ระบบปรับแต่งกาลเวลาสะท้านภพ ตอนที่ 29 กำลังรบโผทะยาน

ระบบปรับแต่งกาลเวลาสะท้านภพ ตอนที่ 29 กำลังรบโผทะยาน

เขาเห็นว่าเสื้อผ้าของกู่หยางปลิวไสวโดยไม่ต้องใช้ลม

ต่อจากนั้น เขาก็เห็นว่าพลังในร่างกายของกู่หยางเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ขอบเขตรวมปราณระดับ 4

ขอบเขตรวมปราณระดับ 5...

พลังพุ่งพรวดราวกับติดจรวด

ฉากนี้ยังตกอยู่ในสายตาของศิษย์สำนักตะวันพิสุทธิ์ทุกคน

พวกเขาตะลึงงัน

"เกิดอะไรขึ้น?"

"มันเกิดอะไรขึ้น?"

"เด็กคนนี้...ซ่อนพลังไว้หรือ?"

"พูดว่าซ่อนก็ไม่ถูก ดูเหมือนว่า...เขากำลังพัฒนา?"

"มีวิธีพัฒนาแบบนี้ด้วยรึ?"

"นี่... ตอนนี้เขาทะลวงถึงขอบเขตรวมปราณระดับ 8 แล้ว!"

"เขาใช้โอสถรึ!?"

ศิษย์สำนักตะวันพิสุทธิ์ทุกคนต่างก็เบิกตากว้าง

ชัดเจนว่าเมื่อครู่นี้กู่หยางยังอยู่แค่ขอบเขตรวมปราณระดับ 3

แต่ไม่ถึงนาทีเดียว กู่หยางก็พัฒนาขึ้นไปถึงขอบเขตรวมปราณระดับ 8 และยังไม่มีท่าทีจะหยุด!

สุดท้าย ในสายตามี่ตกตะลึงของศิษย์สำนักตะวันพิสุทธิ์ทุกคน

พลังของกู่หยางก็หยุดเพิ่มในที่สุด

ขอบเขตรวมปราณระดับ 9 ขั้นสูงสุด!

ทัดเทียมกับพลังของอวิ๋นซาน

เห็นสิ่งนี้ ศิษย์สำนักตะวันพิสุทธิ์ทุกคนก็ตะลึง

แม้แต่อวิ๋นซานก็กำหมัดแน่น

เขาไม่อาจเชื่อสิ่งที่เห็น

มันเกิดอะไรขึ้น?

เด็กคนนี้...ทำไมถึงทำให้พลังพุ่งพรวดขึ้นมาได้?

และ...

มันชัดเจนว่าไม่ใช่พลังที่ได้มาจากโอสุ ปราณแท้นั้นหนาแน่นและมั่นคงมาก!

การใช้โอสถไม่มีทางได้พลังอำนาจที่มั่นคงขนาดนี้

และเขาก็ไม่เห็นกู่หยางกินโอสถเลย

เขามีคำถามมากมายในหัว

ในขณะเดียวกัน

เมื่อกู่หยางรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงในร่างกายของตน

เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

"แค่ขอบเขตรวมปราณระดับ 9 ขั้นสูงสุดเท่านั้นหรือ?"

กู่หยางรู้สึกเหนื่อยหน่าย

นี่คือผลลัพธ์ของการฝึกฝนมาหนึ่งร้อยปี

กล่าวคือหลังจากหนึ่งร้อยปี เขาเพิ่งจะฝึกฝนได้ถึงขอบเขตรวมปราณระดับ 9 ขั้นสูงสุด?

"นี่มันเกินไปหน่อยกระมัง"

กู่หยางรู้สึกหงุดหงิดกับรากฐานตนเองอย่างยิ่ง

หนึ่งร้อยปีบรรลุเพียงขอบเขตรวมปราณระดับ 9 ขั้นสูงสุด

หากไม่มีความสามารถในการปรับแต่งกาลเวลา...

ก็เกรงว่าตนจะถูกจำกัดอยู่ที่ขอบเขตรวมปราณเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม เขายังพบว่าหลังจากเพิ่มพลัง ปราณแท้ของเขาก็หนาแน่นและบริสุทธิ์มาก ขอบเขตก็ค่อนข้างมั่นคง ไม่มีความรู้สึกว่างเปล่าเลย

ชัดเจนว่าการเพิ่มพลังเช่นนี้ไม่ได้ดูดซับหินวิญญาณหรือโอสถ

เป็นการเพิ่มพลังที่พื้นฐานที่สุด

กล่าวคือ ทั้งหมดอาศัยการดูดซับปราณวิญญาณจากธรรมชาติ ค่อย ๆ สะสมขึ้นมาเท่านั้น

ดังนั้นจึงมีรากฐานที่มั่นคงขนาดนี้

"ดูเหมือนว่าการเพิ่มฐานพลังบำเพ็ญเพียรหลังจากการปรับแต่งจะคำนวณตามอัตราการบำเพ็ญเพียรพื้นฐานที่สุด ไม่รวมหินวิญญาณและโอกาสที่จะได้รับเข้ามา"

คิดถึงสิ่งนี้ กู่หยางก็เบิกตากว้าง

ดังนั้น...

การเพิ่มคุณสมบัติพื้นฐานของตัวเองจึงเป็นสิ่งที่ต้องเร่งดำเนินการ

ไม่อย่างนั้นทุกครั้งที่ปรับแต่งฐานพลังบำเพ็ยเพียร เขาจะเสียเปรียบ!

ยิ่งคุณสมบัติสูง ผลประโยชน์ที่ได้จากการปรับแต่งก็ยิ่งมาก!

ต้องทำให้ได้รับผลประโยชน์สูงสุด

ขณะที่กำลังคิดอยู่

งอวิ๋นซานก็กัดฟัน

เมื่อสักครู่เขายังเยาะเย้ยว่ากู่หยางไม่มีพลังอำนาจเท่าตน

ใครจะคิดว่ากู่หยางจะพัฒนาขึ้นในรวดเดียว

และไม่เห็นกู่หยางกระตุ้นวิชาเลยด้วยซ้ำ

จู่ ๆ พลังก็พุ่งพรวดขึ้นมา

ตรงไปยังระดับเดียวกับเขา!

ตอนนี้เริ่มยุ่งยากแล้ว!

แต่เขาก็มั่นใจในวิธีการของตัวเอง

ถ้าหาก...

ใช้ไพ่ตายของตัวเองอีกครั้ง!

ถึงแม้ว่าการใช้สองครั้งในหนึ่งวันจะทำให้ร่างกายรับภาระมหาศาล แต่ตอนนี้เขาไม่ได้สนใจอะไรแล้ว

คิดเช่นนี้ อวิ๋นซานก็ไม่ลังเล ลงมือทันที!

ฟรึบ!

ร่างของอวิ๋นซานพุ่งไปที่กู่หยางอีกครั้ง

ดวงตาเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร

เขายกมือขึ้นอีกครั้ง ต้องการเข้าใกล้อย่างรวดเร็ว ในขณะที่กู่หยางยังไม่ได้ตอบสนองทัน และจะใช้หมัดเดียวสังหารอีกฝ่าย!

และกู่หยางก็เหมือนไม่ได้สังเกตเห็นการกระทำของเขาเช่นกัน

เขาจึงรู้สึกยินดีในใจ

จากนั้นร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวตรงหน้ากู่หยางอย่างรวดเร็ว

เขาคิดในใจ ใช้ทุกไพ่ตายที่มีอยู่ทั้งหมด

ทุกอย่างรวมอยู่ในหมัดนี้!

"อำนาจภูผา!"

เขาเบิกตากว้าง ในใจเต้นแรงด้วยความโกรธ

หมัดที่เต็มไปด้วยพลังร้ายแรงกระหน่ำใส่กู่หยาง

ด้วยระยะใกล้ชิดในตอนนี้

แม้ว่ากู่หยางจะตอบสนองทัน ก็ต้องไม่สามารถรับมือกับหมัดนี้ได้!

หมัดนี้ของเขา...สามารถฆ่าสัตว์อสูรระดับ 2 อย่างหมีวัชระได้!

ดวงตาของอวิ๋นซานเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

เพียงแค่ฆ่ากู่หยาง กระบี่วิญญาณระดับต่ำนั้นก็จะเป็นของเขา!

และอาจจะ...

ยังได้ความลับของกู่หยางที่ทำให้พลังเพิ่มพูนอย่างรวดเร็วอีกด้วย!

ชั่วขณะหนึ่ง เขาราวกับเห็นอนาคตที่สดใสของตัวเองแล้ว!

เพียงแค่ฆ่ากู่หยาง...

เขาก็จะมีอนาคตที่ไม่สิ้นสุด!

แต่กู่หยางกลับสังเกตเห็นการกระทำของอวิ๋นซาน

หมัดของอีกฝ่ายแน่นอนว่ามีพลังอำนาจมากมาย

แต่ตอนนี้เขามีกำลังรบเพิ่มขึ้นแล้ว

หมัดนี้ในสายตาของเขา...

ก็เป็นเพียงหมัดเด็กน้อยเท่านั้น

กู่หยางมีสีหน้าเรียบเฉย

จากนั้นก็ประเคนหมัดออกไปช้า ๆ

ปัง!

หมัดทั้งสองปะทะกันกลางอากาศ

เห็นฉากนี้ ดวงตาของอวิ๋นซานไม่ใช่ตกใจแต่กลับดีใจ

"ตายเสีย!"

อำนาจภูผาเป็นวิชาหมัดที่พิเศษ

ภายนอกอาจจะไม่ยิ่งใหญ่ แต่กลับมีพลังลับแอบแฝงอยู่

หากพลังลับระเบิดออกมา มันจะมีอำนาจร้ายแรงอย่างมาก!

สิ่งสำคัญที่สุดคือยากต่อการป้องกัน

เมื่อถูกโจมตี แทบจะไม่มีทางหนี!

ดังนั้นเมื่อเห็นกู่หยางโต้หมัดตอบ เขาจึงยินดี

เพราะสิ่งที่เขากลัวที่สุดคือ กลัวพลาดเป้า

ตอนนี้หมัดกลับเข้าเป้าอย่างจัง เขาคิดว่า...กู่หยางต้องตายอย่างแน่นอน!

เมื่อคิดได้ เขาก็เตรียมจะปล่อยพลังลับในหมัด

แต่ในขณะนั้น เขาก็เบิกตาโตขึ้น

เพราะพลังที่ส่งมาจากหมัดขวาของอีกฝ่าย...

น่าสะพรึงกลัวจนถึงขีดสุด!

ถึงขนาดที่ห้อมล้อมหมัดของเขาเพียงไม่กี่วินาทีก็ระเบิดออก!

ตามมา...

พลังดุร้ายนั้นตกลงบนหมัดขวาของเขา!

แกร๊ก!

เสียงกระดูกแตกดังขึ้นทันที

มือของเขาเบี้ยวงอในบัดดล

พลังหมัดร้ายแรงยิ่งกว่าพุ่งตรงไปที่หน้าผากของเขา!

ปัง!

ก่อนที่จะรู้สึกเจ็บปวด

พลังหมัดนั้นก็ทำให้หัวของอวิ๋นซานระเบิด!

สมองและเลือดเนื้อผสมกันกระจายไปทั่วพื้น

และศพของอวิ๋นซานก็ล้มลง

เมื่อฉากนี้เกิดขึ้น ทั่วบริเวณจึงเงียบกริบ

แต่ความเงียบนี้มีเพียงไม่กี่วินาที

เสียงกรีดร้องตกใจก็ดังขึ้น

"อวิ๋น...อวิ๋นซานถูกฆ่า!"

"วิ่งเร็ว!"

"แยกย้าย รีบถอย!"

ศิษย์สำนักตะวันพิสุทธิ์ที่ยังคงเฝ้าดูตอนนี้ไม่กล้าหยุด ทำการรีบหนีไป

กู่หยางไม่คิดจะปล่อยใครไว้

ไพ่ตายของเขาถูกเปิดเผยต่อสายตาอีกฝ่าย หากปล่อยไว้ นี่จะกลายเป็นการปล่อยเสือกลับป่า

และพลังของคนเหล่านี้ก็ไม่ถือว่าแข็งแกร่งนัก

ในสายตาของกู่หยาง มันก็เหมือนกับบีบมดเท่านั้น ไม่มีอะไรยาก

กู่หยางหยิบกระบี่วิญญาณระดับต่ำขึ้นมา

ศพของศิษย์สำนักตะวันพิสุทธิ์กว่าสิบคนก็นอนกองอยู่บนพื้น

ศพกระจัดกระจายเต็มพื้น โลหิตเปื้อนดินหลั่งไหลเป็นสายน้ำ

กลิ่นเลือดก็เข้มข้นมาก

แต่กู่หยางชินกับฉากนี้แล้ว

เมื่อหมดสิ่งขัดขวาง เขาลงมือเก็บบุปผาหลอมกระดูกที่อยู่ไม่ไกลทันที

“เป็นการดีที่สามารถเพิ่มคุณสมบัติรากกระดูกได้”

กู่หยางมีแววตายินดีและเสียดายเล็กน้อย

หากเขาได้บุปผาหลอมกระดูกนี้มาก่อนที่จะปรับปรุงพลังอำนาจของตัวเอง...

คงได้พลังอำนาจมากขึ้นกว่านี้อีก

แต่ก็ไม่มีทางเช่นกัน

หากไม่ปรับแต่ง ก็คงจะไม่ได้รับบุปผาหลอมกระดูกมา

ได้มาก็ต้องเสียไป ถือว่ายุติธรรม