ช่างตีเหล็กสายบั๊ก ตอนที่ 38 การพบกันครั้งแรก!

ช่างตีเหล็กสายบั๊ก ตอนที่ 38 การพบกันครั้งแรก!

“คนเยอะจริง ๆ”

ก้าวเข้าสู่โถงใหญ่ [สนามทดสอบ] ของสำนักงานใหญ่

ภาพผู้คนมากมายที่เห็น ทำให้ซูเฉินถอนหายใจเบา ๆ

สมกับเป็นสำนักงานใหญ่ แค่มองผ่าน ๆ ก็รู้ว่าขนาดของ [สนามทดสอบ] ที่นี่ ใหญ่กว่าสาขาสหพันธ์มณฑลเป่ยเสวียนมาก

“ตามที่คริสซิเลียบอก พวกเธอจะรออยู่ข้าง [ช่องมิติ] ...”

คิดในใจ ซูเฉินเดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ

หลังจากทดสอบทักษะอาชีพหลักเสร็จ อาจารย์หยวนเอ๋อร์ก็ให้คริสซิเลียพาเขามายัง [สนามทดสอบ] ก่อน บอกว่าพวกหญิงสาวรุ่นเดียวกันรออยู่ที่นี่แล้ว...

“ให้คนอื่นรอ คงจะทำให้พวกเธอรู้สึกว่าฉัน ‘วางมาด’ สินะ”

ซูเฉินคิด

เขาเข้าใจจุดประสงค์ที่อาจารย์เลือก [สนามทดสอบ] แห่งนี้

หญิงสาวเหล่านั้น ถึงจะเป็นรุ่นน้องของผู้ครอบครองอาชีพระดับสูง และเป็นบุคคลที่โดดเด่นมาก

แต่สุดท้ายแล้ว ระหว่าง [อาชีพหายาก] กับ [อาชีพเอกลักษณ์] ก็มีความแตกต่างกันอย่างมาก

ตราบใดที่เขาแสดงความสามารถใน [สนามทดสอบ] ให้พวกเธอเห็น พวกเธอก็จะยอมรับเขาเอง เรื่องอื่น ๆ ก็จะง่ายขึ้น...

“แต่อีกอย่าง ตามกฎการรักษาความลับของมหาเจตจำนง พวกเธอไม่น่าจะรู้ว่าฉันเป็นผู้ครอบครอง [อาชีพเอกลักษณ์]”

“อืม... ช่างเถอะ ปล่อยไปตามธรรมชาติ”

ซูเฉินคิดพลางเดินผ่านฝูงชน

ผู้ครอบครองอาชีพที่ยืนอยู่ข้างหน้า เห็นเขากำลังจะเดินผ่านไป

จึงมองแวบหนึ่ง แล้วตกใจ รีบหลีกทางให้ด้วยความสุภาพ

ผู้ครอบครองอาชีพที่อยู่ในสำนักงานใหญ่สหพันธ์ ถึงแม้ระดับและพลังต่อสู้จะไม่ดีที่สุด แต่สายตาก็เฉียบคมมาก

เจอซูเฉินที่ระดับแค่ 9 แต่กลับสวมชุดเกราะแดงจรัสทั้งตัว แสดงถึงภูมิหลังที่ไม่ธรรมดา พวกเขาจึงต้องหลีกทางให้

“อืม?”

ข้าง [ช่องมิติ] ลั่วหว่าที่ยืนอยู่ด้านนอกสุด สังเกตเห็นชายหนุ่มที่กำลังเดินมาทางนี้จากฝูงชน

ถึงแม้จะสวมชุดเกราะหนักที่ดูเทอะทะ ก็ยังคงเห็นรูปร่างที่สง่างาม

ใบหน้าขาวสะอาด ดูหล่อเหลาและมีเสน่ห์

ดวงตาเรียวเล็กที่เฉียบคมไม่ได้ดูดุร้าย กลับดูอ่อนโยน

มองแวบแรก ไม่เหมือนคนในโลกความเป็นจริง

“หล่อจัง” จงจิ้งเหยา [อัศวินศักดิ์สิทธิ์แห่งดวงดาว] พูดขึ้นมาก่อน

“ถ้าดูแค่ภายนอก ก็ไม่เลว” ฟางม่าน [นักรบเวทชั่วร้าย] พยักหน้าเห็นด้วย แล้วถามสวีอิง [พ่อมดนักรบดนตรี] ว่า “เธอคิดว่าไง?”

“อ่า... ก็ ก็หล่อมาก” อีกฝ่ายพูดเสียงสั่นเล็กน้อย

จริง ๆ แล้ว รูปลักษณ์ของซูเฉิน ตรงกับสเปคของเธอพอดี

ลู่ชิงเกอ [นักร้องมายา] เห็นดังนั้น ก็ยิ้มออกมาเบา ๆ “เป็นคนที่ดูน่ารักดีนะ เธอคิดว่าไง?”

ประโยคสุดท้าย เธอถามลั่วหว่า [มังกรดรูอิด]

“การวิจารณ์รูปลักษณ์ของคนอื่น มันเสียมารยาท” ลั่วหว่าตอบอย่างเย็นชา

“เธอนี่จริงจังเกินไปแล้ว พวกเรากำลังชมเขาอยู่นะ” ฟางม่านพูดอย่างจนใจ

ลั่วหว่าไม่ได้ตอบ ถึงแม้ว่าในใจจะตกใจกับรูปลักษณ์ของอีกฝ่ายอยู่บ้าง

แต่จากสีหน้าของเธอ ก็ดูไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่

“มาทางนี้แล้ว” จงจิ้งเหยาพูด ดวงตาสีฟ้าจ้องมองชายหนุ่มรูปงามคนนั้น “เป็น เขา รึเปล่า?”

“ไม่น่าจะใช่นะ” ฟางม่านขมวดคิ้วครุ่นคิด “ฉันจำได้ว่าคนที่เรารออยู่ เพิ่งปลุกพลังเมื่อวานนี้เองไม่ใช่เหรอ? แค่วันเดียว ถึงจะมีคนพาไปเก็บระดับ... ก็ไม่น่าจะถึง 9 ได้”

“เฮ้อ น่ารำคาญจริง ๆ ให้เรารอ แต่ไม่ยอมบอกว่าหน้าตาเป็นยังไง...”

“บางทีอาจจะมีไอเทมเพิ่มค่าประสบการณ์สองเท่าก็ได้นะ? อย่าลืมสิ เขาได้รับการยอมรับจากท่าน [ลอร์ดแห่งเอลฟ์] แล้ว...”

ได้ยินฟางม่านกำลังจะบ่นเรื่องผู้ใหญ่ สวีอิงจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง สายตาแอบมองชายหนุ่มที่กำลังเดินมาทางนี้หลายครั้ง

แย่แล้ว ยิ่งมองยิ่งชอบ

“หมายความว่า... จะไปจีบเขางั้นเหรอ?” ในดวงตาของลู่ชิงเกอฉายแววสนใจ ตอนแรกเธอยังคิดอยู่ว่าจะแกล้งผู้ครอบครองอาชีพหน้าใหม่คนนี้อย่างไร ตอนนี้ เธออาจจะลองฝึกฝนก่อนก็ได้?

ลั่วหว่าที่จ้องมองอีกฝ่ายเช่นกัน ยังคงเงียบ

สัญชาตญาณบอกเธอว่า ชายคนนั้น คือคนที่พวกเธอรออยู่

——

“ให้ทุกคนรอนานแล้ว” มองหญิงสาวทั้งห้าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ซูเฉินหยุดเดิน รักษาตำแหน่งที่ไม่ใกล้ไม่ไกลเกินไป “ผมซูเฉินครับ”

“หืม?” ได้ยินชื่อที่ผู้ใหญ่เคยบอกไว้ ฟางม่าน[นักรบเวทชั่วร้าย]ยืดตัวขึ้นเล็กน้อย เบิกตากว้าง “นายคือผู้ครอบครองอาชีพหน้าใหม่ที่มีศักยภาพสูงส่งคนนั้นเหรอ?”

“ผมเพิ่งเป็นผู้ครอบครองอาชีพได้ไม่นาน คุณฟางม่าน” ซูเฉินพยักหน้า ไม่ได้ปฏิเสธเรื่องศักยภาพของตัวเอง

ตอนที่เขามา ผู้ใหญ่ของหญิงสาวเหล่านี้น่าจะบอกข้อมูลของเขาไปบ้างแล้ว

ในเรื่องศักยภาพ ไม่จำเป็นต้องถ่อมตัวอะไร

“นายเพิ่มระดับเร็วมาก” ดวงตาของจงจิ้งเหยา [อัศวินศักดิ์สิทธิ์แห่งดวงดาว] เป็นประกาย ความเหนื่อยล้าหายไปหมด “นายทำได้ยังไง? นายใช้ไอเทมไอเทมเพิ่มค่าประสบการณ์สองเท่ารึเปล่า?”

“เปล่า แค่กำจัดบอสเยอะ ๆ ก็พอ” ซูเฉินยิ้มเล็กน้อยพูดความจริง

“แค่หนึ่งวันก็ถึง 9 แล้ว... นั่น นะ นายเก่งมาก” สวีอิง [พ่อมดนักรบดนตรี] พูดเสียงเบา ดูเหมือนจะประหม่าจนพูดติดขัด

“ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ คุณสวีอิง ผมยังเป็นมือใหม่อยู่เลย”

ซูเฉินพยักหน้า สังเกตเห็นหญิงสาวที่อาจารย์บอกว่าเป็นแม่บ้านแม่เรือนคนนี้ ใบหูแดงก่ำ

เกิดอะไรขึ้น?

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง นึกขึ้นได้ว่าตอนที่เขามา หญิงสาวคนนี้แอบมองเขามาหลายครั้งแล้ว เธอเป็นคนขี้อายงั้นเหรอ?

ซูเฉินคิดพลางมองไปที่หญิงสาวที่เหลืออีกสองคน

คนแรก คือลู่ชิงเกอ

เสน่ห์ของ [นักร้องมายา] คนนี้ช่างบริสุทธิ์ แค่ยืนเฉย ๆ ก็ทำให้คนอื่นรู้สึกสดชื่น

สายตาของเธอกับซูเฉินสบกัน พูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาว่า “พี่ชายน้อยซูเฉิน เพื่อที่จะได้เจอนาย ฉันถึงกับทิ้งแฟนคลับที่รอคอยฉันไปเลยนะ?”

“คุณลั่วหว่า ก็ทิ้งแผนที่วางไว้แล้วเหมือนกัน”

ซูเฉินมองตามสายตา ไปยังลั่วหว่า [มังกรดรูอิด]

อืม งดงามอย่างกับน้ำแข็ง

เขาก้มหัวเล็กน้อย ยิ้มแล้วพูดว่า “เพื่อการพบกันครั้งนี้ ผมก็ทิ้งแผนสำคัญที่วางไว้แล้วเหมือนกัน น่าเสียดายจริง ๆ”

เผชิญหน้ากับลู่ชิงเกอ [นักร้องมายา] ที่มีชื่อเสียงโด่งดังในสหพันธ์ และหญิงสาวผู้โดดเด่นอีกสี่คน ท่าทางของซูเฉินยังคงสงบนิ่ง

ไม่มีอะไรมาก

[อาชีพเอกลักษณ์] และอาจารย์ของเขา คือสิ่งที่ทำให้เขามั่นใจ