บทที่ 26 ชัยชนะอันท่วมท้น

ศึกกับกองทัพพวกทาทาร์ยืดเยื้อมาเต็มเก้าปี

ในสถานการณ์ที่เมืองหลิงเซียวขาดแคลนทั้งน้ำ อาหาร และอาวุธ กองทัพทาทาร์ยังไม่สามารถบุกขึ้นมาได้ แล้วยิ่งเวลานี้ ยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่

ทหารทุกนายในกองทัพฉางหนิงล้วนเปี่ยมด้วยความมั่นใจ บางคนถึงกับกระหยิ่มยิ้มย่อง กระวนกระวายรอคอยศึกอย่างใจจดใจจ่อ

จุดสำคัญที่แท้จริงอยู่ที่อุโมงค์ลับ!

ขณะนี้ จูซื่อซุนถูกอับอายขายหน้าเช่นนี้ เขาคงไม่ยอมปล่อยเรื่องให้จบลงง่ายๆ

จ้าวซิ่วหนิงรีบคว้าวิทยุสื่อสารขึ้นมาถาม "หลิวเฮ่ยถ่า สถานการณ์ทางนั้นเป็นอย่างไรบ้าง?"

"รายงานองค์หญิง พวกเราราดน้ำมันไว้ในอุโมงค์ลับแล้ว และยังวางเครื่องตรวจจับเสียงเอาไว้หลายจุดด้วย"

"ดี พวกเจ้าคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวในอุโมงค์ให้ดี หากมีทหารทาทาร์บุกเข้าอุโมงค์ลับ ให้รายงานข้าในทันที"

"พ่ะย่ะค่ะ"

เรื่องนี้สำคัญไม่น้อย

จ้าวซิ่วหนิงสั่งให้พั่งชงไปเองด้วย ให้คอยจับตาดูอุโมงค์ลับพร้อมกับหลิวเฮ่ยถ่า เพราะหลิวเฮ่ยถ่าเพิ่งเข้าร่วมกองทัพฉางหนิง จ้าวซิ่วหนิงไม่อาจยอมให้เกิดความผิดพลาดใดๆ

นับเป็นการรับประกันซ้ำสองชั้น!

ผ่านกล้องส่องทางไกล จ้าวซิ่วหนิงเห็นจูซื่อซุนกลิ้งไปคลานมาถึงเชิงเขา แล้วร้องไห้คร่ำครวญคุกเข่าลงต่อหน้าอู๋หม่าเอ๋อร์ อย่างไรก็ตาม เขาสูญเสียนิ้วมือ สูญเสียลิ้น ไม่อาจพูดหรือแสดงท่าทางใดๆ ได้

แต่องครักษ์ทาทาร์ทั้งสี่นายหายไป และจูซื่อซุนเองก็โชกเลือด เพียงเท่านี้ก็บอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดได้แล้ว

อู๋หม่าเอ๋อร์โกรธจัด คำรามสั่ง "บุกเมือง!"

รถหอกหินหลายคันถูกผลักไปยังแนวหน้า

ตึงๆๆ!

เสียงอึกทึกดังสนั่น หินมหึมาหลายก้อนพุ่งชนกำแพงเมือง

ฝุ่นคลุ้งและเศษหินกระเด็นว่อนไปทั่ว

เสียงกระแทกดังขึ้น กำแพงเมืองมีรอยบุบมากมาย แต่เนื่องจากกำแพงสร้างจากอิฐและคอนกรีตเสริมเหล็ก จึงไม่ได้รับความเสียหายเลยแม้แต่น้อย

เหล่าทหารกองทัพฉางหนิงต่างส่งเสียงเชียร์ด้วยความตื่นเต้น จิตใจพลุ่งพล่านเป็นพิเศษ

จ้าวซิ่วหนิงเปล่งเสียงดัง "บัดนี้ ถึงเวลาของพวกเราแล้ว ให้พวกมันลิ้มรสความร้ายกาจของหน้าไม้แปดวัว"

หน้าไม้แปดวัว มีระยะยิง 1,500 เมตร

การยิงจากที่สูงเช่นนี้ ยิ่งทรงพลังน่าสะพรึงกลัว

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว...

ลูกธนูเหล็กกล้าทะลวงขึ้นมาอย่างหนาแน่นและน่าสะพรึงกลัว พุ่งแหวกอากาศลงไป

ไม่ว่าจะเป็นรถหอกหินหรือโล่ห์ก็ช่าง

ทุกอย่างถูกทำลายราวกับมันทำจากกระดาษ

ส่วนพวกทหารทาทาร์ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ลูกธนูทะลุโล่ห์ ทะลุเกราะ เสียบพวกนั้นเป็นพรวน ราวกับเสียบลูกชิ้น กำจัดไปทีละแถวๆ

ในชั่วเวลาเพียงไม่นาน ทหารทาทาร์บาดเจ็บล้มตายนับไม่ถ้วน เสียงร้องโหยหวนดังไม่ขาดหู

แม่ทัพทาทาร์นายหนึ่งถูกลูกธนูเสียบทะลุทั้งม้าศึกและร่างกาย ปักติดกับพื้น แม้แต่จะคลานก็ไม่อาจทำได้

ภาพความสยดสยองเช่นนี้เกิดขึ้นทั่วไป

จะรบกันอย่างไรได้อีก?

อู๋หม่าเอ๋อร์โกรธจนตัวสั่น คำรามสั่ง "ทุกคน พุ่งขึ้นไป!"

เขาหลิงเซียวมีหน้าผาสูงชันสามด้าน ทหารม้าทาทาร์ไม่อาจใช้ข้อได้เปรียบของตน ตอนนี้ทำได้เพียงส่งทหารราบบุกขึ้นไปตามเส้นทางบนภูเขา

"หยุด!"

จ้าวซิ่วหนิงโบกมือ ทุกคนหยุดการยิง เฝ้ามองความเคลื่อนไหวของทหารราบอย่างใกล้ชิด

ใกล้เข้ามาทุกที

ยิง!

ธนูแขนเทพและหน้าไม้จักรพรรดิ์ยิงพร้อมกัน ลูกธนูหนาแน่นดั่งสายฝน

พึ่บ พึ่บ พึ่บ!

ทหารราบเหล่านี้ถือโล่ห์ แต่ก็ยังมีหลายคนถูกลูกธนูยิงเข้า ร่วงหล่นลงไปในหุบเขาทันที

เกิดอะไรขึ้น?

อู๋หม่าเอ๋อร์ตกตะลึง ครั้งก่อนที่บุกเมืองหลิงเซียว กองทัพฉางหนิงแทบไม่มีลูกธนูเหลือแล้ว ทุกคนอ่อนแรงสิ้นเรี่ยวกำลัง แต่ตอนนี้ลูกธนูกลับดูเหมือนไม่มีค่า พุ่งมาอย่างไม่หยุดหย่อน พวกเขาไม่อาจต้านทานได้

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังไม่ทันถึงกำแพงเมืองเลย

พอกัน!

ไม่อาจบุกต่อไปได้แล้ว มิเช่นนั้น ทหารหน่วยนำสองหมื่นคงต้องตายเสียหมดที่นี่

"ถอย!"

"ถอย!"

ทหารราบตกใจจนแทบจะเสียขวัญ ต่างถอยร่นกลับไป

พวกเขาถอยไปเกือบหนึ่งลี้ ทหารนำสองหมื่นบาดเจ็บล้มตายเกือบพันคน พื้นเกลื่อนไปด้วยเกราะและหมวกที่ทิ้งไว้ สภาพยับเยิน

ชิบหาย!

อู๋หม่าเอ๋อร์แทบบ้า รีบเรียกแม่ทัพคนอื่นมา กล่าวด้วยความโกรธ "ข้าคุยโวกับแม่ทัพใหญ่ทัวฮวนไว้แล้วว่าจะตีเมืองหลิงเซียวให้ได้ภายในสามวัน พวกเจ้าช่วยข้าคิดหาวิธีเถิด"

"เรื่องนี้..."

ต่างมองหน้ากัน

แม่ทัพทั้งหมดตกตะลึง

ล้อมเมืองและโจมตีมาเก้าปีเต็ม ก็ยังไม่อาจตีเมืองหลิงเซียวได้ ก็ไม่มีวิธีแล้วน่ะสิ

ขณะนี้ จูซื่อซุนซึ่งมือได้รับการพันแผลแล้ว โซเซเข้ามา สีหน้าเจ็บแค้น เขาทำท่าทางพลางส่งเสียงอู้อี้

อู๋หม่าเอ๋อร์แค่นเสียง "เจ้าพูดอะไร?"

จูซื่อซุนหากิ่งไม้มา คาบมันไว้ แล้วเขียนอักษรคดๆ เบี้ยวๆ บนพื้น "เมื่อก่อน ข้าเป็นผู้ดูแลการสร้างเมืองหลิงเซียว ข้ารู้จักอุโมงค์ลับสายหนึ่งที่ตรงไปยังศาลาหลิงเซียวในเมือง"

อะไรนะ?

ฮ่า ฮ่า!

อู๋หม่าเอ๋อร์ก้าวเข้าไปกระชากคอเสื้อของจูซื่อซุน ถาม "เจ้าหาอุโมงค์ลับนั้นได้หรือไม่?"

จูซื่อซุนพยักหน้าแรงๆ ดวงตาเปล่งประกายความดุร้าย!

ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว

อู๋หม่าเอ๋อร์รวบรวมทหารฝีมือดีสองพันนาย นำโดยจูซื่อซุนและแม่ทัพสองนาย พากันมุดเข้าไปในป่าละเมาะ

ทุกคนซุ่มอยู่ในอุโมงค์ลับ

เมื่อได้ยินเสียงกองทัพมองโกลโจมตีเมือง ทหารเหล่านี้จะพุ่งออกมาจากศาลาหลิงเซียว โจมตีกองทัพฉางหนิงจากด้านใน

กองทัพฉางหนิงมีเพียงสามพันคน จะต้านทานได้อย่างไร? ขณะที่ทั้งสองฝ่ายสู้กันอลหม่าน อู๋หม่าเอ๋อร์จะนำกำลังหลักบุกถึงกำแพงเมือง ทลายประตูเมือง ยึดเมืองหลิงเซียวในคราวเดียว

อู๋หม่าเอ๋อร์ยังสั่งคนไปลวงโจมตี เพื่อดึงความสนใจของกองทัพฉางหนิง

เวลาผ่านไปทีละนาที

ไม่นานนัก จูซื่อซุนและทหารฝีมือดีสองพันนายก็มาถึงปากอุโมงค์ ปากอุโมงค์ที่นี่ซ่อนอย่างแนบเนียน โดยรอบเป็นพุ่มไม้สูงปกคลุมอย่างมิดชิด

ไม่มีใครลังเล ทุกคนกรูกันเข้าไปในอุโมงค์ทันที

"เอ๊ะ? ทำไมมีกลิ่นแปลกๆ ล่ะ?"

"อุโมงค์ลับไม่มีคนผ่านไปมา น่าจะเป็นกลิ่นความชื้น พวกเรารีบไปกันเถอะ"

"บุก!"

พวกเขาชูคบเพลิง เร่งรีบเดินหน้า ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าพื้นอุโมงค์ถูกเคลือบด้วยน้ำมันชั้นหนึ่ง

มีความเคลื่อนไหว?

ในทันทีที่ได้ยินเสียง พั่งชงและหลิวเฮ่ยถ่าก็รีบรายงานจ้าวซิ่วหนิง

มาแล้ว!

มาจริงๆ ด้วย!

โชคดีที่วางแผนรับมือไว้แล้ว

มุมปากจ้าวซิ่วหนิงปรากฏรอยยิ้มเย็นชา นางสั่งให้จางถิงจือและทหารอื่นๆ เฝ้าระวังประตูเมืองและกำแพงเมือง ส่วนนางนำเซวียไผเฟิงและซ่งเหยียนอิงควบม้าไปยังศาลาหลิงเซียว

จ้าวซิ่วหนิงคว้าเครื่องตรวจจับเสียงมา ฟังความเคลื่อนไหวในอุโมงค์

เสียงฝีเท้า เสียงหายใจ และเสียงพูดคุย... ทั้งหมดเผยตำแหน่งของทหารทาทาร์

ใกล้เข้ามาทุกที

เพียงครึ่งชั่วยาม พวกเขาก็มาถึงก้นบ่อ

คราวนี้ แม้ไม่ต้องใช้เครื่องตรวจจับเสียง จ้าวซิ่วหนิง พั่งชง หลิวเฮ่ยถ่า และคนอื่นๆ ก็ได้ยินเสียงพูดคุยของพวกนั้นชัดเจน

จ้าวซิ่วหนิงตวาด "จูซื่อซุน พวกเรารออยู่ที่นี่นานแล้ว"

"จ้าวซิ่วหนิง?" หัวใจจูซื่อซุนหล่นวูบ เขาโกรธเกรี้ยว "เจ้ารู้แล้วจะทำอย่างไร? ถ้ามีฝีมือก็ลงมาสิ"

"ฮึ! ที่นี่จะเป็นหลุมฝังศพของพวกเจ้า!"

จ้าวซิ่วหนิง พั่งชง หลิวเฮ่ยถ่า และคนอื่นๆ ต่างถือคบเพลิง พร้อมใจกันโยนลงไปในบ่อแห้ง

วู่ วู่!

เปลวไฟลุกโชนขึ้นฟ้า ราวกับพญามังกรไฟ โหมกระหน่ำทั่วอุโมงค์ในชั่วพริบตา ทุกคนจมอยู่ในทะเลเพลิง

อ๊าก...

แม้จะอยู่ใต้ดิน ก็ยังได้ยินเสียงร้องโหยหวนดังแว่วมา

รุนแรงขนาดนี้เชียว?

ภาพเหตุการณ์นี้ทำให้ทุกคนตกตะลึง

วิทยุสื่อสารส่งเสียงตื่นเต้นของจางถิงจือเข้ามา "องค์หญิงเพคะ ทหารทาทาร์ถอนทัพแล้ว ทหารทาทาร์ถอนทัพแล้ว..."

(จบบท)