ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 46 การเทศนาธรรมของปรมาจารย์คู่จื้อ

ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 46 การเทศนาธรรมของปรมาจารย์คู่จื้อ

ดินแดนเต๋าหมื่นอัคคี

ในมณฑลตงหวง ถือเป็นดินแดนขนาดใหญ่

มีแหล่งทรัพยากรที่อุดมสมบูรณ์สำหรับผู้บำเพ็ญเพียร

ประชากรมีจำนวนมากถึงล้านล้านคน

เพราะว่าในมณฑลตงหวงนี้ มี 1 ใน 9 ขุมอำนาจชั้นนำคือนิกายหมื่นอัคคีตั้งอยู่

ในดินแดนเต๋าหมื่นอัคคียังถือว่าสงบ เพราะไม่มีใครกล้ามาป่วนในอาณาเขตของนิกายหมื่นอัคคี

"เป็นผู้ใดกัน ข้าขอบอกก่อน ดินแดนเต๋าหมื่นอัคคีของข้าไม่ใช่ที่ที่จะเข้ามาได้ตามอำเภอใจ หากอยากเข้ามาจริง ๆ ต้องจ่ายหินเซียนระดับต่ำ 10 ก้อน อย่าคิดว่าจะบุกเข้ามาได้โดยง่าย ไม่อย่างนั้น..."

"ก็ระวังชีวิตของเจ้าไว้ใหดี!"

ดินแดนเต๋าหมื่นอัคคี

ใต้กำแพงเมือง

มีศิษย์นิกายหมื่นอัคคี 2 คนที่มีฐานพลังยุทธ์อยู่ขอบเขตทารกเซียน สวมเสื้อคลุมนิกายหมื่นอัคคียืนอยู่ที่ทางเข้าอย่างเงียบสงบ

พวกเขาดูเหมือนจะเตือนคนที่มาถึง

นี่คือดินแดนเต๋าหมื่นอัคคี

ที่ตั้งของนิกายหมื่นอัคคี

ไม่ใช่ที่ที่ใคร ๆ ก็มาเล่นได้

แต่...

ก่อนที่สองคนนั้นจะทำอะไรได้มากกว่านี้

ฉับพลัน หนึ่งคนและหนึ่งกระทิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาก็หายไป

หลังจากนั้นไม่นาน หลัวจิ่วเกอก็เข้าไปในดินแดนเต๋าหมื่นอัคคี

ส่วนที่ทางเข้าของดินแดนเต๋าหมื่นอัคคี

ศิษย์ทั้งสองที่มีฐานพลังยุทธ์ในขอบเขตทารกเซียน ที่สวมเสื้อคลุมนิกายหมื่นอัคคีนั้นก็ถูกกดดันด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัว

พวกเขาแปรเปลี่ยนเป็นกลุ่มหมอกเลือดในพริบตา และหายไปจากโลกนี้อย่างเงียบงัน

......

"นี่คือดินแดนเต๋าหมื่นอัคคีหรือ?"

"ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นดินแดนขนาดใหญ่ที่ถูกนิกายหมื่นอัคคีเลือกลงหลักปักฐาน แค่ปราณวิญญาณก็เข้มข้นกว่าดินแดนเต๋าอนันต์ที่ตระกูลหลัวอยู่มากกว่าสิบเท่าแล้ว"

ภายในดินแดนเต๋าหมื่นอัคคี

หลัวจิ่วเกอหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง

เขารู้สึกถึงความเข้มข้นของปราณวิญญาณรอบตัว

ในใจเขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย และมีความรู้สึกหลากหลาย

ไม่แปลกใจเลยที่ในโลกของผู้บำเพ็ญเพียร ขุมอำนาจหลายแห่งจะมีช่องว่างด้านความแข็งแกร่งมากเช่นนี้

ก่อนหน้านี้ หลัวจิ่วเกออาจคิดว่าเป็นเพราะความแตกต่างระหว่างวิชายุทธ์  และแนวคิดการสั่งสอนที่นำไปสู่ช่องว่างนี้

แต่ตอนนี้ หลัวจิ่วเกอไม่คิดอย่างนั้นแล้ว

พูดตามตรง แม้จะไม่ต้องบำเพ็ญเพียร เพียงแค่อยู่ในที่ที่ปราณวิญญาณเข้มข้นเช่นนี้ แม้กระทั่งคนธรรมดาอย่างน้อยก็ต้องมีชีวิตยืนยาวกว่าร้อยปีหรือมากกว่านั้น

และหากบำเพ็ญเพียรในที่ที่ปราณวิญญาณเข้มข้นเช่นนี้ การดูดซับปราณวิญญาณ 1 นาทีก็เท่ากับดูดซับปราณวิญญาณปกติ 10 นาที หรือแม้แต่หลายสิบนาที

นี่จะเปรียบเทียบกับทั่วไปอย่างไรได้?

ไม่มีทางเปรียบเทียบกันได้เลย!!

......

ภายในดินแดนเต๋าหมื่นอัคคี

หลัวจิ่วเกอกำลังขี่กระทิงเฒ่าของตนที่ดูเหมือนจะรู้สึกเสียใจ

พวกเขาเดินหน้าต่อไปยังนิกายหมื่นอัคคี

ในนิกายหมื่นอัคคี

ณ ขณะนี้ กำลังเป็นช่วงที่ตื่นเต้น

ปรมาจารย์คู่จื้อ ผู้เชี่ยวชาญในพระธรรม

นี่คือของคนจากวัดสมบัติวิญญาณ

ก่อนหน้านี้ คนเหล่านี้ส่วนใหญ่อยู่ในวัดสมบัติวิญญาณเพื่อปิดด่าน พินิจพิเคราะห์พระธรรม

แต่ตอนนี้

ปรมาจารย์คู่จื้อคนนี้กลับมาเยือนนิกายหมื่นอัคคี และจะเทศนาธรรม

นี่ทำให้ศิษย์นิกายหมื่นอัคคีมากมายถูกล้างสมองด้วยพระธรรม

ใบหน้าแต่ละคนแสดงถึงความตื่นเต้น

"ปรมาจารย์คู่จื้อ"

"จะเริ่มเทศนาธรรมแล้วหรือ?"

ที่ลานกว้างแห่งหนึ่ง

ชายที่สวมเสื้อคลุมสีเหลืองที่ดูค่อนข้างเก่า มีศีรษะโล่งเตียน นั่งทำสมาธิอยู่บนพื้นคือชายที่ชื่อคู่จื้อ

หลังจากนิ่งเงียบไปชั่วขณะ เขาจึงเริ่มพูดช้า ๆ

"ท่านทั้งหลายคงทราบดี โลกนี้มีแต่ความทุกข์ มีเพียงพระธรรมที่สามารถชำระล้างได้"

"ดังนั้น..."

"อาตมา คู่จื้อมาที่นี่วันนี้ก็เพื่อเทศนาธรรม"

"ให้มนุษย์ทุกคนมีจิตใจเมตตา"

"ให้มนุษย์สามารถหลุดพ้นจากความทุกข์มากมายของโลกนี้"

"ให้ผู้คนที่หลังจากตายไปก็สามารถไปยังดินแดนสุขาวดีได้"

......

ที่ลานกว้าง

คู่จื้อนั่งทำสมาธิ ใบหน้ามีรอยยิ้มเล็กๆ ที่มองเห็นไม่ชัด

เขายังคงรักษาภาพลักษณ์ของปรมาจารย์อยู่เสมอ

ดวงตาที่หลับกึ่งหนึ่ง

เสียงที่ไม่ดังนัก

อย่างไรก็ตาม มันก็สามารถแพร่กระจายไปทั่วนิกายหมื่นอัคคีได้

นี่ทำให้ทุกคนในนิกายหมื่นอัคคีได้ยินเสียงของเขา

"ปรมาจารย์คู่จื้อ เริ่มแล้ว..."

"ข้ารอวันนี้มานานแล้ว"

ในที่สุด ศิษย์นิกายหมื่นอัคคีก็ทนไม่ไหว

เขาตะโกนขึ้น

"ปรมาจารย์คู่จื้อ ช่วงเวลานี้ข้ามีความสงสัยที่รบกวนจิตใจมานาน"

"ไม่ทราบว่าท่านสามารถช่วยขจัดความสงสัยในใจของข้าได้หรือไม่?"

ที่ลานกว้าง

มีคนตะโกนอีกครั้ง

แน่นอน นอกจากผู้คนไม่กี่คนนั้น ส่วนใหญ่ยังคงอยู่เงียบสงบ และรอคอยพระธรรมที่ปรมาจารย์คู่จื้อกำลังจะเทศนา

"ท่านทั้งหลาย"

"โปรดสงบก่อน"

"ความสงสัยในใจของท่าน อาตมาจะช่วยแก้ไขทีละคน"

"และตอนนี้..."

"อาตมาจะเล่าให้ท่านฟังว่า พระธรรมคืออะไร"

"และจะทำอย่างไรถึงจะพ้นทุกข์ไปได้"

"รวมถึง จะทำอย่างไรจึงจะทำให้จิตใจของท่านได้รับความสงบ สุขสงบอย่างแท้จริง"

ที่ลานกว้าง

คู่จื้อสวมเสื้อคลุมสีเหลืองที่ขาดรุ่งริ่ง

เขาพูดไป และจ้องมองลงไปที่ศิษย์ที่อยู่ด้านล่าง

ใบหน้าชราของเขาไม่อาจปิดบังรอยยิ้มได้

ดี...

สำหรับศิษย์เหล่านั้น พระธรรมอาจเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ และบริสุทธิ์ที่สุดในห้วงจักรวาล

แต่สำหรับคู่จื้อแล้ว พระธรรมเป็นเพียงเครื่องมือที่ทำให้เขาแข็งแกร่ง

เมื่อมองเห็นศิษย์นิกายหมื่นอัคคีเหล่านั้น

ศิษย์เหล่านี้เป็นผลไม้ใหญ่ที่คู่จื้อสร้างขึ้นจากการเผยแพร่พระธรรมอย่างต่อเนื่องมาหลายหมื่นปี

เหตุใดจึงพูดเช่นนั้น?

เหตุผลง่าย ๆ ที่เรียกว่าพระสงฆ์ใช้ชีวิตด้วยการกลืนกินความศรัทธาให้กลายเป็นความแข็งแกร่ง

เพราะความศรัทธาของคนเหล่านี้ คู่จื้อจึงมีพลังยุทธ์เช่นนี้

เพราะความเชื่อของคนเหล่านี้ คู่จื้อจึงมีตำแหน่งในวัดสมบัติวิญญาณ

เช่นนั้น นี่ไม่ใช่ผลไม้ใหญ่ที่เขาสร้างขึ้นจากการเผยแพร่พระธรรมอย่างต่อเนื่องหรอกหรือ?

......

ที่ลานกว้าง

คู่จื้อคลี่ยิ้มออกมา

ศิษย์นิกายหมื่นอัคคีมากมาย รวมถึงผู้อาวุโสต่างก็มีใบหน้าแสดงอารมณ์ความคลั่งไคล้

ที่ด้านนอกของลานกว้าง

บนพระราชวังที่เงียบสงบ

หนานกงเหอ ประมุขนิกายหมื่นอัคคีที่ยืนอยู่อย่างเงียบงัน ก็แสดงสีหน้าหนักอกหนักใจ

ประมุขนิกายหมื่นอัคคี

เขาเพิ่งได้รับตำแหน่งเพียงพันปีกว่า

ในพันปีนี้ หนานกงเหอพยายามทุกวิถีทางเพื่อเพิ่มพลัง และรากฐานของนิกายหมื่นอัคคี

เขาพยายามทุกวิถีทางให้นิกายหมื่นอัคคีแข็งแกร่ง

พระธรรมหรือ?

เมื่อหนานกงเหอขึ้นเป็นประมุขนิกายหมื่นอัคคี เขาก็เริ่มรู้เบื้องต้น

แต่เขาไม่เคยคิดถึงมันมาก่อน

ในมณฑลตงหวงนี้ สิ่งที่เรียกว่าพระธรรมนั้นมีอิทธิพลมากมาย

มันสามารถทำให้ขุมอำนาจทั้งหมดคลุ้มคลั่งได้

นี่ทำให้หนานกงเหอ ประมุขนิกายหมื่นอัคคีรู้สึกหนักอกเข้าไปอีก