ระบบปรับแต่งกาลเวลาสะท้านภพ ตอนที่ 30 นิมิตปรากฏ
ระบบปรับแต่งกาลเวลาสะท้านภพ ตอนที่ 30 นิมิตปรากฏ
ระบบปรับแต่งกาลเวลาสะท้านภพ ตอนที่ 30 นิมิตปรากฏ
ได้บุปผาหลอมกระดูกมาแล้ว กู่หยางก็ไม่รีรอ
เขาปรับแต่งบุปผาหลอมกระดูกไปยังหนึ่งร้อยปีข้างหน้า
ทันใดนั้น สีของกลีบบุปผาหลอมกระดูกก็เข้มขึ้น
แม้กระทั่งปล่อยกลิ่นหอมแปลก ๆ ที่หอมหวนออกมา
หลังจากนั้น กู่หยางก็ไม่ลังเล ทำการกินบุปผาหลอมกระดูก
พลังงานบริสุทธิ์ทันทีไหลเข้าสู่ร่างกาย
ไหลผ่านแขนขาและกระดูก
ในทันที กู่หยางรู้สึกว่าร่างกายของเขาเริ่มร้อนขึ้น
แม้แต่การหายใจก็ยังร้อนผ่าว
กู่หยางสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงการเปลี่ยนแปลงในร่างกายของเขา
พลังงานของบุปผาหลอมกระดูกกำลังปรับเปลี่ยนร่างกายของเขาอย่างละเอียด
กู่หยางนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นเงียบ ๆ
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ผลของบุปผาหลอมกระดูกก็ค่อย ๆ จางหายไปในที่สุด
กู่หยางค่อย ๆ เปิดตา
ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“ไม่คิดว่าจะเพิ่มพลังมากมายขนาดนี้!”
มันเปลี่ยนไป!
กู่หยางพบว่าฉากตรงหน้าเขาเปลี่ยนไป!
ในสายตาของเขา
นอกจากป่าทึบแล้ว เขายังสามารถรับรู้ถึงปราณวิญญาณรอบ ๆ ต้นไม้ที่หนาแน่นเหมือนหิ่งห้อย!
พวกมันห้อมล้อมอยู่ใกล้ ๆ
นี่คือภาพที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน!
“นี่คือการเพิ่มพลังของรากฐานหรือไม่!?”
กู่หยางตื่นเต้นไม่หยุดในใจ
เขาสามารถรับรู้ถึงการมีอยู่ของปราณวิญญาณฟ้าดินได้อย่างชัดเจน
หมายความว่าความสามารถของเขาในปัจจุบันได้รับการเพิ่มพูนมากมายแล้ว!
คิดได้เช่นนี้ เขาจึงเริ่มฝึกวิชาหลอมพิสุทธิ์ทันที
เขาพบว่าความเร็วในการดูดซับปราณวิญญาณเร็วอย่างน่าประหลาดใจ!
เมื่อเปรียบเทียบกับก่อนหน้านี้ก็เหมือนกับฟ้ากับเหว!
ต่างกันสุดขั้ว!
“หากข้าปรับแต่งฐานการบำเพ็ญเพียรในสถานะนี้ไปหนึ่งร้อยปีหน้า...ข้าคงสามารถทะลผ่านไปยังขอบเขตผสานแท้ได้เลย!”
กู่หยางรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย
เขาหยุดการฝึกฝน
แม้จะรู้สึกเสียดายบ้าง แต่ก็ไม่มีทางอื่น
เมื่อเขาทะลวงผ่านไปยังขอบเขตผสานแท้ ก็ยังมีโอกาสปรับแต่งอีกครั้ง
ในเวลานั้น...
เขาจะแข็งแกร่งยิ่งขึ้น!
คิดได้เช่นนี้กู่หยางก็ค่อย ๆ ลุกขึ้น
ขยับเส้นเอ็นและกระดูกเล็กน้อย
พอดีในเวลานี้ เขาก็พบว่า...
ร่างกายของเขาดูเหมือนจะเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง!
ร่างกายของเขาดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้น!
ผิวหนังกลายเป็นยืดหยุ่นมากขึ้น
เนื้อหนังมีความยืดหยุ่นมากขึ้น ทนทานมากขึ้น!
“บุปผาหลอมกระดูกนี้ดูเหมือนจะเป็นสมุนไพรบำรุงกาย หลังจากที่ข้ากินมัน ร่างกายของข้าดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้น”
กู่หยางประหลาดใจ
นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่คาดคิด
แต่หลังจากที่รู้สึกประหลาดใจ กู่หยางก็นึกถึงเรื่องการหลอมกาย และรู้สึกเสียใจโดยไม่มีเหตุผล
เมื่อตอนที่อยู่ในขอบเขตหลอมกาย เขาสามารถเลือกฝึกวิชาหลอมกายาและปรับแต่งเวลาได้เช่นกัน แต่เขาไม่รู้ตัวว่าสามารถปรับแต่งได้ จึงเสียโอกาสในการปรับแต่งวิชาหลอมกายาไป
ขาดทุนอย่างยิ่ง!
กู่หยางจึงอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว
เขาไม่ได้จมอยู่กับสิ่งนี้ต่อไป พลาดไปก็พลาดไป หลังจากนี้กลับไปที่สำนัก ฝึกฝนวิชาหลอมกายาแล้วปรับแต่งก็ย่อมเหมือนกัน
หลังจากนั้น กู่หยางจึงค้นหาสิ่งของที่ศิษย์สำนักตะวันพิสุทธิ์มีติดตัว
แต่ก็ไม่ได้อะไรที่มีประโยชน์มากมาย
แต่ก็พบสมุนไพรหน้าตาแปลก ๆ บนตัวอวิ๋นซาน
สมุนไพรนี้ไม่มีสีไม่มีกลิ่น ดูไม่เหมือนจะมีพลังงานอะไร
ดูเหมือนจะเหี่ยวแห้ง
ดวงตาของกู่หยางเปล่งประกายเล็กน้อย บางทีนี่อาจเป็นสมบัติบางอย่าง?
ดังนั้นเขาจึงปรับแต่งทันที ไปยังหนึ่งร้อยปีก่อน
ผลก็คือสมุนไพรนั้นไม่มีการเปลี่ยนแปลง
ยังคงมีลักษณะเหี่ยวแห้งเหมือนเดิม
คล้ายกับชิ้นส่วนม้วนคัมภีร์ที่ได้รับมาจากโจรภูเขา
ตอนนี้กู่หยางไม่รู้ว่าสิ่งนี้มีประโยชน์อะไร
แต่ก็ยังเก็บไว้ในแหวนเก็บของ
ใครจะรู้ว่าอาจมีประโยชน์ในอนาคต?
หลังจากตรวจสอบเสร็จ กู่หยางก็ไม่ได้หยุดพัก แต่ออกเดินทางทันที
ต่อไปคือการค้นหาวาสนาในบริเวณใกล้เคียง
การค้นหาครั้งนี้ใช้เวลาหลายชั่วโมง
เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ที่ไม่ได้อะไรเลย ในชั่วโมงนี้กู่หยางได้รับบางอย่าง
พบสมุนไพรบางชนิด แต่ก็จำนวนไม่มาก
และสมุนไพรเหล่านี้ก็ค่อนข้างธรรมดา
สำหรับกู่หยางในปัจจุบันแล้วไม่ได้มีค่านัก
เพียงแค่ได้รับเล็กน้อย
แต่กู่หยางไม่พอใจกับผลลัพธ์เหล่านี้
“ไม่มีสิ่งดี ๆ เลยหรือ?”
กู่หยางบ่นอุบ
แต่ในเวลานี้ แสงสีขาวประหลาดก็กระทบผ่านป่าทึบลงมาอย่างรุนแรง
เมื่อรับรู้ถึงสิ่งนี้ กู่หยางรีบปีนขึ้นต้นไม้แล้วมองขึ้นไป
ทันใดนั้นแววตาก็สว่างวาบ
ภาพที่ไม่ไกลออกไปปรากฏในสายตา
ที่นั่น เหมือนมีน้ำพุวิญญาณตั้งอยู่ ปราณวิญญาณต่างระคนเข้าหา ดูราวกับดินแดนเซียน งดงามและทำให้หลงใหล
“นิมิต!”
ดวงตาของกู่หยางส่องประกาย
จากนั้นก็ระบุทิศทางที่เกิดนิมิต!
ชัดเจนว่าทิศทางที่มิติเกิดขึ้นนั้นมีของมีล้ำค่าปรากฏ
ในขณะที่เร่งเดินทาง
กู่หยางก็มาถึงหุบเขาหนึ่ง
ที่นี่มีภูเขาและน้ำใส น้ำไหลริน ข้าง ๆ มีหมอกบาง ๆ ลอยล่องอยู่ ดูคล้ายกับนิมิตในท้องฟ้า
กู่หยางรีบมองขึ้นไป
จริง ๆ แล้วในกลางหุบเขามีน้ำพุวิญญาณอยู่
เหนือน้ำพุวิญญาณ แผ่รังสีสีขาวบาง ๆ
มันไม่ใช่หมอกน้ำ
แต่เป็นปราณวิญญาณบริสุทธิ์ที่หนาแน่นจนควบแน่นได้
ใต้น้ำพุวิญญาณก็เต็มไปด้วยน้ำพุวิญญาณที่ประกอบด้วยปราณวิญญาณบริสุทธิ์ที่ควบแน่นเป็นของเหลว!
เพียงแค่สูดหายใจเข้าไปก็สามารถรู้สึกถึงความหนาแน่นของปราณวิญญาณรอบตัวได้!
เกินจินตนาการอย่างแท้จริง!
หากฝึกฝนที่นี่ มันก็ไม่ต่างจากการพกหินวิญญาณจำนวนมากติดตัวและฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง!
และต้นกำเนิดของน้ำพุวิญญาณ...
กู่หยางไม่อาจไม่ยกหัวขึ้นมอง
ที่ศูนย์กลางของน้ำพุวิญญาณ
จริง ๆ แล้วมีดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์เหมือนหยกปราณอยู่!
บนดอกไม้หยกสีขาวมีหยดน้ำค้างบางส่วน
หยดน้ำค้างค่อย ๆ หล่นลงมาพร้อมแผ่รังสีหมอกขาว!
ชัดเจนว่าน้ำพุวิญญาณนี้เกิดขึ้น... เป็นเพราะดอกไม้หยกสีขาวนี้!
กู่หยางแม้จะไม่รู้ว่าดอกไม้นี้คืออะไร
แต่เขารู้...
นี่ต้องเป็นของมีค่า!
และนิมิตนั้นแน่นอนจะดึงดูดคนอื่นมา
ดังนั้น...
ต้องเริ่มก่อนเสมอ!
คิดได้เช่นนี้ กู่หยางก็ไม่ลังเลเลย รีบวิ่งไปยังศูนย์กลางของน้ำพุวิญญาณ
เขาเดินตรงเข้าไปในน้ำพุวิญญาณที่เต็มไปด้วยปราณวิญญาณ ยื่นมือออกไปหยิบดอกไม้หยกสีขาวที่ศูนย์กลางของน้ำพุวิญญาณ
แต่ในเวลานี้ เสียงโกรธเกรี้ยวก็ดังขึ้นจากข้าง ๆ อย่างกะทันหัน
“หยุด!”
กู่หยางไม่สนใจเสียงโกรธเกรี้ยวที่ดังมาจากด้านหลัง
ตรงดิ่งไปหยิบดอกไม้หยกสีขาว
จากนั้นก็ใส่ลงในกล่องหยกที่ประณีต
เขาพลิกฝ่ามือและเก็บเข้าไปในแหวนเก็บของ
“เจ้ากำลังรนหาที่ตาย!”
เมื่อเห็นกู่หยางหยิบดอกไม้หยกสีขาวไป
คนที่อยู่ข้างหลังนั้นโกรธจัดขึ้นมาทันที
เขาเดินเข้ามาใกล้กู่หยางอย่างรวดเร็ว ตั้งใจจะโจมตีกู่หยางจากด้านหลัง
หลังจากรับรู้ถึงสิ่งนี้ กู่หยางจึงหันกลับมามอง
เมื่อเห็นคนที่อยู่ตรงหน้า กู่หยางก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
คนที่ลงมือนั้นคือหลี่ซาน!