ช่างตีเหล็กสายบั๊ก ตอนที่ 31 ศิษย์ที่ใครๆ ต่างหมายปอง

ช่างตีเหล็กสายบั๊ก ตอนที่ 31 ศิษย์ที่ใครๆ ต่างหมายปอง

“ผลของคำสาปใช้ได้เลย เอาไว้เป็นอาวุธสำรองก็พอแล้ว”

“รอระดับสูงขึ้นอีกหน่อย ค่อยเอามาเป็นวัสดุหลอมสร้าง...”

มองดูดาบสั้นเงินขาวในมือที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและบาดแผล ซูเฉินโยนมันเข้าไปในช่องเก็บของในแหวนมิติ

จากนั้น ก็เลือกหลอมสร้างอาวุธต่อ

อาวุธสำรอง มีเยอะก็ไม่เสียหาย

ภายในเตาหลอมคริสตัลที่เปลวไฟลุกโชน

วัตถุที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ถูกคีมเหล็กยักษ์หนีบออกมา

จากนั้น ก็ถูกค้อนยักษ์ทุบตี

[คุณได้รับอุปกรณ์ระดับทองสัมฤทธิ์ *ขวดเหล้าของนักขับขานกวีพเนจร... เปิดใช้งานการเพิ่มพลังร้อยเท่า คุณได้รับอุปกรณ์ระดับเงินขาว *ขวดเหล้าในบทกวี]

[คุณได้รับอุปกรณ์ระดับเงินขาว *เสียงเชียร์จากสนามประลอง... เปิดใช้งานการเพิ่มพลังร้อยเท่า คุณได้รับอุปกรณ์ระดับทองคำ *ชัยชนะ]

[คุณได้รับอุปกรณ์ระดับเงินขาว *โล่ทหารม้า... เปิดใช้งานการเพิ่มพลังร้อยเท่า คุณได้รับอุปกรณ์ระดับทองคำ *โล่หนักรุ่งโรจน์]

[คุณได้รับ...]

……

ข้อความแจ้งเตือนมากมายปรากฏขึ้น

ค่าประสบการณ์ของทักษะ [ปรมาจารย์หลอมสร้าง] และ [การหลอมรวม] เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

หนังสือทักษะระดับเหล็กดำหลายเล่ม และอุปกรณ์ที่ซูเฉินได้รับจากการกำจัดสัตว์ประหลาด ก็ถูกโยนเข้าไปในเตาหลอม

แต่เขาก็ยังไม่ได้อาวุธสำรองที่ถูกใจ

“...หรือว่าลองใส่วัสดุคุณภาพต่ำอื่น ๆ ลงไปดู?”

ซูเฉินขมวดคิ้วครุ่นคิด

อาวุธสำรองที่เหมาะสม ตอนนี้เขาค่อนข้างชอบธนูยาวเงินขาว ไล่ลม แบบที่เคยได้มาก่อนหน้านี้

อาวุธระยะไกลที่ไม่ต้องพกธนูติดตัว

พลังทำลายก็ไม่เลว

คทาเวท หนังสือเวทมนตร์ ของอาชีพจอมเวทก็น่าจะใช้ได้

แต่ประเด็นสำคัญคือ...

จนถึงตอนนี้ สิ่งที่ซูเฉินหลอมสร้างได้ ส่วนใหญ่เป็นอาวุธสำหรับต่อสู้ระยะประชิด

โล่หนัก โล่ใหญ่ กระบี่ กระบี่ใหญ่ ดาบคู่...

ข้อมูลก็ธรรมดามาก มีความสามารถพิเศษอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไร

“งั้นคราวนี้ลองใส่วัสดุที่ไม่ใช่ของสัตว์ประหลาดลงไปดีกว่า”

เขามองดูเตาหลอมคริสตัลที่เปลวไฟลุกโชนไม่ดับ ถอดฉายา [เพิ่มพลังร้อยเท่า] ออก แล้วหยิบแร่ระดับเหล็กดำออกมาจากแหวนมิติ

รวมถึงสิ่งของที่นักเล่นแร่แปรธาตุสร้างขึ้น

“หลอมสร้างกันต่อเถอะ”

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ใส่วัสดุลงไป

จากนั้น ก็เหวี่ยงค้อนยักษ์

——

ในขณะที่ซูเฉินกำลังหลอมสร้างอาวุธสำรองอย่างขะมักเขม้น

ภายในห้องโถงอีกห้องหนึ่งของบ้านต้นไม้

จูหยวนเอ๋อร์นั่งอยู่บนเก้าอี้หวาย หน้าตาเรียบเฉย กำลังสนทนากับหญิงสาวผู้มีรูปร่างอ่อนช้อย สวมชุดเกราะทองแดงคาดทวนอยู่ที่เอว ผ่านภาพสะท้อนที่ชัดเจนราวกับกระจกเงา

“ไม่ได้เจอกันหลายปีแล้ว วิธีการของเธอก็ยังคงตรงไปตรงมาเหมือนเดิม” หญิงสาวพูดพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ “คนของฉัน เธอพูดฆ่าก็ฆ่าเลยเหรอ”

“เพราะฉันเป็นผู้ครอบครองอาชีพคนแรกที่ทะลุระดับ 100 ได้ ความมั่นใจในฝีมือของตัวเอง มันก็ต้องมีบ้าง”

จูหยวนเอ๋อร์มองเธออย่างใจเย็น ถามตรง ๆ ว่า “อยากสู้กันไหม”

คริสซิเลียที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้าสงบนิ่ง แต่ดวงตาสีทองกลับหรี่ลงเล็กน้อย

หญิงสาวในชุดเกราะชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา “สู้? ไม่จำเป็นหรอก”

“ดูเหมือนเธอจะเข้าใจผิดอะไรบางอย่าง”

“ผู้ครอบครองอาชีพระดับนั้น ฉันมีเยอะแยะ”

“เสียไปหนึ่งหรือสองคน ก็ไม่เป็นไร”

“เรื่องนี้ ตั้งแต่ต้นจนจบ เธอก็แค่คิดมากไปเอง”

“ฉันก็แค่อยากดูว่า ผู้ครอบครองอาชีพเอกลักษณ์ที่เธอหามาได้ในที่สุด เป็นยังไงบ้าง”

“เหอะ [เอกลักษณ์] งั้นเหรอ รุ่นน้องของฉัน ส่วนใหญ่ก็แค่ [อาชีพหายาก] เท่านั้น ไม่แปลกใจเลยที่เธอไม่สนใจพวกนั้น ที่แท้ก็รอให้ [อาชีพเอกลักษณ์] ถือกำเนิดนี่เอง...”

“ถ้าไม่มีเรื่องอื่น ก็พอแค่นี้เถอะ” จูหยวนเอ๋อร์พูดขัดจังหวะอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ก็แค่คุยเล่นกันนิดหน่อย ไม่ต้องจริงจังขนาดนั้นก็ได้” หญิงสาวหัวเราะ แล้วพูดว่า “ได้ยินมาว่าในโลกอื่น สิ่งมีชีวิตที่คล้ายกับมหาเจตจำนงก็เริ่มส่ง [ศัตรูต่างโลก] ไปยังโลกที่มีระดับใกล้เคียงกันแล้ว?”

“ถึงแม้จะเป็นแค่พวกไร้ค่า แต่ถ้ารวมตัวกันเยอะ ๆ ก็สร้างความกดดันให้กับมหาเจตจำนงได้ไม่น้อยเลยใช่ไหม?”

“เรื่องนี้ เคยมีการหารือกันที่สำนักงานใหญ่สหพันธ์แล้ว”

จูหยวนเอ๋อร์พูด “มหาเจตจำนงเริ่มระบุตำแหน่งของโลกเหล่านั้นแล้ว ต่อไปจะส่งคนไปปิดผนึกช่องมิติ และกำจัดพวกมัน”

เธอพูดอย่างเรียบเฉย แต่มันก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ

ผู้ครอบครองอาชีพระดับ 100 สำหรับสิ่งมีชีวิตที่พลังใจไม่ถึงระดับมหาเจตจำนง พวกมันก็แค่บอสที่มีพลังชีวิตเยอะหน่อยเท่านั้น

“แค่นี้ก็แค่แก้ปัญหาเฉพาะหน้าเท่านั้น” หญิงสาวไหวไหล่ “ช่างเถอะ ประเด็นสำคัญที่ฉันจะพูด ไม่ใช่เรื่องนี้”

เธอพูดพลางเปลี่ยนเรื่อง พูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงความหมายบางอย่าง “ช่วงนี้ เธอดูเหมือนจะกำลังตามหาโลกที่มีหน่วยทหารเอลฟ์ระดับสูงอยู่ใช่ไหม?”

“ฉันรู้ตำแหน่งของสองโลกพอดี แค่มันค่อนข้างอันตรายหน่อย ไม่รู้ว่าเธอสนใจไหม?”

จูหยวนเอ๋อร์ไม่พูดอะไร ดวงตาสงบนิ่ง

หญิงสาวไม่ถือสา เพียงแต่พูดต่อ “ข้างในเต็มไปด้วยหน่วยทหารระดับตำนาน สูงสุดคือหน่วยทหารเอลฟ์ระดับมหากาพย์สองประเภท [องครักษ์ประชิดเทพ] และ [บุตรแห่งดวงดาวจันทรา]”

“ถ้าเธอสนใจ พรุ่งนี้เจอกันที่สำนักงานใหญ่สหพันธ์นะ อ้อ ใช่ ฉันจำได้ว่าศิษย์ของเธอก็จะไปด้วยไม่ใช่เหรอ?”

“พอดีเลย ให้รุ่นน้องของฉันได้แลกเปลี่ยนความรู้กัน...”

เธอยังพูดไม่จบ จูหยวนเอ๋อร์ก็ตัดบทสนทนา

“ท่านหยวนเอ๋อร์” คริสซิเลียที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พูดขึ้นเบา ๆ “เราจะไปไหมคะ?”

“ไม่ไป” จูหยวนเอ๋อร์ส่ายหน้า

“หน่วยทหารเอลฟ์ระดับสูง ฉันหาเองได้”

ในฐานะผู้ครอบครองอาชีพที่เริ่มต้นในยุคเดียวกัน เธอก็พอจะรู้ว่าหญิงสาวคนนี้คิดอะไรอยู่

ถ้าไปจริง ๆ ไม่รู้ว่าจะมีหน่วยทหารระดับมหากาพย์หรือเปล่า แต่ที่แน่ ๆ คือต้องเสียเวลาเยอะมาก

ตอนนั้น อีกฝ่ายก็จะมีโอกาสฉวยโอกาส

ศิษย์ของเธอ ยังคงเป็นที่หมายปองของใครหลายคน

“เข้าใจแล้วค่ะ” คริสซิเลียโค้งคำนับเล็กน้อย แล้วพูดว่า “ท่านซูเฉินผู้ยิ่งใหญ่ ดูเหมือนจะยังคงหลอมสร้างอยู่ค่ะ”

“หืม?” จูหยวนเอ๋อร์หันความสนใจไปที่เรื่องนี้ทันที เธอเงยหน้าขึ้นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “สถานะ [ความเหนื่อยล้า] ของเขาก็น่าจะใกล้จะหมดแล้วใช่ไหม?”

“ตามคุณสมบัติของสถานะผิดปกติของผู้ครอบครองอาชีพระดับต่ำ น่าจะเหลืออีก 20 นาทีค่ะ” คริสซิเลียพูด

“พอหมดเวลาแล้ว ก็ไปเสิร์ฟเครื่องดื่มให้เขาหน่อย” จูหยวนเอ๋อร์พูดพลางครุ่นคิด แล้วถามว่า “คืนแรกที่พักในบ้านต้นไม้ เขาอาจจะไม่ชิน... ต้องการให้ใครไปกล่อมเขานอนไหม?”

“โปรดวางใจค่ะ ฉันจะไปถามเขาดู”

คริสซิเลียพูด