ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 45 เยือนนิกายหมื่นอัคคีกับกระทิงเฒ่า

ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 45 เยือนนิกายหมื่นอัคคีกับกระทิงเฒ่า

ถอยห่างจากนิกายหมื่นอัคคีหรือ?

เป็นไปได้ยาก!

หากไม่ยอมถอย ก็จำต้องลักลอบเปลี่ยนแปลงอย่างช้า ๆ ทีละน้อย

แต่หากต้องการเปลี่ยนแปลงอย่างแท้จริง ก็จำเป็นต้องเริ่มจากการปลูกฝังรุ่นเยาว์ใหม่ที่เข้าร่วมนิกาย

"ดูเหมือน ภายภาคหน้าจะเกิดความโกลาหล..."

ในพระราชวังมืดมิด

หนานกงเหอ อดขบขำไม่ได้ เขาส่ายหัวไปมา

หลังจากนั้น จึงวางมือไพล่หลังและเดินเชื่องช้าออกจากพระราชวัง

คู่จื้อคนนั้นหรือ?

ในเวลานี้ เขาก็นั่งบนเรือเหาะที่เคลื่อนตัวเข้าหานิกายหมื่นอัคคีอย่างไม่หยุดยั้ง

......

เมื่อเวลาผ่านไป

ภายใต้ความคาดหวังของพวกศิษย์และผู้อาวุโสนิกายหมื่นอัคคี

ในที่สุดปรมาจารย์คู่จื้อก็มาถึง

ที่นิกายหมื่นอัคคีมีศิษย์และผู้อาวุโสมากมาย และแม้จะเป็น 1 ใน 9 ขุมอำนาจชั้นนำของมณฑลตงหวง  นิกายหมื่นอัคคีก็มีพลัง รากฐาน และอิทธิพลที่แข็งแกร่ง แต่ก็ยังอยู่ภายใต้วัดสมบัติวิญญาณที่แข็งแกร่งกว่านิกายหมื่นอัคคีหลายสิบเท่า

หนานกงเหอ ประมุขนิกายหมื่นอัคคีไม่สามารถต่อต้านความต้องการของอีกฝ่ายได้ จึงต้องยอมให้อีกฝ่ายมาเทศนาธรรม

......

ในอาณาเขตตระกูลหลัว

ในลานที่มีกลิ่นอายโบราณแห่งหนึ่ง

หลัวจิ่วเกอกำลังหลับตาพริ้ม

ในขณะนี้ มีพลังอันยิ่งใหญค่อย ๆ แพร่กระจายออกไป

"ขอบเขตอมตะ 1 สวรรค์... ทะลวงผ่าน!!"

หลังจากนั้นไม่นาน คอขวดก็ถูกพังทลายทันที

ฐานพลังยุทธ์ของเขาในที่สุดก็ทะยานสู่ขอบเขตอมตะ 1 สวรรค์

พลังของเขาทะยานขึ้นสูงอย่างยิ่ง

ส่วนเรื่องค่ายกล?

เขาได้จัดเตรียมไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

แม้จะใช้เวลาสักเล็กน้อย และยุ่งเหยิงบ้าง แต่ในอาณาเขตตระกูลหลัว จำนวนค่ายกลก็ได้พุ่งพรวดจาก 100 เป็น 300 ชนิด ซึ่งถือว่าเป็นผลลัพธ์ที่ดี

หลัวจิ่วเกอคาดการณ์ หากค่ายกลเหล่านี้ถ้าถูกเปิดใช้งานพร้อมกัน เมื่อผู้ที่อยู่ต่ำกว่าขอบเขตอมตะมาถึงที่นี่ อีกฝ่ายก็อาจต้องตายทันที

ผู้ที่แข็งแกร่งกว่า เมื่อรับการโจมตีของค่ายกลมากกว่า 300 ชนิด ก็จะต้องได้รับบาดเจ็บสาหัส

อย่างไรก็ตาม ค่ายกลมากกว่า 300 ชนิด นั้นมีพลังมหาศาล แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่ทำให้หลัวจิ่วเกอปวดหัว

นั่นคือ ค่ายกลเหล่านี้เหมือนกับหลุมลึกที่กลืนกินหินวิญญาณและหินเซียนไปมหาศาล

หากไม่ถูกเปิดใช้งานก็ไม่ได้ใช้จ่ายมากเช่นนั้น

แต่หากถูกเปิดใช้งาน การใช้จ่ายหินวิญญาณและหินเซียนจะเป็นตัวเลขที่มหาศาลเกินกว่าจะคิดได้

"หวังว่าค่ายกลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดใช้งาน..."

"ไม่เช่นนั้น แม้จะฆ่าศัตรูได้ แต่ก็ยังจะเป็นความเสียหายต่อเรามหาศาล"

หลังจากส่ายหัว

หลัวจิ่วเกอก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน

หลังจากนั้นช่วงเวลาสั้น ๆ เขาก็ออกจากลานนั้น

ฐานพลังยุทธ์ของเขาทะลวงคอขวดแล้ว และค่ายกลก็ถูกจัดตั้งเสร็จสมบูรณ์

หลังจากนั้น ภารกิจต่อไปที่ต้องทำคือการทำลายนิกายหมื่นอัคคี

ด้วยการทำลายนิกายหมื่นอัคคี จะทำให้มณฑลตงหวงรู้ถึงการมีอยู่ของตระกูลหลัว รวมถึงผลที่ตามมาหลังจากที่ก่อกวนตระกูลหลัว

......

เขาออกจากตระกูลหลัวไป

หลัวจิ่วเกอไม่ได้ทำตัวโดดเด่น

เขาเพียงแค่แจ้งให้หลัวเหิง จ้าวตระกูลปัจจุบันทราบ

จากนั้นจึงเลือกออกไปทันที

แน่นอน เขาไม่ได้เลือกใช้พาหนะใด ๆ แต่เลือกเดินเท้าแทน

เพราะสำหรับผู้ที่บรรลุขอบเขตอมตะ 1 สวรรค์ เพียงแค่ก้าวเดียวก็สามารถข้ามไปได้นับล้านล้านลี้

สำหรับบางคนที่เข้าใจกฎห้วงมิติ

พวกเขาสามารถข้ามไปหลายสิบหรือเกือบร้อยดินแดนได้ในก้าวเดียว

แต่ชัดเจนว่า ในมณฑลตงหวงเช่นนี้ ผู้ที่สามารถเข้าใจกฎห้วงมิติได้แทบไม่มีอยู่เลย

......

มณฑลตงหวง มีดินแดนมากกว่าพันแห่ง

สำหรับนิกายหมื่นอัคคี?

นิกายนี้ตั้งอยู่ในดินแดนขนาดใหญ่ชื่อว่าดินแดนเต๋าหมื่นอัคคี

"ที่นี่......"

"คือดินแดนเต๋าหมื่นอัคคีนั้นหรือ?"

นอกดินแดนเต๋าหมื่นอัคคี

หลัวจิ่วเกอขี่กระทิงเฒ่าที่ดูเรียบง่าย ไม่มีอะไรพิเศษ แต่มีฐานพลังยุทธ์อยู่ในขอบเขตสันติระดับสมบูรณ์

มันดูไม่สนใจสิ่งใด

พูดตามตรง กระทิงเฒ่าตัวนี้โชคร้ายมาก

ตอนแรก หลัวจิ่วเกอคิดจะเดินตรงไปยังนิกายหมื่นอัคคี

แต่...

กระทิงเฒ่าตัวนี้

กลับนำลูกหลานกระทิงของมันมาที่แห่งหนึ่ง และประกาศอำนาจในพื้นที่นั้น และยังจับปุถุชนในพื้นที่นั้นขังไว้

มันทำเพื่อกินหรือ?

สำหรับสัตว์อสูรเหล่านี้ การกินมนุษย์ไม่ได้ช่วยอะไร

เนื้อมนุษย์ไม่ได้ดีนัก ทั้งการกินคนมากเกินไปยังจะไปกระตุ้นอารมณ์ลบในจิตใจ

ดังนั้นสัตว์อสูรเหล่านี้จึงไม่กินมนุษย์

อย่างไรก็ตาม การที่ไม่กินไม่ได้หมายความว่าจะไม่สามารถกักขังไว้เพื่อความสนุกสนานได้

ใครจะรู้ว่า กระทิงเฒ่าตัวใหญ่นี้ดันจับปุถุชนในพื้นที่ที่หลัวจิ่วเกอผ่านไปด้วย

เช่นนี้ หลัวจิ่วเกอจึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องตีกระทิงเฒ่าตัวนี้ พร้อมทั้งจับมันมาเป็นพาหนะของตนเอง

ด้วยเหตุนี้ หนึ่งคน หนึ่งกระทิง ยังคงเดินทางต่อไปในมณฑลตงหวงเป็นเวลาหนึ่งวันหนึ่งคืนจนมาถึงดินแดนเต๋าหมื่นอัคคี

"กระทิงเฒ่า"

"ข้างหน้านั่นแหละ"

"เร็วขึ้น หากยังชักช้าอีก ก็จงระวังหนังของเจ้าจะไว้ให้ดี..."

บนหลังกระทิงเฒ่า หลัวจิ่วเกอยื่นมือออกไปตบที่หัวของมัน

กระทิงเฒ่าตัวสั่นเล็กน้อย ดวงตาแฝงไปด้วยความหวาดกลัว

มันรีบตอบรับหลายครั้ง ก่อนจะเร่งความเร็ว เดินต่อไปข้างหน้า