอย่างหลงใหลแบบนั้นล่ะ?

อย่ามองฉันแบบนี้…ฉันรู้สึกประหม่า

ลู่เจ๋อยิ้มแห้ง ๆ และถามว่า “อืม…พวกคุณรู้จักผมไหม”

ชายหนุ่มซึ่งสวมชุดเกราะรบสีดำพูดด้วยสายตาเป็นประกายว่า “สวัสดีลู่เจ๋อ ฉันฟางหลาง แน่นอนเรารู้จักคุณ ทีมกู้ภัยสามารถดูถ่ายทอดสดได้เหมือนกัน คุณฆ่าสัตว์คริสตัลหินเหลืิอง 2 ตัวระดับหลิงหวู่ขั้นสูงทั้งที่เป็นเพียงนักรบป้องกันตัวเท่านั้น”

คนข้างหลังเขาพยักหน้าตาม

พวกเขายอมรับพลังของลู่เจ๋อ

อำนาจนำมาซึ่งเกียรติ นั่นเป็นเรื่องง่าย ๆ

ลู่เจ๋อเข้าใจทีนที เขาพูดว่า “อ๋อ การถ่ายทอดสด…เดี๋ยวนะ พวกคุณดูผมทำไม”

ลู่เจ๋อคิดว่าคนที่ดูเขาคือคนในโรงเรียนของเขาและพ่อแม่เขาเท่านั้น

เขาไม่รู้จักคนเหล่านี้ด้วยซ้ำ

ชายคนนั้นยิ้มและตอบว่า “เพราะคะแนนของเธอเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เราดูทันทีที่เธอขึ้นไปถึงสิบอันดับแรก”

คนอื่นเสริม “ฉันแน่ใจว่าไม่ใช่แค่เรา ตอนที่เราดูอยู่ความคิดเห็นก็ระเบิดแล้ว”

เมื่อได้ยินลู่เจ๋อก็ตาสว่างขึ้น เขามีความสุขนิด ๆ

พุทโธ่! ดังนั้นเขาดังแล้วสินะ?

จะเกิดอะไรขึ้นถ้ามีคนมาขอลายเซ็น?

ฉันควรฝึกเซ็นหลังกลับไปดีไหม

แล้วฉันควรสวมหน้ากากอนามัยเมื่อออกไปข้างนอกรึเปล่า?

มันคงไม่ดีถ้าเขาทำให้รถติด

เขาจะมีแฟนเกิร์ลไหม?

นี่ทำให้เขามีความสุขจริง ๆ!

ไม่ดี ฮึบไว้! จะหัวเราะไม่ได้!

จากนั้นก็มีคนพูดว่า “การถ่ายทอดสดของคุณน่าสนใจมาก แตกต่างจากนักเรียนคนอื่น”

“ใช่แล้ว นักเรียนคนอื่น ๆ กำลังเข้าร่วมการสอบนี้อย่างจริงจัง แต่คุณกำลังจดจ่ออยู่กับการเก็บสมุนไพรวิญญาณ”

เมื่อลู่เจ๋อได้ยิน ริมฝีปากที่ยกขึ้นของเขาแข็งทื่อ

เขาหมกมุ่นอยู่กับการรวบรวมสมุนไพรวิญญาณในลิสต์ของอลิซมากเกินไป จนเขาลืมเรื่องการถ่ายทอดสดไปเสียสนิท

ไม่ดี! ถ้าอย่างนั้นภาพลักษณ์สุดคูลของเขาจะไม่ล่มก่อนถูกสร้างขึ้นมาเหรอ?

รอยยิ้มของลู่เจ๋อค่อย ๆ หายไป

…มันสายเกินไปที่ฉันจะทำตัวเท่แล้วใช่ไหม?

---------------------