ระบบปรับแต่งกาลเวลาสะท้านภพ ตอนที่ 18 ข้อมูลผิดพลาด

ระบบปรับแต่งกาลเวลาสะท้านภพ ตอนที่ 18 ข้อมูลผิดพลาด

เมืองชิงมู่

ไม่ไกลจากภูเขาที่สำนักเมฆาคล้อยตั้งอยู่

กู่หยางขี่ม้ามาถึงที่นี่ในเวลาสองชั่วโมง และพบกับตระกูลจางที่เป็นผู้ลงประกาศภารกิจ

"นายท่าน! นายท่าน! ใต้เท้ากู่จากสำนักเมฆาคล้อยมาแล้ว!"

"ใต้เท้ากู่จากสำนักเมฆาคล้อยมาแล้ว!"

ทันใดนั้นเสียงพลุกพล่านก็ดังขึ้นภายในบ้านของตระกูลจาง

กู่หยางไม่รู้สึกประหลาดใจกับเรื่องนี้เลย

อย่างไรก็ตาม สำหรับคนธรรมดา แม้แต่สถานะเป็นศิษย์ฝ่ายนอกของสำนักเมฆาคล้อยก็ถือว่าสูงส่งอย่างมากแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เขาตอนนี้ยังเป็นศิษย์ฝ่ายในที่ยิ่งใหญ่ไม่น้อย

ไม่นานนัก

ผู้นำตระกูลจางรีบออกมาต้อนรับ

"ใต้เท้า กรุณาเข้ามาก่อนขอรับ!"

ไม่นานกู่หยางก็ถูกเชิญเข้าไปในห้องรับรอง นั่งลงที่เก้าอี้สูงสุด

"ใต้เท้า ข้าเฝ้ารอจันทราและดวงดารามาเนิ่นนาน ในที่สุดใต้เท้าก็มาถึง!"

"ช่วงนี้โจรภูเขาวายุทมิฬกล้าหาญอย่างยิ่ง ไม่เกรงกลัวผู้ใด เข้ามาปล้นเมืองชิงมู่บ่อยครั้ง ทำให้ประชาชนทุกข์ยากลำบาก!"

ผู้นำตระกูลจางเผยหน้าเศร้า

"เล่ารายละเอียดให้ข้าฟัง"

กู่หยางพยักหน้าเบา ๆ

จากนั้นผู้นำตระกูลจางก็รีบอธิบายขึ้นมา

ดูเหมือนว่าโจรภูเขาวายุทมิฬจะปรากฏขึ้นใกล้เมืองชิงมู่ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา

ก่อนหน้านี้เมืองชิงมู่มีความสงบสุขมาก นับตั้งแต่โจรภูเขาวายุทมิฬมาถึง เมืองชิงมู่ก็เริ่มวุ่นวาย

ชาวบ้านทั้งหมดในเมืองชิงมู่ไม่กล้าออกจากบ้านง่าย ๆ

เพราะโจรภูเขาวายุทมิฬกระทำชั่วไม่ยั้ง ชาวบ้านกลัวว่าจะถูกเพ่งเล็ง!

"โจรภูเขาวายุทมิฬอยู่ที่ใดรึ? เจ้ารู้หรือไม่?"

กู่หยางถามต่อ

"ข้ารู้ขอรับ ข้าส่งคนแอบติดตามไป พวกเขาอยู่บนภูเขาใกล้เมืองชิงมู่!"

"และมีจำนวนหลายร้อยคน!"

เมื่อได้ยินดังนั้น กู่หยางพยักหน้าเบา ๆ

ตรงกับที่เขาคาดไว้

"พาข้าไปที่นั่น"

"หือ?"

เมื่อได้ยินคำพูดของกู่หยาง ผู้นำตระกูลจางก็ตกใจทันที

จะลงมือตอนนี้เลยหรือ?

"ใต้เท้ากู่ ไม่เร่งรีบเกินไปหรือขอรับ? จะรอจนมืดแล้วค่อยลงมือก็ยังทัน อีกฝ่ายมีคนมาก ข้ากลัวว่า..."

ก่อนที่ผู้นำตระกูลจางจะพูดต่อ กู่หยางเพียงแค่โบกมือเบา ๆ

"ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น ถ้าเจ้าอยากได้ความสงบ ก็ทำตามที่ข้าบอก"

"นำพาข้าไปหาโจรภูเขาวายุทมิฬ แล้วเจ้าก็ส่งคนที่แข็งแกร่งที่สุดในเมืองไปปิดล้อมรอบ ๆ หากมีคนหลุดออกมา พยายามหยุดพวกเขา หากหยุดไม่ได้ก็ไม่ต้องเสี่ยงชีวิตไปสู้"

หลังจากที่กู่หยางพูดอย่างนั้น ผู้นำตระกูลจางที่แม้จะยังกังวลอยู่ในใจ แต่ก็ไม่กล้าขัดใจกู่หยาง เขาจึงพยักหน้าต่อเนื่อง

"ขอรับใต้เท้ากู่!"

จากนั้นผู้นำตระกูลจางก็เคลื่อนไหวอย่างว่องไว ส่งคนนำทางกู่หยางไปยังสถานที่ที่โจรภูเขาวายุทมิฬตั้งค่าย

อีกด้านหนึ่งก็จัดเตรียมยามผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตหลอมกายตามที่กู่หยางบอกไว้ล้อมรอบ ๆ

"ใต้เท้ากู่ ข้างหน้าคือค่ายโจรภูเขาวายุทมิฬขอรับ"

ชายผอมบางจากตระกูลจางรีบคุกเข่าลงพูดด้วยความเคารพ

เมื่อได้ยินเช่นนี้ กู่หยางจึงเงยหน้าขึ้นมอง

เขาสามารถได้ยินเสียงโกลาหลเสียงดัง

ชัดเจนว่าที่นี่คือค่ายของโจรภูเขาวายุทมิฬ

"เอาล่ะ เจ้ากลับไปเถอะ"

กู่หยางโบกมือเบา ๆ

ชายผอมบางคนนั้นราวกับได้รับอภัยโทษให้รอดชีวิตก็มิปาน เขารีบหนีไปทันที

แน่นอนว่าเขากลัวมาก กลัวว่าจะถูกโจรภูเขาวายุทมิฬจับได้

กู่หยางเพียงแต่ส่ายหัวเบา ๆ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก

จากนั้นกู่หยางก็เดินตรงไปยังค่ายโจรภูเขาวายุทมิฬ

มีเวรยามดูแลรอบ ๆ ค่ายเช่นกัน

ในขณะที่กู่หยางเข้ามาในพื้นที่

เวรยามก็พบเขาทันที!

หนึ่งในโจรภูเขาวายุทมิฬหยิบเขาขนาดใหญ่ขึ้นมาทันที และเป่าเสียงดังลั่น

ชั่วพริบตา

โจรภูเขาวายุทมิฬที่มีหน้าตาดุร้ายหลายคนเดินออกมา

"เกิดอะไรขึ้น?"

"มีคนเข้ามาในอาณาเขตของเราหรือ?"

"ไล่เขาออกไปไม่พอรึ? เป่าแตรเรียกรวมตัวกันด้วยเหตุใด?"

"คนนั้นใส่ชุดของสำนักเมฆาคล้อย!"

"อะไรนะ!?"

ภายในค่ายโจร

โจรภูเขาวายุทมิฬหลายคนที่ได้ยินก็เปลี่ยนสีหน้า

คนจากสำนักเมฆาคล้อยมาถึงอาณาเขตของพวกเขา แล้วมันจะเป็นเรื่องดีได้อย่างไร?

"รีบไปแจ้งให้หัวหน้าใหญ่รู้!"

ในขณะที่โจรภูเขาวายุทมิฬเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

กู่หยางก็ยืนอยู่ที่ประตูค่ายของโจรภูเขาวายุทมิฬแล้ว

เขามองไปที่ประตูไม้ตรงหน้า และเตะประตูเข้าไปทันที

"ผู้ใดบังอาจ! นี่คืออาณาเขตของเรา โจรภูเขาวายุทมิฬ เจ้ากลัวจะมีชีวิตยืนยาวหรือ!?"

โจรภูเขาวายุทมิฬที่มีแผลเป็นสามเส้นบนใบหน้าจ้องเขม็งมองกู่หยางด้วยสายตาดุดัน

สายตาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม

แต่เมื่อเขารู้สึกถึงฐานพลังบำเพ็ญเพียรของกู่หยาง เขาก็ตกใจทันที

จากนั้นก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้น

"ขอบเขตรวมปราณระดับ 2?"

"ฮ่าฮ่าฮ่า! เด็ก ๆ ล้อมเขาไว้!"

คนที่พูดคือรองหัวหน้าของโจรภูเขาวายุทมิฬ

เดิมทีเขายังรู้สึกกังวลอยู่บ้าง

อย่างไรก็ตาม เขารู้จักชื่อเสียงของสำนักเมฆาคล้อยดี

ภายในมีคนเก่งมากมาย

ความแข็งแกร่งของพวกเขาเหลือล้นจนไม่อาจประเมินได้

หากสำนักเมฆาคล้อยส่งคนมาปราบโจรจริง ๆ พวกเขาอาจต้องหนีไป

แต่เขาไม่คาดคิด...

สำนักเมฆาคล้อยกลับส่งเด็กขอบเขตรวมปราณระดับ 2 มา?

นี่ไม่ใช่การรนหาตายหรือ?

แน่นอน ถึงแม้ว่าในใจจะดีใจไม่หยุด แต่เขาก็ไม่ใช่คนโง่

เขารู้ว่าศิษย์สำนักเมฆาคล้อยหลายคนมีความสามารถในการต่อสู้ข้ามระดับ

ดังนั้นเขาจึงสั่งให้คนจำนวนหนึ่งปิดล้อมทางหนีของกู่หยางทันที

ตอนนี้กู่หยางก็เหมือนปลาในถังแล้ว!

ข้างนอกค่าย

ยามของตระกูลจางหลายคนเห็นเหตุการณ์นี้ พวกเขาก็ตกใจทันที

"จะทำอย่างไรดี? เหตุใดคนของสำนักเมฆาคล้อยถึงรีบเข้าไปคนเดียวแบบนั้น?"

"ถ้าถูกจับได้จะทำอย่างไร?"

"ก่อนอื่นเราคอยดูก่อน ลองดูว่าคนของสำนักเมฆาคล้อยมีวิธีอะไรบ้าง?"

ถึงแม้ว่าในใจจะรู้สึกหวาดกลัว แต่พวกเขาก็ยังคงรอดูเงียบ ๆ

ส่วนกู่หยาง

เมื่อเห็นโจรภูเขาวายุทมิฬที่ปิดทางหลบหนี เขาก็ไม่ใส่ใจเลย

โจรภูเขาวายุทมิฬเหล่านี้บรรลุเพียงขอบเขตหลอมกายเท่านั้น

ส่วนขอบเขตรวมปราณ...

มีจำนวนไม่มากนัก

รวมถึงรองหัวหน้าที่อยู่ตรงหน้า รวมกันแล้วก็เพียงสิบกว่าคนเท่านั้น

แต่ที่ทำให้เขาแปลกใจคือ...

ข้อมูลดูเหมือนจะผิดพลาด!

ตามที่บอกว่าหัวหน้าใหญ่มีขอบเขตรวมปราณระดับ 7

ผลที่ได้...

รองหัวหน้าก็มีขอบเขตรวมปราณระดับ 7 เหมือนกัน!

และข้าง ๆ ยังมีโจรภูเขาวายุทมิฬอีกหนึ่งคนที่มีขอบเขตรวมปราณระดับ 7 เช่นกัน!

จากการแต่งตัวแล้ว... ตำแหน่งคงไม่ต่ำกว่ารองหัวหน้า

แน่นอน หลังจากเห็นสถานการณ์นี้ กู่หยางไม่เพียงแต่ไม่กลัว แต่แววตากลับเปล่งประกาย