ตอน.4 สอนวิธีเล่นเกมประเภท Cinema

มาริ...โอ้ ไม่ใช่สิ แมว มาริโอ้

อาอินคลิกเข้าไปที่หน้าต่างรายละเอียดเกม

ก็เห็นรายละเอียดเกมปรากฏอยู่ข้างหน้าปกที่ดูน่าเสียดายและหยาบ ๆ นั่น

ชื่อเกม: แมว มาริโอ้ บริษัทบริษัท โกลเดน วินด์ เกม ประเภท: ผ่านด่านด้านข้าง ราคา: 2 หยวน

“สไตล์ภาพแบบนี้...”

อาอินจ้องมองแมวที่ยืนสองขาพร้อมรอยยิ้มกวน ๆ ครู่หนึ่ง แล้วก็อดหัวเราะไม่ได้: “ไอ้ของพัง ๆ บ้าอะไรเนี่ย ถึงว่าทำไมขายแค่สองหยวน”

พูดไป อาอินก็กดซื้อ และเพิ่มเกม แมว มาริโอ้ เข้าสู่คลังเกมของเขา

ในขณะเดียวกัน ข้อความในแชทก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะจากปกเกมสุดพิลึกนี้ 'เกมบ้าอะไรวะเนี่ย' 'ดูหยาบ ๆ จัง' 'สไตล์ภาพแบบนี้ 5555555 พอจะดีกว่ามนุษย์ก้างปลาหน่อยเดียว

เอง' 'แต่แมวตัวนี้ดูกวนโอ๊ยจริง ๆ เลย...' 'นี่มันก็แค่มาริโอ้รีสกินชัด ๆ หลอกเงินนี่หว่า' 'เริ่มต้นก็เจอของเน่าทุกที' 'สงสัยคนสร้างจงใจตั้งราคาถูก ๆ แค่สองหยวน ผู้เล่นคงขี้เกียจคืน' 'พวกทำมาหากินผิดวิธี เตรียมตัวแจ้งจับแล้ว' 'นี่เรียกว่าเกมได้ด้วยเหรอ?' '...'

เกมมีขนาดเล็กมาก เพียงพริบตาเดียว อาอินก็ดาวน์โหลดและติดตั้งเสร็จ

มองดูข้อความในแชท อาอินก็แอบส่ายหัว และความคิดในใจก็คล้ายกับคอมเมนต์เหล่านั้น: “เดี๋ยวลองเล่นดูหน่อย ถ้าเป็นแค่เกมหลอกกินเงิน เราก็จะไม่เล่นถึงยี่สิบนาทีแล้ว ทุกคนเตรียมกดรายงานแล้วเราจะลบออกเลย”

พูดไป อาอินก็กดเปิดเกม

หน้าจอเกมปรากฏขึ้น

ภาพกราฟิกที่หยาบและดูบ้าน ๆ ยิ่งกว่ามาริโอ้ก็ปรากฏบนหน้าจอ

ก้อนเมฆรูปวงรี, อิฐสี่เหลี่ยม, ท่อน้ำสี่เหลี่ยมผืนผ้า, มอนสเตอร์ตัวเล็กที่ยังเป็นวงกลมมาตรฐานและยังไม่ได้ลงสี...

อาอินถึงกับพูดไม่ออก:

"นี่มันเกินไปแล้วนะ!"

"ผมไม่ได้หวังให้เกมสองหยวนของคุณกราฟิกดีเลิศอะไรหรอกนะ แต่อย่างน้อยก็อย่าใช้โปรแกรมวาดภาพที่มากับเครื่องวาดเลย!"

ไอ้ของพัง ๆ แบบนี้!

เขาก็ทำได้เหมือนกัน!

"แถมมันก็แค่มาริโอ้ชัด ๆ! แม้แต่ด่านก็ยังเหมือนเป๊ะ! เกมแบบนี้ผมหลับตาเล่นก็ผ่านได้!"

พูดไป อาอินก็เริ่มเล่นเกม

เขาควบคุมเจ้าแมวตัวเล็กสุดกวนที่มีสีหน้ากวน ๆ เดินไปข้างหน้าสองสามก้าว เพลงบรรยายไปเรื่อย ๆ: "เดินหน้าไป, เอ้า, กระโดดทีนึง, เหยียบมอนสเตอร์ตัวเล็กนี่ให้ตาย, อิฐเครื่องหมายคำถามข้างหน้าโหม่งทีนึง, มีเหรียญทอง"

พูดไป อาอินก็ควบคุมเจ้าแมวกวน ๆ กระโดดขึ้นไปโหม่งอิฐ

ทว่า...

ติ๊ด—

พร้อมกับเสียงเอฟเฟกต์สุดกวนดังขึ้น

อิฐที่ควรจะหลุดเหรียญทองออกมา กลับขยับขึ้นไปหนึ่งช่องต่อหน้าต่อตาคนดู!

"เอ๊ะ?"

อาอินชะงักไปเล็กน้อย กดปุ่มกระโดดยาวโดยไม่รู้ตัว

ติ๊ด—

เสียงเอฟเฟกต์ดังขึ้นอีกครั้ง อิฐเครื่องหมายคำถามก็ลอยขึ้นไปสูงกว่าเดิม

"เห้ยบ้าจริง?!"

อาอินในที่สุดก็ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ:

"ทำไมมันไม่ยอมให้ฉันโหม่งล่ะ?"

ผู้ชมในไลฟ์สดที่เห็นฉากนี้ ก็เริ่มตระหนักว่าเกมนี้ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่าง '5555555 ผมมีชีวิตมาขนาดนี้ เพิ่งเคยเห็นอิฐที่วิ่งหนีเองได้เป็นครั้งแรก' 'อิฐ: ไปให้พ้น! อย่าเข้าใกล้ฉันนะ!' '555555555 รังเกียจมาก' '《ผมหลับตาเล่นก็ผ่านได้》' 'ดูเหมือนจะน่าสนใจนะเนี่ย' 'กวนโอ๊ยจริง ๆ...'

ลองกระโดดอีกสองครั้ง เมื่อเห็นว่าอิฐยิ่งหลบหนียิ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนหมดหวังที่จะเก็บเหรียญทอง อาอินก็ยอมแพ้ในที่สุด:

"ยอมก็ได้ ยอมก็ได้ ก็แค่เหรียญทองเอง ไม่กินก็ไม่กินสิ ข้างหน้ายังมีเห็ดอีกนี่นา"

พูดไป อาอินก็เดินหน้าต่อไป และโหม่งอิฐเครื่องหมายคำถามอันที่สองได้อย่างราบรื่น

ติ๊งต่อง!

เมื่อเสียงเอฟเฟกต์ดังขึ้น เห็ดที่อาอินจำได้ก็ปรากฏขึ้น และเลื่อนลงมาตามแถวอิฐ

ส่วนอาอิน ก็รีบวิ่งไปที่ใต้อิฐแต่เนิ่น ๆ เพื่อเตรียมกินเห็ดแล้วขยายร่าง

พร้อมกันนั้น เขาก็ไม่ลืมที่จะโอ้อวดตัวเอง: "เกมนี้ผมหลับตาเล่นก็ผ่านได้จริง ๆ เห็นไหมครับ เราจำแผนที่ได้หมดแล้ว..."

คำพูดยังไม่ทันจบ!

ทันใดนั้น!

ก็เห็นเห็ดสีม่วงเลื่อนลงมาตามอิฐ

และตกลงมาที่หัวของ แมว มาริโอ้ พอดีเป๊ะ

ทันใดนั้นเอง!

แมวมาริโอ้ ที่อาอินควบคุมก็กระโดดเล็ก ๆ อยู่กับที่ และตายไปเลยทันที!

พร้อมกันนั้น ก็มีข้อความสุดท้ายปรากฏขึ้นบนหัว

[เห็ดนี่...มีพิษ...]

หลังจากที่อาอินตกตะลึงไปชั่วครู่ เขาก็ถึงกับอุทานออกมา!

"ไม่ใช่เหรอ? ห๊ะ? ผมเล่นซูเปอร์มาริโอ้มาตั้งยี่สิบกว่าปี ไม่เคยมีใครบอกเลยนะว่าเห็ดมีพิษ!!!"

เห็นได้ชัด!

การตายสุดพิลึกพิลั่นครั้งนี้ ไม่เพียงแต่ทำให้อาอินตกใจ แต่ยังทำให้ผู้ชมหัวเราะกันยกใหญ่!

'กินเห็ดแล้วตาย 5555555' 'มาริโอ้ฟังแล้วคงจะหัวเราะคุณไปตลอดชีวิต' 'ไร้สาระเกินไปแล้ว 5555555' 'ถึงกับทำเอาพี่ใหญ่พูดสำเนียงถิ่นเทียนจินออกมาเลย 555555' 'สาเหตุการตาย: เราจำแผนที่ได้หมดแล้ว' 'มีข้อความสุดท้ายด้วย ขำจนตาย 555555' 'เกมนี้มีพิษ 55555555...'

ในตอนนี้!

ทั้งสตรีมเมอร์อาอินและผู้ชมในแชท ต่างก็ตระหนักได้จริง ๆ ว่าเกมนี้ ไม่ธรรมดา เลย!

ผิวเผินแล้ว การออกแบบด่านของเกมนี้ดูเหมือนจะถอดแบบมาจากมาริโอ้เป๊ะ ๆ

แต่กลับเต็มไปด้วยอันตราย ทุกย่างก้าวอาจเผชิญกับกับดักที่ไม่คาดคิด!

อาอินสูดหายใจเข้าลึก ๆ มองดูแท่งไฟเรืองแสงและของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เต็มหน้าจออย่างมีความสุข แล้วสงบสติอารมณ์: "อ่า….เชี่ย! เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว! เกมนี้มันท้าทายผมชัด ๆ เลยนะ!"

"ให้ตายเถอะ! มาเล่นลูกไม้กับฉันใช่ไหม! ได้!"

พูดไป!

อาอินก็นั่งตัวตรง จัดการนิ้วมือ และจับจอยเกมให้มั่น!

"ผมเป็นสตรีมเมอร์เกมทั้งบนคอมพิวเตอร์ จะยอมให้คุณเอาชนะได้ง่าย ๆ งั้นเหรอ?!"

รวบรวมกำลังใจใหม่!

แมว มาริโอ้ ของอาอินก็เริ่มเล่นใหม่อีกครั้ง!

อิฐเหรียญทองตอนแรก ไม่เอาแล้ว!

เห็ดที่โหม่งแล้วมีพิษ ไม่กินแล้ว!

ยิ่งไปกว่านั้น โดยบังเอิญ อาอินยังหลบมอนสเตอร์ปลาบินที่พุ่งออกมาจากท่อน้ำแรกได้ด้วย!

"...เชี่ย! เห็นไหม? นี่แหละที่เรียกว่าอันดับหนึ่งแห่งจินเหมิน!"

อาอินตบอกตัวเอง:

"เอ๊ะ เมื่อกี้ปฏิกิริยาแบบนั้น ใครเห็นก็ต้องบอกว่า 'ท่านหนุ่มน้อย ฝีมือเยี่ยมยุทธ์ยิ่งนัก'!"

พูดไป อาอินก็รู้สึกภูมิใจเล็กน้อย เขากระโดดเล็ก ๆ เหยียบมอนสเตอร์ตัวเล็กจนตาย แล้วมาถึงท่อน้ำที่สอง

ลองล่อหลอกอยู่สองสามครั้ง อาอินก็แน่ใจว่าไม่มีปลาบินโผล่ออกมาจากท่อนี้อีกแล้ว

เขาก็อดหัวเราะไม่ได้:

"อย่างท่อนี้แหละ ถึงจะบอกได้ว่านักออกแบบเข้าใจซูเปอร์มาริโอ้รึเปล่า"

"เพราะผู้เล่นเก่าจะรู้ว่าท่อนี้ควรจะไปห้องลับได้"

"เราลองดูนะ"

พูดไป อาอินก็ยืนอยู่ตรงปากท่อน้ำ แล้วกดปุ่มลูกศรลง

เป็นไปตามคาด!

แมว มาริโอ้ หยุดชั่วครู่ แล้วค่อย ๆ เข้าไปในท่อน้ำ

อาอินก็พยักหน้าอย่างชื่นชม: "ก็ไม่เลวนะ ยังจำด่านลับนี้ได้ แสดงว่านักออกแบบคนนี้..."

พูดยังไม่ทันจบ!

ทันใดนั้น!

ก็เห็นท่อน้ำเริ่มสั่นสะเทือนอยู่กับที่!

และเมื่อการสั่นสะเทือนรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ต่อหน้าต่อตาที่ตกตะลึงของทุกคน ก็เห็นว่าที่ก้นท่อน้ำ มีเปลวไฟพุ่งออกมา!

จากนั้น ก็มีเสียงคำรามดังขึ้น

ท่อน้ำกลับกลายเป็นจรวด พุ่งตรงขึ้นสู่ท้องฟ้า พา แมวมาริโอ้ ขึ้นไปบนท้องฟ้า กลายเป็นจุดเล็ก ๆ ในหมู่ดาว!

ชีวิต: -1

อาอิน: ...

"ก็แสดงว่าไอ้นักออกแบบนี่มันบ้า!!!"

ปัง!

เนื่องจากฉากตรงหน้ามันไร้สาระเกินไป อาอินถึงกับทุบโต๊ะทันที!

"Cinema สอนแกมาทำเกมแบบนี้เหรอ!?"

(จบตอนที่ 4)