บทที่ 19.2: ก่อนออกเดินทาง
บทที่ 19.2: ก่อนออกเดินทาง
บทที่ 19.2: ก่อนออกเดินทาง
“ท่านอยากเรียน...ยิงธนูเหรอคะ?”
แอชเชอร์ที่ยืนรักษาการณ์อยู่หน้าประตู เอ่ยถามลอร์ดที่เจ็ดซึ่งเพิ่งออกจากห้องแล้วพูดจาอะไรแปลก ๆ ออกมา
อีกฝ่ายพยักหน้า
“เจ้าไม่รู้วิธีงั้นเหรอ?”
“...รู้ค่ะ ข้ารู้”
“งั้นไปที่ลานฝึกเลย”
เธอมองลอร์ดที่เจ็ดซึ่งพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยอย่างสับสนเล็กน้อย
ลอร์ดจอมเพี้ยนผู้นี้กำลังทำอะไรประหลาด ๆ อีกแล้ว ไม่ต่างจากตอนอยู่ที่เทือกเขารูทัส
ธนูงั้นเหรอ...อยู่ดี ๆ ก็มาขอให้เธอสอนยิงธนูแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยเนี่ยนะ?
ราวกับจะมองเห็นความคิดของเธอที่ฉายชัดบนใบหน้า ลอร์ดที่เจ็ดก็พูดขึ้น
“ข้าพึ่งเกิดความสนใจขึ้นมาก็เท่านั้น”
แอชเชอร์ไม่สามารถถามอะไรได้มากกว่านั้น จึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเดินตามลอร์ดที่เจ็ดไป
ทั้งสองมุ่งหน้าไปยังลานฝึกส่วนตัวกว้างขวางในชั้นใต้ดิน
พ่อบ้านฟลอโตได้เตรียมธนู ลูกธนูและเป้าไว้เรียบร้อยแล้ว
ลอร์ดที่เจ็ดและแอชเชอร์ยืนเคียงกันคนละฝั่ง แต่ละคนถือธนูไว้ในมือ โดยรักษาระยะห่างจากเป้าไว้พอสมควร
“เริ่มจากยิงเลยก็แล้วกัน”
เมื่อได้ยินคำพูดของลอร์ดที่เจ็ด แอชเชอร์ก็รีบหยิบลูกธนูขึ้นสายทันทีและยิงใส่เป้าหมาย
ฟิ้วว!
ลูกธนูพุ่งออกไปด้วยแรงมหาศาลและปักเข้าตรงจุดศูนย์กลางของเป้าอย่างแม่นยำ
เขาพยักหน้าแล้วกล่าว
“ต่อไป...สอนข้า”
“…”
แอชเชอร์นิ่งไปเล็กน้อย ไม่รู้จะเริ่มต้นจากตรงไหนดี
“ท่านไม่เคยยิงธนูมาก่อนเลยใช่ไหม?”
“ใช่”
“…งั้นก็เริ่มจากท่าทางก่อนแล้วกัน”
เธอบอกให้เขาขึ้นลูกธนูแล้วดึงสาย
ลอร์ดที่เจ็ดจึงขึ้นลูกธนูบนสายแล้วดึงเบา ๆ ซึ่งออกมาดูเผิน ๆ และไม่ถูกต้องนัก
“ไหล่ขวาของท่านต่ำเกินไป แล้วก็มือที่จับลูกธนู...”
เมื่อได้ยินคำแนะนำของแอชเชอร์ เขาก็ขยับท่าทางของตัวเองเล็กน้อยตามที่เธอบอก
“...เล็งไปที่เป้า เหมือนที่ข้าทำให้ดูเมื่อครู่นี้ แล้วลองยิงดู”
ลอร์ดที่เจ็ดตั้งท่าตามที่เธอสาธิต
ลูกธนูพุ่งออกไปอย่างเงอะงะ แล้วตกลงพื้นก่อนจะไปถึงเป้าด้วยซ้ำ
แอชเชอร์มองดูมันแล้วพูดขึ้น
“ท่านเสียท่าไปตอนยิง”
“ลองอีกครั้ง”
ขณะที่ลอร์ดที่เจ็ดยิงลูกธนูต่อไป แอชเชอร์ก็คอยยืนดูอยู่ข้าง ๆ แล้วชี้จุดที่ผิดพลาดออกมา
เวลาผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง
ลอร์ดที่เจ็ดยังไม่สามารถยิงถูกเป้าได้เลยสักลูก ทั้งที่เป้าหมายอยู่ห่างไม่ถึงสามสิบก้าว
“…”
แอชเชอร์มองลูกธนูที่กองพะเนินอยู่บนพื้นและตามผนังด้วยสีหน้าตึง ๆ เล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปมองลอร์ดที่เจ็ด
ฟิ้วว!
ลูกธนูที่พุ่งออกไปครั้งนี้ก็ยังคงพลาดเป้า ไปปักอยู่ที่ผนังข้าง ๆ เหมือนเดิม
“ท่านจับลูกธนูผิดอีกแล้ว”
ลอร์ดที่เจ็ดยังคงทำพลาดในจุดเดิมซ้ำไปซ้ำมาเกือบสิบครั้ง เหมือนกับคนที่ไม่มีประสาทสัมผัสเรื่องการเคลื่อนไหวของร่างกายเลย
เขาค่อย ๆ วางธนูลง แล้วหันกลับไปมองเธอ
“เจ้าโกรธเหรอ?”
“…ไม่ค่ะ”
“เสียงของเจ้าดูแข็ง ๆ นะ แสดงว่าโกรธแน่ ๆ เลย”
“ข้าไม่ได้โกรธ”
ลอร์ดที่เจ็ดส่ายหน้าเบา ๆ แล้วพูดว่า
“แล้วถ้าเจ้าลองจัดท่าทางให้ข้าสักครั้งล่ะ?”
ความหมายนั้นชัดเจนว่าอยากให้เธอจับต้องร่างกายเขาโดยตรง เพื่อจัดท่าทางให้ถูกต้อง
แอชเชอร์ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะขยับเข้าไปใกล้
การสัมผัสตัวลอร์ดมันเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้นเลยเหรอ? เธอเองยังเคยแบกเขาขึ้นหลังตอนอยู่ที่เทือกเขารูทัสมาแล้วด้วยซ้ำ
“ไหล่ต้องแบบนี้…”
ขณะที่เธอแตะตามตัวของลอร์ดที่เจ็ดเพื่อจัดท่าทาง แอชเชอร์ก็รู้สึกได้อีกครั้ง
ร่างกายนี้ช่างอ่อนนุ่มอย่างไม่น่าเชื่อ ราวกับไม่เคยผ่านการฝึกฝนมาเลยแม้แต่น้อย แค่สัมผัสเบา ๆ ก็เหมือนจะพังได้ง่าย ๆ
...ภาพของลอร์ดที่เจ็ดในตอนที่สังหารอสรพิษยักษ์บนภูเขาก็ผุดขึ้นมาในหัวเธออย่างฉับพลัน
พลังอันเหลือเชื่อนั่น...มันมาจากอะไรกันแน่?
เธอสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เยียบเย็นอย่างยากจะอธิบายจากลอร์ดที่สี่ ราชาแห่งความตาย ผู้ที่เธอได้พบโดยบังเอิญก่อนหน้านี้
แต่ในทางตรงกันข้าม แม้เธอจะไม่รู้สึกถึงอะไรแบบนั้นจากลอร์ดที่เจ็ดเลย แต่แอชเชอร์ก็ไม่กล้าตัดสินเขาด้วยมาตรฐานใด ๆ ทั้งสิ้น เพราะร่างกายที่ดูไร้ประโยชน์นี้ อาจจะเป็นเพียงเปลือกที่ไม่มีความหมายเลยสำหรับเขาก็ได้
ฟิ้วว!
ในขณะที่เธอกำลังจัดท่าทางให้ ลูกธนูของลอร์ดที่เจ็ดก็พุ่งเข้าเป้าหมายได้เป็นครั้งแรก
สีหน้าของเขาแสดงออกถึงความพึงพอใจเล็กน้อย
“เริ่มเข้าใจหลักแล้วแฮะ”
พูดจบ เขาก็ยิงลูกธนูอีกสองสามครั้งและทั้งหมดก็พุ่งเข้าเป้า
การฝึกสิ้นสุดลงเพียงเท่านั้น