ช่างตีเหล็กสายบั๊ก ตอนที่ 29 ข่าวสารมากมายของเหล่าผู้ครอบครองอาชีพ

ช่างตีเหล็กสายบั๊ก ตอนที่ 29 ข่าวสารมากมายของเหล่าผู้ครอบครองอาชีพ

[คุณเข้าสู่บ่อน้ำพุร้อนเวทมนตร์]

ข้อความแจ้งเตือนที่สะดุดตาปรากฏขึ้นตรงหน้า

ภายในบ่อน้ำพุร้อนที่อบอวลไปด้วยไอน้ำ ซูเฉินยืนแช่น้ำ มือทั้งสองข้างวางพาดขอบบ่อ รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

วันนี้เกิดเรื่องขึ้นมากมาย

ตั้งแต่การได้รับอาชีพเอกลักษณ์จากหินสลักอักขระมหายันต์ จนถึงการได้รับการยอมรับจากลอร์ดแห่งเอลฟ์ ผู้มีชื่อเสียงในสหพันธ์ ให้เป็นศิษย์ ได้รับความช่วยเหลือด้านทรัพยากรมากมาย และการเผชิญหน้ากับศัตรูต่างโลกโดยบังเอิญ การทำภารกิจชั่วคราวสำเร็จ...

เหตุการณ์ต่าง ๆ วนเวียนอยู่ในหัวของซูเฉิน

ทำให้เขารู้สึกสับสน... แต่ก็สนุกดี

ในตอนที่รู้ว่ามีผู้ครอบครองอาชีพอยู่ ซูเฉินคิดว่าสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเขา คือการได้รับอาชีพสำเร็จ กลายเป็นผู้ครอบครองอาชีพ

ส่วนจะเป็นอาชีพแบบไหน เขาไม่ได้เรียกร้องอะไรมาก

ในยุคที่มหาเจตจำนงปรากฏตัวมานานขนาดนี้ แม้แต่ผู้ครอบครองอาชีพระดับ 10

ก็สามารถใช้ชีวิตอย่างสุขสบายได้

ดังนั้น ความปรารถนาของซูเฉินจึงเรียบง่าย ไม่มากมายอะไร

เพียงแต่ เขาไม่คิดว่าตัวเองจะได้รับอาชีพเอกลักษณ์

แถมยังได้รับพรสวรรค์ที่แข็งแกร่งมากอีกด้วย...

เห็นได้ชัดว่า ด้วยจุดเริ่มต้นเช่นนี้

อนาคตของซูเฉินจะต้องยิ่งใหญ่และน่าจับตามอง

แบบนั้น ก็ดีเหมือนกัน

“อีกแค่ 1 ระดับก็จะถึงระดับ 10 แล้ว ไม่รู้ว่าฉายาต่อไปจะเป็นอะไรนะ”

เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ฉายา [เพิ่มพลังร้อยเท่า] ระดับเงินขาว ก็ทำให้เขาประหลาดใจมากแล้ว

ฉายาระดับทองคำ แดงจรัส เพชร ตำนาน มหากาพย์ หรือแม้แต่เทพนิยาย...

จะมีผลลัพธ์ยังไงนะ?

“ถ้าเป็นฉายาที่พัฒนาต่อจาก [เพิ่มพลังร้อยเท่า] เป็นเพิ่มพลังพันเท่า หมื่นเท่า แสนเท่า ก็คงจะดีไม่น้อย”

ความคิดที่เคยผุดขึ้นมาในใจก่อนหน้านี้ กลับมาอีกครั้ง

จากนั้น เขาก็ส่ายหัวพร้อมกับรอยยิ้ม

หลังจากเลือกวัสดุที่ต้องการหลอมสร้างในแหวนมิติแล้ว ซูเฉินก็หยิบโทรศัพท์มือถือที่เขาเก็บไว้ก่อนหน้านี้ขึ้นมา เปิดอินเทอร์เน็ต เห็นข้อความแจ้งเตือนมากมายในแอปพลิเคชันโซเชียลมีเดียเต็มไปหมด

เขาเปิดดูคร่าว ๆ นอกจากข้อความอวยพรจากหยางชั่ว อาจารย์ประจำชั้นแล้ว

ที่เหลือก็เป็นคำขอเป็นเพื่อนจากเพื่อนร่วมชั้น

เยอะมาก แต่เขาไม่ค่อยสนิทกับใคร และไม่มีอะไรจะพูด

หลังจากตอบกลับอาจารย์ประจำชั้นอย่างสุภาพแล้ว ซูเฉินก็ตั้งค่าแอปพลิเคชันโซเชียลมีเดียเป็นโหมดปฏิเสธคำขอเป็นเพื่อน

จากนั้น จึงเปิดดูข่าวเด่น ๆ เล่น ๆ

“ช็อคโลก! ท่านถังเสวียนผู้ยิ่งใหญ่ นักสำรวจระดับ 80 ที่หายตัวไปหนึ่งปี กลับมาแล้ว... ศาลเจ้าลึกในหุบเขาที่ถูกทิ้งร้างมานานหลายปี เมืองร้างที่ปกคลุมไปด้วยหมอกหนา ตึกสูงที่ผู้รอดชีวิตอาศัยอยู่... ฟังเขาเล่าประสบการณ์สุดระทึกขวัญที่เขาพบเจอในโลกเรื่องเล่าลึกลับ (บันทึกโดยไอเทมที่ท่านถังเสวียนผู้ยิ่งใหญ่พกติดตัว และได้รับการยืนยันจากมหาเจตจำนง)”

โลกเรื่องเล่าลึกลับงั้นเหรอ?

แม้แต่มหาเจตจำนงก็ยังไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้?

ดวงตาของซูเฉินหรี่ลงเล็กน้อย

ว่ากันว่า สิ่งมีชีวิตในสถานที่เหล่านั้น แตกต่างจากศัตรูต่างโลกทั่วไปโดยสิ้นเชิง

คล้ายเป็นกฎหรือพลังของโลกมากกว่า ซึ่งไม่สามารถจัดการได้ด้วยวิธีการกำจัดสัตว์ประหลาดทั่วไป

เว้นแต่จะใช้พลังที่แข็งแกร่งทำลายล้างโลกทั้งใบ

มิฉะนั้น ผู้ครอบครองอาชีพทั่วไปที่เข้าไป จะต้องใช้สติปัญญาแก้ไขเรื่องเล่าลึกลับ หรือไม่ก็ภาวนาให้ตัวเองหาช่องมิติกลับออกมาได้...

“เป็นโลกที่น่าปวดหัวจริง ๆ”

ซูเฉินถอนหายใจ ก่อนจะมองไปยังข่าวถัดไป

“เมื่อเร็ว ๆ นี้ เมิ่งเฟยฮวา อัศวินพเนจรดาบสวรรค์ระดับ 75 เสียชีวิตด้วยน้ำมือของศัตรูต่างโลก ไป๋เฉียนอี้ นักพยากรณ์ระดับ 80 ได้ทำนายตำแหน่งและประเภทของโลกที่ศัตรูต่างโลกตัวนั้นอยู่ ว่ากันว่าเป็นโลกแห่งการแย่งชิงอำนาจของลอร์ดระดับสูง และศัตรูต่างโลกตัวนั้นคือมหาเทวทูต... สหพันธ์ได้ตั้งค่าหัวไว้สูงมาก และภารกิจนี้ถูกซางกวนเฟยเยี่ยน นักสู้อสูรระดับ 85 และเพื่อนของเมิ่งเฟยฮวารับไปแล้ว”

เมิ่งเฟยฮวา... ก็ตายแล้วเหรอ?

ดวงตาของซูเฉินเบิกกว้าง

อัศวินพเนจรดาบสวรรค์เมิ่งเฟยฮวา เป็นผู้ครอบครองอาชีพหายากที่เขารู้จักตั้งแต่เด็ก

มีชื่อเสียงในเรื่องความกล้าหาญและความภักดี มีเพื่อนมากมายในหลายโลก เป็นที่รู้จักกันดี และได้รับการยกย่องว่าเป็นดาวรุ่งที่มีศักยภาพในการเป็นผู้บัญชาการใหญ่คนต่อไป

แต่สุดท้ายก็ตาย?

“โลกแห่งการแย่งชิงอำนาจของลอร์ด... มหาเทวทูตงั้นเหรอ?”

ซูเฉินพึมพำกับตัวเอง

มหาเทวทูต ว่ากันว่าเป็นหน่วยทหารขั้นสุดท้ายในโลกประเภทลอร์ด ได้รับการยกย่องว่าเป็น [ตำแหน่งมงกุฎ] มีความสามารถในการฟื้นฟูพลังชีวิตให้กับพันธมิตรจนเต็ม และยังแข็งแกร่งมากทั้งการต่อสู้ระยะประชิดและระยะไกล

วีรชนที่เกิดจากสิ่งมีชีวิตเช่นนี้... ไม่ว่าจะเป็นศักยภาพหรือพลังต่อสู้ ก็ต้องน่ากลัวมาก

“การรับมือกับศัตรูต่างโลกแบบนี้ คงจะยากลำบากมาก”

ซูเฉินถอนหายใจเบา ๆ

บางครั้ง ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดในโลกแห่งการแย่งชิงอำนาจของลอร์ด ไม่ใช่แค่ความแข็งแกร่งของแต่ละคน แต่เป็นจำนวนและประเภทของกองกำลังที่นำโดยวีรชนและลอร์ด

ในประวัติศาสตร์ของสหพันธ์ มีผู้ครอบครองอาชีพที่แข็งแกร่งจำนวนไม่น้อยที่เสียชีวิตเพราะกลยุทธ์แบบนี้ และมหาเทวทูตที่สังหารเมิ่งเฟยฮวา แม้ว่าจะไม่ได้รับคำสั่งจากลอร์ด ก็ต้องมีกองกำลังติดตามมาด้วย

ในฐานะหน่วย [วีรชน] ที่แข็งแกร่ง จำนวนผู้ติดตามจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ตามกาลเวลา

ซูเฉินครุ่นคิด ก่อนจะมองไปยังข่าวถัดไป

“คอนเสิร์ตของลู่ชิงเกอ นักร้องมายา ที่จะจัดขึ้นในมณฑลหนานโจว เวลา 8 โมงเช้าวันพรุ่งนี้ ถูกเลื่อนออกไปเป็นวันที่ 3 ของเดือนหน้า โดยไม่ทราบสาเหตุ ทำให้แฟน ๆ พูดถึงกันอย่างกว้างขวาง”

ลู่ชิงเกอ... เป็นหนึ่งในนักร้องที่โด่งดังที่สุดในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา

สมัยที่ซูเฉินยังเรียนอยู่ที่โรงเรียนมัธยมชิงหนาน มีแฟนคลับของเธอเยอะมาก

แม้แต่หยางชั่ว อาจารย์ประจำชั้น ก็ยังฮัมเพลงของเธอบ่อย ๆ ถึงแม้จะเพี้ยนก็ตาม

“คอนเสิร์ตถูกยกเลิกงั้นเหรอ...”

เขากระพริบตา นึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้มีผู้หญิงคนหนึ่งชวนเขาไปดูคอนเสิร์ตนี้

เพลงของลู่ชิงเกอ ซูเฉินก็เคยฟังมาบ้าง

ถึงจะไม่ใช่แฟนคลับ แต่ก็เป็นคนที่ฟังเพลงทั่วไป

แต่ไม่รู้ทำไม ผู้หญิงในห้องถึงคิดว่าเขาเป็นแฟนคลับของลู่ชิงเกอ และมักจะใช้เรื่องนี้เป็นหัวข้อสนทนากับเขา

“ถ้ามีเวลาก็ไปฟังที่งานดูก็ได้”

ซูเฉินคิด ก่อนจะมองไปยังข่าวถัดไป สายตาของเขาจับจ้องอยู่กับมัน

“ช่องมิติที่ปรากฏขึ้นในดินแดนสมุทรเสียงเทพ ถูกผนึกโดยผู้บัญชาการสี่คน ศัตรูต่างโลกสามตัวที่ออกมาจากช่องมิตินั้น ล้วนเป็นผู้เฝ้าสุสาน วิญญาณผู้พิทักษ์ที่พวกมันอัญเชิญออกมา เจียวคลั่งพลิกสมุทร หงส์อสูรปีกกระดูก และสุสานกระบี่พันชั้น ล้วนถูกกำจัดหมดแล้ว เหลือเพียงผู้เฝ้าสุสานสามคนเท่านั้นที่หนีรอดไปได้...”